[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 9 : 09 : Ankle

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    13 ก.พ. 60



09

 

            "วันนี้ทำอะไรกันดี"

            "เตะบอลมั้ย"

            "ไม่เอาว่ะหนาว"

            "ไปเกะดีกว่า"

            "ก็ดีนะ"

            "โอเค งั้นตามนี้"

            สองเพื่อนรักตกลงกันเสร็จแล้วถึงได้หันมายิ้มปิดให้แจมิน มันเป็นกิจวัตรประจำวันที่พวกเขาจะต้องหากิจกรรมอะไรสักอย่างทำหลังเลิกเรียนนอกจากการอ่านหนังสือทบทวนบทเรียน แล้ววันนี้ก็จบลงที่คาราโอเกะ

            เดินคุยกันมาถึงหน้าโรงเรียนมือถือในกระเป๋ากางเกงก็สั่นเตือน แจมินหยิบขึ้นมาดูเห็นเป็นชื่อเฉินเล่อเลยแอบเหล่มองสองเพื่อนรักที่ยังเอาแต่จ้อกันไม่หยุด และเพราะไม่อยากจะคุยต่อหน้าเจโน่กับดงฮยอกเลยเลือกที่จะไม่รับสาย

            รอจนเครื่องหยุดสั่นแจมินก็เปิดเข้าไลน์ใช้วิธีคุยเป็นข้อความแทน อย่างที่บอกว่าเพื่อนเขามันชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน โดยเฉพาะเรื่องของเขา ถ้ารู้ว่าเฉินเล่อโทรมาไม่พ้นโดนวุ่นวายอีก

            Jaemin : มีอะไร

            Chenle : เฉินเล่อข้อเท้าพลิกครับ พี่ช่วยมารับที่โรงเรียนหน่อยได้มั้ย

            อ่านจบหัวคิ้วก็วิ่งชนกันทันที ทั้งเรื่องข้อเท้าพลิก เรื่องให้ไปรับที่โรงเรียน แต่ที่แน่ๆ คือคนที่คุยกับเขาตอนนี้ไม่ใช่เฉินเล่อ

            Chenle : คุยทางนี้ไม่ค่อยสะดวก เดี๋ยวผมโทรไปนะครับ

            หลังข้อความส่งมาไม่ถึงนาทีสายเรียกเข้าจากเฉินเล่อก็โชว์ขึ้นหน้าจอ แจมินหันไปมองเจโน่กับดงฮยอกที่ยังคุยกันไม่เลิก สงสัยวันนี้คงไม่ได้ไปคาราโอเกะแล้วล่ะ

            "เฮ้ย โทษทีว่ะ วันนี้ไม่ว่างไปด้วยแล้ว"

 

            กว่าจะปลีกตัวออกมาจากเพื่อนขี้สงสัยได้ก็เสียเวลาไปหลายนาที พอจะไม่พูดถึงสาเหตุก็โดนเค้น พออธิบายเหตุผลก็โดนแซว แจมินเลยเออออยอมรับไปให้มันจบๆ

            "สรุปรีบกลับไปหาน้องเฉินเล่อ"

            "อืม"

            "น้องเท้าพลิก"

            "อืม"

            "เป็นห่วงล่ะสิ"

            "..."

            "เออๆ รีบไปเหอะ อาการน้องเป็นไงก็บอกกันด้วย"

            ข้อมูลที่แจมินบอกเจโน่กับดงฮยอกไปคือเท่าที่เขารู้คร่าวๆ หลังจากเพื่อนไปแล้วถึงได้รับสายแล้วคุยอย่างจริงจังหลังจากปลายสายโทรมาเป็นรอบที่สอง

            สรุปคือในคาบพละเฉินเล่อจับคู่ตีแบตกับจีซอง ด้วยความคึกคะนองเลยเล่นกระโดดตบกันแล้วดันพลาดท่าล้มข้อเท้าพลิกนั่งน้ำตาซึมอยู่ที่ห้องพยาบาล จะโทรเรียกพ่อให้มารับกลับบ้านเจ้าตัวก็ไม่ยอมเพราะท่านติดงาน จีซองเลยแย่งมือถือมาติดต่อหาเขาแทน ระหว่างการสนทนาได้ยินเสียงเด็กต่างด้าวโวยวายขัดตลอดเวลา

            "โอเค เดี๋ยวพี่ไปรับ อีกประมาณครึ่งชั่วโมงน่าจะถึง"

            ในเมื่อกลายเป็นตัวเลือกที่โดนขอความช่วยเหลือคงปฏิเสธอะไรไม่ได้ ที่นี่ ณ เวลานี้ นอกจากพ่อเด็กต่างด้าวก็ไม่เหลือใครแล้ว

            ใครล่ะจะช่วยเฉินเล่อได้นอกจากแจมิน

 

            กว่าจะมาถึงโรงเรียนของเฉินเล่อก็ปาไปเกือบห้าโมงเย็น ด้วยความที่เป็นโรงเรียนมัธยมต้นพอมีเด็ก ม.ปลาย มายืนหน้าโรงเรียนเลยกลายเป็นจุดสนใจไปโดยปริยาย ยิ่งเป็นนาแจมินผู้ที่มีหน้าตาเป็นที่ดึงดูดสายตาผู้คนอยู่แล้วด้วย พอโดนมองมากๆ เข้าเลยเกิดอาการหงุดหงิดกดโทรศัพท์หาคนที่รอเป็นการใหญ่

            ไม่นานเฉินเล่อก็ถูกจีซองพยุงเดินมาหา ตอนแรกก็ยิ้มแล้วก็ทำหน้าจ๋อยตอนเห็นพี่ชายยืนหน้าบึ้งเหมือนโดนคนขัดใจ แล้วคนที่ว่าก็คงเป็นเขานี่แหละ

            "ขอโทษครับ" คำแรกที่เฉินเล่อพูดเมื่อเดินมาถึง เป็นคำที่ทำให้แจมินทำหน้ายุ่งยิ่งกว่าเดิม

            "ขอโทษทำไม"

            "ก็ขอโทษที่ทำให้พี่แจมินเสียเวลา"

            "นายควรจะขอบคุณมากกว่านะ" แจมินมองนิ่งๆ แค่ไม่ได้ไปคาราโอเกะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย เขาไม่ได้ต้องการคำขอโทษ อยากฟังอะไรที่มันทำให้รู้สึกชื่นใจกว่านี้ อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้และเขาไม่คิดว่าเฉินเล่อผิด โอเค อาจจะผิดนิดหน่อยที่ไม่ระวังแต่มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว เขาจะรู้สึกดีมากกว่าถ้าเฉินเล่อพูดว่า 'ผมจะเลี้ยงข้าวพี่เป็นการตอบแทน'

            "ขอบคุณครับ"

            "ขอบใจนายมากนะจีซอง พี่จัดการต่อเอง"

            "ครับ ฝากด้วยนะพี่"

            แจมินรับตัวเฉินเล่อมาพยุงไว้ บอกลากันเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้าน โชคดีที่ป้ายรถบัสอยู่ไม่ไกลจากหน้าโรงเรียนนัก แต่จากป้ายรถบัสไปบ้านเขานี่สิลำบากแน่ๆ

 

            ระหว่างนั่งรถกลับบ้านแจมินต้องฟังเฉินเล่อพูดโม้ตลอดทาง ก็ไม่พ้นเรื่องล้มจนขาพลิกนั่นแหละ ตอบบ้างเงียบใส่บ้างจนถึงป้าย พยุงกันลงรถมาได้แต่ต่อจากนี้สิลำบาก นึกแล้วก็อยากได้รถเข็นสักคัน หรือว่าเขาจะโทรเรียกแม่ให้มารับดี แต่ลืมไปแม่เขาขับรถไม่เป็น

            จากป้ายรถบัสเดินหิ้วปีกกันเดินกระโผลกกระเผลกไปช้าๆ เฉินเล่อตัวเล็กกว่าเบากว่าก็จริงแต่การเดินพยุงอีกฝ่ายแบบนี้แจมินก็รู้สึกว่ามันลำบากอยู่ดี แถมยังไปได้ช้ามากด้วย แล้วแบบนี้เมื่อไรจะถึงบ้าน

            "หยุดแป๊บนึง" บอกน้องแล้วแจมินก็ยกแขนที่พยุงกันไว้ออก

            เฉินเล่อมองตามงงๆ ตอนแจมินเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วย่อตัวลง มองอยู่นานจนคนที่นั่งรออยู่หันมาขมวดคิ้วใส่ อย่าบอกนะว่าที่ยืนนิ่งอยู่นี่คือไม่เข้าใจ

            "เร็วๆ"

            "จะให้ผมขี่หลังเหรอ"

            "อืม"

            เฉินเล่อทำหน้าแปลกใจก่อนจะยิ้ม เดินกระเผลกไปขึ้นหลังแจมินที่รอนานจนเริ่มออกอาการหงุดหงิด สองแขนกอดคอ สองขาถูกล็อคไว้ด้วยสองแขนของคนพี่ เช็คจนแน่ใจว่าผู้โดยสารพร้อมอาชาแจมินถึงได้ยืนขึ้น

            "ถ้าหนักพี่แจมินวางก็ได้นะ" บอกด้วยความเกรงใจ แค่ไปรับก็รู้สึกผิดจะแย่แล้วยังมาแบกเขาขึ้นหลังอีก พี่แจมินจะใจดีกับเขาไปถึงไหน

            "ตัวอย่างกับลูกแมว" ทำเป็นพูดเสียงเข้มแต่ปากอมยิ้ม เฉินเล่อตัวเล็กกระจิ๊ดเดียวให้เดินแบกสักสองสักรอบยังไหว

            "ไม่ใช่แมวสักหน่อย" ว่าแล้วทำหน้าบึ้ง ถึงเขาจะตัวเล็กกว่าแจมินแต่เขาก็ไม่ได้เตี้ยนะ

            "เหรอ"

            ได้ฟังแล้วคนพี่ก็หัวเราะเบาๆ ทำเอาเฉินเล่อแปลกใจถึงกับต้องชะเง้อไปดูแล้วก็เห็นว่าแจมินกำลังอมยิ้มอยู่ คงชอบใจสินะที่ว่าเขาได้

            "แกล้งได้แล้วยิ้มใหญ่เลยนะ" ด้วยความหมั่นไส้เฉินเล่อเลยหยิกแก้มแจมินเป็นการเอาคืนจนคนพี่โวยวายใหญ่ นับว่าเป็นการกระทำที่กล้าหาญไม่กลัวตายเลยทีเดียว

            "ทะไรของนายเนี่ย! เดี๋ยวก็โยนทิ้งซะเลย!"

            "ไม่ให้ทิ้งหรอก" พูดแล้วใช้สองแขนล็อคตัวแจมินเอาไว้แน่น แต่ถึงไม่ทำแบบนี้เฉินเล่อก็เชื่อว่ายังไงแจมินก็คงไม่โดนเขาทิ้งอยู่ดี ขู่เพราะอยากให้เขาเงียบปากมากกว่า

            "งั้นก็อยู่นิ่งๆ มันหนัก"

            "ไหนว่าตัวอย่างกับลูกแมวไง"

            "เฮ้อ"

            พอได้ยินเสียงถอนหายใจกลับมาเฉินเล่อเลยยอมเงียบ ปล่อยแขนที่ล็อคไว้เป็นคล้องธรรมดาแถมยังอยู่นิ่งๆ ไม่ขยับยุกยิกให้แจมินรำคาญ ถึงจะเชื่อว่าแจมินไม่โยนทิ้งจริงๆ ก็เถอะ แต่ถ้าโกรธมากๆ อาจจะทำจริงก็ได้ เขาเจ็บขาอยู่ไงไม่อยากเดินเอง ขี่หลังแจมินแบบนี้มันดีกว่ากันตั้งเยอะ

            "กลัวโดนทิ้งหรือไง" แจมินเอ่ยถามหลังเห็นเฉินเล่อเงียบไปนาน และคำตอบที่ได้ก็เป็นที่น่าพอใจ

            "อืม กลัว"

            "ไม่ทิ้งหรอกน่า"

            "รู้แล้ว"

            แจมินไม่รู้ว่าเฉินเล่อยิ้มอยู่หรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ คือเขากำลังยิ้มอยู่ เพราะเรื่องที่ทะเลาะกันวันนั้น ที่เฉินเล่อโกรธเขา และที่เขาต้องเป็นฝ่ายไปตามง้อ ตั้งแต่วันนั้นมาก็เหมือนกับว่าเราเปิดใจให้กันมากขึ้น เฉินเล่อกล้าแสดงความรู้สึกมากกว่าเดิม ตัวเขาเองก็เช่นกัน กำแพงหนาเริ่มทลายลงทีละชั้นๆ แต่ยังไงซะเด็กต่างด้าวก็ยังเป็นเด็กต่างด้าวอยู่ดีนั่นแหละ แม้จะทำดีด้วยมากขึ้น แต่จะให้ยอมรับเป็นน้องชายที่แสนดีอย่างที่คุณแม่ต้องการคงจะยาก

 

            เดินแบกเฉินเล่อจนพลังกายใกล้หมดในที่สุดก็ถึงที่หมาย แจมินพาเฉินเล่อมาที่บ้านตัวเองเพราะต้องพึ่งคุณแม่สำหรับการปฐมพยาบาลที่เขาไม่ค่อยจะรู้เรื่องเท่าไร และแน่นอนว่าหลังจากคุณแม่เห็นสภาพลูกชายคนเล็กก็รีบหาอุปกรณ์ประคบเย็นกับยาทามาให้ทันที

            "แจมินเฝ้าน้องไปก่อนนะลูก ข้าวเย็นเสร็จเดี๋ยวแม่มาเรียก" ก่อนไปก็ยังไม่วายออกคำสั่งจนแจมินถึงกับทำหน้าเซ็ง

            สิ่งที่คุณแม่เตรียมมาให้คือกะละมังที่ใส่น้ำกับน้ำแข็งให้เฉินเล่อเอาเท้าแช่เอาไว้ โดยมีผู้ช่วยเป็นบุรุษพยาบาลแจมินที่นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ กัน

            "ขอบคุณนะพี่แจมิน"

            คนฟังไม่ตอบ ทั้งสองหันมามองหน้ากัน คนน้องยิ้มส่วนคนพี่หน้านิ่ง ก่อนแจมินจะเป็นฝ่ายหันหน้าหนี แล้วริมฝีปากที่เหยียดเป็นเส้นตรงก็โค้งขึ้นเป็นรูปตัวยู

            เฉินเล่อมองตามแล้วยิ้มกว้างกว่าเดิม ไม่ได้คิดจะแซวหรือพูดอะไรให้แจมินออกอาการหงุดหงิดจนเสียบรรยากาศ ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้นี่แหละดีแล้ว บางทีการอยู่เงียบๆ ใช้วิธีสื่อสารกันผ่านทางสีหน้าและการกระทำโดยไร้เสียงพูดคุยมันก็ดีเหมือนกัน เขาว่าแบบนี้มันเหมาะกับแจมินมากกว่า

 

 



ตอนนี้แบบตั้งชื่อตอนไม่ถูก ไม่รู้สังเกตกันหรือเปล่าแต่เราอยากให้

ส่วนที่แจมินมองหรือสัมผัสอวัยวะของน้องเล่อมาตั้งเป็นชื่อตอน

ซึ่งตอนนี้เราตั้งใจว่าจะให้เป็นข้อเท้าแต่แจมินไม่ได้สัมผัสมันอ่ะ แต่ก็ช่างมันเถอะเนอะ (ซะงั้น ฮ่าๆๆๆ)

ขอบคุณทุกคนที่ติดตาม แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #604 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:59
    น่ารักไม่ไหวแล้ว แงงงงงงง
    #604
    0
  2. #593 Topaz-Chenle (@Topaz-Chenle) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 08:44
    เเสนดีมากพี่เเจมิน-/////-
    #593
    0
  3. #560 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 19:32
    ให้น้องขี่หลังเลยนะ แสนดี ฮืออออ
    #560
    0
  4. #512 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:03
    เขินอีกแล้ววว ขอบคุณจีซองที่ทักหาพี่เค้า
    #512
    0
  5. #301 ploy ploylovelyGirl (@pasel) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:09
    พี่แจมินนนนนนนนนนนนน พี่คนอบอุ่นนนนนนนนนนนน
    #301
    0
  6. #165 cmaxx. (@cmxxxx) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 00:32
    งื้แมวววววน้อยยยยยของงงพี่แจมมมม
    #165
    0
  7. #136 tletle4143 (@tletle4143) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 01:10
    งื่อๆๆๆๆ เขินนนน น่ารักมากๆเลยค่ะ ทั้งพี่แจมิน และน้องเล่อ อิอิ น่ารักแบบน่ารักน่าหยิกน่ะค่ะ55555555555
    #136
    0
  8. #108 mewloveexo (@mewloveexo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:02
    พี่แจมินอบอุ่นฮือ น้องเข้าใจพี่เขาดีที่สุดเลยว่าต่อให้ดูใจร้ายขี้รำคาญแค่ไหน สุดท้ายพี่เขาโครตใจดี แงงง พี่แจมินคนซึน น่ารักกก อบอุ่นหัวใจมากเลยค่ะ
    #108
    0
  9. #106 pployprae (@mooguz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:16
    เห็นพี่แจมินยิ้มละเหมือนโลกสว่าง ฮือออ ยิ้มเยอะๆสิ
    เป็นคนอบอุ่นให้น้องเล่อหน่อย อย่าห่างเหินนักเลยยย
    #106
    0
  10. #87 nerddygirl (@ruenkrajok_t) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:16
    น่ารักกกก มียงมียิ้มแล้วด้วย คือฝืนที่ไม่ยิ้มไม่ได้แล้วใช่ไหมแจมินนน
    #87
    0
  11. #86 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:05
    โอ้ยชอบตอนนี้จังเลย พี่แจมินยิ้มเยอะๆนะคะ อยากให้เฉินเล่อเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่แจมินยิ้มบ่อยๆจัง
    #86
    0
  12. #85 gpandayy94 (@binbinlove) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:27
    ละมุนมาก ๆ เลย ฮื่ออออ บรรยากาศดี ๆ น่ารักทั้งคนพี่คนน้อง ชอบความฟีลกู้ด เรานี่เขินจนตัวบิดเลย><
    #85
    0
  13. #84 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:49
    โง้ยยยยยย เล่อน่ารักอีกแล้ว
    แจมินก็เก๊กร้อยลงงงงง
    หวานเบาๆ
    #84
    0
  14. #83 SOONO9 (@SOONO9) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:47
    แจมินคือเริ่มหายซึนแล้วอะ เริ่มยิ้มเริ่มเอ็นอูน้อง อ๊อยย ไปรับที่โรงเรียนเหมือนจะไม่เต็มใจนะ หงุดหงิดง่ายทุกทีแต่ก็ยอมน้องทู้กที โว้ยยย แจมินนน
    #83
    0
  15. #82 ` ลี เฟลทเชอร์ (@BumbleB18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:15
    คุณนักเขียนนนน~ เราคิดถึงมาก คิดถึงเรื่องนี้มากด้วยยยย ขอบคุณมากค่ะสำหรับตอนนี้ น่ารักเหมือนเดิม
    #82
    0
  16. #81 -❀imnickii' (@-nicknickynick) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:24
    ซนจนได้เรื่องเลยยัยหนู ดีนะจีซองติดต่อพี่แจมินได้ น่าตีจริงๆเลย ฮืออออ แต่เขินนเขาขี่หลังกันค่าาาา
    #81
    0