[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 25 : 25 : Eyelid

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    31 พ.ค. 60




25

 

            ผ่านมานานเท่าไรแล้วไม่รู้ กี่วัน กี่สัปดาห์ หรืออาจจะนานเป็นเดือน หลังจากที่ได้รู้ข่าววันเวลาก็เหมือนย้อนกลับ มีเพียงพ่อแม่ลูกอาศัยอยู่ด้วยกัน เป็นครอบครัวเล็กๆ ในบ้านที่แสนอบอุ่น

            ไม่มีคนที่เข้ามาแย่งความรักจากแม่

            ไม่มีเด็กไม่รู้ภาษามาให้ช่วยการสอนบ้าน

            ไม่มีใครมาวุ่นวายช่วงเวลาอาหารเย็น

            ไม่มีแล้วเด็กที่ชอบทำตัวเป็นกาฝาก

 

            ย่างเข้าสู่ธันวาคมเดือนแห่งการเริ่มต้นฤดูหนาว การสอบใกล้เข้าทุกทีแต่สมาธิที่มีให้การเรียนกลับลดลงเรื่อยๆ

            แจมินฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนหลังจากจบสิ้นคาบเรียนสุดท้ายของวัน ดูเหนื่อยล้า หมดแรง ไม่สดใสยิ้มแย้มเหมือนเมื่อสัปดาห์ก่อน อย่างกับว่าแจมินผู้มืดมนและเย็นชาคนเดิมกลับคืนมา ซ้ำอาการยังดูเลวร้ายกว่าเดิมเสียอีก

            เจโน่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติในตัวแจมินมาสักพักใหญ่แล้ว แต่ถามยังไงเพื่อนก็เอาแต่ส่ายหน้าบอกว่าไม่มีอะไร ทั้งที่มันขัดกับท่าทางที่แสดงออกมาขนาดนั้น อาการแบบนี้เดาได้ไม่ยาก เคยเปรยๆ ถามถึงสาเหตุไปคำตอบที่ได้ก็คือการปฏิเสธเหมือนเดิม นั่นทำให้เจโน่และแฮชานไม่กล้าถามอะไรอีกเพราะกลัวจะไปกระทบความรู้สึกของเพื่อน สุดท้ายเลยได้แต่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ทำตัวให้ร่าเริงเข้าไว้ เผื่อความสดใสจะเผื่อแผ่ไปถึงเพื่อนที่เอาแต่อมทุกข์อยู่คนเดียว

            เลยเวลาเลิกเรียนกันได้ไม่นานแฮชานก็โผล่มาหาที่ห้องเรียน วันนี้พวกเขาไม่มีเรียนพิเศษต่อเลยตั้งใจว่าจะชวนแจมินไปหาอะไรเล่นที่เกมเซ็นเตอร์แก้เครียด รวมถึงบอกข่าวบางอย่าง

            "ผลสอบเด็กที่สอบเข้าปีหนึ่งออกแล้วนะ" เดินมาถึงโต๊ะแจมินกับเจโน่ปุ๊บแฮชานก็เปรยออกมา ลอบมองปฏิกิริยาของผู้รับสารแล้วดูเหมือนจะมีแค่เจโน่ตื่นเต้นอยู่คนเดียว

            "เป็นไงบ้างวะ"

            "น้องสอบติดทั้งคู่เลย วู้วๆ"

            "จริงดิ เจ๋งว่ะ"

            เจโน่กับแฮชานดีใจออกนอกหน้ากันอยู่สองคน ทั้งปรบมือทั้งส่งเสียงโห่ร้อง จนแจมินถอนหายใจแรงๆ ออกมาทั้งสองก็พากันเงียบกริบ

            "เป็นอะไรวะ" เห็นคนที่พักนี้ชอบทำให้บรรยากาศเสียบ่อยๆ เจโน่ก็ชักเหลืออด

            "ไม่ได้เป็นอะไร"

            "ก็เห็นอยู่ว่าเป็น"

            อาการแบบนี้เด็กอนุบาลก็ดูออก และถ้าเกิดแจมินยังเอาแต่เงียบแบบนี้เจโน่จะยอมแพ้แล้วเลิกสนใจจริงๆ จะเป็นจะตายยังไงก็ช่างมัน

            "จะถามอีกแค่ครั้งเดียวนะเว้ย ถ้าคิดว่ายังเป็นเพื่อนกันเล่ามา แต่ถ้าคิดว่าเพื่อนไม่มีประโยชน์ช่วยแบ่งเบาอะไรไม่ได้ก็ไม่ต้องเล่า แล้วต่อไปจะไม่วุ่นวายอีก"

            แจมินถอนหายใจอีกรอบก้มหน้าแล้วหลับตาลง เขาไม่ได้อยากปิดเรื่องนี้แค่อยากจะลืมไม่อยากพูดถึงมันอีก เฉินเล่อใจร้ายมาก มันจะดีกว่านี้ถ้าเด็กกาฝากนั่นยอมคุยยอมมาเจอกัน แต่นี่กลับเงียบใส่ ติดต่อไปก็ทำนิ่ง ทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มันทำให้เขารู้สึกแย่

            "เห็นเพื่อนเป็นแบบนี้มันไม่ได้รู้สึกดีเลยว่ะ" เจโน่บอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าตอนแรก แฮชานเองก็มองด้วยสายตาเป็นห่วง

            แจมินถอนหายใจเป็นครั้งที่สาม รู้สึกอึดอัดจุกที่อกทุกครั้งที่นึกถึงคำพูดวันนั้น ขอบตาร้อนผ่าว พยายามถึงที่สุดเพื่ออดกลั้นมันเอาไว้และเอื้อนเอ่ยคำพูดออกมา

            "เฉินเล่อจะย้ายกลับจีนสิ้นปีนี้ว่ะ"

 

            ไร้คำถามใดๆ จากสองเพื่อนรักอีกหลังจากได้ฟังสิ่งที่อยากรู้ แต่ภารกิจเตร็ดเตร่หลังเลิกเรียนยังคงดำเนินต่อไปไม่มีการยกเลิก เจโน่กับแฮชานลากแจมินไปยังเกมเซ็นเตอร์ พาเล่นทุกอย่างที่จะทำให้เพื่อนคลายความทุกข์ใจออกไปได้ มันอาจจะได้ผล ณ ขณะนั้น แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านอารมณ์สีเทาก็กลับมาเล่นงานเหมือนเดิม

            แจมินกลับมาถึงบ้านเกือบหกโมงเย็น เอาของขึ้นไปเก็บบนห้องก่อนลงมาทานข้าวเย็นกันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูก ถึงอย่างนั้นชื่อใครบางคนก็ยังตามมาหลอกหลอน แม้แจมินไม่พูดถึง แม่ของเขาก็พูดถึงอยู่ดี

            "ช่วงนี้เฉินเล่อไม่มาเลยนะ"

            "นั่นสิ ช่วงนี้ผมไม่เห็นเลย"

            "คงจะเรียนหนักล่ะมั้ง ช่วงนี้ใกล้สอบแล้วด้วยนี่คะ"

            "ว่าแต่จะย้ายกลับจีนสิ้นปีนี้แล้วใช่มั้ย"

            "ใช่ค่ะ คงยุ่งเรื่องจัดการย้ายกลับด้วย"

            "ใจหายเหมือนกันนะ มาอยู่กันแค่ปีกว่าแต่เฉินเล่อดูสนิทกับแจมินมากเลยนี่"

            "ก็ลูกเป็นคุณครูให้น้องนี่คะ น้องย้ายกลับแล้วก็เหงาใช่มั้ย"

            ทั้งที่นั่งเงียบๆ ไม่ช่วยต่อบทสนทนาแต่แม่ก็ยังโยนคำถามมาให้ แจมินยิ้มรับ ไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธ พ่อแม่เลยเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นกันต่อ จนกระทั่งจบมื้ออาหาร ยกจานไปเก็บเรียบร้อยกำลังจะเดินขึ้นห้องก็โดนแม่ขัดเอาไว้

            "แจมิน มาหาแม่ก่อน"

            แจมินชะงักเท้าเดินไปตามเสียงเรียกในครัว บนเคาน์เตอร์มีอาหารจานหนึ่งวางเอาไว้ ส่วนแม่กำลังวุ่นวายอยู่กับจานกองโตในอ่าง แต่ถึงไม่บอกเขาก็พอจะเดาออกว่าแม่จะพูดอะไร

            "เอากับข้าวที่วางบนโต๊ะไปให้น้องหน่อยนะ ไม่รู้ได้กินอะไรหรือยัง"

 

            แจมินเดินถือจานอาหารมายืนอยู่หน้ารั้วบ้านฝั่งตรงข้าม ช่างใจอยู่สักพักก่อนจะกดเรียกเจ้าของบ้านให้ออกมาเปิดประตู

            เฉินเล่อยังอยู่ในชุดนักเรียนเดินผมเผ้ายุ่งเหยิงออกมา แจมินมองคนน้องนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร ไม่เจอกันหลายวันเด็กกาฝากนี่ก็ยังเหมือนเดิมแม้หน้าตาจะดูทรุดโทรมไปสักหน่อย อาจจะอ่านหนังสือหนักเพราะใกล้สอบอย่างที่แม่ว่า แต่ก็ยังแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะเครียดเรื่องเดียวกันก็ได้สภาพเลยเป็นแบบนี้

            "แม่ให้เอากับข้าวมาให้"

            "อ่ะ ครับ" รับคำตะกุกตะกักก่อนจะรีบมาเปิดประตูให้

            ความจริงแล้วประตูรั้วสูงแค่อกแบบนี้จะยื่นให้โดยไม่เปิดประตูยังได้ แต่ในเมื่อถูกเชื้อเชิญให้เข้าบ้านแจมินก็ไม่ขัด เดินตามเฉินเล่อที่เอ่ยขอบคุณแล้วรับจานไปถือเข้าไปข้างใน

            เข้าใจถูกไหมไม่รู้ แต่ตราบใดที่เจ้าของบ้านไม่หันมาไล่แจมินก็ยังไม่กลับ

            "ทำการบ้านเหรอ" เข้ามาถึงห้องนั่งเล่นก็เจองานวางอยู่บนโต๊ะหน้าทีวี แม้จะอยู่บ้านเฉินเล่อก็ยังนั่งบนพื้นทำงานเหมือนเดิม

            "ครับ"

            "วิชาอะไร"

            "ภาษาเกาหลี"

            "ทำได้ใช่มั้ย" แจมินถือวิสาสะก้มลงไปมอง แต่สิ่งที่เห็นคือรอยลบกับการขีดๆ เขียนๆ บนกระดาษเปล่าเหมือนเวลาเราหงุดหงิดกับอะไรสักอย่างแล้วระบายด้วยการขีดเส้นมั่วๆ ไปมา หนำซ้ำบางข้อยังถูกข้ามไปและบางข้อตอบผิด

            ดูผลงานบนโต๊ะแล้วหันไปมองเจ้าตัว เฉินเล่อยืนนิ่งเหมือนกำลังเตรียมตัวรับคำด่าเวลาทำงานไม่ได้แล้วถูกคนครูดุ แต่แจมินไม่ได้จะทำแบบนั้น

            "ทำไม่ได้เลยหนิ"

            "ก็เรื่องสำนวนมันยาก" เฉินเล่อตอบเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน งานพวกนั้น เขาน่าจะเก็บมันก่อนที่แจมินจะเข้ามา

            "แล้วทำไมไม่ไปให้สอน"

            "ก็..." พูดได้แค่นี้แล้วก็เงียบ

            เฉินเล่อก้มหน้างุดจนคางเกือบชิดอก มันคือความรู้สึกผิด เพราะเขาไม่สามารถให้อะไรกับแจมินได้เลย ที่ผ่านมาก็เป็นฝ่ายได้รับมาตลอด ในเมื่อบอกออกไปแบบนั้นแล้ว ปฏิเสธไปแล้ว ใครจะกล้ากลับไปขอความช่วยเหลืออีก แค่นี้เขาก็เห็นแก่ตัวมากเกินพอแล้ว

            "ก็อะไร"

            "..."

            "แล้วคิดจะเอางานผิดๆ แบบนี้ไปส่งเหรอ"

            "..."

            "ทำไม่ได้แล้วทำไมไม่เอามาให้สอน"

            "จะสอนให้เหรอ" เงยหน้าขึ้นถามเสียงสั่น

            เพราะผิวที่ขาวซีดทำให้เห็นชัดเจนว่าขอบตาเฉินเล่อแดงช้ำ แจมินตกใจรีบเดินเข้ามาหาแต่ทว่าคนน้องกลับถอยหลังหนี

            ไม่อยากให้เข้าใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอ

            แจมินยืนนิ่งทิ้งระยะห่างตามความต้องการของอีกฝ่าย คำถามเมื่อกี้เริ่มทำให้เขาสับสัน มันเหมือนกลับว่าเขาเป็นคนร้าย ทั้งที่ประโยคแบบนั้นเขาควรเป็นฝ่ายถามกับเฉินเล่อต่างหาก

            "ทำไมถึงคิดว่าจะไม่สอน"

            "เพราะพี่แจมินคงไม่อยากเห็นหน้าผม"

            "แล้วทำไมพี่ต้องไม่อยากเห็นหน้า"

            ต่อบทสนทนาได้เพียงเท่านี้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมา เฉินเล่อยกมือเช็ดมันออกลวกๆ ในขณะที่แจมินยืนหลับตานิ่งเพื่อข่มอารมณ์

            เขาควรจะทำยังไงกับสถานการณ์ตอนนี้ สับสันไปหมดแล้ว

            "ผม...กลัวโดน...เกลียด" เสียงที่ขาดหายไปช่วงๆ พูดออกมา

            เฉินเล่อยังเอาแต่ก้มหน้า ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาทุกครั้งที่มันไหลออกมา ไหล่เล็กสั่นตามแรงสะอื้น พยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อบอกเหตุผลให้คนตรงหน้าได้รับรู้

            "เพราะรับรัก...ไม่ได้ พี่แจมิน...ต้องเกลียดผมแน่ๆ"

            "ใครจะไปเกลียดกันเล่า"

            พอกันทีกับความคิดโง่ๆ แจมินคว้าตัวเฉินเล่อเข้ามากอด ทันทีที่ใบหน้าซบกับไหล่กว้างคนน้องก็สะอื้นหนัก ขยำเสื้อคนพี่จนยับคามือ หัวและหลังถูกลูบปลอมประโลม ความอ่อนโยนที่ได้รับทำให้เฉินเล่อละล่ำละลักพูดคำว่าขอโทษที่ฟังแทบไม่รู้เรื่องออกมา

            ขอโทษที่รัก แต่บอกรักไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องจากกันเลยเลือกที่จะจบมันตรงนี้เลยดีกว่า

            "หยุดร้องไห้ได้แล้ว ขี้แยแบบนี้จะไปเกลียดลงได้ยังไง"

            รู้ตัวว่าเป็นคนปลอบใครไม่เก่งแต่แจมินก็พยายามเท่าที่จะทำได้ กอดแน่นๆ ลูบหัวลูบหลัง พูดปลอบ แสดงออกทุกอย่างให้เฉินเล่อเห็นว่าเขาไม่ได้เกลียดเลยสักนิด แถมยังรักมากเสียด้วยซ้ำ

            ผ่านไปกี่นาทีไม่รู้กว่าคนในอ้อมกอดจะหยุดร้อง แจมินคลายอ้อมกอดออก วางมือบนไหล่ของเฉินเล่อแล้วผละออกเล็กน้อยเพื่อจะมองหน้าให้ชัดๆ ใบหน้าเกรอะกรังไปด้วยน้ำตา จมูกแดง ตาช้ำไปหมด แถมยังไม่ได้หยุดร้องเสียทีเดียวเพราะที่ขอบตายังมีน้ำใสๆ คลออยู่

            "เลิกคิดมากซะ ถึงไม่ถูกรักพี่ก็ไม่เกลียดหรอก"

            หยดน้ำใสๆ ไหลผ่านแก้มทันทีที่พูดจบ แจมินยิ้มบางๆ อย่างหมดเรี่ยวแรง ใช้หัวแม่โป้งมือค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้ ก่อนจะก้มลงไปจูบที่เปลือกเบาๆ อีกหนึ่งทีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปล่อยมือออกไม่ให้อวัยวะใดของร่างกายสัมผัสกันอีก

            "กลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ กลับมาเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม จนกว่าจะถึงวันนั้น วันที่เราต้องจากลากันจริงๆ"

            มันเจ็บที่ต้องพูดแบบนี้ แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเขายังอยากเจอ ยังอยากเห็นหน้า ยังอยากให้เด็กกาฝากนี่มาวุ่นวายในชีวิตทุกวันจนกว่าวันนั้นจะมาถึง

            เฉินเล่อพยักหน้าน้อยๆ เป็นการตอบรับ ทำเอาแจมินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่อย่างน้อยยังได้รับความสัมพันธ์ในรูปแบบเดิมกลับมา

            ในเมื่อเป็นคนรักไม่ได้ ขอให้ได้กลับไปเป็นพี่น้องกันก็ยังดี

 

 




มันก็จะหน่วงๆ หน่อย อย่าเพิ่งทิ้งกันเน้อ TT

มาอัพให้ส่งท้ายสิ้นเดือน เดือนหน้าจะหัวหมุนจริงๆ แล้วค่า อาจจะไม่ได้มาอัพทุกสัปดาห์ดาน้า

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน เจอกันตอนหน้าค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #622 ginsengie (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 22:32

    สงสารมาก น้ำตาเข้าน้ำตาออกไม่พักเลยㅠㅡㅠ

    #622
    0
  2. #576 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:02
    พี่น้องอะไรรรร ฮืออออ ร้องงงไห้แล้ววว
    #576
    0
  3. #528 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 23:43
    ร้องไห้เลย ตัวเองนี่แหละะะ
    #528
    0
  4. #394 NOIINAA_ (@noiinaaJCA) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 11:23
    อุปสรรคคือระยะทางที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก หน่วงมากเลย สู้ๆนะทั้งสองคน
    #394
    0
  5. #393 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 08:33
    หน่วงมากกกโอยยยย ทำไมต้องเป็นแบบเน้้้้้้
    #393
    0
  6. #392 MeeMheeP (@1998-06-22) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 00:05
    ปวดใจแทนน้องกับพี่แจมินเลย ฮือออ
    #392
    0
  7. #391 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 06:07
    มันเจ็บปวดจริงๆนะ 
    ถูกทำให้รักแล้วต้องกลับมาเป็นพี่น้องอะ น้องก็รักแต่ตอบกลับไม่ได้ 
    ถ้าตกลงแล้วห่างกันไกล พวกน้องอาจจะยังไม่เข้มแข็งพอในจุดนั้น แต่อยากให้ลองพูดกันจัง ฮือออ 
    อยากให้สมหวังกันน้าาา
    #391
    0
  8. #390 tairtaetae (@tairtaetae) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 00:19
    ฮือออสงสารทั้งคู่เลยยย ตอนนี้ถึงจะไม่ได้อยู่ในสถานะคนรักแต่ก็ยอมถอยกลับมาอยู่ในสถานะพี่น้องเหมือนเดิมก็ยังดีกว่ากลายเป็นตนแปลกหน้ากันเนอะ ขอให้สมหวังกันนะไม่อยากให้ทั้งคู่เศร้านาน
    ไรท์ก็สู้ๆนะคะ รอติดตามเสมอน้าา
    #390
    0
  9. #389 tletle4143 (@tletle4143) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 23:37
    ฮืออสงสารน้องเล่อ สงสารพี่แจมินTTไรท์สู้ๆนะคะ
    #389
    0
  10. #388 GKYON (@mooguz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:36
    หน่วงมากจริงๆ สงสารน้อง สงสารแจมิน พอถูกทำให้รักแล้ว อีกคนก็ดีนต้องย้ายกลับ เป็นเราก็ไม่ไหวจริงๆ เพราะรักไปแล้ว พออยู่ไกลมันทรมานจริงๆ
    #388
    0
  11. #387 MoccaChan_ (@MoccaChan_) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:35
    ฮื่อ ปวดใจเลย แต่ก็อบอุ่นอ่ะ แง้ ขอให้สมหวังนะ
    #387
    0
  12. #386 pangthanwa (@pangthanwa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:25
    หน่วงโคตร งืออ จะร้องตาม
    #386
    0
  13. #385 cafe_sunny (@misscafe) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:14
    ใจหวิวมาก หน่วงแต่ก็อบอุ่นทำให้รู้ว่าแจมรักเล่อมากแค่ไหนเลย
    #385
    0
  14. #384 kpatg (@kpatg) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:08
    หน่วงมาก สงสารทั้งสองคนเลย รักกันแต่อยู่ด้วยกันไม่ได้ ตอนที่บอกจะกลับไปเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมนี่แบบ... ????
    ปล. พี่แจมินดูโตขึ้นมากเลยนะ ขอบคุณที่เข้าใจน้อง
    #384
    0
  15. #383 untitled025 (@caqx9299) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:03
    /วิ่งไปซื้อทิชชู่สิบลัง คือหน่วงมาก อึดอัดไปหมดเลยฮื้อออ พี่นานะสู้เด้อ
    #383
    0
  16. #382 nanajeamin (@nanajea) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 21:57
    มีนก็จะหน่วๆหน่อย ????
    #382
    0
  17. #381 bambibiiiz (@aoomhuang) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 21:56
    /ปากน้ำตาเงียบๆ
    #381
    0
  18. #380 SOONO9 (@SOONO9) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 21:53
    พี่แจมินเก่งมากเลยนะ;-; คือคนน้องก็ชอบพี่แหละแต่ความสัมพันธ์ระยะไกลมันไม่เวิคใช่ไหมพี่ ฮือออ สู้ๆนะนาแจม
    #380
    0
  19. #379 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 21:50
    น้ำตาคลอเลยค่ะ พี่แจมินเข้มแข็งมากเลย รอนะคะ ไม่อยสกให้ดราม่าเลยแง :(
    #379
    0