[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 8 : 08 : Holiday II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    4 ก.พ. 60



08

 

            เขาโดนเด็กต่างด้าวโกรธ แถมยังหลบหน้าอีก ตอนเย็นก็ไม่มากินข้าว ก๊อกฝักบัวที่บ้านใช้ได้หรือยังก็ไม่รู้ ไม่ใช่ป่านนี้ไม่ยอมอาบน้ำจนตัวเหม็นหึ่งไปแล้วเหรอ ไหนจะการบ้าน งานภาษาเกาหลีที่ไม่ถนัด ไม่มีเขาคอยช่วยสอนอย่างเฉินเล่อจะทำเองคนเดียวได้เหรอ คิดกี่ตลบก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว

            "แจมิน"

            "คะ...ครับ" เสียงเรียกทำให้แจมินหลุดจากภวังค์ความคิด รีบขานรับตะกุกตะกัก

            "ไหนว่าจะออกไปข้างนอก แล้วจะไปกี่โมง" คุณแม่ยืนเท้าเอวมองลูกชายตัวดีที่แต่งตัวหล่อตั้งแต่เช้าแต่ดันมานั่งเหม่อบนโซฟาร่วมชั่วโมงได้แล้ว

            แจมินดูเวลาในมือถือก่อนหันไปมองหน้าบ้าน ที่ยังมัวนั่งเอ้อระเหยอยู่นี่ก็เพราะรอคำตอบจากใครบางคนนี่แหละ ส่งไลน์ถามไปตั้งแต่เช้าแต่ไม่ยอมตอบสักที จะกวนโมโหกันหรือไงก็ไม่รู้

            "ผมรอเวลาอยู่"

            "จะรอจนถึงเที่ยงเลยหรือไง แล้วนี่สรุปจะไปเที่ยวกับใคร แอบนัดสาวที่ไหนบอกแม่มา" เดินไปนั่งข้างลูกชายพยายามจะเค้นเอาความจริง ปกติวันหยุดไม่เคยเห็นออกจากบ้าน อยู่ๆ มาบอกว่ามีนัด มันผิดปกตินะแบบนี้

            "สาวที่ไหนล่ะแม่"

            "มีแฟนแล้วใช่มั้ย"

            "ไม่ใช่"

            "แล้วนัดกับใคร"

            "เฉินเล่อ" ตอบแล้วแจมินก็ถอนใจดังเฮือก กับเด็กต่างด้าวนี่จะเรียกว่านัดก็คงไม่ถูก เขาแค่ส่งไลน์ไปชวนว่าจะเลี้ยงขนมไถ่โทษความผิดบ้าๆ บอๆ ที่อีกฝ่ายโกรธจนสะบัดตูดหนีไปตอนนั้นทั้งที่เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองผิดเลยสักนิด แต่ถึงอย่างนั้นก็อยากจะเคลียร์ให้มันหายตะขิดตะขวงใจ แล้วดูเฉินเล่อทำกับเขาสิ เงียบไม่ยอมตอบ มันน่าหงุดหงิดไหมล่ะ

            "แล้วนัดกันกี่โมงล่ะ"

            "ก็..." ถ้าอีกฝ่ายยังไม่ตอบเขาก็คงไม่รู้เวลาหรอก อาจจะรอจนถึงเย็นเลยก็ได้

            "น้องลืมหรือเปล่า ไปหาที่บ้านสิ"

            "ไม่ต้องหรอกแม่"

            "บ้านก็อยู่แค่นี้จะกลัวอะไรฮะ ไปหาน้องบ้างไม่ใช่ให้แต่น้องมาหา" เพราะความดื้อหัวชนฝาของลูกชายคุณแม่เลยอดไม่ได้ฟาดเข้าที่แขนแรงๆ หนึ่งที

            "เจ็บนะแม่"

            "ไปเลย" เจอคุณแม่ง้างแขนทำท่าจะตีอีกรอบแจมินเลยต้องลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าเดินออกจากบ้านมา

            โอ๋กันขนาดนี้ไม่รู้ลูกใครกันแน่ ให้มันได้อย่างนี้สิ

 

            โดนไล่ออกจากบ้านตัวเองจนต้องมายืนอยู่หน้าบ้านคนอื่นแต่แจมินก็ยังไม่ยอมจัดการกับสถานการณ์ตอนนี้เสียที เอาแต่จ้องประตูเหมือนคนข้างในจะรับรู้ได้ว่าเขามา มันอาจจะได้ผลนะถ้าเฉินเล่อมีสัมผัสพิเศษอะไรทำนองนั้น

            หยิบมือถือขึ้นมาดูเป็นรอบที่ล้าน ไลน์ที่ส่งไปหาเด็กต่างด้าวก็ยังไม่ยอมอ่าน ไม่รู้ว่าไม่เห็นจริงๆ หรือว่างตั้งไม่อ่านกันแน่ รู้สึกเสียฟอร์มจนอยากจะล้มเลิกความตั้งใจตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

            มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง ทำไมเขาต้องเป็นฝ่ายมาง้อเฉินเล่อด้วยก็ไม่รู้

            จะยืนรอใช้กระแสจิตเรียกต่อไปยังไงเฉินเล่อก็คงไม่ออกมาแจมินเลยตัดสินใจกดออด ไม่นานเจ้าของบ้านในชุดลำลองสบายๆ ก็เดินออกมาเปิดประตูให้ด้วยใบหน้าฉงนสงสัย

            "พี่แจมิน"

            "ทำไมไม่อ่านไลน์"

            เฉินเล่อทำหน้าเหลอหลาวิ่งกลับเข้าไปในบ้านหยิบมือถือที่วางทิ้งไว้เหมือนอุปกรณ์ไร้ประโยชน์ขึ้นมาดูถึงได้รู้ว่าแจมินส่งข้อความมาหาตั้งแต่สองชั่วโมงก่อน

            "ซวยแล้ว" อยู่ๆ เฉินเล่อก็รู้สึกไม่อยากกลับออกไปหา เห็นหน้าก็รู้แล้วว่ากำลังโกรธ แต่ถ้าเขาไม่ออกไปตอนนี้จะทำให้แจมินยิ่งโกรธมากเดิมน่ะสิ

            นึกแล้วก็ไม่เข้าใจ พี่ชายแสนเย็นชาที่วันหยุดเอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในบ้านกลับมาชวนออกไปกินบิงซูตอนอากาศหนาวๆ แบบนี้เนี่ยนะ

            แม้จะเข้าใจจุดประสงค์แต่ไม่เข้าใจเหตุผลเฉินเล่อก็รีบกลับไปหน้าบ้านเพราะกลัวแจมินจะรอนานจนพังบ้านเขาเสียก่อน

            เดินมาถึงหน้าประตูบ้านก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ไม่ยิ้มไม่บึ้ง สบตากับแจมินที่ตีหน้าตึงรอคำตอบ เห็นคนพี่ทำสีหน้าแบบนี้เฉินเล่อก็ยิ่งรู้สึกลำบากใจ

            "จะไปไม่ไป"

            "ผมยังทำงานไม่เสร็จ"

            "แค่ตอบมาว่าจะไปหรือไม่ไป"

            เฉินเล่อเงียบไม่ตอบ ไปมันก็อยากไปแต่งานก็ยังไม่เสร็จ ถึงจะบอกว่าเอาไว้ทำเวลาอื่นก็ได้แต่สองสามวันที่ผ่านมานี้ดันเล่นบทเด็กขี้งอนไม่ยอมโผล่หน้าไปให้แจมินสอนการบ้าน งานมันเลยทับถมขึ้นเรื่อยๆ เป็นดินพอกหางหมู

            แต่พอลองคิดอีกทีที่แจมินโผล่หน้าวันนี้ไม่ใช่เพราะตัวเขาหรอกเหรอ คุณแม่ไม่ได้ให้มาตามไปกินข้าว ไม่ได้มีปัญหาจนต้องขอความช่วยเหลือ แต่มาเพราะความต้องการของตัวเอง มาเพราะอยากจะมา

            คิดแล้วได้แต่ยิ้มในใจ แสดงออกไม่ได้เดี๋ยวจะโดนโมโหใส่อีก

            "อยากไปแต่งานผมยังไม่เสร็จ"

            "ชวนตั้งนานแล้วมัวทำอะไรอยู่"

            "ผมเพิ่งเห็นเมื่อกี้ไง"

            "แล้วจะไปไม่ไป"

            เฉินเล่อแกล้งถอนหายใจใส่ แจมินเป็นคนพูดไม่รู้เรื่องชอบเอาตัวเองเป็นที่ตั้งข้อนี้รู้ดีแต่ไม่คิดว่าจะดื้อดึงถึงขนาดนี้ คงเพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยต่อต้านเลยสักครั้ง มีแต่ยอมกับยอม และมักจะได้รับสิ่งดีๆ จากพี่ชายคนนี้กลับมาเสมอ แต่ในเมื่อสถานการณ์เป็นเขาเองก็อยากลอง หากต่อต้านเหมือนครั้งที่แล้วจะเกิดอะไรขึ้น หากทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่ต้องการแจมินจะทำยังไง

            "ไม่ไป" ตอบคำถามชัดถ้อยชัดคำจนคนฟังไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

            แจมินสาวเท้าเข้ามาใกล้จนกระทั่งยืนประจันหน้ากัน เห็นหน้าตาซื่อๆ จ้องกลับมาแล้วยิ่งหงุดหงิด

            "มานี่เลย" ฝ่ามือที่ใหญ่กว่าคว้าแขนเฉินเล่อกลับเข้าไปในบ้านก่อนปิดประตูเสียงดังตามแรงอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น

            ชักจะเอาใหญ่แล้วนะจงเฉินเล่อ วันนี้ต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง

 

            แจมินลากเฉินเล่อมาถึงกลางห้องแล้วก็หยุด พยายามจ้องหน้าให้น้องพูดอะไรสักอย่างที่ตัวเองอยากฟังแต่อีกฝ่ายยังคงเงียบ สุดท้ายเลยเป็นฝ่ายเอ่ยปากออกไปแทน

            "ต้องทำยังไง"

            "ทำอะไร" เฉินเล่อขมวดคิ้วมุ่น อยากให้แจมินอธิบายทุกอย่างออกมาให้เข้าใจแต่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้

            "ยังไม่หายโกรธอีกหรือไง"

            เฉินเล่อรู้ได้ทันทีว่าที่คิดไว้ก่อนหน้ามันถูก แจมินคิดว่าเขายังโกรธเลยพยายามจะง้อด้วยวิธีการแปลกๆ ที่เหมือนทำให้ทะเลาะกันหนักกว่าเดิมมากกว่า

            "ก็..."

            "บอกมาดิต้องทำยังไง"

            เฉินเล่อเกือบกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ตอนแจมินถามด้วยเสียงอ่อยๆ คล้ายจะเร่งเร้าในขณะที่ทำหน้าตาเคร่งเครียด พี่ชายคนนี้จะรู้ไหมว่าสิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้มันน่ารักแค่ไหน ถึงตอนแรกจะน่ากลัวจนไม่อยากคุยด้วยก็เถอะ

            "ถ้าจะง้อกันน่ะพี่แจมินก็ต้องพูดดีๆ ถามดีๆ ไม่ใช่หน้าเครียดเสียงแข็งแบบนี้"

            "ไม่ได้ง้อ" นอกจากเสียงจะแข็งแล้วปากยังแข็งอีก ถ้าแบบนี้ไม่ได้ง้อแล้วจะให้เรียกว่าอะไร

            "โอเค ไม่ได้ง้อก็ไม่ได้ง้อ"

            แจมินเงียบไปไหนต่อไม่เป็น รู้ตัวว่าที่ทำอยู่ตอนนี้คืออะไรแต่จะให้ยอมรับตอนอยู่ต่อหน้าเฉินเล่อแล้วมันทำใจไม่ได้จริงๆ

            เห็นแจมินเอาแต่อมพะนำเหมือนคนเก็บกดเฉินเล่อก็ถอนหายใจออกมา สุดท้ายแล้วแม้จะเป็นฝ่ายโดนง้อแต่เขาต้องเป็นฝ่ายสารภาพอยู่ดีสินะ

            "ผมไม่โกรธพี่แจมินหรอก ตอนนั้นก็แค่หงุดหงิดเฉยๆ"

            "แล้วที่หายหน้าไปคืออะไร"

            "เวลาหงุดหงิดใครก็ไม่อยากเห็นหน้าไง"

            ฟังคำตอบของเฉินเล่อแล้วรู้สึกจุกเหมือนโดนต่อย ทั้งที่แจมินหงุดหงิดเฉินเล่อออกจะบ่อยแต่กลับไม่เคยรู้สึกว่าไม่อยากเห็นหน้าอีกฝ่ายแบบเป็นจริงเป็นจังสักที แบบนี้มันหมายความว่ายังไง

            "แล้วตอนนี้"

            "ตอนนี้หายแล้ว"

            "ฝักบัวซ่อมหรือยัง"

            "พ่อซ่อมให้แล้ว"

            "การบ้านล่ะ"

            "ก็ทำไม่ค่อยได้เท่าไร"

            "มื้อเย็นล่ะ"

            "ก็ต้มรามยอนกิน"

            "แล้ว..."

            "เป็นห่วงเหรอ"

            แจมินชะงักทันทีเมื่อโดนขัดด้วยคำถามนี้ สบตากับเฉินเล่อที่ริมฝีปากแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม ก็รู้คำตอบอยู่แก่ใจ แต่เรื่องแบบนี้ใครเขาจะไปตอบความจริงกัน

            "ใครห่วง"

            เฉินเล่อไม่พูดอะไรต่อเอาแต่ยิ้ม แจมินเองก็ยิ้ม แต่เป็นแบบมีแผนการ ถึงวันนี้จะยอมเสียฟอร์มแต่สุดท้ายแล้วคนอย่างนาแจมินไม่ยอมแพ้ให้เฉินเล่อง่ายๆ หรอก

            "งั้นวันหลังไปอาบน้ำด้วยกันอีกมั้ย"

            แค่นี้ได้ยินคำถามเฉินเล่อก็ขนลุกซู่ อยากจะตอบตกลงอยู่หรอกถ้าไม่ติดว่าแจมินทำสายตาแบบวันนั้นอีกแล้ว สายตาของผู้ล่าที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อ บอกตามตรงว่าเขาไม่ไว้ใจเลยจริงๆ

            "ไม่รบกวนดีกว่าครับ งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้วผมทำงานต่อก่อนนะ" พูดยังไม่ทันจบเฉินเล่อหมุนตัวหันหลังให้ เดินไปยังโต๊ะที่กองการบ้านไว้เต็มไปหมดโดยมีคุณพี่ชายบ้านตรงข้ามเดินตามไปด้วย

            เฉินเล่อนั่งเก้าอี้ตัวเดิม เพิ่มเติมคือมีแจมินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทั้งสอนทั้งดุทั้งบ่นไม่ต่างไปจากทุกที หรืออาจจะต่างตรงที่เอาแต่เร่งให้ทำให้เสร็จเร็วๆ เพื่อที่จะได้ออกไปกินบิงซูด้วยกันตามที่ชวน

            วันนี้ไม่ใช่เฉินเล่อที่ไปก่อกวนแจมิน แต่เป็นวันที่แจมินมาก่อกวนเฉินเล่อต่างหาก



 

 


ตอนที่น้องโดนดึงเข้ามาในบ้านแอบคิดอะไรไม่ดีกันใช่มั้ย

แต่จอมซึนอย่างแจมินไม่กล้าหรอกค่ะ เก่งแค่ในใจ 55555

ไม่รู้มีใครงงไทม์ไลน์ของเรื่องหรือเปล่านะ อย่าไปคิดนะคะว่ามีวันหยุดโผล่มาคือครบหนึ่งอาทิตย์

คือเราไม่ได้กำเนิดวันตายตัวค่ะ บางทีอาจจะกระโดดข้ามไปหลายวันหรือข้ามอาทิตย์เลยก็ได้

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ อ่านคอมเม้นแล้วชื่นใจ ดีใจที่ชอบกันค่ะ

น้องๆ ใกล้จะคัมแบคแล้ว รูปทีเซอร์ออกมาน่ารักมากเลย รักเด็กดรีมกันเยอะๆ นะคะ ^^

แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #627 khaojaokj (@khaojaokj) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 07:21
    ซึนเก่งงงงงง
    #627
    0
  2. #603 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:51
    ซึนอะไรขนาดนั้นอ่ะพระเอกเรื่องนี้ แงงงงงง้ แพ้ทางน้อง ดูออก!!!
    #603
    0
  3. #592 Topaz-Chenle (@Topaz-Chenle) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 08:41
    พี่เเจมินวอเเวน้องสุดเขินมากกกก
    #592
    0
  4. #559 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 19:26
    เอาวะวันนี้ไปวอแวน้องเองเลย น้องแกล้งงอนนานะบ่อยๆเลยนะ สู้!!! ปล.เป็นห่วงน้องหนักมากกก พ่อคนซึนเอ้ยย
    #559
    0
  5. #545 มีความเม่น (@luvlygooddie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 18:59
    คนพี่ก็ขี้ซึน คนน้องก็รู้ทันคนพี่ซะส่วนมาก เอาน้องมากอดที ฮื้อ
    #545
    0
  6. #511 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 16:33
    ชอบเวลาน้องเล่องอน ให้พี่เค้าง้อซะบ้าง
    #511
    0
  7. #300 ploy ploylovelyGirl (@pasel) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:05
    พี่แจมจะปากแข็งอีกนานมั้ยยยยยยยยยยยยย
    #300
    0
  8. #164 cmaxx. (@cmxxxx) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 00:29
    ทำไมมมมม เขาาน่ารักกันขนาาดนี้คะแม่ พี่แจมคนปากแข็งงงงง ;_;
    #164
    0
  9. #105 pployprae (@mooguz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:10
    ตอนโดนดึงอะ เราคิดว่าพิแจมินจะมารีบสอนการบ้านให้น้องเสร็จไวๆ แล้วพาออกไปกินบิงซู 55555555555555555 แต่ก็จริง พิแจมินซึนจริงอะ ป๊อดอ้ะ เป็นเรา น้องเล่อโดนกินแก้มไปแย้ววว ฮือออ
    #105
    0
  10. #79 _IANGG (@_IANGG) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:56
    เป็นห่วงหรอ ว๊ายยยยลูกว๊ายยยย น้องจับได้แล้ววววว
    #79
    0
  11. #78 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:43
    น่ารักมากกกกกกกกกไม่ไหวล้าววววววว
    #78
    0
  12. #77 Ohseungor* (@meuk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:58
    น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พิแจมโคตรซึน แบบง้อน้องได้อ้ำๆอึ้งๆมากพ่อคุณ มองเห็นตั้งแต่ปากซอยแล้วว่ามาง้อ ;;-;; พาร์ทนี่เหมือนเห็นการพัฒนาของคนพี่ คิกๆ รำคาญแต่ก็ไม่เคยไม่อยากเห็นหน้า รำคาญแน่เหรอ ให้คิดใหม่ หรือจริงๆ ก็อาจจะเริ่มรู้ตัวแล้ว แต่หลอกตัวเองอยู่ ระวังน้องโดนจีบแล้วจะร้อนรุ่มนะพิแจม ฮึฮุ ขอบคุณค่ะ แงงงง ฟิกน่ารักมากเรย ;-;
    #77
    0
  13. #76 -❀imnickii' (@-nicknickynick) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:10
    ทำเป็นเก่งนะเเจมินแต่สุดท้ายก็ยอมน้องเป็นแมวเชียว ขู่ฟ่อๆแต่ก็ยังมานวย โอ๊ยยยย
    #76
    0
  14. #75 SOONO9 (@SOONO9) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:55
    ขำความซึนของแจมิน แต่งตัวหล่อเรียบร้อยตั้งแต่เฉินเล่อยังไม่ให้คำตอบ สุดท้ายก็ต้องไปง้อน้องถึงบ้าน ตลกที่ถามว่าอาบน้ำด้วยกันอีกมั้ย555555555555 แงงงง ไอบ้า น้องกลัวแล้วว้อย
    #75
    0
  15. #74 .RHYTHMs (@pimchnokk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:31
    น่ารักมากมาย ชอบจังตอนพี่นานะก๊อกหลุด ปากแข็งจังน้าคนเรา
    #74
    0
  16. #73 gpandayy94 (@binbinlove) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:13
    โง้ยยยยยยยย นาแจ๊มมมมม ไอ่คนซึนเอ้ย!! น่ารักจริง ๆ ง้อน้องซะบ้าง
    ลูกเล่อก็ใช่ย่อยนะครับ เด็กน้อยตัวแสบ
    #73
    0
  17. #72 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:56
    โอ้ยยยยยยยย ยิ้มแก้มแทบแตกแล้วค่ะ คิดถึงแจมินจังเลย ;_____;
    #72
    0