[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 5 : 05 : Hair

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    10 ม.ค. 60



05

 

            แจมินกลับมาจากโรงเรียนนานแล้ว ทานข้าวเย็นแล้ว การบ้านก็ทำเสร็จแล้ว ตั้งใจว่าจะอ่านหนังสือการ์ตูนแต่กลับไม่มีอารมณ์ สมองมันเอาแต่สั่งให้หันไปมองที่หน้าต่าง ยังบ้านฝั่งตรงข้าม มองหน้าต่างห้องนอนที่ยังเปิดไฟสว่างไว้อยู่

            ผ่านมาสามวันแล้วที่เฉินเล่อหายไป ไม่ได้หายไปไหนไกล แค่หมกตัวอยู่แต่ในบ้านของตัวเอง ไม่มาหา ไม่มาวอแว ไม่มีการพูดคุย มันแปลกถึงแปลกมาก

            เป็นอะไรหรือเปล่านะเด็กกาฝากนั่น หรือจะเลิกทำตัวเป็นกาฝากแล้วงั้นเหรอ

            ได้แต่คิดไปอย่างคนไม่รู้เรื่อง ครั้นจะไปถามมันก็ไม่ใช่นิสัย ขนาดแม่เขายังไม่พูดอะไร ก็แค่ไม่อยากมาคงไม่มีเหตุผลอื่นแล้วล่ะมั้ง

            คิดแล้วแจมินก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามจะกลับมาสนใจหนังสือการ์ตูนแต่มันก็เท่านั้น

            หันไปมองหน้าต่างบ้านฝั่งตรงข้ามอีกทีไฟก็ปิดไปแล้ว แจมินนอนคิดหนัก สามวันเลยนะ สามวันที่เฉินเล่อไม่โผล่หน้ามามันไม่แปลกไปหน่อยหรือไง

 

            เป็นหลายวันในรอบเดือนที่เลิกเรียนแล้วแจมินตรงกลับบ้านโดยไม่ไปเถลไถลที่ไหน กลับมาถึงบ้านแล้วก็กองกระเป๋าไว้ที่โซฟา นั่งแช่มันอยู่ตรงนั้นโดยที่สายตาคอยมองไปนอกบ้านเป็นระยะ ทว่าผ่านไปเป็นชั่วโมงก็แล้วยังไม่มีวี่แววว่าเด็กบ้านตรงข้ามจะโผล่หน้ามา วันนี้ก็จะไม่มาใช่ไหม

            "แจมิน"

            "ครับ" ขานตอบแม่ที่ส่งเสียงเรียกมาจากในครัว แต่สายตาบังล่อกแล่กไปมาระหว่างหน้าบ้านกับหน้าจอทีวี

            "ไปตามเฉินเล่อมากินข้าวหน่อยสิ" แม่ตอบกลับมาถึงกับหูผึ่ง

            แจมินลุกจากโซฟาเดินเข้าไปหาในครัวเพื่อคุยให้เป็นเรื่องเป็นราว ไม่ใช่อะไรหรอก จะให้ตะโกนคุยกันมันก็ยังไงอยู่ใช่ไหมล่ะ

            "ทำไมต้องไปตามด้วยล่ะครับ" ถามคำถามแรกก็ชวนให้แม่มีน้ำโห เลยโดนฟาดที่แขนเข้าให้

            "ยังไงนี่ลูกคนนี้"

            "ก็หลายวันมานี้ไม่เห็นจะมา" ตอบมุบมิบเสียงอ่อย ลูบแขนตัวเองป้อยๆ

            "รู้สึกบ้านที่จีนจะมีปัญหาล่ะมั้ง พ่อน้องมาบ่นๆ ให้ฟังว่างอแงอยากกลับบ้าน แต่ช่วงนี้กลับไม่ได้เลยทำตัวมีปัญหานิดหน่อย"

            ตั้งแต่รู้จักกันมาแจมินยังไม่เคยเห็นเฉินเล่อทำตัวมีปัญหาแบบนี้มาก่อน ถึงขนาดเก็บตัวเงียบหายไปไม่ยอมมาบ้านเขาแบบนี้อาจจะเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่คิดก็ได้ เกิดอะไรขึ้นที่จีนกันนะ

            "ปัญหาอะไรเหรอครับ"

            "รายละเอียดแม่ไม่รู้หรอก"

            แจมินทำหน้าเสียดายอย่างลืมตัวก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติตอนแม่ย้ำถึงเรื่องที่วานให้ทำอีกครั้ง

            "ไปตามน้องมาก่อนไป"

 

            แจมินมาที่บ้านหลังนี้ไม่บ่อยนัก ครั้งล่าสุดเมื่อไรก็จำไม่ได้แล้ว เพราะส่วนใหญ่ลูกชายบ้านนี้จะเป็นฝ่ายไปหาเสียมากกว่า พอมายืนอยู่หน้าประตูรั้วเลยเกิดความรู้สึกประหม่าขึ้นมา ลองชะเง้อคอมองในบ้านเห็นไฟยังเปิดอยู่ จะกดกริ่งก่อนหรือถือวิสาสะเข้าไปเลยดี แต่เขาแค่มาตาม คงไม่ต้องเข้าไปหาถึงในบ้านหรอกมั้ง

            สุดท้ายแจมินก็เลือกกดกริ่ง ยืนรอไม่นานเจ้าของบ้านที่ยังอยู่ในชุดนักเรียนก็เดินออกมา สีหน้าดูเศร้าหมอง ใต้ตาช้ำ ท่าทางไม่กระปรี้กระเปร่า แต่เมื่อเห็นว่าใครมาก็ยิ้มออก ถึงอย่างนั้นก็เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่สดใสอยู่ดี

            "แม่ให้ตามไปกินข้าว"

            "อ๋อ อืมๆ" พยักหน้ารับแล้วเฉินเล่อก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน

            ปิดไฟล็อคประตูเสร็จเรียบร้อยกลับออกมาอีกทีแจมินยังยืนรออยู่ที่เดิม แต่พอเห็นเฉินเล่อยิ้มให้ก็หมุนตัวกลับเดินนำไปที่บ้านตัวเอง

 

            มื้อเย็นวันนี้เป็นแกงกิมจิ ปลาหมึกผัด แล้วก็ของทอด บนโต๊ะอาหารมีสมาชิกทั้งหมดสี่คน พ่อแม่ลูกตระกูลนากับแขกคนโปรดของคุณแม่ และยังเป็นคนที่ถูกเอาใจเป็นพิเศษอีกด้วย

            แจมินมองแม่ตัวเองตักนู่นตักนี่ให้เฉินเล่อแล้วทำหน้าเหม็นเบื่อ ออกจะหมั่นไส้นิดๆ ด้วยซ้ำที่ลูกคนเดียวอย่างเขากลับต้องมาโดนแย่งความรัก แต่เอาเป็นว่าวันนี้จะยอมให้หนึ่งวัน เห็นทำหน้าซึมๆ ฝืนยิ้มแย้มกับผู้ใหญ่แล้วยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ มีปัญหาอะไรกันแน่นะหน้าตาถึงได้เศร้าซึมขนาดนี้

            จบจากมื้อเย็นแจมินกับเฉินเล่อก็ช่วยกันยกจานไปล้าง คนพี่ล้างน้ำยาส่วนคนน้องล้างน้ำเปล่า ทุกอย่างดำเนินไปท่ามกลางความเงียบจนกระทั่งแจมินเริ่มทนไม่ไหว ปิดปากเงียบไม่พูดไม่จาแบบนี้มันไม่ใช่นิสัยของเฉินเล่อเลย

            "วันนี้ไม่เอาการบ้านมาทำเหรอ" จะถามไปตรงๆ ก็ไม่กล้า แจมินเลยขออ้อมโลกก่อนสักรอบ

            "ทำเสร็จหมดแล้ว"

            "เหรอ" ได้คำตอบแล้วก็หมดเรื่องจะคุย

            แจมินถอนหายใจ หันไปมองเฉินเล่อที่เปิดน้ำทิ้งให้ไหลผ่านมือตัวเองเหมือนคนเหม่อลอย ตอนเขาไปตามที่บ้านก็เห็นขอบตาแดงๆ คงร้องไห้มาแน่ๆ แต่ให้ถามออกไปจะดีเหรอ มันเป็นเรื่องส่วนตัวจะกลายเป็นยุ่งไม่เข้าเรื่องหรือเปล่า ถ้าเป็นตัวเขาเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นก็คงไม่อยากให้ใครยุ่งเหมือนกัน

            "พี่แจมิน"

            ปล่อยให้แจมินตีกับความคิดตัวเองในหัวได้ไม่นานเฉินเล่อก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา

            แจมินหันไปมอง เฉินเล่อยังคงก้มหน้า ก๊อกน้ำถูกปิดไปแล้ว มือทั้งสองข้างห้อยไว้กับขอบอ่าง ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรงก่อนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตา เฉินเล่อเหยียดยิ้มบางๆ ทว่าดวงตาที่เคยสุกใสคู่นั้นกลับมีน้ำตาคลออยู่

            ทันทีที่สบตากันแจมินตกใจจนทำตัวไม่ถูก ร้องไห้อย่างนั้นเหรอ เฉินเล่อกำลังร้องไห้ ทำไมกัน

            "จำเรื่องหมาที่เคยเล่าให้ฟังได้มั้ย"

            แจมินได้แต่พยักหน้ารับ ไม่กล้าแม้กระทั่งจะเอ่ยคำพูดใดๆ

            "มันตายแล้วนะ" จบประโยคน้ำใสๆ ก็ไหลผ่านแก้ม เฉินเล่อยกมือขึ้นเช็ดมันลวกๆ ก่อนจะพูดต่อ

            "มันป่วยหนักมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว ผมอยากกลับไปหามันแต่พ่อติดงานเลยไปไม่ได้ จะไปคนเดียวพ่อก็ไม่ยอม อยู่ด้วยกันมาเกือบสิบปีเลยนะเจ้าอู่หลงน่ะ" ยิ่งพูดน้ำตาก็ยิ่งไหล ยิ่งพูดก็ยิ่งสะอื้นหนัก

            เห็นเฉินเล่อสะอื้นจนไหล่สั่นไปตามจังหวะการหายใจหนักๆ แจมินยิ่งทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยกมือปัดป่ายไปมากลางอากาศ เกิดมาไม่เคยมีพี่น้อง อยู่กับเพื่อนก็ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ ปลอบคนร้องไห้ก็ไม่เป็น แล้วตอนนี้เขาควรจะทำยังไงดี

            "เดี๋ยวค่อยกลับไปเยี่ยมหลุมศพมันตอนปิดเทอมก็ได้" แล้วก็เผลอพูดออกมาแบบไม่ทันคิด เป็นคำปลอบใจที่ดีหรือเปล่าแจมินไม่รู้ แต่คิดว่ามันคงไม่เข้าท่าเท่าไรเพราะเฉินเล่อสะอื้นหนักกว่าเดิม

            "หยุดร้องได้แล้วน่า" พอทำอะไรไม่ได้ก็เริ่มหงุดหงิด บอกด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างทำให้เฉินเล่อหยุดสะอื้นได้พักเดียวแล้วก็กลับมาสะอื้นต่อ

            แจมินขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเพราะเริ่มจะหมดหนทาง หันซ้ายแลขวาหาตัวช่วยแต่พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่แถวนี้ ยกมือค้างกลางอากาศเพราะทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายเลยวางมือลงบนหัวเฉินเล่อซะเลย

            "หยุดร้องได้แล้ว เดี๋ยวเจ้านั่นก็เป็นห่วงหรอก เจ้านายมันขี้แยขนาดนี้" ปากพูด มือขยับลูกผมน้องเบาๆ ตาก็เสมองไปทางอื่น คล้ายจะไม่เต็มใจแต่จริงๆ แล้วแค่ไม่ชิน

            ลูบหัวปลอบไปแจมินก็หันมามองเป็นพักๆ และดูเหมือนว่ามันจะได้ผล เสียงสะอื้นค่อยๆ เบาลงแม้น้ำตาจะยังไหลอยู่ แจมินเลยขยับมือลูบหัวเฉินเล่อต่อไปเรื่อยๆ คิดคำพูดปลอบใจออกก็พูดๆ ไป ฟังดูดีบ้างฟังดูตลกบ้าง แต่มันก็ช่วยทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเยอะ

            เป็นลูกหมาลูกแมวหรือไงนะเฉินเล่อ พอลูบหัวแล้วนิ่งเชียว

            "ร้องไห้เยอะตาบวม ไปโรงเรียนไม่หล่อนะเว้ย" จากที่ลูบดีๆ ในตอนแรกแจมินเปลี่ยนจับหัวแล้วโยกไปมาแทน

            เฉินเล่อหัวเราะปนสะอื้นยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอีกรอบ พอแจมินเอามือออกก็เงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มที่ดูสดใสกว่าก่อนหน้านี้ลิบลับ

            "หายเศร้าหรือยัง"

            เฉินเล่อส่ายหน้าเป็นคำตอบ เรื่องนี้มันหายเศร้าได้ภายในวันหรือสองวันที่ไหน

            "ร้องไห้อีกไม่ปลอบแล้วนะ" ว่าแล้วก็ดันหน้าผากเฉินเล่อจนเซถอยหลัง

            "ไม่ร้องแล้ว เดี๋ยวตาบวมไม่หล่อ"

            "ให้มันจริง"

            เฉินเล่อยิ้มแล้วหันหน้าเข้าหาอ่างล้างจาน พักยกเล่นบทโศกกันซะงาน จานยังล้างไม่เสร็จเลย

            ปลดเปลื้องความทุกข์บรรเทาความเศร้าไปแล้วก็ได้เวลาทำงานต่อ รู้สึกเจ็บขอบตานิดๆ แต่ก็รู้สึกดีที่ได้ร้องไห้ระบายออกมา ถึงจะร้องไห้กับเรื่องนี้มาเยอะแล้วก็เถอะ แต่เวลาเศร้าแล้วมีคนคอยอยู่ข้างๆ มันรู้สึกดีกว่าจริงๆ

            "ขอบคุณนะครับพี่แจมิน"

            เฉินเล่อส่งยิ้มบางๆ เป็นการขอบคุณ ส่วนคนรับก็พยักหน้าส่งๆ ตามสไตล์ ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไร

            "ขอถามอะไรหน่อยได้" ยังมีบางอย่างที่แจมินรู้สึกค้างคาใจ ไหนๆ ก็เปิดใจให้กันขนาดนี้แล้ว ถ้าจะถามถึงสาเหตุที่หายหน้าไปคงไม่เป็นการก้าวก่ายล่ะมั้ง

            "ครับ"

            "ทำไมช่วงนี้ถึงหายหน้าไปล่ะ เพราะเรื่องหมานี่น่ะเหรอ"

            "จะว่างั้นก็ได้ เพราะอยากกลับไปเยี่ยมมันแต่กลับไม่ได้เลยทะเลาะกับพ่อน่ะ ประท้วงโดยการขังตัวเอง"

            "โคตรเด็ก"

            "ก็จริง" เฉินเล่อครางรับในลำคอ ตอนนั้นเขาโกรธพ่อมากๆ แล้วคิดว่าการทำแบบนี้มันจะได้ผล แต่ก็เปล่าเลย นอกจากจะทำให้จิตใจตัวเองยิ่งแย่ยังทำให้พ่อโกรธไปด้วยอีก

            "ก็อย่าทำอีก" วางจานสุดท้ายลงอ่างตรงหน้าเฉินเล่อพร้อมกับว่ากล่าวตักเตือน แจมินเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นพี่ชายที่ดีก็ตอนนี้แหละ

            "ไม่ทำแล้ว ไม่ได้มาบ้านนี้มันเหงามากเลย" ล้างน้ำเปล่าเสร็จก็คว่ำจานใบสุดท้ายไว้บนชั้น ก้มหน้าก้มตาล้างมือโดยไม่มองหน้าคู่สนทนา

            แต่ถ้าหากเฉินเล่อเงยหน้าขึ้นมามองสักนิด คงจะได้เห็นรอยยิ้มของพี่ชายแสนเย็นชาอย่างแจมิน รอยยิ้มที่น้อยครั้งจะได้เห็น รอยยิ้มที่มาจากคำพูดของน้องชายที่ชอบทำท่ารำคาญใส่ประจำ

            ล้างมือเสร็จหันกลับมาอีกทีแจมินก็หายตัวไปแล้ว เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นเห็นนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาเฉินเล่อเลยเดินเข้าไปนั่งข้างๆ แม้จะโดนมองด้วยสายตาดุๆ อย่างเคยก็ตาม

            ถึงจะชอบทำตัวเย็นชาใส่ ไม่ว่าจะเป็นสีหน้า ท่าทางและน้ำเสียง แต่เฉินเล่อรู้ดีว่าแจมินไม่ใช่คนใจร้ายอย่างที่แสดงออก ไม่งั้นคงไม่คอยอยู่เป็นเพื่อนเขา คอยปลอบเขาแบบวันนี้หรอก จริงไหม

            ความจริงแล้วพี่แจมินน่ะ ใจดีจะตายไป

 


 



จากนี้แจมินคงน่าจะเริ่มรู้ใจตัวเองแล้วล่ะ(มั้ง) แฮ่

ฉากในตอนนี้คือเราชอบฉากหนึ่งในเรื่องบากะเลยา ฟุมิเอะร้องไห้แล้วเทตสึยะก็เอามือมาวางบนหัว

เลยอยากเอามาเล่นกับมินเล่อบ้าง และอยากให้เป็นตอนที่ทั้งสองได้ใกล้กันมากขึ้น

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ ถ้าชอบอย่าลืมบอกกันน้า

แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #614 ginsengie (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 07:21

    น่ารักมาก เอ็นดูไม่ไหว

    #614
    0
  2. #600 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:23
    น้องงงงง ไหน ใครเคยบอกว่าไม่อยากเห็นน้องเศร้าน้าาาา ถึงกับไปไม่เป็นเลยพี่แจมิน555555555555
    #600
    0
  3. #589 Topaz-Chenle (@Topaz-Chenle) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 08:25
    เเจมินอบอุ่นมากกฮืออออ
    #589
    0
  4. #556 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 19:20
    ร้องไห้เลยตอนน้องบอกว่าหมาตายแล้ว ฮือออ อ่อนไหวมากกกก แจมินปลอบน้องด้วยอะ แงงงงง พ่อคนซึน
    #556
    0
  5. #508 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 16:20
    ใจบางตอนลูบหัวน้องงงง
    #508
    0
  6. #296 ploy ploylovelyGirl (@pasel) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 19:36
    ใจบางไปหมดเลย แพ้คนแบบนี้อ่ะนิ่งๆแต่อบอุ่นดูไม่สนใจแต่จริงๆแล้วสนใจตลอด แงงงงงงงงงง
    #296
    0
  7. #161 cmaxx. (@cmxxxx) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 00:17
    ฮือสงสารน้องงง
    พี่แจมินก็ยังดีที่สุดสำหรับเล่อใช่ไหมมน่ารักก ฉากนี้มีความละมุนน
    #161
    0
  8. #102 pployprae (@mooguz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:39
    ฮือ ชอบ น้องเล่อขี้งอแง เข้าใจความรู้สึกน้องนะ
    เหมือนจะสื่อถึงตัวตนของน้องกับพี่แจมินออกมาได้ดีเลย ชอบมากค่ะ ;-;
    #102
    0
  9. #88 Seokkie (@Seokkie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:49
    อ่านตอนนี้แล้วร้องให้จริงๆนะ เข้าใจเฉินเล่อเลยอ่ะ
    #88
    0
  10. #68 -❀imnickii' (@-nicknickynick) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2560 / 13:01
    แง้ววววต่อไปจะเป็นแค่พี่ชายใจดีหรือเปล่าาน้าาาาาา
    #68
    0
  11. #63 -iingfah (@kang0inin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2560 / 18:02
    ฮรุกอ่านแล้วเขิน เลอเล่อก็ไม่รู้ว่าพี่เค้ายิ้มให้ พิจะมิงก็ไม่รู้ใจตัวเองอีก โอ้ยยยยย ;/////;

    ว่าแต่ไรต์เคยดูบากะเลยะด้วย งื้อออออ ชอบทางฝั่งญี่ปุ่นด้วยรึเปล่าคะ 🙇🏻‍
    //ติ่งญี่ปุ่นเช่นกันค่ะ ><
    #63
    1
  12. #51 PRT...freezzen (@freezzen) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 21:35
    ฮืออออ นี่เข้าใจฟีลน้องเลยที่น้องหมาตาย ;_______; ไม่เป็นไรนะลูกก พี่แจมินเริ่มพัฒนาไปอีกขั้นละอ้ะ เห็นมะ น้องไม่มาแค่สามวันก็กระวนกระวายจายยย อิอิ เป็นห่วงก็พูดด คิดถึงก็บอกกก โด่ว พ่อคนซึ๊นนนน หมั่นไส้ๆๆๆๆ
    #51
    0
  13. #36 ★゙ คุณนายคิม'' (@boulder) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 06:09
    เหมือนบ้านเราเลยค่ะ ที่พี่ล้างน้ำยา น้องล้างน้ำ 55555 แต่ก็น่าจะเป็นทุกบ้าน (เล่าเฉยๆ)

    ตอนอ่านฉากปลอบเราก็คิดอยู่เหมือนกัน ว่าแจมินนี่เหมือนพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นจังเลยย 555
    ซึนเดเระจริงๆ #อ่านด้วยเสียงยูตะ ก็ได้แต่หวังว่าตอนเอามือไปแปะหัวเขานี่ล้างมือสะอาดแล้วนะ
    เช็ดให้แห้งด้วยล่ะ.....
    #36
    0
  14. #35 mewloveexo (@mewloveexo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 05:27
    ความจริงแล้วพี่แจมินใจดีจะตายไป ฮริ้ว~ พี่แจมินคนซึน ฮือ พอตอนที่เขาจะปลอบแบบเขินมากเลยค่ะ เหมือนไม่เคยต้องปลอบใครแบบนี้เพราะปกติเป็นคนเย็นชามาโดยตลอด แต่พอเห็นเล่อร้องไห้ก็ทนไม่ไหว ไม่อยากเห็นน้ำตาน้องก็พยายามจะปลอบ กรี้ดดดดดดด ถึงซึนแต่ก็มีมุมนะรักแรงเหมือนกันนะคะเนี่ย
    #35
    0
  15. #34 Absolute_ (@Absolute_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 13:11
    น้องเล่อบอบบางน่าทะนุถนอมมากอ่า ใจคอไม่ดี 5555555
    #34
    0
  16. #32 Rain'Run (@peemmoddang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 10:13
    โอ๊ยยยตายยยใจบางไปหมดเลย ฮื่ออออ พี่แจมินทำไมอบอุ่นขนาดนี้อ่ะ ถึงจะซึนๆแต่การกระทำอบอุ่นมาก ใจเราอ่อนยวบเลยโง้ยยยยย
    #32
    0
  17. #31 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 05:51
    ซึนอะไรขนาดนี้คะพี่แจมิน อ๋อยยย สู่สู่คะไรต์
    #31
    0
  18. #30 xlnm_ (@minseok_xf) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 03:15
    โอย โคตรชอบตอนนี้ พี่ชายบ้านตรงข้ามสุดซึน T____T ฮือ คือชอบมากอะ ไม่ไหว ชอบมากก เอ็นดูเขาก็บอกเอ็นดู ฮืออน้องนุ่งจะได้เป็นมั้ยน้าา จะรอดูค่ะ ขอให้พี่แจมินรีบเต๊าะน้องไวๆ(จะมีวันนั้นหรือไม่)ก่อนที่จะมีคนอื่นมาแย่งเต๊าะน้องนะ ฮืออ รอนะคะ สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้น้าา
    #30
    0
  19. #29 SOONO9 (@SOONO9) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:59
    โถ่ พอเค้าหายไปก็มานั่งคิดถึงคอยมองว่าทำไมไม่มา ซึนกว่านี้ไม่มีแล้วนะ พอน้องมาเห็นน้องซึมก็เป็นห่วง อ๊อยยนาแจมม รู้ใจตัวเองได้แล้ว ระวังนก
    #29
    0
  20. #28 Time Pieces # (@king6555) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:54
    ฮรือออออ เขินนนน
    #28
    0