「Seventeen」- everymooooooood. | { os / sf }

ตอนที่ 7 : { sf } soonhoon - 3goodtoday III /end

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    22 พ.ย. 58



 3GOODTODAY III
- Soonyoung x Jihoon -

{ note: จะมีการพูดย้อนถึงวันก่อนๆเยอะมาก อย่างงเรื่องวันที่นะคะ }





     // Jihoon's //          

 

อีกแล้ว

หายอีกจนได้....

 

ผมควรจะทำยังไงดีนะ ห้อยคอเลยดีไหม

ไอ้ไดอารี่บ้านี่ !

 

 

ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะดวงซวยได้ขนาดนี้

ไหนจะไดอารี่ที่หายถึงสองครั้งภายในไม่ถึงเจ็ดวัน ไหนจะโดนแก้วบาดจนทำงานได้ไม่เต็มที่ แล้วนี่ยังจะโดนฉากบนเวทีล้มทับอีก แล้วเรื่องตลกร้ายที่สุดคืออะไรรู้ไหมครับ

 

ฮยองวอนมันพระเอกมากเลย.. พอหมอนั่นเห็นว่าฉากกำลังจะล้มทับเราสองคน หมอนั่นก็ผลักผมออกเลยครับ แมนมากๆ กะว่าจะให้ผมพ้นจากฉากแล้วตัวเองโดนคนเดียวสินะ พระเอ๊กพระเอก...

 

ผมเองก็อยากจะขอบคุณหมอนั่นนะที่มีความคิดที่จะช่วยผมไว้น่ะ แต่ชีวิตจริงไม่ใช่ละครนะครับ ฉากมันใหญ่เกินกว่าที่ความพระเอกของฮยองวอนจะปกป้องผมได้จริงๆ กลายเป็นว่าผมโดนผลักกระเด็นไปไม่พ้นฉาก แถมยังล้มอย่างแรงด้วย ยังโชคดีอยู่บ้างที่ไม่ได้เอาหน้าลงไปไถกับพื้น ไม่งั้นหน้าแหกแน่ๆ

แต่ว่านะ.. ผมเอาแขนขวาลงแทน

 

แขนหักสิครับ….

 

ในขณะที่พระเอกอย่างฮยองวอนแค่หัวแตกเองล่ะ.. ความหวังดีของหมอนั่นทำผมเจ็บหนักกว่าเดิมอีกแฮะ ถ้าไม่ติดว่าหัวแตกอยู่แล้วนะผมจะตบหมอนั่นให้หัวแตกเลย

 

 

แต่ในความโชคร้ายก็ยังพอจะมีเรื่องดีๆอยู่บ้างแหละ

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสคุยกับซูนยองด้วยล่ะ ถึงจะไม่ได้คุยอะไรกันมากเท่าที่คุณคาดหวังไว้ แต่มันก็นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีใช่ไหมล่ะ อย่างน้อยต่อไปผมก็ไม่ต้องทำเป็นเมินซูนยองแล้วนี่นา ผมสามารถยิ้มให้ซูนยองได้แล้ว ถ้าใจกล้าอีกหน่อยก็คงจะทักได้ด้วย อีกนิดเดียวเองนะ

 

จริงๆแล้วผมก็ไม่กล้าคุยกับซูนยองอยู่ดีแหละครับ

ไม่ใช่เพราะเขินนะ นั่นก็เป็นเหตุผลนึง.. แต่เหตุผลที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้คือกลัวว่าจะชอบไปมากกว่านี้น่ะสิครับ ยิ่งชอบก็ยิ่งเจ็บซะด้วยสิ...

 

วันนั้นผมไม่น่าไปขอให้มินกยูมาช่วยทำโครงงานศิลปะนั่นเลย คิดแค่ว่าเอาคนอื่นไปด้วยจะได้เขินน้อยลงบ้าง แต่ก็ลืมคิดถึงความปากมากของมินกยูไปซะสนิท สุดท้ายก็ต้องมานั่งฟังไอ้เด็กชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านนั่นถามเรื่องความรักของซูนยองรัวๆจนรู้จนได้ว่าซูนยองมีคนที่ชอบแล้ว...

 

เฮ้อ..

อกหักจนได้สินะจีฮุน

 

 

นี่ แต่ว่านะ..

เรื่องสาเหตุที่ผมแขนหักน่ะ นอกจากผมกับฮยองวอนก็ไม่มีใครรู้แล้วนะครับ

เพราะฉะนั้นคุณอย่าเอาไปบอกใครล่ะ นี่ถ้าคนอื่นรู้เข้าคงอายตายเลย

คนอะไรแขนหักเพราะเพื่อนผลักจนล้มกระแทกพื้น !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     // Soonyoung's //          

 

“ถ้าอย่างงั้นเรื่องเมื่อวานอาจารย์จะนับว่าเป็นอุบัติเหตุนะ”

 

“แต่อาจารย์ครับ! ผม..”

 

“ไม่ใช่ความผิดนายหรอกจูฮอน นายก็ด้วยนะมินฮยอก เรื่องนี้ไม่มีใครผิดทั้งนั้นแหละ ถ้าจะผิดก็ผิดที่ผอ.นู่น ใช้งานเด็กอย่างกับทาส ไปให้เขาเช่าหอประชุมทั้งๆที่วันนั้นมีงานโรงเรียนได้ยังไง เด็กเหนื่อยจะแย่”

 

“.....”

 

“งั้นตกลงตามนี้นะ ถ้าใครมาถามก็บอกไปว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ทางที่ดีก็บอกไปเลยก็ได้ว่าตอนนั้นพักกันอยู่ อยู่ๆฉากนั่นก็ล้มลงมาเอง แค่นั้นแหละ”

 

......ครับ”

 

เอ้า เลิกทำหน้าเครียดกันได้แล้ว กลับหอไปหาอะไรกินแล้วก็นอนพักผ่อนกันได้แล้ว ขอโทษที่เรียกมาคุยแต่เช้านะ วันเสาร์แท้ๆแทนที่จะได้นอนตื่นสายๆกัน”

 

พวกผมพยักหน้าให้อาจารย์จองฮันกันเงียบๆ ถอนหายใจกันเฮือกใหญ่หลังจากที่อาจารย์เดินออกไปจากห้องแล้ว

 

“จีฮุนอ่า.. ฮยองวอนด้วย.. ขอโทษจริงๆนะ”

 

ถึงอาจารย์จะบอกว่าไม่ใช่ความผิดใครแต่ก็ห้ามไม่ให้มินฮยอกกับจูฮอนโทษตัวเองไม่ได้หรอกครับ

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่า นายไม่ได้ผิดอะไรนี่ ..ว่าแต่เมื่อวานใครเป็นคนเก็บกระเป๋าไว้ให้อ่ะ”

 

“เป้สีเทากับสีแดงใช่ไหม ฉันเก็บไว้ให้เอง เดี๋ยวไปเอามาให้แปปนึง”

 

พี่วอนโฮพูดจบก็รีบวิ่งไปเอากระเป๋าที่หอพัก ผมเห็นนะว่าพี่วอนโฮไม่กล้าสบตาจีฮุนกับฮยองวอนเลย ผมว่าทุกคนในนี้ก็ต้องรู้สึกเหมือนกันนิดๆแหละว่าตัวเองมีส่วนผิดอยู่บ้าง สงบเสงี่ยมกันผิดหูผิดตาเลยล่ะครับ

 

 

ผมบอกคุณไปรึยังครับว่าจีฮุนแขนหักน่ะ..

ต้องใส่เฝือกที่แขนขวาไปอีกนานเลยด้วย คงจะลำบากน่าดูเลย

 

 

“อ่ะนี่กระเป๋า แต่ใบสีแดงมันขาดนิดนึงนะ แล้วเป็นไงบ้าง เจ็บมากไหม”

 

“ไม่หรอกพี่ แค่นี้เอง ไม่ต้องรู้สึกผิดกันนะ เห็นพวกพี่หงอยๆแล้วโคตรน่าขนลุกเลยอ่ะ ..จีฮุนหาอะไรวะ”

 

ดูเหมือนว่าฮยองวอนจะไม่รู้สึกอะไรกับอุบัติเหตุนี่เลยจริงๆแฮะ ส่วนจีฮุนนี่ผมไม่รู้เลย เห็นทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่มาตั้งนานแล้ว แถมตอนนี้ยังก้มหน้าก้มตารื้อกระเป๋าตัวเองเหมือนหาของอีกด้วย

 

“มะ..ไม่มีอะไรอ่ะ แค่รู้สึกเหมือนของหาย แต่ช่างเหอะ เดี๋ยวฉันไปละ ต้องโทรไปลางานกับพี่ซึงชอลด้วย”

 

 

 

แล้วผมบอกคุณไปรึยังครับว่าผมรู้ว่าจีฮุนหาอะไรอยู่..

ไดอารี่ไงล่ะครับ

 

ไดอารี่เล่มเดิม เล่มเดียวกับที่ผมเคยเก็บได้

 

เฮ้ ผมไม่ได้ขโมยมานะ

ก็เห็นๆกันอยู่ว่าพี่วอนโฮเป็นคนไปเก็บกระเป๋าที่หอประชุมมาให้หลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาล ผมไม่ได้แตะกระเป๋านั่นเลยซักนิด ..เจ้าสมุดนี่มันร่วงลงมาเองต่างหาก ผมกลัวจะมีใครมาเก็บไปแล้วไม่คืนเจ้าของ ผมก็เลยเก็บไว้ให้อีกแล้ว แค่นั้นเองนะ

 

 

อะไรนะครับ ผมควรเปิดอ่านมันหรอ ?

แต่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของจีฮุนนะ..

 

 

“เป็นอะไรอ่ะซูน เห็นนั่งจ้องสมุดนั่นมานานแล้ว”

 

“อะ..อ๋อ เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก แล้วไหนบอกว่าวันนี้กลับมืดไง”

 

ผมถามวอนอูกลับไป อยู่ๆวอนอูก็โผล่เข้ามาในห้องทั้งๆที่เจ้านั่นเขียนโน้ตทิ้งไว้ว่าจะออกไปทำรายงานกับซึงกวานกลับมืดๆ แต่นี่ยังไม่เที่ยงเลยด้วยซ้ำ แอบตกใจเหมือนกันแฮะ แล้วไม่ได้กลับมากับซึงกวานซะด้วย..

 

“หวัดดีพี่”

 

เดี๋ยวนี้เจอบ่อยจริงๆนะเนี่ยเจ้าเด็กนี่.. แถมครั้งนี้มากับวอนอูด้วย ไม่ธรรมดาแล้ว

 

“อะไรเนี่ย นี่ถึงขั้นเข้าห้องวอนอูได้แล้วหรอมินกยู”

 

“เฮ้ยพี่คิดไรเนี่ย พี่เขาพาผมมาทำแผลเฉยๆ ว่าแต่นั่นสมุดไรอ่ะพี่ หน้าตาคุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนเลย”

 

“นะ..นี่หรอ เอ้อ สมุดจดการบ้าน เคยเห็นที่ร้านเครื่องเขียนหน้าโรงเรียนอ่ะดิ”

 

“ไม่นะ ผมคุ้นๆเหมือนเห็นใครใช้อ่ะ ขอนึกแปป...”

 

“........”

 

“มินกยูอ่า.. ถ้ายังนึกอยู่ก็ทำแผลเองไปเลยนะ”

 

นี่ก็นางฟ้ามาโปรดอีกคน

วอนอูช่วยชีวิตผมไว้จากความขี้สงสัยของมินกยูได้แบบหวุดหวิด ผมลืมไปเลยว่ามินกยูสนิทกับจีฮุน เจ้านั่นต้องเคยเห็นไดอารี่ของจีฮุนบ้างแหละ

 

ควอน ซูนยอง ต่อไปต้องระวังตัวให้มากกว่านี้นะ

 

 

เอ๊ะ.. แบบนี้แปลว่าผมจะไม่เอาไปคืนจีฮุนหรอครับ

 

 

โอเคๆ ยอมแล้ว

พอวอนอูกับมินกยูออกไปจากห้อง ผมก็เอาเจ้าสมุดนี่มานอนอ่านเลย คราวที่แล้วแค่สุ่มอ่านบางหน้าเองนี่นา ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ขออ่านให้หมดเลยแล้วกัน..

 

เฮ้ อย่าเพิ่งด่าผมสิ

ผมก็แค่คิดอะไรได้ขึ้นมาบ้างน่ะ ช่วงนี้จีฮุนเจอแต่เรื่องแย่ๆ ถ้าผมทำให้เขามีความสุขได้ก็คงจะดีใช่ไหมล่ะครับ ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกว่าควรทำยังไง ก็รู้อยู่แค่วิธีเดียว..

ทำให้จีฮุนสมหวังเรื่องความรักไงครับ

 

ครับ ความรัก... กับพี่แอนดัพ..

ฮือ อย่าตอกย้ำกันสิ เจ็บนะเนี่ย.. อุตส่าห์ยอมเป็นพระรองแสนดีที่ยอมทำทุกอย่างให้นางเอกกับพระเอกรักกันเลยนะ ทำไงได้ล่ะ ก็เป็นพระเอกไม่ได้นี่นา

 

 

ผมอ่านมาเยอะมากแล้วล่ะ มากจนพอจะรับรู้ได้แล้วว่าจีฮุนน่ะชอบคุณบยอลมากแค่ไหน

เจ็บจี๊ดๆเลยแฮะ เป็นพระรองนี่มันต้องใจหล่อมากจริงๆนะไม่งั้นทนไม่ได้ ฮือ

 

แต่อ่านไปเรื่อยๆผมก็เริ่มไม่มั่นใจแล้วแฮะว่าใช้พี่แอนดัพแน่รึเปล่า บางวันก็เหมือนจะไม่ใช่เลยล่ะ ดูอย่างวันนี้สิ

 

13 Oct 2015

- แม่ส่งเครื่องเขียนมาให้ใหม่ทั้งเซ็ตเลย เจ๋งอ่ะ!

- เก็บชั่วโมงทุนครบแล้วนะ ใกล้จะสบายแล้ว ฮิฮิ

- เห็นคุณบยอลคุยกับเพื่อนอยู่แต่ดูเหม่อๆมาทางที่เรานั่ง แอบคิดเข้าข้างตัวเองได้ไหมนะว่ามองเรา แต่จีฮุนอ่า.. ช่วยกล้าเข้าไปทักคุณบยอลซักทีเถอะ อย่างน้อยก็ยิ้มให้ก็ยังดีนะ

 

ดูสิครับ ไม่น่าใช่พี่แอนดัพแล้วใช่ไหมล่ะ ในเมื่อจีฮุนกับพี่แอนดัพคุยกันออกจะบ่อย

 

17 Oct 2015

- ความจริงวันเสาร์ก็ดีเหมือนกันนะ โรงเรียนเงียบดี (แต่วันอาทิตย์ก็ดีกว่าอยู่ดี )

- เดินสวนกับคุณบยอลในโรงอาหาร เคี้ยวอะไรก็ไม่รู้เต็มปากเลย ท่าทางจะเผ็ดมากด้วย เหงื่อแตกพลั่กๆเลย555555 น่าสงสารจัง น่ารักมากๆด้วยล่ะ

- ชานโทรมาบอกว่าจะสอบเข้าม.ปลายที่นี่ ถ้าสอบติดก็คงดีเนอะ

 

18 Oct 2015

- พี่ซึงชอลสั่งไก่ทอดมาเลี้ยงพนักงาน! ไก่ทอดไก่ทอด!!

- คุณบยอลขี้อ่อยอ่ะ.. มาที่ร้านทุกอาทิตย์แบบนี้เราก็เขินนะ

- ฮยองวอนกับมินชิกชวนไปวัดส่วนสูง เมทฉันนี่มันกวนตีนจริงๆเลย.. แต่สูงขึ้นเซนนึงแหละ น้ำตาจะไหลล

 

ผมว่าไม่ใช่พี่แอนดัพแล้วแน่ๆ

ทีนี้เดาไม่ออกเลยว่าใคร เวลาผมไปร้านพี่ซึงชอลก็ไม่เคยสังเกตซะด้วยว่ามีใครไปที่ร้านบ่อยๆบ้าง มัวแต่มองจีฮุนน่ะครับ...

 

 

 

 

 

กริ๊ง~

 

“สวัสดีครับ ฟลาวเวอร์คา-- อ้าวพี่ซูน! ทำไมวันนี้มาที่ร้านอ่ะครับ”

 

“ให้ฉันมาทำอะไรที่ร้านกาแฟล่ะ หืม เอาเหมือนเดิมนะชาน”

 

สุดท้ายผมก็ตัดสินใจมาตามหาคำตอบที่นี่.. ถ้าอยากรู้ว่าใครมาที่ร้านบ่อยๆก็ต้องถามกับพนักงานร้านใช่ไหมล่ะครับ

 

“โถ่พี่ซูนอ่ะ.. ก็วันนี้วันเสาร์นี่นา ปกติพี่มาวันอาทิตย์”

 

“ฮ่าๆๆ พอดีมีเรื่องจะถามนายนิดหน่อยอ่ะ ก็เลยมา”

 

“ถามอะไรอ่ะพี่”

 

“คือฉันอยากรู้ว่าใครเป็นลูกค้าประจำของที่นี่บ้าง นายน่าจะรู้ใช่ไหม”

 

“อ๋อ.. ก็มีไม่กี่คนนะครับ มีพี่ซูนอ่ะแหละ แล้วก็พี่ฮโยจอง พี่จีซู พี่แทโฮกับพี่ยุน พี่ฮยอนแทก็เจออยู่บ่อยๆนะ น่าจะแค่นี้อ่ะพี่ ..อ้อ แล้วก็อาจารย์โรงเรียนพี่อ่ะ อาจารย์จองฮัน”

 

คำตอบของชานทำเอาผมงงไปเลย นอกจากพี่ฮยอนแทแล้วก็ไม่น่าจะมีใครมาจากโรงเรียนเดียวกับผมเลยนี่นา อย่างพี่ฮโยจองก็เป็นไปไม่ได้แน่นอนเพราะพี่เขาเป็นผู้หญิง ผมอยู่โรงเรียนชายล้วนนะ พี่จีซูก็เป็นเพื่อนสมัยเรียนของพี่ซึงชอล ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดพี่แทโฮกับพี่ยุนน่าจะเป็นผู้ชายหล่อๆสองคนที่ชอบมาเล่นกีต้าร์ร้องเพลงกันที่สวนของร้าน ซึ่งก็ไม่ใช่อีกนั่นแหละ.. แล้วถ้าเป็นอาจารย์จองฮันก็คงจะเกินไปหน่อยใช่ไหมล่ะครับ

 

“แค่นี้เองหรอ.. แล้วพี่ฮยอนแทนี่มาบ่อยหรอ ไม่เคยเห็นเลยแฮะ”

 

“อ๋อ พี่เขาชอบมาวันเสาร์อ่ะครับ แวะมาซื้อเค้กกลับไปฝากที่บ้าน มีอะไรรึเปล่าอ่ะพี่”

 

“อ่า... ปะ..เปล่าหรอก ไม่มีอะไร งั้นฉันไปก่อนนะ ขอบคุณมาก”

 

 

 

 

ควอน ซูนยอง

หยุด

 

หยุดคิดอะไรบ้าๆน่า

อาจจะมีใครที่ชานไม่รู้จักก็ได้

 

ตั้งแต่ที่ไปถามกับชานถึงร้านผมก็ยังคิดไม่หยุดเลยครับ นี่กลับมาทั้งนั่งคิดนอนคิดที่หอจนดึกแล้วยังคิดไม่ออกเลยว่าคนคนนั้นควรจะเป็นใคร ในเมื่อคนที่ไปที่ร้านในวันที่จีฮุนทำงานบ่อยๆก็มีแค่..

 

“พี่ซูน! ผมคิดออกแล้วว่าสมุดนั่นเหมือนของใคร เหมือนไดอารี่ของพี่จีฮุนว่ะพี่! แล้วเมื่อกี้พี่จีฮุนเพิ่งบ่นว่าไดอารี่หายอีกแล้ว เฮ้ยเดี๋ยวนะ.. หรือว่า.. เฮ้ย! มันคือของพี่จีฮุนหรอพี่”

 

อยู่ๆมินกยูก็เปิดประตูแล้วพุ่งเข้ามาพ่นคำพูดใส่ผมรัวๆจนฟังแทบไม่ทัน วอนอูกับซึงกวานที่เดินตามหลังเข้ามาถึงกับส่ายหน้ากับการกระทำของเจ้าเด็กนี่พร้อมๆกัน ผมเองก็เช่นกัน รีบส่ายหน้าตอบกลับไปแทบจะในทันทีที่ได้ยินคำว่าของจีฮุนเลย

 

“เฮ้ย ผมไม่เชื่ออ่ะพี่ ขอดูสมุดของพี่ได้ป่ะ”

 

“มะ..ไม่ให้ดู เอ้ย คือ..มันเป็นสมุดการบ้านของเพื่อนในห้องที่ฉันยืมมาลอก เพิ่งจะเอาไปคืนเอง”

 

ดีนะที่ผมไม่ได้ถือสมุดนั่นไว้น่ะ ไม่งั้นแก้ตัวไม่ได้แน่ๆ

 

“อ้าวแล้วนี่อะไรอ่ะซูน”

 

โอ้โหจอน วอนอู.. อยู่ๆก็เดินไปที่เตียงของผม เปิดหมอนขึ้นมาแล้วก็หยิบเจ้าสมุดนั่นมาชูถามหน้าตาเฉย แบบนี้เอามีดมาปาดคอกันเลยดีกว่า

 

“นี่ไง ของจีฮุนจริงๆด้วย!

 

ซึงกวานโวยวายขึ้นมา สงสัยจะเปิดไปเจอชื่อของจีฮุนอยู่ที่หน้าแรกแล้ว โอ้ยย ผมจะบ้า ทีนี้จะทำยังไงเนี่ย

 

“อ้าวพี่ ไหนบอกไม่ใช่ไง ยังไงอ่ะ..”

 

 

สุดท้ายผมก็ต้องยอมรับกับเจ้าพวกนี้จนได้ว่าผมเป็นคนเก็บไดอารี่ของจีฮุนได้จากตอนที่เกิดเรื่องเมื่อวาน แถมยังโดนรัวคำถามอีกหลายชุดจนตอบแทบไม่ไหว กลายเป็นว่าตอนนี้ความลับเรื่องที่ผมชอบจีฮุนก็แทบจะไม่ลับแล้วล่ะครับ มินกยู วอนอู และซึงกวานรู้เข้าจนได้.. ไหนจะหมิงฮ่าว จุน ชาน แล้วก็คุณอีก รู้กันแทบทั้งโลกแล้วครับ

 

มินกยูสัญญากับผมไว้ว่าจะบอกจีฮุนว่าเจอสมุดนี่อยู่ที่หอประชุม ไม่มีใครเดาได้หรอกครับว่าจีฮุนจะโกรธมากหรือน้อยแค่ไหนถ้ารู้ว่าไดอารี่ของตัวเองไปอยู่ในมือของคนอื่นเข้า เรื่องที่ผมชอบจีฮุนก็ด้วย ทั้งสามคนสัญญากับผมแล้วว่าจะไม่ไปบอกใครแน่นอน โดยเฉพาะมินกยู ผมย้ำกับเจ้านั่นหลายครั้งมากว่าห้ามไปบอกจีฮุน

ซึ่งมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกครับ มินกยูตั้งข้อตกลงกับผมว่าเขาจะยอมปิดปากเงียบเรื่องของผม โดยที่ผมเองก็ต้องปิดปากเงียบเรื่องที่เขาแอบอ่านไดอารี่ของจีฮุนด้วย

 

ครับ.. ผมก็เลยต้องยอมให้มินกยูอ่านมันทั้งๆที่ไม่ได้เต็มใจซักเท่าไหร่

มินกยูเปิดอ่านไปก็บ่นไป ทั้งเรื่องที่จีฮุนชอบด่าตัวเองแต่สุดท้ายก็มานับตัวเองเป็นเรื่องดีๆของวัน ซักพักก็บ่นว่าจีฮุนน่ะชีวิตน่าเบื่อเกินไป แล้วก็แน่นอน..ไม่พลาดเรื่องคุณบยอลหรอกครับ

 

“โอ้ยจะอ้วกว่ะ พี่จีฮุนแม่งสุดยอดเลย เขียนแบบนี้ไม่เลี่ยนตัวเองได้ไงเนี่ย”

 

“อ้าวจีฮุนมีคนที่ชอบอยู่แล้วหรอ ใครอ่ะมินกยู เพื่อนฉันสู้ได้ป่ะ”

 

พูดกันตรงๆเลยนะครับ ผมไม่อยากให้มินกยูตอบคำถามของซึงกวานเลย

 

“ถามพี่ซูนยองดูดิพี่ ผมว่าพี่เขาก็น่าจะรู้แล้ว”

 

“ห๊ะ ฉันจะไปรู้ได้ไง”

 

“อ้าว พี่ไม่ได้อ่านหรอ หรือว่าอ่านแล้วไม่รู้จริงๆ”

 

ผมค่อยๆส่ายหน้ากลับไปเป็นคำตอบ

 

“เฮ้ย เป็นไปได้ไงอ่ะ คือพี่อ่านแล้วใช่ป่ะ ทำไมยังไม่รู้วะพี่”

 

“ก็ไม่ได้อ่านทั้งหมดเหมือนนายนี่ เรื่องส่วนตัวของจีฮุนนะ”

 

...ความจริงแล้วคือยังอ่านไม่จบแต่โดนนายจับได้ก่อนต่างหากล่ะ

 

“โหพี่ งั้นคืนนี้พี่เอาไปอ่านต่อให้หมดเลยนะ

 

ทำไมฉันต้องอ่านด้วยอ่ะ รู้ว่าจีฮุนชอบใครก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตฉันดีขึ้นซักหน่อย”

 

“ถ้าพี่อ่านจบแล้วพี่จะไม่พูดแบบนี้ เชื่อผมดิ รีบๆอ่านนะ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมมาเอาคืน”

 

 

อะไรของเจ้าเด็กนี่กันนะ อยู่ๆก็มาสั่งให้ผมอ่านสมุดนี่ต่อทั้งๆที่ผมอุตส่าห์ยอมให้เอาไปคืนจีฮุนแล้วแท้ๆ แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงซะผมเองก็อยากอ่านอยู่แล้วด้วยนี่นา

 

 

 

 

 

 

 

โอเค..

ผมขอถอนคำพูดที่ว่า รู้ว่าจีฮุนชอบใครก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตฉันดีขึ้นซักหน่อย

 

ผมรู้แล้วว่าคุณบยอลเป็นใคร

 

เมื่อคืนผมอ่านทุกตัวอักษรจนถึงวันล่าสุดที่จีฮุนเขียน

ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรให้มากมายเลย แทบไม่ต้องปะติดปะต่อเรื่องเลยด้วยซ้ำ

 

ให้ตายสิ บนโลกนี้ยังจะมีใครซื่อบื้อกว่าผมอีกไหมนะ..

 

“ไรอ่ะพี่ มาเคาะห้องผมแต่เช้า”

 

ผมยืนอยู่หน้าห้อง 2104 ห้องของมินกยู มินกยูเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าแปลกใจมากๆ ท่าทางจะเพิ่งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูของผมนี่แหละ แต่ผมไม่สนใจหรอกว่าผมจะรบกวนเวลานอนของมินกยูไหม เพราะเวลานอนของผมก็ถูกรบกวนเหมือนกัน เมื่อคืนนอนไม่หลับเลยล่ะครับ..

 

“นาย.. ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก..”

 

“บอกไรอ่ะ ..อ๋อ เรื่องพี่จีฮุนอ่ะหรอ โหพี่ ผมคิดว่าพี่จะรู้ตั้งแต่เก็บไดอารี่ได้ครั้งแรกแล้วเหอะ”

 

“นายรู้เรื่องนั้นด้วยหรอ”

 

“พี่อย่าลืมดิว่าผมเป็นใคร นี่คิม มินกยูนะ รู้จักกับพี่จีฮุนมาตั้งแต่เด็กๆ พี่จีฮุนเล่าหมดทุกเรื่องอ่ะ”

 

ผมควรจะขอบคุณมินกยูใช่ไหมครับ ?

ถ้าไม่ได้มินกยู ผมอาจจะไม่ได้อ่านไดอารี่ของจีฮุนจนจบก็ได้..

ช่วงสัปดาห์ล่าสุดน่ะ.. มันชัดสุดๆเลยล่ะครับ

 

1 Nov 2015

- คุณบยอลยิ้มให้เราด้วย เขินจัง

- วันนี้ชานทำแก้วตกแตก เศษแก้วบาดตั้งแต่แขนถึงมือเลย เจ็บอ่ะ ดูลายมือสิ เละหมดเลย555555 แต่ตอนนั้นไม่เจ็บเลยแฮะ เพราะรอยยิ้มนั่นแน่ๆ

- คิดว่าไดอารี่จะหายซะแล้ว คุณบยอลเป็นคนเก็บได้ ไม่รู้เลยว่าควรจะนับเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี กลัวคุณบยอลแอบอ่านแล้วรู้ตัวจัง...

 

2 Nov 2015

- อาจารย์จองฮันให้คุณบยอลมาทำงานคู่กับเรา แง เขินอ่ะ ไม่มีโอกาสไปขอแลกกับใครเลย

- นั่งตรงข้ามคุณบยอลเลย ได้คุยกันด้วย เขินเขินเขิน

- ถ้าไม่ได้มินกยูคงอึดอัดมากแน่ๆ ยังไงก็ขอบใจนะไอ้ดำ

ปล.แต่ก็เพราะไอ้ดำเหมือนกันที่ทำให้รู้ว่าคุณบยอลมีคนที่ชอบแล้ว อกหักแล้วอ่ะจีฮุน :(

 

3 Nov 2015

- แม่มาหาที่โรงเรียนด้วย คิดถึงมากๆเลย

- พี่แอนดัพกับพี่มิโนชมว่าทำงานดีมาก ดีใจอ่ะ มีกำลังใจขึ้นอีกนิดนึงแล้ว

- มัวแต่วุ่นวายเรื่องวันวิชาการ ไม่ได้เข้าเรียนเลย แต่เดินสวนกับคุณบยอลด้วยนะ ยิ้มให้กันด้วย ฮิฮิ

 

ไดอารี่ของจีฮุนมีถึงแค่วันอังคารที่ผ่านมา ผมเดาว่าจีฮุนคงยุ่งกับการเตรียมงานวันวิชาการถึงจนไม่มีเวลาเขียนแน่ๆ แต่ว่าแค่นั้นมันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรอครับ..

 

เพียงพอที่คนซื่อบื้ออย่างควอน ซูนยองจะรู้ตัวได้แล้ว...

 

“ผมอ่ะอยากบอกพี่ใจจะขาดว่าพี่จีฮุนชอบพี่ ชอบมาตั้งแต่ม.ต้นเลย แต่แม่ง..เดี๋ยวไม่มีคนสอนการบ้าน”

 

“…..”

 

เฮ้ยพี่ อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ดิ พี่จีฮุนไม่ได้ชอบคนอื่นอ่ะ พี่จีฮุนชอบพี่นะเว้ย”

 

“.....มินกยูอ่า แล้วฉันควรทำยังไงดี”

 

ผมฝากอะไรคุณหน่อยได้ไหมครับ..

ฝากบอกพ่อกับแม่ผมทีว่าผมรักท่านมาก

 

เผื่อว่าผมจะหัวใจวายตายไปในซักวินาทีนึงน่ะครับ.....

 

 

 

 

 

 

 

     // Jihoon's //          

 

น่าเบื่อ

วันอาทิตย์ที่ไม่ต้องไปทำงานนี่มันน่าเบื่อจังเลย..

 

เพิ่งจะผ่านมาแค่ไม่กี่สัปดาห์ ผมยังต้องอดทนใส่เฝือกบ้านี่อีกนานเลย ทรมานจัง จะทำอะไรก็ไม่สะดวกซักอย่าง ไปทำงานก็ไม่ได้ เรียนก็ทำได้แค่ฟัง จดอะไรไม่ได้เลย ยังดีนะที่มินกยูยังยอมเป็นเบ๊คอยช่วยถือของให้ แต่ก็ต้องแลกกับการสอนการบ้านหมอนั่นทั้งเทอมนั่นแหละครับ ไอ้เด็กหวังผลประโยชน์เอ๊ย

 

กว่าผมจะลุกออกจากเตียงก็เกือบเที่ยงแล้ว ไอ้ดำไม่ยอมมาปลุกผมล่ะ อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะตื่นเช้าๆในวันเกิดตัวเองแล้วนะ แต่ก็พลาดจนได้ ผิดที่มินกยูเลย! ไม่รู้ว่าหมอนั่นหายไปไหน เป็นเบ๊ที่แย่จริงๆเลย

 

สุขสันต์วันเกิดนะพี่ ผมไม่อวยพรให้พี่สูงขึ้นหรอก เพราะมันไร้ประโยชน์55555555555555

วันนี้ดูแลตัวเองนะ ผมจะไปเดทกับพี่วอนอู ><

ปล.ถ้าอ่านแล้วแกะโพสอิทนี่ออกจากประตูห้องด้วย เดี๋ยวจะมีลูกกระจ๊อกชั่วคราวจะไปทำหน้าที่แทนผม คิคิ

 

โอเค.. คำตอบแปะอยู่ที่ประตูหน้าห้องของผมแล้วล่ะ ช่างเถอะ ความจริงแล้วผมก็ไม่จำเป็นต้องให้หมอนั่นมาคอยรับใช้ตลอดหรอก ผมก็ทำอะไรเองได้น่า ถึงมันจะลำบากนิดหน่อยก็เถอะ..

 

นี่เป็นวันเกิดที่ธรรมดาเหมือนทุกๆปีเลย.. ไม่มีหรอกครับมื้ออาหารดีๆหรือคนยกเค้กมาเซอร์ไพรส์อะไรแบบนั้นน่ะ ผมติดแหงกอยู่ที่หอพักของโรงเรียนแทบทุกปี พ่อกับแม่ผมบินไปต่างประเทศอีกแล้ว ฉลองคนเดียวจนชินแล้วล่ะ

 

ผมเดินลงไปหยิบขนมปังโง่ๆกับนมอีกหนึ่งกล่องในครัวส่วนกลางของหอพักมาเป็นมื้อกลางวัน ถือมันด้วยมือซ้ายแล้วเดินกลับขึ้นมานั่งกินบนห้องคนเดียว วันนี้หอเงียบมาก คนส่วนใหญ่เขากลับบ้านกันตั้งแต่เย็นวันศุกร์กันหมดแหละครับ กลับมาอีกทีก็เช้าวันจันทร์เลย รูมเมทของผมก็เหมือนกัน ทิ้งให้ผมอยู่ห้องคนเดียวทุกเสาร์อาทิตย์เลย

 

 

ก๊อกๆๆ

 

หืม...

ใครกัน.. อย่าบอกนะว่ามินกยูให้คนอื่นมาเป็นเบ๊แทนจริงๆน่ะ...

 

“อ้าวซูนยอง มาหาใครหรอ”

 

โลกต้องการอะไรจากผมเนี่ย.. อะไรดลใจให้ซูนยองมาเคาะห้องผมแบบนี้

 

“คือ.. เรามาหาจีฮุนน่ะแหละ มินกยูบอกให้มา...”

 

“เฮ้ยบ้า ไม่ต้องก็ได้ ซูนยองกลับไปเถอะ ถ้าไม่ใช่มินกยูเราก็ไม่กล้าใช้ใครหรอกนะ”

 

“ไม่เป็นไรหรอก ..เราโดนมินกยูยึดห้องไปแล้วอ่ะ ยังไงก็ไม่มีที่ไปอยู่ดี”

 

“อ่า... ถ้างั้นเข้ามานั่งห้องเราก็ได้ แต่เราไม่ใช้อะไรซูนยองหรอกนะ ซูนยองก็ตามสบายเลยนะ”

 

คิม มินกยู... ไอ้เด็กเปรต.. นี่มันมากเกินไปแล้วนะ!

 

 

ผมทำอะไรไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าควรจะชวนซูนยองคุยดีไหม หรือควรทำเป็นไม่สนใจ แกล้งหลับดีไหมนะ.. ซูนยองเองก็คงทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน อยู่ๆก็ต้องมานั่งในห้องของผมซะอย่างงั้น ซูนยองนั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือของผม กวาดสายตาไปมาเหมือนจะสำรวจทั่วๆห้อง ส่วนผมนั่งอยู่บนเตียงน่ะ ดีนะที่มินชิกเพิ่งจะเก็บห้องไปเมื่อไม่กี่วันก่อน ไม่งั้นถ้าซูนยองมาเห็นตอนห้องรกๆคงอายแย่เลย

 

“เอ่อ.. ห้องจีฮุนสะอาดจังเลยเนอะ..”

 

จริงๆนะ... ผมว่าซูนยองคงอึดอัดหน่อยๆล่ะ

 

“เพิ่งเก็บห้องกันน่ะ ปกติก็ไม่สะอาดขนาดนี้หรอก”

 

“จีฮุนเก็บห้องไหวด้วยหรอ แขนน่ะ..”

 

“อ๋อ เมทเป็นคนเก็บน่ะ เรานอนดูเฉยๆ”

 

“อ๋อ...”

 

กลับมาเงียบอีกแล้วล่ะ อึดอัดแทนซูนยองเลยแฮะ ต้องมาชวนผมคุยแบบนี้

 

“นี่.. จีฮุนอ่า...”

 

ซูนยองเงียบไปซักพักใหญ่ๆ ผมเห็นเขาหายใจเข้าแล้วก็หายใจออกลึกมากหลายครั้งเลยกว่าจะเรียกผมน่ะ

 

“หืม”

 

“ใส่เฝือกที่แขนขวาแบบนั้นก็เขียนหนังสือไม่ได้เลยใช่ไหม”

 

“อื้อ ไม่ได้เลย ทำไม”

 

“ถ้าอย่างงั้น..จีฮุนก็ไม่ได้เขียนเจ้าสมุดนั่นเพิ่มเลยใช่ไหม...”

 

สมุด...?

อย่าบอกนะว่าซูนยองหมายถึง..

 

“ไดอารี่นั่น.. จีฮุนทำหายตั้งสองครั้งแน่ะ”

 

เฮ้

ซูนยองรู้ได้ยังไงว่าผมเก็บไดอารี่ไว้ตรงนั้น แล้วเขาหยิบมันมาเปิดทำไม..

 

“ครั้งแรกเราเป็นคนเก็บได้ล่ะ แต่ไม่รู้จะเอาไปคืนจีฮุนยังไงก็เลยให้ชานช่วย ..ขอโทษนะ จีฮุนเลยโดนแก้วบาดเลย....”

 

“อ่า... มะ..ไม่เป็นไรหรอก..”

 

“ครั้งที่สองเราก็เก็บได้อีกนั่นแหละ แล้วก็ขอโทษอีกทีนะ.. คือว่า..เราอ่านไดอารี่ของจีฮุนไปน่ะ...”

 

“อ..อะไรนะ..”

 

ถ้าซูนยองอ่าน แปลว่าเขาก็ต้องรู้แล้วน่ะสิ..

 

“เรารู้หมดแล้วล่ะ..”

 

 

ควอน ซูนยองคนบ้า

หันมายิ้มให้กันแบบนั้นหมายความว่ายังไงน่ะ..

 

 

“ตั้งแต่แขนหักก็ไม่ได้เขียนเลยใช่ไหมล่ะ ให้เราช่วยเขียนไหม”

 

“.......”

 

“วันนี้วันเกิดจีฮุนนี่เนอะ คงต้องมีเรื่องดีๆบ้างแหละ ..เนอะ”

 

“มะ..ไม่เป็นไรหรอก เราเกรงใจซูนยองน่ะ..”

 

ผมต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย..

ซูนยองไม่สนใจที่ผมพูดเลยซักนิด อยู่ๆเขาก็เอื้อมไปหยิบปากกามาเขียนอะไรบางอย่างบนไดอารี่ของผม

 

“แต่ว่านะ...”

 

ผมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งดูซูนยองเขียนจนเสร็จ ซูนยองเดินมาหาผมที่เตียงแล้วก็ยื่นไดอารี่คืนให้กับผม

 

สุขสันต์วันเกิดนะจีฮุน

 

ซูนยองยิ้มจนตาปิด ยิ้มน่ารักแบบที่ผมชอบ.. ชี้นิ้วไปที่สมุดให้ผมอ่านสิ่งที่เขาเขียน

 

 

22 Nov 2015

- วันเกิดของอี จีฮุน! โตขึ้นอีกปีแล้วนะ ดีใจด้วยนะ

- ไม่รู้หรอกนะว่าจีฮุนจะนับนี่เป็นเรื่องดีๆไหม ถ้าไม่ก็ฉีกหน้านี้ทิ้งไปเลยนะ

คือ..วันนั้นที่จีฮุนเขียนว่าอกหักแล้วน่ะ

เราจะบอกว่า...จีฮุนไม่ได้อกหักหรอกนะ :)

เราชอบจีฮุนนะ

 

 

“3goodtoday ก็ต้องมีสามข้อใช่ไหม..”

 

 

ซูนยองดึงสมุดในมือผมกลับไป เขาเขียนอะไรสั้นๆเพิ่มลงไปในสมุดก่อนจะส่งมันกลับมาให้ผมอีกครั้ง

 

 

“เราลืมเขียนข้อสุดท้ายน่ะ โทษที”

 

 

- ถ้างั้น..ให้การเริ่มต้นเป็นแฟนกับเราเป็นหนึ่งในเรื่องดีๆของวันนี้ของจีฮุนได้ไหม ?





End.







#everymoodfic

ฮิ จบแล้วววววววว ♥♥♥
เป็นฟิคที่ยากต่อการบรรยายมาก เรามั่นใจว่าคนอ่านต้องงงเรื่องวันแน่ๆ
เราก็งงค่ะ นี่ถึงกับต้องเอาปฏิทินมานั่งจดว่าวันไหนมีโมเม้นอะไร555555555

พี่ซูนไม่ป๊อดแล้วนะคะ555555
คือจริงๆก็วางไว้ว่าซูนไม่ป๊อดหรอก แต่ไม่มั่นใจในตัวเองเท่าไหร่งี้
สุดท้ายพอรู้ว่าตัวจิ๋วก็ชอบตัวเองเหมือนกันก็ต้องมั่นใจขึ้นนิดนึงใช่ไหมล่ะ
ต้องแมนๆบ้างเนอะ หลังจากที่ป๊อดแล้วซื่อบื้อมากมานาน ถถถถถถถถ

นี่ๆๆ
ตอนเราเขียนเรื่องนี้ไปได้ซักพักเราบังเอิญไปเจอเพลงนึงที่ตรงกับเรื่องนี้มากๆ
ลองไปหาฟังดูนะคะ 'Panini - Lovely Day'
 อ่ะแปะลิงค์ให้ด้วยแล้วกัน 55555

ยังไงก็ขอสุขสันต์วันเกิดตัวจิ๋วด้วยคนนะคะ ♥

ขอบคุณทุกๆคอมเม้นเลยค่ะ ในแท็ก #everymoodfic ด้วย
ที่มาคอมเม้นบ่อยๆนี่เราจำได้หมดแล้วนะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ฮิฮิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

291 ความคิดเห็น

  1. #264 ทีมไรท์เตอร์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 18:00
    ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออออออเขินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เขินตั้งแต่พาร์ทแรกยันพาร์ทสุดท้าย ไรท์แต่งดีมากค่ะแงงงงง ชอบภาษาชอบวิธีการดำเนินเรื่องชอบความรู้สึกของตัวละคร เป็นฟิคที่อ่านแล้วเพลินมากไม่เบื่อเลย เขินตลอดเว มันเป็นฟิคที่เข้าถึงตัวละครได้ดีมากๆเลย ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะเราพึ่งมาเจอ55555555 ว่าแต่อยากได้สเปเชียลพาร์ทจังค่ะแงง
    #264
    0
  2. #263 ทีมไรท์เตอร์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 18:00
    ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออออออเขินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เขินตั้งแต่พาร์ทแรกยันพาร์ทสุดท้าย ไรท์แต่งดีมากค่ะแงงงงง ชอบภาษาชอบวิธีการดำเนินเรื่องชอบความรู้สึกของตัวละคร เป็นฟิคที่อ่านแล้วเพลินมากไม่เบื่อเลย เขินตลอดเว มันเป็นฟิคที่เข้าถึงตัวละครได้ดีมากๆเลย ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะเราพึ่งมาเจอ55555555 ว่าแต่อยากได้สเปเชียลพาร์ทจังค่ะแงง
    #263
    0
  3. #241 Greenkung94 (@greentea2012) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 20:47
    กรี๊ดดดดดด จบได้น่ารักมากเลยค่ะ
    ในที่สุดอิซูนก็เลิกป๊อดแล้วสินะ
    จบได้ละมุน น่ารัก และก็เขินมากเลยค่ะ
    อยากให้มีตอนพิเศษประมาณว่าเป็นแฟนกันแล้ว ไปเดทกันประมาณนี่อ่ะนะ
    ชอบที่ไรท์แต่งนะคะ สู้ๆน๊าาาา
    #241
    0
  4. #221 960615X (@960615X) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:13
    โอ้ย เขินมากก ไม่ไหวแล่วว ;-;
    #221
    0
  5. #218 SonetA (@looksor) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 13:21
    ซูนยองแม่มน่ารักเกิ๊น โอ้ยยยยยยยยยยย ปวดแก้มไปหมดแล้วคุณบยอลลลลล 

    กว่าจะรู้ตัว เล่นเอาเงิบไปเหมือนกัน 5555555555555
    #218
    0
  6. #124 cclacl (@cclacl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 02:47
    เลิกป๊อดนี่รุกแรง โดนมิงกูเสี้ยมมาแน่ๆ
    #124
    0
  7. #110 dsdfw (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 22:10
    น้ออออออ มิงกูพ่อสื่อมาเอง

    กรี๊ดดดดดดดด พี่ซุนนนนนนนนนนน โคดเขินนนนนน

    จี้ยินดีด้วยนะะะ //ไรท์ขอตอนพิเศษได้ไหม อยากได้อีกๆ ><
    #110
    0
  8. #98 `patnqr♡ (@snowypink6) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 20:12
    โอ้ยแกฉันเขินนนนน
    กว่าเขาจะลงเอยกันนี่ลุ้นแทบตายเลยค่ะแม่;_; ขอสเปหลังเป็นแฟนอีกสักตอนได้มุ้ยฮื่อ T/////////T
    #98
    0
  9. #94 Looppiez● (@looppiez) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 22:42
    อหหหหหห พี่ซูนยองบยอลโฮชิ คนบ้า คนเลี่ยนนน งืออออ กว่าจะสมหวัง จี้เจ็บตัวกี่รอบละ 5555 น่าร้าก มินวอนนี่ยังไง 555555
    #94
    0
  10. #93 เพชรกานต์ (@petcharakarn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 20:15
    เป็นฟิคที่อ่านเเล้วรู้สึกแบบ
    เห้อมมม พวกแกสองคนนี่นะ55555555555555 คือแบบกว่าจะรู้ใจกัน อินี่จะขาดใจตายก่อนค่ะ555555555555
    #93
    0
  11. #92 ABP'NN (@bpniyay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 14:20
    เขินอะะะ เขินมากกก -//////////- 

    พี่ซูนคนกากก 555 อ่านขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ได้ยังไงกันน 

    ตอนจบน่ารักละมุนมุมิมากเลยค่ะะะ 

    รออ่านคุณผ้าปิดปากต่อนะคะ^^ ไรท์สู้ๆค่าา
    #92
    0
  12. #91 ` ★ St-James 。- (@st-james) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 13:29
    ฟินหนักมาก กรี๊ดหนักมาก นี่แทบจะกินมือถือเข้าไปเลยค่ะ อร้ายยย

    ตอนท้ายซูนทำเขินเลยอ่ะ ไว้จี้เผลอเรามาเจอกันหน่อยมั้ยคะ แอะ 555555555
    #91
    0
  13. #90 SaizaiiJung (@saizzzzai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 12:48
    พี่จี้แขนหักเพราะพี่แชผลัก .... โธ่ 555555555 มิงกูกลัวไม่มีคนสอนการบ้าน เลยไม่บอก แกกนี่ 5555555

    เขินแรงมากกฮ่อออ ./////////. ขอเป็นแฟนได้น่ารักมากกแง้ อยากได้สเปคตอนเป็นแฟนกันปล้วจังเลยค่ะ แฮ่ .///. อยากเห็นมิงกูและผองเพื่อนแซว 5555555
    #90
    0
  14. #89 แ ม ว ฮ ย อ ง (@memi-parima) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 10:56
    เกิดวันนึงเรามีโมเม้นนี้นี่เข้ารพ.เลยนะ!!!!! อยากสิงท่านจี้อ่ะฮืออออ
    #89
    0
  15. #88 ~ P E A R ~ (@paphawarin_pear) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 09:47
    ฟินแรงมากกก อยากมีโมเม้นแบบนี้ ง้อววว ><
    #88
    0
  16. #87 taaaaaa-m (@taaaaaa-m) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 09:46
    ไรท์คะขอสเปอีกตอนนนนนน แงงงงงง ไม่อยากให้จบ ให้สองคำเลยค่ะ น่ารักกกกกกกกกกกก ฟกเหแหไ้สวง่กๆินพืบักด
    #87
    0
  17. #86 npsrjab (@baby-jab-bap) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 08:09
    ฮือออออ แม่คะ หนูอยากได้แบบนี้คะ ;_____; เขินนนนนน แบบ น่ารักมากกกก ฟหกด่าสว ขอตอนสเปเชี่ยลซักตอนซี่ แบบ อ้ากกกกกก ฟินน
    #86
    0
  18. #85 :Nyx: (@thitawee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 07:15
    โอ้ยยยยยยยย อิจฉาอยากมีโมเม้นเน้
    #85
    0
  19. #84 MY_Smile-TAOZI (@coba) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 05:21
    โอยยยยยยยย ฮื้อออออออ ิเขิน เขินมาก พิซูนคนบ้าาา จี้ก็น่ารักจริงงง นี่อ่านตอนจะนอน เขินจะตกเตียงแล้วค่ะ 55555555555555.5
    #84
    0
  20. #83 `quillamitoss (@yesung-jean) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 04:13
    เขินจนต้องกัดหมอนเลยค่ะ ฮื่อ T////////T น่ารักมากเลย ชอบฟิคซุนฮุนแบบนี้จังค่ะ แต่งมาอีกเยอะๆน้า<3

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 22 พฤศจิกายน 2558 / 04:18
    #83
    0