Love AUN

ในที่สุดก็ได้เห็นฉากอดีตอากอนอุนซุยในอนิเมแล้ว
ยอมรับเลยว่าดูรอบแรก อารมณ์มันไม่ถึงในหนังสืออ่ะ
เนื่องจากลายเส้น + มีการปรับเหตุการณ์นิดหน่อย

แต่หลังดูฉากนั้นไปเกินสิบรอบ (จริง ๆ)
แล้วพินิจรายละเอียด
เออ จริง ๆ มันก็ซึ้งนะ
มีการคิดซับซ้อนมากขึ้นไปอีก
ซึ่งฉากเนี้ย จริง ๆ มันแฝงอารมณ์กันแบบซับซ้อนอยู่แล้วอ่ะ
แต่การแสดงออกของอากอนจะชัดเจนขึ้น

ส่วนหนึ่งเพราะมีน้ำเสียงด้วยล่ะ
และจริง ๆ ฉากนี้เราเคยอ่านจน "ได้ยิน" เสียงอุนซุยมาแล้ว
= ="
พอมาดูอนิเม เสียงไม่ถึงที่เราจิ้นไว้
แต่ก็ดีไปอีกแบบ

เอ้า มาดูกันเลยดีกว่า
ยาวหน่อยนะ พอดีชอบฉากนี้มากไง
5555
อาจจะวิเคราะห์เยอะหน่อยนะ
เราอยากบันทึกไว้เป็นที่ระลึก



ย้อนมาอุนซุยตอนเด็กก่อนเลย
น่ารักได้ใจมาก ๆ
แต่อนิเมมันพยายามทำให้เห็นถึงความพยายาม+ความผิดพลาด
แบบคนธรรมดาของอุนซุยมากไปหน่อย
งานตรงนี้เลยออกมาดูแข็ง ๆ (การดำเนินฉากน่ะ)



อากอนตอนเด็ก!
อ๊า!!!! น่ารักแบบบ้าไปเลยยยยยย
ผมไม่ใช่สีดำจริง ๆ ด้วย
แต่ในหนังสืออาจารย์อาจจะกะไว้สีอ่อนกว่านี้หน่อยนะ
แต่น้ำตาลแบบนี้ก็ไม่เลว
เออ เพิ่งรู้ว่าตาสองคนนี้สีน้ำเงินเข้ม
=[]=
อยากเห็นหน้าแม่สุด ๆ เลย




สีผมเหมือนพ่อนี่เอง
พ่อ เห็นหน้าพ่อแล้ว ในหนังสือเขาปิดหน้าพ่อเอาไว้นี่นะ
อากอนในอนิเมไว้ผมทรงนี้หล่อมาก
แต่ในหนังสือทรงเดธล็อกหล่อสุด ๆ แล้ว
สังเกต เปลี่ยนจากใบประกาศเป็นถ้วยรางวัล
คาดว่าเพราะIC21เล็งจะไปฉายเมกา
ถ้าทำเป็นใบประกาศเดี๋ยวคนต่างประเทศงง
เปลี่ยนเป็นถ้วยจะสื่อได้เข้าใจง่ายกว่า




ชุดซ้อมตอนม.ต้น
ใส่สีขาวแล้วน่ารักเวอร์เถอะ

ฉากฝึกซ้อมและตอนที่เข้าใจผิดเรื่องทุนจะตัดไปนะ
ก็เหมือนในหนังสือพอสมควร




อันนี้มานั่งอยู่ที่สวนหลังจากรู้เรื่องทุนแล้ว
ขอนิดนึง คุณพี่ใส่ชุดกักคุรันแล้วน่ารักหาใดปานจริง ๆ
>_<b+




แล้วอากอนก็ตามมา
"จะมาหัวเราะเยาะฉันหรือไง"
(ถ้ากลับมาย้อนคิด คำพูดนี้อาจเป็นการบอกอากอนกลาย ๆ ก็ได้นะ
ว่าอุนซุยไม่ได้อยากได้คำปลอบจากอากอน
เพราะมันจะยิ่งทำให้เขาสมเพชตัวเอง
ก็เลยถามย้อนไปแบบนี้ เหมือนประชดน่ะแหละ)




"หืม...คงงั้นมั้ง"
(อากอนปกติทำเสียงเหี้ยกมาก
แต่ตอนฉากช่วงนี้เสียงจะนุ่มมาก มาก ๆ เลย
เสียงอ่อนโยน แล้วอากอนเป็นคนปากแข็ง
ก็เลยพูดแบบเลี่ยง ๆ อย่างที่เห็น
ถ้าไม่คิดเชิงY กลับมาคิดในแง่พี่น้องผู้ชาย
คงไม่ถนัดการให้คำปลอบโยนอะไรกันอยู่แล้ว
แบบว่ามันขัดเขินไง
แต่การที่อากอนมาตามขนาดนี้ก็เป็นการสื่อว่า
ไม่ใช่ว่าอากอนเหนือกว่าแล้วจะมองอุนซุยเป็นเบี้ยล่าง
หรือว่าไม่สนใจเอาเสียเลย
ตรงนี้แหละที่ซึ้ง แล้วก็เป็นการสื่อที่เล็กน้อยมาก
แต่ทำให้เราเข้าใจอากอนมากขึ้น)




อันนี้ฉากที่พูดว่าอย่าไปสนใจคนไร้ฝีมือ
ในโลกของฝีมือ ความเห็นใจช่วยใครไม่ได้
(พูดประมาณนี้แหละ
อ่านครั้งแรกยังจับใจความไม่ได้นะ
แต่อ่านรอบต่อ ๆ มาจะเริ่มเข้าใจอุนซุยมากขึ้น

คือที่จู่ ๆ อุนพูดงี้น่ะ
เพราะรู้ดีว่าอากอนมาเพื่อปลอบตัวเอง
เขาถึงได้พูดเน้นย้ำว่า
"อย่าไปสนใจคนไร้ฝีมือ"
"ความเห็นใจช่วยใครไม่ได้"
แบบ...เศร้ามาก ๆ เลยว่ะ
จริง ๆ เหอะ
แม้จะดูเหมือนห่างกันมากน่ะ
แต่สังเกตได้เลยว่าสองคนนี้รู้ใจกันมาก
ยิ่งตอกย้ำเรื่องนี้ด้วยท่าไม้ตายของทั้งสองคน
ดราก้อนฟลายน่ะแหละ
คือการจะทำแบบนั้นได้มันต้องรู้ว่าอีกฝ่ายจะส่งไปทางไหน
คนวิ่งจะวิ่งไปทางไหน
(เว้นกรณีอิกคิว เพราะอิกคิวเป็นตัวรีซีฟอยู่แล้ว)
คือรู้ใจกันมากว่างั้นเถอะ
เพียงแต่ไม่ค่อยพูดค่อยจากัน เพราะอากอนปากแข็งด้วยแหละ)




อันนี้ระหว่างที่พูดอากอนก็หันหลังกลับ
ถ้าใครจำได้ ฉากนี้จริง ๆ แล้วเป็นอุนซุยต่างหากที่วิ่งหนีไป
ส่วนอากอนไม่แน่ชัดว่ายืนเฉย ๆ หรือเดินลงบันไดไป
แต่ในอนิเม เป็นฝ่ายอากอนที่เดินหนีไปเอง

ก็ตีความได้ทั้งสองแบบ

แบบในหนังสือก็คือสื่อได้ว่าอุนซุยเป็นฝ่ายวิ่งหนีไปเอง
ก็จะประมาณว่าอุนซุยเป็นคนเลือกที่จะห่างจากอากอนไปเอง
คือไม่อยากเป็นตัวถ่วงของน้องที่เป็นอัจฉริยะนั่นแหละ
สื่อถึงการตัดสินใจของอุนซุยที่จะเสียสละทุกอย่างแล้ว

ส่วนในอนิเม ตีความใหม่ได้ว่า
อากอนรู้ว่าอุนซุยกำลังเสียใจและไม่ต้องการการปลอบ
จึงเดินหนีมาเอง (บอกแล้วว่าเขารู้ใจกัน)
อาจเพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของอุนซุยด้วยก็เป็นได้

อีกความหมายหนึ่ง อาจเพราะงานภาพ
คือพออากอนเดินไปเองแล้วจะอยู่ด้านบนหน้าจอ
อุนซุยอยู่ล่าง (ต่ำกว่า)
ก็คือจะสื่อถึงอากอนที่มุ่งหน้าขึ้นไปยังที่ที่สูงกว่าอุนซุยน่ะแหละ




อันนี้ตอนที่พูดประมาณว่าให้เหยียบคนอื่นขึ้นไป
แล้วฉากนี้ ไม่รู้เราคิดไปเองหรือเปล่า
แต่ท่าทางอากอนจะเดินเร็วมาก
แบบ...มันได้อารมณ์ว่า "ไม่อยากจะอยู่ตรงนั้น" มาก ๆ อ่ะ
เหมือนจังหวะเดินมันเร็ว ๆ เร่ง ๆ แบบการเดินเร็วนิดนึง
ถ้าเป็นความจงใจ ก็คงจะสื่ออารมณ์ของอากอนนั่นแหละ
ว่าอากอนไม่อยากเห็นน้ำตาของพี่ก็เลยรีบเดินออกมา

อาจจะคิดลึกกว่านั้นได้
คือคิดว่าอุนซุยไม่อยากให้อากอนเห็นตัวเองตอนร้องไห้
อากอนรู้ถึงจุดนั้นจึงรีบเดินออกมา

หรืออาจจะทั้งสองอย่างรวมกัน




อันนี้ซูมหน้าอากอน
รู้สึกได้เลยว่าอากอนทำหน้าเหมือนทุกข์ใจ
ซึ่งในหนังสือมันจะไม่ชัดขนาดนี้
มันจะแฝง ๆ แบบว่าคนเขียนเผยอารมณ์ด้านอ่อนไหวของอากอน
ออกมาแค่นิดเดียว
ในอนิเมจะเยอะกว่า
อย่างหน้าอากอนตอนนี้อ่ะ
มันจะไม่เหมือนอากอนเวลาหงุดหงิดตามปกติยังไงไม่รู้สิ
แต่ดูปุ๊บรู้สึกชัดกว่าหนังสือขึ้นมาเลยอ่ะ




"เหยียบย่ำคนธรรมดาขึ้นไปให้สูงที่สุด...
ทำแบบนั้นแหละ
ฉันถึงจะทำใจได้"

เศร้า...เศร้าแบบบ้าไปแล้ว
จริง ๆ ก่อนภาพนี้มีฉากซูมช่วงปากอุนซุย
แล้วเป็นอุนซุยกัดฟันนิดหน่อยพร้อมมีน้ำตาไหลพรากลงอาบแก้ม
ดูตอนแรกเสียงเศร้าฉากนี้ไม่ถึง
ยังว่าคนพากษ์อยู่เลยว่า มันจะไม่ดีพอ
แต่พอดูไปหลายรอบ
กลับมานั่งฟังใหม่ ถึงได้ยิน
แม่ง...แม้แต่เสียงมันก็ยังแฝง มันแฝงแม่งทุกอย่างเลยฉากนี้

คือ
ฉากกัดฟันน่ะมีเสียง
ซื้ด แบบสูดหายใจเข้าทางปากทั้งที่ยังกัดฟันไง
คือตรงนั้นแหละ เป็นจุดที่สื่ออารมณ์ของอุนซุย
ว่าพยายามกลั้นความเศร้าความเจ็บปวดเอาไว้
แล้วน้ำเสียงตอนพูดประโยคหลักถึงเป็นเสียงที่ไม่เศร้ามาก

ที่เขาไม่พากษ์เสียงให้เศร้าเต็มที่
เพราะอุนซุยไม่ใช่คนฟูมฟายไง
อุนซุยเจ็บปวดแต่พยายามอดกลั้น
แล้วก็ผลักน้องไปในที่ที่สูงกว่า
เขาไม่อยากถูกเห็นใจ....
คือแบบ คนพากษ์บ้าไปแล้ว
คนพากษ์คิดการพากษ์แบบนี้ได้ไงอ่ะ...
ไอ้ที่ซื้ดนั่นสาบานเถอะว่าได้ยินแค่ครึ่งวิ
มันแฝงกันขนาดนั้นไง




"ถึงนายไม่พูด..."



"ฉันก็ตั้งใจจะทำอย่างนั้นอยู่แล้ว..."

เขียนอย่างนี้อาจไม่ต่างจากหนังสือ
แต่จริง ๆ แล้วน่ะ
อากอนจะพากษ์เสียงแบบเหี้ยก ๆ ทั้งเรื่อง
ต่อให้เสียงธรรมดาก็ยังแฝงความกวนตีนหรือโหด
แต่ฉากนี้อ่ะ
ตรงที่พูดประโยคนี้เสียงอากอนหล่อมาก
เสียงอ่อนโยนมาก
ต้องฟังตอนลากเสียงคำสุดท้ายของประโยคเลย
จะรู้สึกถึงความเศร้านิด ๆ อ่อนโยนหน่อย ๆ

แบบ ย้อนไปฟังหลายรอบมาก...
ถ้าอากอนพูดเสียงอย่างนี้ทั้งเรื่องนะ
คงตายไปหลายล้านรอบเพราะความรักที่มากเกินไป
= ="

ฉากนี้จบแล้ว
เดี๋ยวมีแถมอีกในไดวันต่อไป

ไดนี้เขียน19/7/07 นะจ๊ะ