IC21

วันนี้เหนื่อย เพราะทำงานคณะ แต่ต้องขอพูดหน่อย

   วันนี้ไปเช่าการ์ตูนมาอ่าน เป็นอายชิลด์(เทียบเท่า)เล่ม22 คือมันเป็นเล่มที่ตัดจากบูมมารวมกัน ทางร้านทำเอง ส่วนเล่ม23-24 ไม่อยู่ เลยยังไม่ได้อ่าน

   เนื้อเรื่องยังอยู่ที่ทีมเดวิสสู้กับทีมชินริวจินาคา

   ช่วงนี้ชอบอายชีลด์เอามาก ๆ อยู่แล้ว พอได้มาอ่านแบบเล่มใหญ่ ๆ เห็นงานภาพชัด ๆ มันยิ่ง...ใช่เลย! มันใช่มาก คนวาดช่างเก่ง คนคิดเรื่องก็เก่ง ผลงานชิ้นนี้มันเทพมาก! วันนี้เราคลั่งเรื่องนี้มากขึ้นอีกแล้ว

   อายชีลด์ (ต่อไปขอย่อว่าIC) เป็นการ์ตูนที่แปลกประหลาด เพราะเวลาเราชอบการ์ตูนเรื่องไหนนั้นมันมักจะชอบตั้งแต่แรก ๆ เช่น วันพีซ(อ่านเล่มสิบเป็นเล่มแรกแล้วชอบเลย) ทคคิว(อ่านเจอคุณจินแล้วชอบเลย) กีฎจารย์(แนวมาก อ่านครั้งแรกก็ชอบเลย)

   แต่ICไม่ใช่ ตอนอ่านแรก ๆ นั้นรู้สึกชอบก็จริง แต่ไม่ได้พีคขนาดไปตามเก็บแฟนอาร์ต หรือเทิดทูนด้านใดของการ์ตูนเรื่องนี้ยกเว้นความขยันของคนวาดที่เก็บงานได้สุดยอด

   เรียกได้ว่าในบูมนั้นที่เราเคยชอบมีหลายเรื่อง แม้ว่าเราจะไม่ได้ติดตามบูมก็ตามที่ คือ  1.นารุโตะ  2.บลีช  3.โจโจ้  4. IC  5. เดธโน้ต นอกนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว

   ความรู้สึกตรงนี้เป็นความรู้สึกส่วนตัว แฟน ๆ ไม่ต้องเดือดร้อน ไม่ได้ตัดสินว่าเรื่องไหนดีกว่าเรื่องไหน

   นารุโตะกับบลีช เหมือนกันตรงที่ว่า ช่วงแรกสนุกแต่พออ่านไปเรื่อย ๆ จะเริ่มเฝื่อน อย่างนารุโตะ เรารู้สึกว่ามันเฝื่อนตั้งแต่เล่มหลัง ๆ ของภาคแรก จนมาถึงช่วงซาซึเกะไปกับโอโรจิ ส่วนบลีชเฝื่อนตั้งแต่หมดช่วงตะลุยโลกยมฑูตนั่นล่ะ โจโจ้ก็สนุกแต่ภาคสตีลบอลรันมันจริงจังเหมือนหนังไปหน่อย แต่ยังไม่รู้สึกเฝื่อน แค่รู้สึกว่าอ่านยาก ไม่เหมือนเดิม

   น่าแปลก...ตรงกันข้ามกันนั้น ICที่ตอนแรกเราไม่ได้คิดอะไรมากกลับยิ่งสนุก...สนุกขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งทีพล็อตก็ยิ่งแยบยล ยิ่งอ่านยิ่งชอบ งานยิ่งดีขึ้น ประจวบเหมาะกับช่วงที่เนื้อเรื่องกำลังพีค ๆ นี้ หนังสือเล่ม19-20-21ก็ออกมาติดต่อกันพอดี

   IC ยิ่งอ่านความงามด้านภาพยิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ คนวาดเก่งขึ้น ยิ่งงานภาพสีนี่แทบจะขอไปก้มกราบสักที เคยอยากได้สมุดรวมภาพสีของการ์ตูนหลายเรื่อง แต่เรื่องที่เปิดดูแล้วตัดสินใจว่าจะซื้อได้เลยนั้นมีแค่ICเรื่องเดียวเรื่องแรก เพราะงานแต่ละภาพนั้นงาม ๆ ทั้งนั้นและยังดูมีพลังอีกด้วย

   ภาพขาวดำในเล่มพ็อกเก็ตบุ๊คปกติก็ทำสวยทั้งมุมมองทั้งอารมณ์ภาพ ถ้าได้อ่านอายชีลด์เล่ม22ที่จะออกเป็นเล่มต่อไป เขาวาดสีหน้าของอากอนตอนโกรธได้ดีมาก ดีถึงขนาดเราต้องนั่งจ้องรูปนั้น และอีกหลาย ๆ ๆ รูปอย่างพินิจ มันสวยมากเลย...มันมีความงามในแบบการ์ตูนจริง ๆ 

   เอาเป็นว่าเราพูดไม่ถูกเลย แต่เราอ่านเล่มนี้ซ้ำตั้งสามรอบในเวลาติด ๆ กัน ทั้งที่การ์ตูนที่เช่ามาน่ะมีของแคลมป์4เล่ม IC1เล่ม แต่เราก็ได้แต่ดูงานภาพของICจนโงหัวไม่ขึ้น

   คาแรกเตอร์ก็สุดยอด ไม่ว่าจะเป็นฮิรุม่าซึ่งเล่มนี้ก็แสนจะทุ่มเท มุซาชิที่ปกป้องเซนะได้แบบเท่โคตร ๆ เซนะที่ปกป้องบอลสุดชีวิต อากอนตอนโกรธ อุนซุยที่ตัดสินใจเฉียบขาด อิกคิวที่หน้าเสียเพราะคาดไม่ถึง คาแรกเตอร์เรื่องนี้โดดเด่นมาก ๆ และสมบูรณ์มาก

   ด้านเนื้อเรื่องยิ่งอ่านทุกสิ่งก็ยิ่งเฉลยออกมา เล่มแรก ๆ ที่ดูเหมือนบางสิ่งจะไร้เหตุผล แต่จริง ๆ ไม่ใช่เลย...

   อาทิเช่น เล่มแรก ๆ ฮิรุม่าชอบไปขู่ครูใหญ่ให้ขยายห้องชมรมอย่างงั้นอย่างงี้ แบบเวอร์มาก ก็ไปจ้างมุซาชิมาทำ แล้วเล่มหลัง ๆ มาปรากฏว่ามุซาชิเป็นสมาชิกคนหนึ่ง พ่อไม่สบายหนักเลยออกไปทำงานช่างไม้ เผิน ๆ เหมือนไม่มีอะไรเลย

   แต่พอมองลึก ๆ แล้วจะเห็นว่าสองเหตุการณ์ของคนสองคนนี้มันสัมพันธ์กันอยู่ ทำไมต้องต่อเติมห้องชมรมเวอร์ขนาดเป็นคาสิโน ทำไมต้องจ้างมุซาชิ พอคิดแบบนี้ก็ได้ผลออกมาว่า เพราะมุซาชิน่ะลำบากเรื่องเงินไงล่ะ!

   มุซาชิกลับมาเรียนไม่ได้ ฮิรุม่าก็อยากให้มุซาชิกลับมา และมุซาชิก็คงไม่ยอมรับเงินจากใครง่าย ๆ ฟรี ๆ ดังนั้นฮิรุม่าจึงต้อง "ช่วยเหลือทางอ้อม" โดยการอ้างเรื่องห้องชมรม แต่จริง ๆ ก็คืออยากช่วยมุซาชิให้มีรายได้นั่นเอง

   ไม่รู้เราคิดเวอร์ไปเองหรือเปล่า แต่มันคิดแบบนั้นได้จริง ๆ แล้วก็สมเหตุสมผลด้วย ฮิรุม่าเองก็เป็นพวกปากแข็งเวลาจะทำตัวใจดี มุซาชิก็เป็นพวกไม่ยอมรับความช่วยเหลือง่าย ๆ 

   พอนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เราก็ตื้นตันใจมาก คนคิดเรื่องเขาคิดเอาไว้หรือ? จริง ๆ น่ะหรือ? อะไรทำให้แกคิดพล็อตแบบนี้ขึ้นมาได้? (คนคิดเรื่องกับคนวาดเป็นคนละคน)

   หรืออย่างสองพี่น้องคอนโง ฉากที่อุนซุยร้องไห้เพราะเข้าใจผิดว่าตัวเองได้ทุนเรียน แต่จริง ๆ เป็นน้อง(อากอน)ที่ได้ แล้วอากอนมาอยู่ใกล้ ๆ พี่ในตอนนั้น

   อุนซุยพูดจาทำนองว่า ให้เหยียบย่ำคนที่อ่อนแอขึ้นไป ไม่อย่างนั้นเขาคงทำใจไม่ได้ พอสิ่งนี้ปรากฏออกมา มันทำให้เราคิดได้ว่าจริง ๆ แล้วที่อากอนเย่อหยิ่ง เรียกคนอื่นว่าสวะ ทำตัวเองเป็นอัจฉริยะและไม่ยอมให้ใครแซงหน้าไปได้นั้น...ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอากอนรับความเจ็บปวดของพี่ชายเอาไว้ด้วยหรือเปล่า

   เพราะว่าตัวเองเกิดมาเก่งกว่าพี่ทุกอย่าง ลึก ๆ คงเป็นความเสียใจของอากอน เขาจึงพยายามชดเชยสิ่งนั้นด้วยการขึ้นไปในจุดที่สูงขึ้นไปอีก นั่นคือ ในเมื่อต้องเหยียบย่ำพี่ชายอันเป็นที่รักแล้ว ก็จงเหยียบคนอื่นขึ้นไปด้วย

   อย่างน้อยคนที่เหยียบพี่อย่างตัวอากอนเองก็ไม่ได้พ่ายแพ้แก่ใครเลย... เราคิดว่าความรักของอากอนลึกซึ้งเสียจนเข้าใจยาก อุนซุยที่เป็นพี่เองก็ทำใจไว้แล้ว จึงพยายามสนับสนุนน้องทุกอย่าง ขอเป็นแค่คนธรรมดา แล้วมองหลังของน้องที่กำลังก้าวขึ้นไปเรื่อย ๆ ดีกว่า

   การย้อนอดีตแค่ไม่กี่หน้านั้นมันแฝง "เหตุผลของตัวละคร" เอาไว้ได้อย่างแนบเนียน เราล่ะทึ่งจริง ๆ ทึ่งจนไม่รู้จะพูดยังไง

   อีกฉากที่ประทับใจ คือฉากย้อนอดีตของเท็ตสึม่ากับคิด ทีมเซย์บุ เพราะคิดในตอนนั้นพูดว่า "เพราะเล่นบอลนี่ได้เล่นกับเท็ตสึม่าด้วยนี่นา" คงเป็นเพราะสิ่งนี้ เท็ตสึม่าเลยเล่นอเมริกันฟุตบอลมาตลอด และกลายเป็นรีซีฟเวอร์ที่เก่งกาจสุด ๆ คิดเองก็เชื่อใจเท็ตซึม่าถึงขนาดขว้างลูกได้โดยไม่หวั่นอะไร ด้วยความเชื่อว่าเท็ตจะต้องรับลูกได้แน่
   
   จะว่าไป ข้อดีอีกเรื่องคือ ICเป็นการ์ตูนที่ใช้จำนวนหน้าในการย้อนอดีตน้อยมาก แต่ทุกครั้งมันจะคุ้มค่ามากจริง ๆ เพียงไม่กี่หน้าบางครั้งเราก็ตื้นตันใจแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว

   เช่น วันพีซจะใช้การย้อนอดีตนานมาก บางทีย้อนเป็นเล่ม แต่ว่าเข้าใจ เพราะICเป็นเพราะโลกจริง โลกปัจจุบัน ถึงย้อนไปมันก็พอเดาความเป็นไปตัวละครออก แต่วันพีซเป็นแฟนตาซี ต้องย้อนเรื่องที่อยู่อาศัย+ครอบครัวตัวละคร การเลี้ยงดูของตัวละครในตอนเด็กด้วย จึงต่างกันมาก ทว่าICก็ยังน่าชื่นชมอยู่ดีเพราะทำจุดนี้ได้ดีมาก

   ทั้งที่พล็อตจริง ๆ ก็คือทีมที่อ่อนแอ แต่สู้จนเก่งขึ้นเพื่อพยายามพิชิตเป้าหมาย ตามสไตล์การ์ตูนกีฬาทั่วไป แต่เหนือกว่ามาก ๆ ด้วยรายละเอียดทั้งพล็อตและภาพ ยิ่งอ่านยิ่งสนุก มีทั้งความสมจริงและความเป็นการ์ตูน มีการแทรกมุกฮา ๆ ตลอด แต่เวลาเครียดก็ได้ถึงอารมณ์

   บางครั้งทีมพระเอกแพ้ คนอ่านปวดใจ คนอ่านทรมานแทน บางครั้งเหลือเวลาการแข่งน้อยเหลือเกินจนกลัวที่จะหวังอะไร ตอนแรกที่แพ้ก็ยังเฉย ๆ แต่อดีตของฮิรุม่าค่อย ๆ เปิดเผยออกมาเรื่อย ๆ

   ไม่ว่าจะเป็นความกดดันของการเป็นนักเรียนม.ปลายปีสุดท้าย เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เขากับเพื่อนอีกสองคนจะได้แข่งเมกันฟุตบอลด้วยกัน แล้วยังเรื่องที่โดนแย่งสิทธิ์จากทีมชิวริวจิอีก ไหนจะร่างกายของฮิรุม่าที่เป็นคนผอมบางสร้างกล้ามเนื้อได้ยากอีก 

   มันทำให้เราได้รู้ว่าฮิรุม่านั่นแหละที่เหนื่อยกว่าใคร ถ้าทีมแพ้เขาจะเสียใจยิ่งกว่าใคร ๆ ในเกมการแข่งก็เขาอีกน่ะแหละที่ต้องวางแผนพาทีมไปให้ชนะให้ได้

   ดังนั้น เวลามีคนบอกว่าชอบฮิรุม่า (คนอ่านส่วนใหญ่ก็ชอบฮิรุม่าทั้งนั้น) แล้วบอกว่าฮิรุหล่ออย่างงั้นอย่างงี้ เราว่าไม่ใช่เลย... ฮิรุม่ามีเอกลักษณ์ จะเรียกว่าหล่อได้ก็จริง แต่สิ่งที่ทำให้คนรักฮิรุม่าไม่ใช่เรื่องหล่อหรือความฉลาด มันเป็นความรู้สึกบางอย่าง เพราะว่าเขาเป็นแค่คนธรรมดาแต่ต้องเผชิญอะไรมากมายถึงขนาดนั้น

   เราไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี...แต่เขาน่าชื่นชมจริง ๆ

   เราเคยคุยกับเพื่อนว่า "ครั้งนี้ต้องชนะในคริตสมาสโบวล์นะ ถ้าครั้งนี้ยังไม่ชนะอีกฮิรุม่าจะน่าสงสารเกินไปแล้ว เพราะมันหมดโอกาสแล้วจริง ๆ" ใช่...มันจะน่าสงสารเกินไปจนอาจจะทนไม่ได้เลยทีเดียว 

   ถ้าจะมีการ์ตูนสักเรื่องขึ้นแท่นมาเทียบเคียงอันดับหนึ่งในใจเราอย่างเรื่องวันพีซ ก็คงเป็นเรื่องICนี่แหละที่มีลุ้น...คุณภาพทุกอย่างยิ่งอัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเราจะทนไม่ได้อยู่แล้ว เวลาอ่านงานที่ยอดเยี่ยมแบบนี้มันตื้นตันจนทำอะไรไม่ถูกเลยล่ะ

   สิ่งสำคัญคือความประทับใจ มีหลายสิ่งเหลือเกินที่เราประทับใจIC แต่ที่กล่าวไปก็พอจะจำกัดความได้อยู่แล้วล่ะมั้ง?

   ท้ายที่สุด การแข่งในคริตสมาสโบวล์ก็ขอให้ชนะด้วยเถิ้ดดดดด ขอให้เรื่องนี้จบสวย ๆ ไม่ยืดเรื่องจนมากเกินไป (จริง ๆ ถ้าไปเขียนเรื่องอื่นต่อเราก็รู้สึกเสียดายตัวละครในICแทนเลยนะ)

   ณ วันนี้...รักอายชิลด์จริง ๆ ค่ะ