[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 36 : SPECIAL PART : CONFESSION

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    11 เม.ย. 63


SPECIAL PART : CONFESSION

 

                สิบเจ็ดนาฬิกา สามสิบห้านาที

                แจมินก้าวลงจากรถบัสที่จอดเทียบป้าย สายตาที่ดูดุยามทำสีหน้าเรียบนิ่งมองไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนสองขาจะพาก้าวเดินไปตรงนั้น เขาหยิบนมรสช็อคโกแลตออกมาจากตู้แช่ มันเป็นของที่ได้รับคำไหว้วานจากเด็กคนหนึ่งที่ป่านนี้คงกำลังนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะหน้าทีวี

                หยิบนมรสช็อคโกแลตไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์แล้วแจมินก็มุ่งหน้ากลับบ้าน เดินไปตามทางที่ทอดยาวซึ่งบันทึกหลายเรื่องราวในความทรงจำของเขาเอาไว้ ความทรงจำที่มี 'เด็กกาฝาก' อยู่ในนั้นด้วย

                Home เพลงที่เฉินเล่อเคยร้องตอนเดินกลับบ้าน โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าเขาเดินตามหลัง

                เขาที่ให้เฉินเล่อขี่หลังเพราะล้มขาพลิกในคาบพละ

                และเราที่เดินจับมือกลับบ้านด้วยกัน

                นึกมาถึงตรงนี้ริมฝีปากสวยได้รูปก็ยกยิ้มกับตัวเอง ใครจะไปคิดว่าเขากับเฉินเล่อที่แต่ก่อนออกจะไม่ชอบหน้ากันด้วยซ้ำจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกันได้เพียงนี้ แต่ความจริงจะบอกว่าไม่ชอบหน้ากันก็ไม่ถูกนัก เพราะในอดีตเฉินเล่อน่ะรักเขาอยู่แล้ว จะเป็นแบบพี่ชายหรืออะไรก็ตามแต่ มีแต่เขาคนเดียวที่ขยันตั้งแง่กับเด็กกาฝากบ้านตรงข้ามคนนี้เหลือเกิน แล้วสุดท้ายก็ตกหลุมรักเสียเอง

                เดินมาถึงหน้าบ้านก็อดไม่ได้ต้องหันมองบ้านฝั่งตรงข้ามที่ตอนนี้มีบ้านเพื่อนคนใหม่มาอาศัยอยู่ ส่วนอดีตเจ้าของบ้านหลังนี้นั้น

                "นานะ"

                อาศัยอยู่ที่บ้านของเขาได้เกือบสามปีแล้ว

                "กลับช้า"

                เจอหน้ากันไม่กี่วินาทีเฉินเล่อก็บ่น ไม่ได้ทำหน้างอแงให้ดูน่ารักน่าชังเหมือนตอนอายุสิบห้า แต่ทำท่าวางกล้ามเป็นนักเลงห้าวเป้งด้วยความคิดที่ว่าตัวเองโตแล้ว

                โตแล้ว แต่ก็ยังเป็นเด็กกาฝากของแจมินอยู่ดี

                "เพราะแวะซื้อนมให้ไง"

                "ซื้อนมแค่ไม่กี่นาทีเอง"

                แจมินไม่ได้ตอบอะไร เขายิ้มก่อนทิ้งตัวนั่งบนโซฟาข้างเฉินเล่อที่นั่งบนพื้นแล้วยื่นนมที่ฝากซื้อไปให้

                "ขอบคุณครับ"

                "การบ้านวิชาอะไร"

                "ภาษาอังกฤษ"

                "คงไม่ต้องสอนเนอะ"

                "ถามอย่างกับเคยสอนให้"

                เถียงไม่ได้เลยได้แต่ยิ้ม แจมินขยับลงไปนั่งบนพื้น มองเฉินเล่อที่วางปากกามาจับกล่องนมแทน

                แต่ก่อนเฉินเล่อชอบหอบการบ้านมาทำที่บ้านเขาบ่อยๆ จะว่าไปบรรยากาศก็ไม่ต่างจากตอนนี้นัก แต่มีวิชาเดียวที่เขาแทบไม่ต้องสอนเลยคือภาษาอังกฤษเพราะเด็กคนนี้เก่งอยู่แล้ว

                "อยากกินเหรอ"

                "เปล่า"

                ส่ายหน้าตอบเมื่อคนข้างๆ ยื่นกล่องนมมาจ่อที่ปาก เขาก็แค่มองคนกินไม่ได้อยากแย่งกินสักหน่อย

                "แล้วจ้องทำไม"

                "ก็แค่อยากมอง"

                นั่นไง พูดแค่นี้ก็แก้มแดงแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเฉินเล่อก็ไม่เคยหลบตา มองมาก็จ้องกลับ ยิ่งโตยิ่งแสบจนบางครั้งบางทีก็ยากที่จะรับมือไหว

                ไร้คำพูดใดเมื่อต่างฝ่ายต่างเอาแต่มองตากัน แจมินอยากแกล้งเฉินเล่อก็ยอมให้แกล้งและพยายามสู้กลับ แล้วแจมินก็มักเป็นฝ่ายแพ้เกือบทุกที

                พักนี้สู้เด็กไม่ค่อยได้เลย

                "ทำการบ้านต่อเลย"

                "แพ้อีกแล้ว"

                ที่ต้องยอมเพราะไม่อยากทำอะไรประเจิดประเจ้อตรงนี้ รอขึ้นห้องเมื่อไรเถอะเขาจะฟัดเด็กกาฝากคนนี้ให้หนำใจเลย

                เฉินเล่อนั่งทำการบ้านไปแจมินก็ลอบมองอีกฝ่ายไป ผ่านมาเกือบสามปีที่เฉินเล่อย้ายมาอยู่บ้านหลังเดียวกัน ได้เรียนด้วยกันสองปีเขาก็ขึ้นมหาวิทยาลัย แถมยังเป็นสองปีที่วุ่นวายอยู่พอสมควร เวลาผ่านไปแป๊บๆ ปีหน้าเจ้าเด็กกาฝากคนนี้ก็จะขึ้นมหา'ลัยตามเขามาแล้ว

                'ผมจะสอบเข้าที่เดียวกับนานะ'

                พร้อมกับบอกเป้าหมายที่ตั้งมั่นไว้เหมือนกับเมื่อสามปีก่อน

                "วันนี้แม่ทำแกงเต้าหู้อ่อนล่ะ"

                กินนมหมดกล่องเฉินเล่อก็หันมาบอก มือจับปากกาอีกครั้งแต่ก็แค่จับไว้อย่างนั้นไม่ได้ลงมือทำการบ้านต่อแต่อย่างใด

                "รีบทำให้เสร็จดิ เดี๋ยวก็ไม่ได้กินข้าว"

                "ขี้เกียจแล้วอ่ะ กอดหน่อย"

                จงหาความเกี่ยวข้องของประโยคก่อนหน้านี้

                แจมินได้แต่เลิกคิ้วมอง เรื่องกอดมันก็ได้อยู่เพราะแม่ยังสาละวนอยู่ในครัวและคงยังไม่รู้ว่าเขากลับมาเลยด้วยซ้ำ แต่อยู่ๆ ก็ถูกอ้อนแบบนี้มันน่าสงสัย

                "อ้อนเอาอะไร"

                "ไม่ได้อ้อน"

                "ก็ทำหน้าอ้อนอยู่เนี่ย"

                บอกแล้วก็หน้างอเฉย ไอ้นักเลงคนห้าวที่ถามเหมือนจะเอาเรื่องตอนเขากลับมาถึงบ้านหายไปแล้ว

                "อ้อนแฟนผิดด้วยเหรอ"

                อ้อนแฟนไม่ผิดแต่ผิดที่สถานที่ แจมินไม่อยากให้แม่ต้องออกมาเจอแล้วโดนหาว่า 'แกล้งอะไรน้องอีก' ทั้งที่คนโดนแกล้งคือเขาชัดๆ

                "ใช้ไม่ได้เลยนานะ"

                ยิ้มร้ายกาจแบบนี้มันต้องโดนสักที ขอกอดใช้มั้ย ได้เลย

                แจมินดึงเฉินเล่อมานั่งตักแล้วกอดไว้แน่นอย่างอดไม่ได้ ก้มลงซุกคอหอมแก้มหอมหูส่วนคนน้องก็หัวเราะคิกคักชอบใจ ไม่ได้ห้ามไม่ได้ดิ้นมีหดคอหนีบ้างเพราะจั๊กจี้ จนมือคนพี่เริ่มอยู่ไม่สุขจะล้วงเสื้อนักเรียนนั่นแหละถึงได้อ้าปากเตรียมจะร้องลั่นออกมา

                "แจมิน!"

                แต่เสียงที่ดังขึ้นมาก่อนกลับไม่ใช่เสียงของเฉินเล่อ แต่เป็นเสียงของแม่ที่เดินมาจากในครัว

                สองพี่น้องผลักออกจากกันแบบอัตโนมัติ สีหน้าตกใจขณะที่ในหัวกำลังคิดหาข้อแก้ตัวของการกระทำเมื่อครู่ เพราะแอบเลื่อนสถานะความสัมพันธ์กันเองโดยที่ผู้ใหญ่ไม่รู้มันก็เป็นแบบนี้

ถ้าแค่กอดยังพอว่า แต่นี่ทั้งหอมทั้งล้วง

                ไม่น่าตบะแตกเลย

                "เล่นอะไรกัน"

                "ผมแกล้งพี่แจมินก่อนเองครับ หยอกกันเล่นเฉยๆ"

                เฉินเล่อยิ้มแหยตอบ มือก็สะกิดให้ช่วยกันแก้ตัว แต่เอาจริงแจมินก็ชักที่ขี้เกียจแก้ตัวและเบื่อที่จะหลบๆ ซ่อนๆ แล้วเหมือนกัน

                "แจมิน"

                "แม่"

                คนเป็นแม่เอียงคอมองเมื่อลูกชายเรียก แจมินเม้มปากแน่นอย่างชั่งใจ เขาควรจะพูดออกไปเลยดีไหม หรือต้องรอเวลาที่เหมาะสมกว่านี้ก่อน

                แล้วเวลาที่เหมาะสมที่ว่าจะมาถึงเมื่อไร

                "แม่ครับ"

                "เรียกแล้วก็ไม่พูด เลิกเล่นแล้วไปกินข้าวได้แล้ว"

                "ผมกับเฉินเล่อเราคบกันอยู่ครับ"

                เกิดความเงียบขึ้นทันทีเมื่อสิ้นเสียงของแจมิน เฉินเล่อเบิกตาอ้าปากค้าง ส่วนแม่นั้นยืนนิ่งไปชั่วครู่เหมือนเครื่องช็อต

                "คบกัน"

                "ครับ"

                "เป็นแฟนน่ะเหรอ"

                "ครับ"

                "ตั้งแต่เมื่อไร"

                "สามปีที่แล้ว"

                "ตายแล้ว"

                แม่เอามือทาบอกคล้ายจะเป็นลมจนแจมินกับเฉินเล่อต้องรีบลุกขึ้นไปหาแล้วกางแขนรอเพื่อเตรียมประคองเผื่อแม่จะล้มลงไปจริงๆ

                "แม่...คือผม"

                "คุณจงรู้เรื่องมั้ย"

                เฉินเล่อส่ายหน้าตอบ นอกจากเพื่อนสนิทของเราสองคนก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีก

                "สามปี"

                ทั้งคู่พยักหน้ารับ สีหน้าเคร่งเครียดพร้อมสำนึกผิด แต่เรื่องมันอาจจะร้ายแรงกว่านั้นหากผู้ใหญ่ไม่เห็นด้วยแล้วเฉินเล่อต้องถูกสั่งให้กลับจีน แจมินลืมคิดถึงประเด็นนี้ก่อนโพล่งออกไป ถ้าหากถูกจับแยกกันจริงๆ ต้องมีการทะเลาะกันใหญ่โตแน่เพราะเขาคงไม่ยอมง่ายๆ

                คนเป็นแม่เงียบไปอีกชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจออกมา เธอมองหน้าแจมินกับเฉินเล่อสลับกันแล้วเริ่มพูดถึงสิ่งที่อยู่ในใจ ภาพของลูกชายทั้งสองที่เธอมองเห็นเกือบสามปีที่ผ่านมา

                "แม่ก็ไม่คิดหรอกนะว่ามันจะถึงขั้นนี้ เห็นเราสองคนรักกันดีก็คิดแค่ว่าคงกุ๊กกิ๊กกันเล่นเฉยๆ แม่คิดว่าเราจะรอให้น้องโตกว่านี้ก่อน แต่นี่สามปีเลยเหรอ"

                "เดี๋ยวนะ นี่แม่รู้เหรอ"

                แจมินถามออกไปอย่างไม่แน่ใจ ตั้งแต่ตกลงคบกันเขากับเฉินเล่อหวานออกสื่อกันบ่อยๆ ก็จริง แต่ก็น้อยครั้งที่จะทำต่อหน้าผู้ใหญ่

                "แม่เป็นแม่นะ แถมลูกสองคนยังอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้ เปลี่ยนไปยังไงแม่ต้องรู้อยู่แล้ว"

                "แล้วแม่โอเค..."

                "อย่าส่งผมกลับจีนนะครับ"

                แจมินพูดยังไม่ทันจบเฉินเล่อก็โพล่งออกมา ทำเอาคุณนายนะถึงกับหลุดขำเบาๆ

                "แม่จะส่งเฉินเล่อกลับจีนทำไม"

                "ก็ที่เราคบกัน"

                ตอบแม่ก่อนหันไปแยกเขี้ยวใส่แจมิน มันน่าทุบหัวนักอยู่ดีๆ ก็สารภาพออกมาไม่ดูสถานการณ์ ถึงจะเคยคุยกันว่าสักวันต้องบอกครอบครัวก็เถอะ แต่มันต้องไม่ใช่วันนี้และตอนนี้

                แม่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อได้ฟัง มันเป็นเรื่องที่หนักและค่อนข้างยากที่จะทำใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใดเธอแค่อยากให้ลูกๆ ของเธอมีความสุขมากกว่า

                "แม่ไม่ว่าอะไรหรอก ลูกรักกันแม่ก็ดีใจ บอกแล้วไงว่ารู้นะที่แอบกุ๊กกิ๊กกันอยู่ เอาไว้ค่อยไปวางแผนบอกพ่อๆ กันเนอะ"

                ยกมือลูบหัวลูกชายทั้งสองอย่างปลอบประโลม เธอเข้าใจดีและไม่อยากเอาความคิดตัวเองคนเดียวไปตัดสินอนาคตของเด็กๆ และเธอคิดว่าครอบครัวของเฉินเล่อก็คงเข้าใจลูกชายตัวเองเหมือนกัน

                "แม่จัดโต๊ะเสร็จแล้ว ไปกินข้าวกัน"

 

                "นานะ ไอ้บ้า!"

                ประตูห้องปิดบุ๊ปก็ถูกด่าปั๊บ แจมินได้แต่อมยิ้มเดินไปล้มตัวนอนบนเตียง ปล่อยให้เด็กกาฝากฟึดฟัดโมโหได้ตามสบายเพราะแค่แม่เข้าใจเขาก็โล่งแล้ว

                "ยังทำเฉยอีก"

                "แล้วจะให้พี่ทำอะไรเล่า"

                "ไม่ปรึกษากันเลย"

                อยู่กับแม่โวยวายไม่ได้พออยู่ด้วยกันแค่สองคนเฉินเล่อก็โวยวายใหญ่ ทั้งที่เรื่องมันไม่มีอะไรให้น่ากังวลแล้วแท้ๆ

                "แต่ผลก็ออกมาดีไง"

                "มาปลอบใจเลย"

                ว่าแล้วว่าเด็กกาฝากคนนี้ต้องมีแผน

                แจมินยิ้มกว้างลุกขึ้นไปลากตัวเฉินเล่อแล้วจับเหวี่ยงลงบนเตียงก่อนจะกระโดดตามขึ้นไปแล้วขึ้นคร่อมล็อกตัวเอาไว้

                "เมื่อกี้ถึงไหนแล้วนะ"

                "อะไรถึงไหน"

                "ก็ก่อนแม่เข้ามาขวางไง พี่หอมเราถึงไหนแล้วนะ"

                ใครจะไปจำได้ว่าหอมถึงไหน แต่ที่แน่ๆ มือน่ะล้วงเข้าใต้เสื้อแล้ว

                "ที่แก้มใช่มั้ย"

                แจมินถามแต่ไม่รอคำตอบ ก้มลงหอมแก้มซ้ายขวาทำเอาเฉินเล่อหัวเราะคิกคัก

                "ที่คอ"

                "ไม่เอา"

                โดนประท้วงแต่ไม่หยุดการกระทำ ฝังจมูกลงบนคอเฉินเล่อเลยต้องพยายามหดคอหนีแต่ยังไงก็หนีไม่พ้น

                "ที่ปาก"

                "ที่ปากเขาไม่หอมกันนะ"

                "ก็ไม่ได้ตั้งใจจะหอมอยู่แล้ว"

                ครั้งนี้เฉินเล่อยิ้มรับไม่หลบหนี มือที่พยายามปัดป้องเมื่อครู่ยกขึ้นคล้องคอเมื่อแจมินก้มต่ำลงมา เปลือกตาปิดลงรับสัมผัสที่คุ้นเคย รสชาติที่หอมหวาน ความละมุนที่หลงใหล

                จูบของแจมินที่เฉินเล่อชอบที่สุด

               

End

  

มินเล่อแมสแล้วเลยแวะมาปล่อยตอนพิเศษสั้นๆ ค่ะ

ทิ้งไว้นานไม่ได้อ่านทวนทั้งหมด ถ้าหากภาษาหรือเรื่องแปลกๆ ไปบ้างต้องขออภัยด้วยน้า

ขอบคุณทุกที่แวะเข้ามาอ่านค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #633 aratre (@aratre) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2563 / 06:33
    ยัยน้องน่ะร้ายยย ฟินมาก
    #633
    0
  2. #613 mylovejinyoung (@mylovejinyoung) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 15:17
    ยัยน้องขี้อ้อนมากกก แงแงงง น่ารักกก
    #613
    0
  3. #612 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 20:31
    ดีที่แม่เข้าใจไม่งั้นเรื่องใหญ่แน่ๆฮือ เด็กแสบของพี่เอ็นดูตอนอ้อนนานะ แงง
    #612
    0
  4. #611 akc101 (@akc101) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 20:33
    ฮืออออ แสนเริ่ด ขอบคุณแม่มากนะค้าที่เข้าใจ
    #611
    0
  5. #610 MoccaChan_ (@MoccaChan_) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 20:26
    แงงง แสนคิดถึงเลยคับ น้องเล่อก็ยังเป็นเด็กซนเหมือนเดิม มันเข้วๆๆๆๆ
    #610
    0
  6. #609 ma melbourne (@melbournez) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 17:30
    คิดถึงมากๆเลยค่ะ🤍
    #609
    0