[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 19 : 19 : Arm

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 542
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    24 เม.ย. 60



19

 

            "วันนี้ไปไหนดี"

            "ดูหนังมั้ย"

            "มีเรื่องอะไรน่าดู"

            "นั่นดิ ดูเรื่องอะไรดี"

            เพราะวันนี้ไม่มีเรียนกวดวิชา หลังเลิกเรียนสามเพื่อนรักเลยมานั่งถกกันเรื่องสถานที่เที่ยวเตร็ดเตร่อย่างทุกที แต่กลับกลายเป็นว่ามีเพียงเจโน่กับแฮชานคุยกันอยู่สองคน

            "แจมินว่าไง"

            "ว่าอะไร" โดนโยนคำถามมาให้ถึงกับทำหน้าเหลอหลาตอบไม่ถูก ก็ที่เพื่อนคุยกันเมื่อกี้แจมินได้ฟังซะที่ไหน

            "ดูหนังไง"

            "กลับบ้านเร็วสักวันก็ได้มั้ง"

            "ทำไม จะรีบกลับไปหาใคร" เจโน่ทำเป็นถามไปอย่างนั้น ที่บ้านเพื่อนมีใครรออยู่เรื่องนี้เป็นที่รู้กัน แถมเดี๋ยวนี้เจ้าตัวไม่เคยปฏิเสธปากแข็งเหมือนก่อน ไปไหนไปหาใครบอกตลอด

            "เฉินเล่อ"

            ได้ยินคำตอบเจโน่กับแฮชานก็พากับเบะปากใส่ พูดได้เต็มปากเต็มคำขนาดนี้เป็นแฟนกันแล้วหรือไง

            "สรุปจะไม่ไป"

            แจมินมีท่าทีลังเล ไม่ใช่ว่าติดเด็กที่บ้านแล้วจะทิ้งเพื่อน เขาแยกแยะออกว่าควรให้ความสำคัญกับใครเวลาไหน แต่เพราะโพสอิทที่บังเอิญเห็นเข้าเมื่อช่วงเที่ยงดันทำให้ไขว้เขว แถมคนเขียนแอบเอามาใส่ไว้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ อ่านแล้วทำเอาอยากบึ่งกลับบ้านมันซะตอนนั้น

            'เหนื่อยก็พักบ้างนะ จะมาหาผมก็ได้ พร้อมเป็นที่พักพิงให้เสมอ เป็นห่วง - เฉินเล่อ'

            อ่านแล้วรู้สึกเหนื่อยอ่อนเปลี้ยเพลียแรงอยากได้ที่พักพิงขึ้นมาทันที

            ฉินเล่อจะรู้มั้ยว่าการเขียนอะไรแบบนี้มันคือการเชิญชวน ยิ่งกับคนที่คิดไม่ซื่อจะเรียกว่าอ่อยก็ยังได้ แต่แจมินรู้ว่าเด็กกาฝากต่างด้าวนั่นใสซื่อและซื่อบื้อเกินจะเยียวยา รู้สึกยังไงอารมณ์แบบไหนก็แสดงออกมาอย่างนั้น ถึงจะเป็นห่วงในฐานะพี่ชายบ้านตรงข้ามมันก็คือความเป็นห่วง ห่วงก็ท่ากับรัก รอเพียงวันที่ความห่วงในฐานะพี่น้องขยับขึ้นมาอยู่ในฐานะคนรักกันเท่านั้น  

            "ว่าไงครับคุณแจมิน เอาแต่ยิ้มอยู่ได้ มีเรื่องดีๆ แล้วไม่บอกเพื่อนหรือไง" ไม่ยอมตอบสักทีแฮชานเลยต้องถามย้ำแถมคำแซวพ่วงท้ายไปด้วย

            ในมุมมองของเพื่อนแค่ดูก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างแจมินกับเฉินเล่อเริ่มดีขึ้นตั้งแต่คนปากแข็งปริปากยอมรับความรู้สึก ถึงแจมินจะไม่เคยบอกว่าคืบหน้าไปถึงขั้นไหน แต่จากสีหน้าแววตาที่สดใสไร้แววหงุดหงิดมันก็บอกอะไรได้หลายอย่าง ไหนจะรูปรอยกัดที่โพสต์ลงไอจีแบบไม่มีที่มาที่ไปอีก แถมคาดคั้นยังไงก็ไม่ยอมบอก แต่มันไม่เดายากหรอกว่ารอยฟันนั้นเป็นของใคร บางทีความสัมพันธ์ของสองคนนั้นอาจจะก้าวหน้ามากกว่าที่พวกเขาคิดด้วยซ้ำ

            "เออๆ ไปก็ได้"

            "ไม่ได้บังคับ"

            "จะไปนอนกกน้องเฉินเล่อที่บ้านก็ตามใจ"

            "น่าอิจฉาชะมัด"

            "เนอะ"

            แจมินพ่นลมหายใจดังพรืดกับท่าทางของสองเพื่อนรัก บอกไม่ได้บังคับแต่หน้าแต่ละคนนี่ประชดเขาอยู่ชัดๆ อีกอย่างถ้านอนกกเฉินเล่อได้เขาทำไปแล้ว

            "ไปได้แล้ว เร็วๆ" แจมินเหวี่ยงกระเป๋าขึ้นสะพายบ่าออกเดินนำหน้า แล้วก็ไม่วายโดนสองเพื่อนรักนินทาระยะเผาขนชนิดที่ว่าถ้าจะพูดเสียงดังกันขนาดนี้ก็สะกิดเขาให้หันไปฟังเลยเถอะ

            "หลังจากคุณเขายอมรับว่าชอบก็ปิดปากเงียบเลยครับ"

            "ใช่ๆ เดี๋ยวนี้ไม่เห็นเอาเรื่องน้องเฉินเล่อมาเล่าให้ฟังเลย"

            "ไม่ได้หรอกครับ เขาหวงของเขา เขาจะเก็บเรื่องราวของน้องเฉินเล่อไว้รู้แค่คนเดียว"

            "ไม่ยุติธรรม"

            "ไม่ยุติธรรมมากๆ"

            "เสียใจ"

            "ใช่ เสียใจมากๆ"

            แจมินเหลือบไปมองคนเล่นใหญ่ทั้งสองแล้วก็ได้แต่กรอกตาไปมา มันก็เป็นซะแบบนี้ แล้วใครเขาจะอยากเอาเรื่องมาเล่าให้ฟัง ไอ้พวกเพื่อนบ้านี่

 

            กลับมาถึงบ้านตอนหนึ่งทุ่มแจมินเห็นพ่อกับแม่นั่งดูรายการทีวีหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกันอยู่บนโซฟา ส่วนคนที่คิดว่าจะได้เจอกลับหายหน้า รองเท้าไม่อยู่กระเป๋าเป้ไม่มี ไฟที่บ้านฝั่งตรงข้ามก็เปิดเอาไว้ หรือว่าวันนี้จะไม่ได้มา

            "จะยืนหล่ออีกนานมั้ยคะลูก แล้วนี่กินข้าวมาหรือยัง"

            แจมินหันไปมองคุณแม่นิ่งๆ อยู่ๆ ก็รู้สึกไม่อยากตอบคำถามขึ้นมาดื้อๆ ทำไมวันนี้มีแต่คนประชดประชันเขาจัง

            "ยังเลยครับ"

            "วันนี้มีซูชินะ คุณพ่อเฉินเล่อซื้อมาฝาก อยู่ในครัวแหน่ะ"

            พยักหน้ารับรู้จากนั้นก็เอาของขึ้นไปเก็บบนห้อง ถอดเสื้อสูทนักเรียนพาดไว้กับเก้าอี้โต๊ะคอมฯ กำลังจะหมุนตัวออกจากห้องแต่ดันเหลือบไปเห็นไฟห้องนอนของบ้านตรงข้ามเปิดไว้ซะก่อน แล้วอยู่ๆ ปากมันก็ยกยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงโพสอิทแผ่นนั้น

            แจมินเดินกลับไปที่โต๊ะหยิบโฟสอิทสภาพยับเยินที่คาดว่าคงโดนยัดไว้ในกระเป๋าเป้หลายวันแล้วออกมาจากกระเป๋าสตางค์ อ่านแล้วก็ยิ้ม ยิ้มเหมือนคนเป็นบ้า ไม่ว่าจะอ่านก็รอบก็ยังรู้สึกเหนื่อย ยิ่งมองเห็นไฟในห้องนอนที่เปิดไว้ก็ยิ่งเหนื่อย แล้วถ้าเขาอยากไปหาที่พักพิงตอนนี้ล่ะต้องทำไง

            มือถือเป็นตัวเลือกแรกที่แจมินคิดว่าน่าจะเข้าท่า จะโผล่ไปหาแบบไม่บอกล่วงหน้าก็ยังไงอยู่ สติ๊กเกอร์ทักทายเป็นคำว่า 'hi' จึงถูกส่งไปเป็นตัวแทน

            ยืนมองโทรศัพท์อย่างใจจดใจจ่อไม่ถึงหนึ่งนาทีข้อความจากเฉินเล่อก็ส่งกลับมารัวๆ จนแจมินยิ้มกว้าง นี่ถ้าบ้านเปลี่ยนเป็นอยู่ข้างกันแทนฝั่งตรงข้ามเขาอาจจะปืนระเบียงไปหาเลยก็ได้เล่นทำตัวน่ารักซะขนาดนี้

            Chenle : พี่แจมินกลับมาแล้วเหรอ

            Chenle : เห็นไฟเปิดอยู่ล่ะ

            Chenle : ได้กินซูชิที่เอาไปให้หรือยัง

            เล่นรัวมาขนาดนี้เล่นเอาแจมินเลือกตอบไม่ถูก หรือจะบอกอีกอย่างว่าเลือกที่จะไม่ตอบตรงนี้มากกว่า

            Jaemin : เดี๋ยวไปหานะ

            ที่พิมพ์กลับไปไม่ใช่คำตอบแต่เป็นประโยคบอกเล่า ก่อนแจมินจะถ่ายรูปโพสอิทส่งตามไป แล้วอีกฝ่ายก็เงียบไปเลย

            แจมินยังคงยืนมองหน้าจอมือถือแล้วยิ้มอยู่อย่างนั้น ความจริงก็ไม่ได้อยากยิ้มนักหรอกแต่เพราะมันหุบไม่ลง ทั้งตื่นเต้นและรู้สึกดี ยังไงซะเฉินเล่อก็ไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้วเพราะเขามีโพสอินเป็นข้ออ้าง หรือลองปฏิเสธดูสิ เขาจะลงโทษหนักๆ โทษฐานคืนคำ

            Chenle : จะมาตอนนี้เหรอ

            Jaemin : คงอีกสักพัก

            ใจจริงแจมินก็อยากออกไปมันซะตอนนี้เลยแต่ขอกินซูชิก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเด็กกาฝากจะน้อยใจเอา

            Chenle : ถ้าจะออกมาก็บอกมา

            ส่งสติ๊กเกอร์โอเคกลับไปแจมินก็เก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกมาจากห้อง

 

            จัดการซูชิส่วนที่เหลือจนอิ่มพุงกางแจมินก็ส่งข้อความไปบอกตามที่ตกลงกันไว้ เปิดประตูออกมามองไปยังบ้านฝั่งตรงข้ามริมฝีปากก็แย้มยิ้มบางๆ เมื่อเห็นเฉินเล่อออกมายืนรออยู่แล้ว เด็กกาฝากยังอยู่ในชุดนักเรียนเปิดประตูรั้วอ้าไว้รอเขาเดินเข้าไปหา จะเชิญชวนได้ใสซื่ออะไรขนาดนี้

            "กินซูชิหรือยัง"

            "กินแล้ว"

            "ร้านนี้อร่อยนะ ผมชอบมาก" บอกแล้วอมยิ้มจนคนมองต้องยิ้มตาม

            เดินไปคุยกันไปจนมาถึงห้องนั่งเล่น แจมินก้มหัวทักทายคุณพ่อของเฉินเล่อซึ่งกำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กับแล็ปท็อป ก่อนทั้งสองคนจะรีบเดินขึ้นบนห้องนอนที่อยู่ชั้นสอง

            ไม่บ่อยนักที่แจมินได้ขึ้นมาที่นี่ ห้องนอนโทนสีขาว ข้าวของทุกอย่างจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ดูสบายและสะอาดตา เหมาะกับเจ้าของห้องที่มีผิวขาวๆ นุ่มนิ่มเหมือนก้อนเมฆ สดใสเหมือนแสงแดดยามเช้า และถ้าหากสวรรค์มีจริงที่นี่คงเป็นเหมือนห้องของเทวดาตัวน้อยๆ

            คิดแล้วแจมินก็ยิ้มแล้วส่ายหน้ากับตัวเอง ไม่คิดเลยว่าความคิดหวานเลี่ยนชวนคลื่นเหียนแบบนี้จะแวบเข้ามาในหัวของเขาได้ ยิ่งถลำลึกชักจะยิ่งอาการหนักเข้าไปทุกที

            หลังจากประตูห้องปิดลงทุกอย่างก็เข้าสู่ความเงียบเมื่อต้องอยู่ในห้องกันแค่สองคน เฉินเล่อยืนเก้อไม่รู้จะทำอะไรทั้งที่เป็นห้องของตัวเอง ส่วนแจมินก็ยืนเคว้งคว้างตามประสาแขกที่ถ้าเจ้าของห้องไม่เชิญก็ไม่รู้ว่าต้องควรทำยังไงต่อ อยู่ๆ ก็ทำตัวเหมือนคนเพิ่งรู้จักกันขึ้นมา เหตุเพราะโพสอิทนั่นแท้ๆ

            ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วก็ยิ้ม แม้จะเงียบแต่ไม่ได้รู้สึกอึดอัด เฉินเล่อกลับรู้สึกขัดเขินมากกว่าที่แจมินเล่นส่งโพสอิทที่เขาเขียนมาให้ดู ตอนเขียนน่ะไม่ได้เตรียมใจว่าจะต้องมาเจอกับสถานการณ์แบบนี้ อีกอย่างเพราะมันผ่านมาแล้วหลายวันเขาเลยคิดว่าแจมินคงไม่เห็นมันแน่ๆ หรือไม่ก็อาจจะทิ้งมันไปแล้ว

            'เหนื่อยก็พักบ้างนะ จะมาหาผมก็ได้ พร้อมเป็นที่พักพิงให้เสมอ เป็นห่วง' อ่านเองก็เขินเอง แถมยังลงชื่อไว้เรียบร้อย โบ้ยให้ใครไม่ได้ด้วย

            "ยังไงดีล่ะ" เงียบอยู่นานสุดท้ายแจมินก็พูดออกมา แต่เหมือนจะพำพึมกับตัวเองซะมากกว่า ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้คนฟังใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ อยู่ดี

            "อะไร"

            "เหนื่อยมากเลย ต้องทำไง"

            เฉินเล่อเม้มปากแน่นก้มหน้าลงพยายามกลั้นยิ้มในขณะที่หูร้อนวูบวาบเหมือนใครเอาไฟมาลน และคนคนนั้นคงเป็นแจมินนั่นแหละ เล่นทวงกันตรงๆ ซื่อๆ ไหนจะรอยยิ้มกับสายตาเหมือนสัตว์ร้ายนั่นอีก ใครทนมองได้โดยไม่หลบตาเขาขอปรบมือให้เลย

             "เหนื่อยจริงๆ นะเนี่ย" เห็นคนน้องเขินหูแดงแจมินยิ่งชอบใจ พูดอย่างเดียวไม่พอยังทำสีหน้าเหนื่อยล้าอ่อนแรงเสียเต็มประดา

            เห็นอดีตคนเคยเย็นชาเย็นใหญ่เรียกร้องความสนใจขนาดนี้สุดท้ายเฉินเล่อก็กลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ เลยหลบหน้าโดยการหมุนตัวเดินไปที่เตียงแทน ในเมื่อบอกไปแล้วว่ามาหาได้เสมอและพร้อมเป็นที่พักพิงก็ต้องยอมรับไปตามนั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยความเต็มใจแม้แจมินจะดูเหมือนอยากแกล้งเขามากกว่าก็เถอะ แต่คนอย่างจงเฉินเล่อพูดแล้วไม่คืนคำแน่นอน

            "มานี่มา" เฉินเล่อนอนตะแคงข้างอยู่บนเตียงพร้อมกับตบที่ว่างข้างๆ

            แจมินเกือบจะหลุดหัวเราะออกมากับท่าทางเหมือนเสี่ยเพิ่งหัดเต๊าะเด็กของเฉินเล่อ ก้าวไปหาอย่างไม่เร่งรีบแล้วล้มตัวนอนบนที่ว่างข้างๆ หนุนแขนเล็กๆ ที่เคยเสนอมาให้เขากัด หวังว่าถ้าเขาทิ้งน้ำหนักลงไปทั้งหมดแขนนี่คงไม่หักหรอกนะ

            "หนักมั้ย" เอ่ยถามตอนทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงไปเฉินเล่อก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบ

            ทั้งคู่นอนตะแคงข้างหันหน้าเข้าหากัน เฉินเล่อหนุนหมอน แจมินหนุนแขนเฉินเล่ออีกที ไม่มีใครยื่นส่วนใดของร่างกายมาสัมผัสกันมากกว่านั้น เรื่องราวความเป็นไปในวันนี้ถูกตั้งขึ้นมาเป็นหัวข้อสนทนา เรียนเป็นยังไง เจออะไรมาบ้าง ไปทำอะไรมาหลังเลิกเรียน จนความเคอะเขินที่มีในตอนแรกเริ่มหายไปกลายเป็นความคุ้นชินที่สามารถพูดคุยกันได้อย่างปกติเมื่อจะอยู่ในระยะที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายก็ตาม

            "โพสอิทนั่นเอามาใส่ไว้ตั้งแต่เมื่อไร" เป็นคำถามเดียวที่คาใจแจมินมาตลอด เด็กกาฝากนี่แอบเอามาใส่ตอนไหนทำไมเขาถึงไม่รู้ แล้วยังมีเรื่องอะไรที่เขายังไม่รู้อีกบ้าง

            "ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว"

            "ตอนไหน"

            "ตอนที่พี่แจมินหลับ"

            "ร้ายนักนะ"

            "แล้วไม่ชอบเหรอ"

            คำถามนี้เหมือนเป็นการเอาคืน แจมินกดยิ้มในขณะที่เฉินเล่อทำตาล่อกแล่กไม่กล้ามอง แล้วก็ได้รู้ว่าคิดผิดชัดๆ ที่ถามแบบนั้นออกไป

            แจมินเขยิบเข้ามาใกล้จนเฉินเล่อกลั้นหายใจ ปลายจมูกของพวกเขาห่างกันไม่ถึงเซน ใกล้จนมองเห็นแพรขนตายาวๆ กับตาหวานๆ ที่เฉินเล่อมักออกปากชมอยู่บ่อยๆ แต่ครั้งนี้เขากลับรู้สึกเหมือนจะหยุดหายใจเข้าจริงๆ ถ้ายังดื้อดึงจะมองตาคู่นี้อยู่ และต้องหยุดหายใจแน่ๆ เมื่อริมฝีปากน่าจูบนั่นตอบคำถามของเขาออกมา

            "ชอบสิ"

            เฉินเล่อรู้สึกเหมือนในอกกำลังจะระเบิด สติหลุดลอย นอนมองตาหวานๆ กับแพรขนตายาวๆ ที่กำลังถอยห่างออกเรื่อยๆ จนอยู่ในระยะที่ปลอดภัยต่อหัวใจ

            แจมินลุกออกไปจากเตียงสักพักแล้วเฉินเล่อเพิ่งจะได้สติเด้งตัวลุกขึ้นมานั่ง มองคนพี่ด้วยสายตาเลื่อนลอยกับคำว่า 'ชอบสิ' ที่ดังซ้ำๆ อยู่ในหัว ถึงที่บอกมาจะหมายถึงชอบการกระทำของเขาก็เถอะ แต่การกระทำก็คือตัวเขา นั่นมันก็หมายความว่าชอบเขาไม่ใช่หรือไง

            "เฉินเล่อ"

            "ครับ" สะดุ้งขานรับจนแจมินหลุดขำ จนต้องตบแก้มตัวเองเรียกสติก่อนจะต้องสติหลุดกับคำพูดของคนพี่อีกรอบ

            "หายเหนื่อยแล้ว"

            แค่คำสั้นๆ แต่กลับคำให้รู้สึกชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก เฉินเล่ออมยิ้มน้อยๆ พยักหน้ารับถี่ๆ นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ แค่ได้ช่วยให้แจมินหายเหนื่อย ช่วยใช้แจมินรู้สึกดีขึ้นบ้าง แค่นี้ก็พอ

            "งั้นพี่กลับแล้วนะ"

            "เดี๋ยวไปส่ง"

            "ไม่ต้องเลย"

            กำลังจะกระโดดลงจากเตียงต้องเหยียบเบรกหัวเกือบทิ่มเมื่อแจมินสั่งห้ามเสียงเข้ม และจากประสบการณ์ที่ผ่านมาเฉินเล่อไม่สามารถขัดคำสั่งได้ สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือรับฟังและทำตามเท่านั้น

            "อาบน้ำแล้วรีบนอนซะ อย่าให้เห็นว่าไฟห้องนอนยังเปิดอยู่หลังสี่ทุ่ม"

            "เข้าใจแล้ว"

            ได้รับคำตอบที่พอใจแจมินถึงได้เดินออกไปจากห้อง อาจจะไปจับตาดูคนที่รับปากไว้ก็ได้ว่าจำตามหรือเปล่า

            เฉินเล่อเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าหากขัดคำสั่งแล้วแจมินจะทำยังไง แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมาสิ่งที่แจมินทำมักเป็นอะไรที่คาดไม่ถึงเสมอ เพราะฉะนั้นไม่เสี่ยงจะดีกว่า

 


 

 


วันนี้มาซะดึกเลย หายไปนานเพราะไม่ว่างเลย ช่วงนี้อาจจะอัพช้าหน่อยนะคะ ไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอน

ป.ล. คิดถึงนานะจังเลย ที่มีแฟนแอคออกมา(ถ้าจริง)หวังว่าจะได้เจอกันเร็วๆ นี้นะ คิดถึงมากๆ  ชาวเรือจะเหี่ยวตายหมดแล้ววววว




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #644 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 01:30
    น่ารักกกกกกกก
    #644
    0
  2. #570 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:06
    ดีมากกกกกก เขินมากกกกกแก้มจะแตกกกก ฮืออออออ
    #570
    0
  3. #522 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:59
    ยัยน้องน่ารักอีกแล้ว
    #522
    0
  4. #501 JHTEN (@Nunirony) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 02:34
    เขินจนจะบ้านตายแล๊วววว
    #501
    0
  5. #312 ploy ploylovelyGirl (@pasel) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 21:51
    เขินมากอ่ะแงงงงงงงงงงงง แก้มจะแตกแล้วเด้อออออออออ
    #312
    0
  6. #269 bambibiiiz (@aoomhuang) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 20:45
    ชอบมากเลยอะ ;////; ปกติเราไม่ได้สายแจมินเมะนะ แต่มันละมุนตุ้นจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก มีแท็กฟิคให้เราหวีดบ้างมั้ยคะ ฮือออออ เราชอบมากมากมากมากมากมากใสกใากไวงหวไบป
    #269
    0
  7. #268 Wyn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:29
    ฮรื่อออละมุนมาก อ่านไปก็กลั้นยิ้มไป พลอตมันดีมากๆ ชอบมากเลย
    #268
    0
  8. #267 tairtaetae (@tairtaetae) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 02:40
    แงงงงน่ารักกกกแค่พี่เค้าได้มองหน้าน้องก็หายเหนื่อยแล้วเนอะ เขินจังงง
    #267
    0
  9. #266 _charlotte (@freezzen) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 02:17
    พี่แจมิ๊นนนนนนนนน โห้ยยยยย เดี๋ยวนี้พี่เค้าไม่ปฏิเสธเพื่อนแล้วอ่ะคร่ะ ป๊าดดดดด ขอแซวด้วยคลล 555555 ฮืออ เขินเด้อโพสอิทน้อง ว้อยยยย ละตอนขึ้นเตียงนี่บั่บ เกร้ดดดดดดดด แต่แหม่ นอนเฉยๆ โอเค๊ 5555555 แต่เขินพี่แจมิน ชอบสิ ชอบอะไรคะพี่พูดให้มันชัดๆไปเล้ยยยยย
    #266
    0
  10. #265 cmaxx. (@cmxxxx) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 03:56
    น่าาารักมากกกกกกโอ้ยนยยยยยยย ชอบสิ -บ้าาาาาาชอบด้วยได้เปล่าาาา5555555555
    #265
    0
  11. #264 uzumaki1010 (@KRISKUNG_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 01:02
    ยิ้มจนเหงือกแห้งหมดแร้วแง
    #264
    0
  12. #263 pployprae (@mooguz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 23:47
    อือออออ แจมินอะ แจมิ้นนนนนน ทำไมเป็นคนที่แบบ ร้ายกาจก็ร้ายกาจ แต่ก็ไม่ได้รุกน้องรุนแรงอะ ดูออกจะน่ารักมากกว่า ชอบ ชอบไปหมดเลย จะสกรีมก็แบบ แคปไว้เยอะ สงสารทล. เพื่อนๆ ที่ฟอล 5555555555555 น้องเล่อโครตป๋าอะ นี่แอบขำ ทำไมน้องใจกล้าแบบนี้ ทำอะไรเกินตัวมาก แต่แจมินก็หายเหนื่อยอะ ดีใจ น่ารักกกกก มาต่อไวๆน้า ไม่ว่างก็สู้ๆน้า เราจะรอ
    #263
    0
  13. #262 nerddygirl (@ruenkrajok_t) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:04
    คือแบบ..ตั้งแต่พี่เขาเลิกปากแข็ง เขาก็เจ้าเล่ห์และมีลูกเล่นแพรวพราวขึ้นทุกแชป ในขณะที่ยัยน้องก็น่ารักขึ้นเรื่อยๆ เขินกับสองคนนี้จริงๆเล้ยยย
    #262
    0
  14. #261 nana_ronan (@nana_ronan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 20:56
    เขินเว่อร์ มีความนอนบนแขนต่างหมอนคุยกัน
    #261
    0
  15. #260 THE JOO (@taehyung95zz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 19:29
    โอ้ย อ่านไปก็ยิ้มไป ชอบความค่อยๆรุกค่อยๆเป็นค่อยๆไปของพี่นานะจริงๆ หึ้ยยยย พอหายปากหนักก็รุกใหญ่เลยนะ ตาบ้า กรี๊ดดดดด ลูกแม่น่ารักจัง อยากฟัด
    #260
    0
  16. #259 kpatg (@kpatg) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 19:11
    อ่านรวดเดียวมีความเขินบิดอย่างถึงที่สุด กลั้นยิ้มจนหน้ายับไปหมดแล้วค่ะ ;_____; ทั้งคนพี่ทั้งคนน้องดีต่อใจเหลือเกิน พี่แจมินตอนแรกกับตอนนี้นี่จากเมินน้องกลายเป็นรุกแรงมาก น้องเล่อก็น่ารักมากกก
    ปล.คิดถึงแจมินเหมือนกันค่ะ กลับมาไวๆน้า
    #259
    0
  17. #258 MoccaChan_ (@MoccaChan_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 10:25
    เขินอ่ะ คนน้องก็ไม่ธรรมดานะคะ
    #258
    0
  18. #257 Zircons J Equinox (@janitta) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 09:38
    เขินนนน พี่แจมินรุกหนักมาก เรียกร้องมาก555555
    #257
    0
  19. #256 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 07:30
    ชอบมากกกก โคตรเขิน โอยยยยย
    #256
    0
  20. #255 tletle4143 (@tletle4143) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 01:22
    ฮืออน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก ชอบความค่อยเป็นค่อยไปของเรื่องนี้มากฮืออออ รอพี่แจมินกันนะคะ ไรท์สู้ๆๆ!
    #255
    0
  21. #254 gpandayy94 (@binbinlove) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 01:19
    ละมุนละม่อมหัวใจมาก ๆเลยฮับ แต่ก็รู้นานะฮยองจะมีความหลงเด็ก อีกนิดก็เป็นลุงแอบหื่นแล้วละ เข้าใจๆนานะ น้องเล่อน่ารักจนน่าจับฟัดจริง ๆ
    #254
    0
  22. #253 sserin (@aeri) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 01:11
    น่ารักมากกกกกกกก ฮื่อ คนพี่นี่พอหายเย็นชารู้ใจตัวเองก็รุกน้องแรงมาก คนน้องก็น่ารักน่าจับฟัดมาก แงงงงงงงง
    #253
    0
  23. #252 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 00:48
    ฮืออออ เขินจนอยากกรี๊ดแล้วค่าาา
    อ่านไปยิ้มไป จิกหมอนไป
    ชอบก็บอกน้องไปเลยดิพี่ น้องเขินแล้ว
    รอเสมอนะคะ สนุกมากเล้ยยยยน
    #252
    0