[NCT] After 5 p.m. (minle)

ตอนที่ 18 : 18 : Shoulder

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    13 เม.ย. 60



18

 

            อีกหนึ่งเดือนกว่าจะถึงช่วงสอบปลายภาค ความลำบากของชีวิตนักเรียนมัธยมปลายมาพร้อมกับอากาศที่เริ่มเย็นลงของปลายฤดูใบไม้ร่วง เพราะนับจากวันนี้แก๊งสามสหายตกลงกันว่าจะเลิกใช้เวลาหลังเลิกเรียนสองในห้าวันไปกับการเที่ยวเตร่เปลี่ยนมาติวหนังสือกันแบบจริงจังแทน

            สามเพื่อนรักลงเรียนกวดวิชาที่สถาบันหนึ่งไม่ไกลจากโรงเรียนนัก เรียนหนักกันถึงสามทุ่มถึงได้เวลากลับบ้าน เล่นเอาพลังงานที่สะสมมาทั้งวันหมดแบบไม่เหลือหลอจนต้องแวะหามื้อดึกกินกันที่ซุปเปอร์ก่อนแยกย้ายทางใครทางมัน

            แจมินกลับมาถึงบ้านเกือบสี่ทุ่ม เดินมายืนอยู่หน้าประตูบ้านก็ต้องแปลกใจที่ยังเห็นรองเท้านักเรียนของเด็กกาฝากถอดวางไว้อยู่ ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่กลับบ้าน ข้าวเย็นก็คงทานไปเรียบร้อยแล้ว หรือว่ายังทำงานไม่เสร็จ แต่ในเมื่อไม่มีเขาคอยช่วยสอนยังจะหมกตัวอยู่ที่นี่อีกงั้นเหรอ บอกไปแล้วแท้ๆ ว่าวันนี้จะกลับดึก อีกอย่างพ่อของเฉินเล่อก็กลับมาแล้ว จะบอกว่าไม่อยากอยู่คนเดียวก็ไม่น่าจะใช่

            ในหัวคิดถึงเหตุผลต่างๆ นานาที่ทำให้เฉินเล่อยังไม่กลับบ้านตัวเองในขณะที่ก้าวเข้าไปข้างในบ้าน แล้วแจมินก็ต้องแปลกใจกว่าเดิมที่เห็นเฉินเล่อนั่งดูทีวีโดยที่บนโต๊ะมีขนมวางอยู่สองสามอย่าง แล้วเป็นอะไรก็ไม่รู้เฉินเล่อถึงได้ชอบนั่งบนพื้นนัก ส่วนโซฟานั้นเอามาใช้เป็นที่พิงหลังแทน  

            "พี่แจมิน" เห็นเจ้าของบ้านกลับมาเฉินเล่อก็หันไปยิ้มกว้างให้

            แจมินวางกระเป๋าไว้บนโซฟาแล้วหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ เอนหลังพิงโซฟาพลางยืดเส้นบิดขี้เกียจจากความเมื่อยล้า ในขณะที่หัวคิ้วยังขมวดชนกัน เขายังสงสัยอยู่เลยว่าทำไมเฉินเล่อยังอยู่ที่นี่ แต่จะให้ถามออกไปว่า 'ทำไมไม่กลับบ้าน' ก็จะดูใจร้ายเกินไปหน่อย

            "เหนื่อยเหรอ" เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยเมื่อเห็นสีหน้าอิดโรยของพี่ชายข้างๆ

            "อืม"

            "กินน้ำก่อน" พูดจบก็จัดการรินน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะใส่แก้วให้

            แจมินอมยิ้มน้อยๆ ตอนรับแก้วน้ำมาดื่ม จากที่เหนื่อยๆ ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที เขาไม่สงสัยแล้วก็ได้ว่าทำไมเฉินเล่อถึงยังไม่ยอมกลับบ้าน เพราะการที่ได้เห็นรอยยิ้มหวานๆ กับการเอาอกเอาใจแบบนี้มันเป็นอะไรที่ดีมากๆ ดีสุดๆ ไปเลย

            "งั้นผมกลับบ้านเลยดีกว่า"

            คิดว่าดียังไม่ทันไร แล้วไหงถึงได้มาหนีกลับกันง่ายๆ แบบนี้เล่า

            "จะรีบไปไหน" ก่อนที่เฉินเล่อจะได้ขยับตัวไปไหนแจมินก็รีบคว้าแขนคนน้องเอาไว้ เขาไม่ยอมให้กลับไปง่ายๆ หรอก วันนี้ยังเห็นหน้าไม่ถึงห้านาทีเลย

            "เห็นพี่แจมินเหนื่อยๆ ไม่อยากกวน"

            "ไม่ได้กวน"

            เจอสายตาหวานๆ มองกลับแบบจริงจังเฉินเล่อเลยแต่ได้พยักหน้ารับก่อนหันไปสนใจรายการทีวีตรงหน้าต่อ คนน้องจะไม่รู้สึกเกร็งขนาดนี้เลยถ้าแจมินยอมปล่อยมือที่จับแขนไว้ออกก่อน ร้ายไปกว่านั่นจากที่จับแขนกลับเลื่อนมาจับมือ สอดนิ้วเข้ามาประสานไว้ช้าๆ แล้วทิ้งไว้อย่างนั้น ไม่กระชับให้แน่นแค่วางทับไว้เฉยๆ โดยที่เฉินเล่อไม่ได้มีท่าทีขัดขืนอะไร

            มือที่ประสานกันไว้หลวมๆ ระหว่างระยะห่างอันน้อยนิดของทั้งสองคน

            "หรืออาจจะกลับบ้านแล้ว" เห็นอีกฝ่ายเงียบไปคนที่เพิ่งใช้สายตาบังคับไปเมื่อครู่ชักเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี เพราะถ้าเฉินเล่อไม่อยากอยู่ต่อแจมินจะยอมให้กลับก็ได้ ในเมื่อเพิ่งสัญญากันไปว่าจะไม่แกล้งไม่ทำให้คิดมากหรือทำให้ลำบากใจอีก

            "เปล่า" ตอบเสียงอ้อมแอ้ม เรียกรอยยิ้มจางๆ ของพี่ชายผู้เย็นชาได้ดียิ่งนัก

            แจมินเอาแต่มองเฉินเล่อไม่วางตา ต่างกับคนน้องที่แม้จะคุยกันแต่กลับไม่หันมาสบตากันเลย มีเพียงคำขยายความคำตอบเมื่อครู่นี้จากริมฝีปากคู่อิ่มที่ขยับมุบมิบเหมือนบ่นกับตัวเอง แต่กลับเรียกรอยยิ้มกว้างให้คนยิ้มยากได้

            "ก็อยู่รอพี่แจมินนั่นแหละ"

            พูดจาน่าฟังแบบนี้ อยากดึงเข้ามากอดชะมัด

            และแล้วความเงียบก็เข้ามาปกคลุมได้ยินเพียงเสียงจากในทีวีที่ทั้งคู่ไม่ได้สนใจจะฟัง ความจริงแล้วความเงียบไม่ได้มาพร้อมกับความน่าอึดอัดเสมอไป กลับกัน เฉินเล่อยังรู้สึกดีกว่ากว่าตอนที่แจมินพูดจาหยอกล้อกันเสียอีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบที่แจมินเล่นด้วยหรอกนะ แต่อยู่แบบนี้ มีส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายได้สัมผัสกันแบบนี้ มันรู้สึกอบอุ่นกว่ากันเยอะ

            "ขอพิงหน่อยนะ" คำขอเหมือนลอยมาตามลมแล้วก็ลอยผ่านไป เพราะยังไม่ทันได้อนุญาตแจมินก็เอนหัวมาพิงไหล่เฉินเล่อไว้เสียแล้ว

            คนน้องนั่งนิ่งให้คนพี่ได้ทำตามใจชอบ มันแปลกตรงที่เวลาโดนแจมินจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวที่ไรเฉินเล่อมักจะทำตัวแข็งเหมือนโดนสาบให้กลายเป็นหิน หรือบางทีเขาอาจจะโดนพี่ชายคนนี้สาบเข้าแล้วก็ได้ สาบให้ยอมไปเสียหมด ไม่ว่าแจมินอยากจะทำอะไรก็ตาม

            อยู่นิ่งๆ ทำเป็นดูทีวีอยู่สักพักก็ชักรู้สึกว่าแจมินเงียบนานผิดปกติ แต่พอเอี้ยวหน้าไปมองจมูกก็ฝังลงบนกลุ่มผมสีดำนุ่มๆ จนต้องรีบหันหน้ากลับมา จังหวะการเต้นของหัวใจถี่ขึ้น รู้สึกร้อนที่ใบหูแน่นอนว่าตอนนี้มันคงแดงแจ๋ พอคิดว่าคนที่ใช้ไหล่เขาต่างหมอนอยู่จะรู้ไหมว่าเมื่อเผลอหอมผมไปด้วยไม่ได้ตั้งใจใจมันก็เต้นแรงขึ้นมา แต่ครั้งนี้เขาจะไม่มีวันพลั้งปากพูดอะไรให้ต้องเขินออกไปแน่นอน อีกอย่างยังไม่รู้เลยว่าแจมินหลับอยู่จริงหรือเปล่า

            "พี่แจมิน"

            "..."

            "แจมิน"

            "..."

            "นาแจมิน"

            "..."

            "นาแจมิน นี่นายหลับจริงๆ ใช่มั้ย" ลองเรียกอยู่หลายรอบด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนักผลที่ได้ก็คือความเงียบ เฉินเล่อแน่ใจแล้วว่าแจมินคงผล็อยหลับไปแล้วจริงๆ เพราะอะไรถึงได้มั่นใจน่ะเหรอ ก็เพราะว่าถ้าแจมินได้ยินเขาเรียกว่านาแจมินเฉยๆ โดยไม่มีคำว่าพี่นำหน้าล่ะก็ ป่านนี้คงใช้สายตาดุๆ มองกันจนต้องรีบเก็บของกลับบ้านอย่างแน่นอน

            เห็นแจมินเรียนหนักกลับบ้านดึกจนหลับคาไหล่เตี้ยๆ ของเขาไปแบบนี้เฉินเล่อก็อยากจะทำอะไรสักอย่างเป็นการให้กำลังใจ แต่มือข้างหนึ่งยังโดนมือของคนพี่วางทับเอาไว้เลยทำอะไรไม่ได้ดั่งใจนัก

            โพสอิทแผ่นเล็กๆ ที่แปะคั่นหน้าหนังสือเรียนภาษาอังกฤษถูกดึงออกมาใช้แก้ขัด เฉินเล่อใช้มือข้างที่ว่างเขียนยุกๆ ยิกๆ เป็นภาษาเกาหลีที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะถูกหรือเปล่า แถมต้องนั่งเขียนหลังตรงเพราะกลัวหัวคนที่นั่งซบไหล่อยู่กลิ้งตกลงมา ถนัดก็ไม่ถนัดจะอ่านออกหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ก็ช่างมันเถอะ แค่รู้ว่าตั้งใจเขียนให้ก็พอ

            ด้วยความที่ยังไม่อยากให้แจมินเห็นข้อความ เขียนเสร็จแล้วเฉินเล่อเลยแอบยัดมันใส่กระเป๋านักเรียนที่คนพี่โยนทิ้งไว้บนโซฟาด้านหลังไว้ จังหวะที่ขยับตัวเอี้ยวไปข้างหลังนั่นเองคนที่หลับอยู่ก็ตื่นขึ้นมา เฉินเล่อเลยรีบยัดโพสอิทใส่ที่ตรงเก็บขวดน้ำข้างกระเป๋าระหว่างที่แจมินยังสะลึมสะลืออยู่

            ข้อความนั่นให้อ่านตอนนี้ไม่ได้หรอก

            "อ้าวแจมิน กลับมาตั้งแต่เมื่อไร แล้วเฉินเล่อยังไม่กลับบ้านอีกเหรอลูก ดึกมากแล้วนะ เดี๋ยวคุณพ่อจะว่าเอา" คุณแม่ที่เพิ่งลงมาจากชั้นสองเห็นลูกชายตัวเองกับเฉินเล่อยังนั่งเอ้อระเหยกันอยู่หน้าทีวีก็เดินมายืนเท้าเอวบ่น

            "กำลังจะกลับพอดีครับ" เฉินเล่อยิ้มแหยในขณะที่แจมินเพิ่งจะตื่นเต็มตา

            "แจมินก็ขึ้นไปอาบน้ำนอนได้แล้ว"

            "คร้าบๆ" แจมินตอบรับแบบขอไปทีแม้กระทั่งหน้ายังไม่ทันได้หันไปมอง

            ได้บ่นลูกชายจนพอใจแล้วคุณแม่แล้วก็เดินหายเข้าไปในครัวทิ้งให้ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง

            "งะ...งั้น ผมไป...ก่อนนะ" บอกด้วยเสียงอึกอักทำตาลอกแลกพลางเก็บของบนโต๊ะไปด้วย

            จะไม่ให้เฉินเล่อไม่ประหม่าได้ยังไงไหว แจมินเล่นจ้องแล้วยกยิ้มมุมปากแบบนี้ อย่างกับรู้ว่าเขาทำอะไรไว้แล้วทำทีเป็นเก็บเงียบไม่ยอมบอก หรือจะแปลรอยยิ้มนี่ได้อีกหนึ่งความหมายว่าดูอารมณ์ดีเกินไปจนไม่น่าไว้ใจก็ได้

            "เดี๋ยวเดินไปส่ง"

            ทั้งคู่ยืนขึ้นพร้อมกันทำให้เฉินเล่อไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธ แต่ถึงปฏิเสธไปแจมินก็คงไม่ฟังอยู่ดี บ้านอยู่ห่างกันแค่นี้เฉินเล่อไม่หลงทางก็จริง แต่ให้แจมินเดินไปส่งก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ขากลับก็คงไม่หลงทางเหมือนกันนั่นแหละ

            เดินยังไม่ถึงยี่สิบก้าวแจมินก็มาส่งเฉินเล่อถึงหน้าบ้านอย่างปลอดภัยจนนึกอยากจะให้ระยะห่างันไกลกันกว่านี้อีกสักนิด แต่ลองคิดดูอีกทีใกล้กันแบบนี้นั่นแหละดีแล้ว ไม่อยากนั้น บางทีคนที่เด็กต่างด้าวนี่ไปสนิทด้วยอาจจะไม่ใช่นาแจมินคนนี้ก็ได้

            "ฝันดีนะ"

            "ฝันดีครับ"

            รู้สึกว่าเป็นอะไรที่ประหลาดจนต้องกลั้นยิ้มแล้วเบือนหน้าหนีก่อนจะหันกลับมาสบตากันอีกครั้ง

            บอกฝันดีก่อนแยกจากกัน คำแบบนี้เคยพูดซะที่ไหน

            "เข้าบ้านไปเลย"

            "พี่แจมินก็กลับบ้านไปก่อนดิ"

            "เข้าบ้านไป"

            เจอสั่งเสียงเข้มสุดท้ายเฉินเล่อเลยต้องยอมหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน แต่ก็ยังไม่วายเอี้ยวตัวกลับไปมองและพบว่าแจมินยังยืนอยู่ที่เดิม ทั้งที่อยากให้รีบกลับบ้านจะได้ไม่ต้องมายืนตากน้ำค้างตอนอากาศเย็นๆ แบบนี้แท้ๆ

            แต่ก็ช่างเขาเถอะ คนอย่างนาแจมินขัดอะไรได้ที่ไหน บ้านอยู่ใกล้กันแค่นี้เดินกลับได้ไม่หลงทางหรอก

 


 



            พี่นานะไม่หลงทางหรอกค่ะ แต่กำลังหลงใครบางคน ฮิ้ววววว~

            สงกรานต์ไปเที่ยวไหนกันบ้างคะ เราต้องอยู่บ้านเลี้ยงหมาแหละ อนาถแท้

            ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านน้า เจอกันตอนหน้าจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

648 ความคิดเห็น

  1. #643 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 01:15
    คิดถึงมินเล่อจังค่ะㅠㅡㅠ
    #643
    0
  2. #569 peepatkk (@peepatkk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:56
    น้องเขียนอะไรหรออออ
    #569
    0
  3. #521 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:56
    อยากรู้น้องแอบเขียนอะไร
    #521
    0
  4. #443 SKOREDOXT (@gailzkyz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 18:52
    อยากจะแหมมมมมมไปให้ถึงเกาหลี
    #443
    0
  5. #311 ploy ploylovelyGirl (@pasel) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 21:32
    พี่แจมินละมุนขึ้นแล้วอ่ะ แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงโคตรน่ารัก
    #311
    0
  6. #251 Lalittle Zest (@nattanwa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 23:52
    ละมุนละไมขึ้นเรื่อยๆเลย อยากอ่านอีกกกกก>///////////////////<
    #251
    0
  7. #250 peachle (@peachle) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 23:13
    น้องเล่อน่ารักอีกแล้วววววว ฮอล อยากพิงไหล่น้องเล่อบ้างๆๆๆๆ TuT
    #250
    0
  8. #249 uzumaki1010 (@KRISKUNG_) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 14:55
    น่ารักรอเสมอ รอมาร์คมินฮยองอยู่เหมือนกันนะ;-;
    #249
    0
  9. #248 cmaxx. (@cmxxxx) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 13:47
    น่ารักกกกกก
    #248
    0
  10. #247 Modlele (@Modlele) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 12:02
    โอยยยย เขินโว้ยยยย จิบ้าตรัยยยย
    #247
    0
  11. #246 gpandayy94 (@binbinlove) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 08:33
    พี่แจมินหลงแน่ ๆ หลงน้องงงงงง โอ้ยยยยย พ่อคุณน้องเขามารอตัวเองนั่นแหละ คนน้องก็น่าเอ็นดู มีความอบอุ่น ๆ
    #246
    0
  12. #245 peach on jam (@hyejeong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 07:57
    อ้ายพี่แจมินมันละมุนจังฟะ!!!ฮือเขินอะเขินไปหมดถ้าเป็นน้องเล่อฉ้นคงตัวแตกตาย ส่วนอ้ายน้อเล่อของพี่กรี้ดก้าดฮืออยากมีเด็กมารอตอนกลับบ้านดึกๆแบบนี่จังเลย ฮือคือดีอยากรู้จังว่าน้องเขียนว่าอะไร แงงงงงงงเขินเด้อ
    #245
    0
  13. #244 blue_seven (@bongkodwan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 01:49
    เขินไปหมดแล้วเด้อนาแจม
    เหนื่อยมากมั้ยอะ พิงไหล่น้องแล้วดีขึ้นป่ะล่ะ
    รู้ใช่มั้ยเรื่องโพสอิทน้องอะ หลงน้องอีกเยอะๆเลยนะ รอตอนต่อไปค่าาา
    #244
    0
  14. #243 tairtaetae (@tairtaetae) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 01:26
    โอ๊ยยยยนาแจมินนนนนนหลงน้องแรงมากกกเด็กมันน่ารักอ่ะเนอะะะพี่เข้าใจค่ะ ฮือออ
    #243
    0
  15. #242 pployprae (@mooguz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 01:23
    ทำไมน้องน่ารักขนาดนี้ พี่จะไม่ทน พี่แจมินก็ยังคงมีความเจ้าเล่ห์นะ คือแอบคิดอะไรอยู่ในใจ พูดมาเลย หรือเพราะได้ซบน้องจนหลับเลยตื่นมาละพอใจ หรือยังไง ชอบตอนที่บอกให้เข้าบ้าน เข้าบ้านไป แบบดุ แบบอย่าดื้อดิ เข้าบ้านไปเลย อะไรแบบนี่ ตอนบอก ฝันดีครับ อันนี้ก็ใจบาง น่ารัก พี่แจมิ้นนนนนนนนน ฮึก รีบมาต่อไวๆน้า คิดถึงมินเล่อมากๆเลยคับ ;-,
    #242
    0
  16. #241 mmildx (@m-md) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 22:38
    โอ้ยเขินเด้อออ น่ารักไปหมดเลยยย
    #241
    0
  17. #240 MoccaChan_ (@MoccaChan_) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 21:19
    น้องเล่อ พี่ก็เหนื่อยอ่ะ ขอพิงไหล่บ้างดิ ฮิ้วๆ
    #240
    0
  18. #239 nerddygirl (@ruenkrajok_t) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 20:04
    โอ้ยยยย น่ารักเน้อออ น่ารักทั้งพี่แจมินและน้องเฉินเล่อเลยยยย ฮืออออ
    #239
    0
  19. #238 Time Pieces # (@king6555) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 19:53
    เล่อหนูน่ารักมั่กก ฮรืออออออ
    #238
    0
  20. #237 mlminle (@friendforever55) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 18:39
    น่ารักกกกก เยียวยาใจมากฮือออ ;^;
    #237
    0
  21. #236 mali_malika (@mali_malika) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 18:26
    งือน่ารักกกกกกก พี่แจมินน่าจะหลงแรง5555 //อยู่บ้านเช่นกันค่ะ555สู้เด้อรออยู่ๆๆๆ
    #236
    0
  22. #235 _charlotte (@freezzen) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 18:26
    พี่แจมิ๊นนนนนนนนนน ฮืออ เขินเด้อ พี่เค้าชัดเจนเกินไปแล้วววว น้องไม่ให้พูดงั้นพี่ทำเลยละกัลล ฮืออ อยากรู้ว่าน้องเขียนอะไรให้พี่ '^'
    #235
    0
  23. #234 tletle4143 (@tletle4143) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 18:22
    น่ารักกมากกกกี้สสส ไรท์สู้ๆนะคะ
    #234
    0