「Seventeen」- everymooooooood. | { os / sf }

ตอนที่ 3 : { sf } hozi - The boy who always wears mask III

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 743
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    23 ต.ค. 58



The Boy Who Always Wears Mask III
- Hoshi x Woozi -



กลายเป็นหน้าที่ของโฮชิไปแล้วที่จะต้องติวภาษาญี่ปุ่นให้กับพวกซึงชอลทุกบ่ายวันเสาร์ (เพราะมีสอบย่อยทุกวันจันทร์) ตามปกติแล้วพวกเขาจะพากันไปนั่งที่ร้านกาแฟแถวๆโรงเรียน แต่วันนี้ร้านปิด โฮชิจึงพาเพื่อนของเขามาติวที่หอพักแทน

 

"ห้องนายเจ๋งอ่ะโฮชิ เห็นแล้วอยากอยู่หอบ้างเลย" จองฮันพูดขึ้นระหว่างที่เดินสำรวจไปทั่วๆห้อง

 

"พี่ฉันบอกมาว่าหอนี้ผู้หญิงอยู่เยอะด้วย นายนี่มันน่าอิจฉาจริงๆเลยน้า" ซึงชอลพูดแซวขึ้นมาบ้าง

 

"อย่างงี้คนที่อยู่ห้องข้างๆนายสวยป่ะว-- โอ้ยย" พูดยังไม่ทันจบประโยค มินกยูก็ถูกคนหน้ามึนอย่างวอนอูตบเข้าที่กลางหลังอย่างไม่มีเหตุผล

 

"เอ้อ ก็.. นายพูดอย่างกับว่าห้องข้างๆจะเป็นผู้หญิงอ่ะ อาจจะเป็นผู้ชายก็ได้ เนอะโฮชิ" วอนอูรีบพูดทันทีที่ทุกคนเริ่มหันมามองด้วยความสงสัย

 

"อื้อ เป็นผู้ชายน่ะ ท่าทางไม่ค่อยสุงสิงอะไรกับใครเท่าไหร่" โฮชิตอบพลางนึกถึงคนตัวเล็กข้างห้อง แบบนี้จะเรียกว่านินทารึเปล่านะ

 

"อะไรวะ ที่โรงเรียนก็นั่งข้างอูจี อยู่หอยังอยู่ข้างห้องคนไม่เข้าสังคมอีกหรอ โคตรซวยเลย"

 

"ก็... อูจีนั่นแหละที่อยู่ห้องข้างๆฉัน"

คำตอบของคนตาตี่ดึงความสนใจจากเพื่อนๆได้อย่างรวดเร็ว เจ็ดหนุ่มเลิกสำรวจห้องแล้วดิ่งมานั่งรวมกันบนเตียงกับโฮชิแทบจะทันที

 

"จริงป่ะเนี่ย เป็นไปได้ไง"

 

"แม่งโคตรบังเอิญเลย แล้วเป็นอูจีซะด้วยนะ"

 

"นี่ๆๆ พูดถึงอูจีแล้วนึกเรื่องนี้ได้เลย น้องฉันเพิ่งเล่าให้ฟังเมื่อวันก่อน" ซึงกวานเปิดประเด็น สอดส่ายสายตาไปรอบๆวงสนทนา เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังตั้งใจฟังจึงเริ่มเล่า

 

อ่า.. แบบนี้เรียกว่านินทาแล้วล่ะ ขอโทษนะอูจี

 

"น้องชายฉัน ไอ้ชานน่ะ มันบอกว่าอูจีเรียนจบจากโรงเรียนมัน สอบได้คะแนนเต็มทุกวิชาเลยด้วยนะ แต่ประเด็นคืออะไรรู้ป่ะ...” เด็กหนุ่มทิ้งช่วงให้เพื่อนๆได้ตื่นเต้นกันซักพักก่อนจะพูดต่อ

แต่ก่อนอูจีมันไม่ได้ใส่ผ้าปิดปากล่ะ ก็เป็นคนธรรมดาเหมือนอย่างพวกเราเลย เรียนเก่ง เพื่อนเยอะ กิจกรรมก็ทำ ไอ้ชานบอกว่ามนุษย์สัมพันธ์ดีมากอ่ะ มันเคยแอบปลื้มอูจีอยู่พักนึงด้วย อย่างกับไอดอลของคนทั้งโรงเรียนแน่ะ แล้วสงสัยกันป่ะว่าถ้างั้นหมอนั่นใส่ผ้าปิดปากตั้งแต่เมื่อไหร่

 

พยักหน้ากันหงึกๆอย่างพร้อมเพรียงกันทั้งเจ็ดหัว

 

 “ปีสาม.. อยู่ๆหมอนั่นก็ป่วยหนักขนาดไปนอนโรงพยาบาลเป็นเดือนเลย ช่วงแรกๆที่กลับมาก็ยังไม่ปิดปากนะ แต่ก็พูดน้อยลงมากๆ กลายเป็นคนละคนเลย เห็นเขาบอกกันว่าหมอนั่นทำหน้าแปลกๆทุกครั้งที่พูดเลย สุดท้ายก็ใส่ผ้าปิดปากไปเรียน เก็บตัว ไม่ยุ่งกับใคร กลายเป็นอูจีคนเดิม เพิ่มเติมคือไม่พูดอย่างที่พวกเราเห็นกันเนี่ยแหละจ้า

 

นี่ไอ้บวม ไม่ได้โกหกใช่ป่ะวะ” ซึงชอลตั้งคำถามด้วยสีหน้าไม่เชื่อทันทีที่ซึงกวานเล่าจบ

 

 “โกหกให้ได้อะไรเล่า ลองโทรไปถามไอ้ชานดูก็ได้ แล้วก็..อย่าเรียกฉันว่าไอ้บวมสิไอ้บ้านี่!

 

 “โห.. ถ้าเป็นเรื่องจริงก็น่าใจหายนะ อูจีต้องเข้มแข็งมากๆเลยนะถึงจะผ่านจุดนั้นมาได้” จองฮันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

 

 “ก็จริงอ่ะ แค่ฉันคิดว่าวันนึงจะต้องไม่มีเพื่อนเลยซักคน แถมยังไม่ได้พูดเลยแบบนั้นก็ทำใจไม่ได้แล้วอ่ะ เผลอๆฉันอาจจะเครียดจนฆ่าตัวตายก็ได้นะ” ซึงกวานบ่น

 

 “แหงล่ะ คนพูดมากอย่างนายน่ะแค่ให้นั่งเงียบๆซักห้านาทีก็ลงแดงตายแล้วไอ้เบื๊อกบู” มินกยูพูดแซวเพื่อนก่อนจะลุกหนีออกจากรัศมีการโดนตบแทบจะในทันที

 

 

 

 

 

 

 

โฮชิวิ่งมาถึงหอพักทันเวลาก่อนที่ฝนจะเทลงมาอย่างหนักได้อย่างหวุดหวิด ดูท่าทางแล้วฝนจะไม่หยุดตกง่ายๆด้วย เขาเพิ่งกลับมาจากการไปส่งเพื่อนๆขึ้นรถบัสกลับบ้าน ถ้าช้ากว่านี้อีกซักนิดคงจะต้องติดฝนอยู่ข้างนอกอีกนานแน่ๆ

 

เด็กหนุ่มจัดการเก็บข้าวของในห้องให้กลับมาเป็นระเบียบหลังจากที่เพื่อนๆทำห้องของเขาเละเทะไปหมด เขาทิ้งตัวลงบนเตียง กำลังจะหยิบโน้ตบุคขึ้นมาเปิดเพื่อทำรายงานที่ทำค้างไว้ต่อให้เสร็จ แต่ก็คิดขึ้นมาได้ว่ามินกยูเพิ่งจะทำมันพังจนเปิดไม่ติด

แล้วจะทำยังไงล่ะเนี่ย กว่าฝนจะหยุดตกคงไม่มีร้านซ่อมที่ไหนเปิดแล้วแน่ๆ ตัวเขาเองก็ซ่อมไม่เป็นซะด้วยสิ

 


จบลงที่การเสี่ยงดวงมายืนเคาะประตูห้องข้างๆอีกตามเคย โฮชิยืนรออยู่ครู่ใหญ่กว่าคนตัวเล็กจะเปิดประตูมายืนทำหน้าสงสัยใส่เขา

 

            “แหะๆ คือว่า..โน้ตบุคของฉันเปิดไม่ติดน่ะ นายพอจะซ่อมเป็นไหม” คนตาตี่พูดเสียงอ่อย มองคนตัวเล็กอย่างมีความหวัง ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความดีใจทันทีที่คนตัวเล็กพยักหน้าให้เบาๆ

 

 

 

 

            “เหม็นกลิ่นถุงเท้าหน่อยนะ พวกซึงชอลเพิ่งกลับไปเองน่ะ” โฮชิพูดอายๆ เขาปล่อยให้อูจีที่ตอนนี้นั่งอยู่บนเตียงจัดการซ่อมโน้ตบุคของเขาเงียบๆ ส่วนตัวเขาก็นั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือข้างๆเตียง คอยให้กำลังใจคนตัวเล็กอยู่ห่างๆ

 

อึดอัดมาก....

นี่เป็นสิ่งเดียวที่อยู่ในหัวของโฮชิตอนนี้

 

ห้องทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงฝนที่ดังจากข้างนอกทะลุผ่านซอกประตูและหน้าต่างเข้ามา ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่เสียงที่จรรโลงใจเท่าไหร่สำหรับวินาทีนี้ แถมร่องรอยการมาเยี่ยมห้องที่เพื่อนๆทิ้งไว้อย่างกลิ่นถุงเท้าก็ทำท่าว่าจะไม่หายไปง่ายๆเลย

 

 “อูจี.. เอ่อ.. ห้องเหม็นมากไหม ให้ฉันเปิดหน้าต่างระบายอากาศหน่อยดีไหม” ไม่พูดเปล่า โฮชิลุกเดินไปยังหน้าต่าง กำลังจะเปิดมันออกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของอีกฝ่ายดังขึ้น

 

 “อย่าเปิดนะ” อูจีพูดออกมาแทบจะทันทีที่มือของโฮชิสัมผัสกับหน้าต่าง

 

 

พรึ่บ!

 “อ๊า.. ไฟดับจนได้สินะ” โฮชิพึมพำ เขาพยายามเดินกลับไปที่เก้าอี้ที่เขาเพิ่งลุกมา แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยท่ามกลางห้องที่มืดสนิทแบบนี้ เขาเดินเตะเก้าอี้เข้าไปอย่างแรงจนรู้สึกได้ว่าเก้าอี้ได้ล้มลงไปแล้วจึงเปลี่ยนไปนั่งบนเตียงแทน

 

 

คราวนี้อึดอัดยิ่งกว่าเดิมอีก...

 

 “อูจี เอ่อ..เมื่อกี้นายพูดหรอ” โฮชิตัดสินใจตั้งคำถามทำลายความเงียบลง ไม่รู้เหมือนกันว่านี่นับเป็นการกระทำโง่ๆรึเปล่าที่เอ่ยปากชวนอูจีคุย ในเมื่ออูจีก็คงจะไม่--

 

 “อืม ถ้าเปิดหน้าต่างแล้วเสียงฝนมันดังน่ะ ฉัน..ไม่ชอบ

 

            “ฮะ... ม..ไม่ๆ คือ.. นายคุยกับฉัน ..จริงๆหรอ” โฮชิพูดตะกุกตะกัก เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินเสียงคนตัวเล็กถึงสองครั้งในวันนี้ แถมยังเป็นประโยคอีกด้วย

 

 “นี่ คิดว่าฉันเป็นใบ้หรอ” คนตัวเล็กถามเสียงใส

 

 “ไม่หรอก แต่ปกตินายไม่พูดเลยนี่นา อยู่ๆก็พูดแบบนี้ฉันก็ตกใจสิ” เขาจ้องไปยังต้นเสียงทั้งๆที่มองไม่เห็น พยายามเพ่งดูว่าคนที่พูดอยู่ใช่อูจีจริงๆไหม ถึงจะเกร็งน้อยลงแล้วแต่ก็ยังไม่ค่อยเชื่ออยู่ดีนั่นแหละ

 

 “ถ้าฉันไม่พูดห้องก็เงียบสิ ฉันไม่ชอบเสียงฝน

 

 “ไม่ชอบขนาดนั้นเลยหรอ งั้นรอแปปนึงนะ” คนตาตี่ใช้มือคลำไปทั่วๆเตียงจนเจอไอพอดของตัวเอง “อ้าว แบตหมดอ่ะ ทำไงดี

 

 

โฮชิครุ่นคิดอยู่ซักพักก่อนจะค่อยๆขยับตัวให้ใกล้กับคนตัวเล็กขึ้นที่นั่งพิงกำแพงอยู่อีกนิด เขาหยิบผ้าห่มที่กองอยู่ใกล้ๆขึ้นมา จัดการจับมาคลุมไปที่หัวของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆจนมิด “แบบนี้เบาลงไหม

 

            “อืม

 

            “อยู่ในนั้นหายใจออกใช่ไหมน่ะ" ถามแบบไม่รอคำตอบ โฮชิมุดตัวเข้าไปนั่งข้างๆคนตัวเล็กอยู่ใต้ผ้าห่มบ้าง "ในนี้เสียงเบามากจริงๆแฮะ อย่างงี้นายก็คงจะไม่พูดแล้วใช่ไหมเนี่ย"

 

 

แล้วก็กลับมาเงียบอีกครั้งจนได้....

 

"เฮ้ยเอาจริงดิ" พูดด้วยความตกใจปนเสียดาย อุตส่าห์มีโอกาสได้คุยกันแล้วแท้ๆ

 

"ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่า ถ้าฉันเงียบนายก็เหงาแย่สิ" คนตัวเล็กตอบเสียงใสพลางหัวเราะคิกคัก

 

"ดีจัง ว่าแต่..ฉันขอถามอะไรนายหน่อยสิ"

 

"คงไม่ใช่การบ้านอีกใช่ไหม ฉันยังไม่ได้ทำหรอกนะ" คนตัวเล็กพูดดักคอ

 

"ฮ่าๆ ไม่หรอก" โฮชิอดคิดถึงเรื่องที่ซึงกวานเล่าให้ฟังไม่ได้ เมื่อมีโอกาสให้ถามเขาก็ควรคว้าไว้สินะ "ที่โรงเรียน.. เอ้อ ทุกที่เลยยกเว้นตอนนี้ ทำไมนายถึงไม่พูดกับใครเลยล่ะ"

 

"........"

 

"ถ้ามันเป็นเรื่องส่วนตัวก็ไม่ต้องตอบก็ได้นะ โท--"

 

"ฉันพูดไม่ได้น่ะ" อูจีตอบเรียบๆ

 

"แต่นายก็พูดอยู่นี่"

 

"อืม.. ฉันพูดบางคำไม่ได้ เช่นชื่อของนาย โฮชิ--" คนตัวเล็กหยุดพูดทันทีเมื่อชื่อโฮชิหลุดออกมาจากปาก "คือ..ฉันไม่ปกติเท่าไหร่น่ะ"

 

"ฉันถามได้ไหมว่าทำไม" โฮชิถามเสียงเบา แอบคิดว่าคนข้างๆอาจจะเริ่มรู้สึกไม่ดีที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาแล้วก็ได้

 

"นั่นสิ ทำไมนะ.." อูจีถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพูดต่อ "ปีที่แล้วฉันป่วยเกือบตาย รักษาตัวอยู่นานมาก รู้ตัวอีกทีฉันก็พูดชื่อคนไม่ได้แล้วล่ะ คำบางคำก็เหมือนกัน"

 

ซึงกวานพูดถูก อูจีเคยป่วยจริงๆด้วย

"แต่เมื่อกี้นายเพิ่งพูดชื่อฉันนะ ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเกิดขึ้นนี่นา"

 

"มันเกิดขึ้นในหัวฉันน่ะ.. มีเสียงเพลงดังขึ้นทุกครั้งที่ฉันพูดชื่อคนเลย" อูจีตอบด้วยน้ำเสียงที่ดีขึ้นกว่าตอนแรก

 

"เฮ้ยยยยยย จริงหรอ" โฮชิตื่นเต้น "เจ๋งดีออก มันเป็นเพลงยังไงหรอ"

 

"นายลองมาเป็นเองไหมล่ะ พูดๆอยู่ก็มีดนตรีแปลกๆดังขึ้นมาในหัว พอเจอคำใหม่ก็เปลี่ยนเพลงไปอีก บางทีก็เสียงดังจนฟังคนอื่นพูดไม่รู้เรื่องเลย ปวดหัวจะแย่" น้ำเสียงยุ่งๆของคนตัวเล็กทำให้โฮชิรู้เลยว่าคงจะน่าปวดหัวจริงๆ ถ้าให้เดาล่ะก็ ตอนนี้คนตัวเล็กคงกำลังยู่ปากแมวๆอยู่ใต้ผ้าปิดปากแหงๆ

 

"ก็จริงแหละ.. นายก็เลยไม่พูดเลย เพราะไม่อยากได้ยินเพลงงั้นหรอ"

 

"ใช่ ตัดปัญหาไปเลย ถ้าฉันได้ยินมันบ่อยฉันอาจจะเป็นบ้า--" หยุดพูดไปครู่หนึ่ง "ไปเลยก็ได้"

 

"ขอฉันเดานะ คำว่าบ้าก็พูดไม่ได้สินะ" โฮชิเริ่มจับสังเกตจากจังหวะการพูด

 

"ใช่ เก่ง-- เหมือนกันนี่"

 

"เก่งก็ด้วยสินะ ฮ่าๆ นายนี่น่ารักจัง" คนตาตี่ขำด้วยความเอ็นดู เมื่อกี้เขารู้สึกได้ว่าคนตัวเล็กข้างๆส่ายหัวพร้อมถอนหายใจอย่างแรง คงหัวเสียน่าดูที่เผลอพูดคำต้องห้ามออกมาติดๆกัน

 

"อืม ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าฉันพูดคำไหนได้บ้าง ฉันเลยไม่พูดไง ง่ายดี"

 

"ขอถามอีกๆ แต่ละคำนี่จะได้ยินเสียงต่างกันไหม" เมื่อโฮชิเห็นว่าอูจีไม่มีปัญหากับคำถามของเขา เขาก็เริ่มหาคำถามมาต่อบทสนทนาเรื่อยๆ

 

"หนึ่งคำต่อหนึ่งเสียงเลย ความยาวไม่เท่ากันด้วย" อูจีเล่าปนขำ "ที่แย่ที่สุดคือชื่อจริงฉันเอง เพลงยาวเป็นชั่วโมงเลย อย่างหลอน"

 

"อ๋อ นายก็เลยเปลี่ยนเป็นอูจีสินะ"

 

"เปล่า ฉันใช้ชื่ออูจีมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว ฉายาตอนอนุบาลน่ะ เดี๋ยวแปปนึงนะ บ้า ..เออ ค่อยยังชั่ว"

 

"นายทำอะไรน่ะ" โฮชิถามเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มพูดกับตัวเองแล้ว แปลกจริงๆ

 

"ฉายานั่น.. ถ้าปล่อยไว้น่าจะยี่สิบนาที ฉันเลยต้องพูดคำอื่นมาเปลี่ยนเป็นเพลงที่สั้นลง พอเข้าใจรึยังว่ามันใช้ชีวิตยากแค่ไหน" คนตัวเล็กตอบพลางบิดตัวไปมาไล่ความเมื่อย (ถ้าโฮชิเดาไม่ผิด)

 

"อ่า สุดยอดเลยที่นายยังไม่เป็นบ้า" โฮชิตอบขำๆ ยื่นมือไปขยี้หัวคนข้างๆด้วยความเอ็นดู

 

"อืม ช่วงที่นอนอยู่โรงพยาบาลน่ะนรกมากเลย พยาบาลถามชื่อจริงฉันทุกครั้งที่ต้องกินยา ต้องทนฟังวันละเป็นสิบๆรอบ" คนตัวเล็กส่ายหัวเบาๆอีกรอบ

 

 

 

 

"แล้วชื่อฉันล่ะ ยาวมากไหม"

 

"สามนาที ประมาณเพลงทั่วๆไป" คนตัวเล็กตอบ เงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะพูดต่อ "แต่แปลกจัง.. เพลงของนายมันเพราะมากเลย"

 

"ของคนอื่นอาจจะเพราะเหมือนกันก็ได้ แต่นายไม่เคยพูดชื่อไง" โฮชิพูดเขินๆ จะให้ทำหน้ายังไงล่ะอยู่ๆก็มาชมเขาแบบนั้น /ใจเย็นแก คือชมเพลงไง/

 

"ปกติเพลงพวกนี้จะเชื่อมกับลักษณะนิสัยเจ้าของเพลงนะ" อูจีตอบ ขำขึ้นมานิดหน่อยก่อนจะพูดต่อ "อย่างเด็กห้อง A ที่นายสนิทน่ะ ชื่อซึงกวานใช่ไหม นี่ไง.. เป็นคนที่พูดเก่งมากๆเลยสิท่า"

 

"ฮ่าๆๆๆ เจ๋งอ่ะอูจี" โฮชิระเบิดเสียงหัวเราะออกมา "ใช่ ซึงกวานพูดมากที่สุดแล้ว"

 

"อืม ปกติฉันจะเจอแต่เสียงดนตรีเปล่าๆ แต่เพลงของเจ้านั่นมีเสียงร้องด้วย"

 

"ฮ่าๆๆ แล้วคนอื่นล่ะ"

 

"วอนอูจะต้องมึนๆ ทื่อๆ แต่แอบขี้อ้อน--มากแน่ๆ มีเสียงแมวแทรกมาด้วยน่ะ"

 

"โห สุดยอ--"

 

 

 

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าดังลั่นขัดขึ้นมา อูจีสะดุ้งอย่างแรง แถมยังนั่งตัวสั่นจนคนข้างๆอย่างโฮชิรู้สึกได้

 

 

บทสนทนาจบลงอย่างช่วยไม่ได้ ฝนเทลงมาแรงมากเหมือนกับว่ามันไม่สามารถแรงไปมากกว่านี้ได้อีกแล้ว เสียงของมันดังลอดเข้ามาใต้ผ้าห่มมากขึ้นอีก ไม่ใช่แค่เสียงฝนเพียงอย่างเดียว ฟ้าเองก็ด้วย มีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นทำให้อูจีสะดุ้งเป็นระยะๆ

 

ผ่านไปหลายนาทีแล้ว แต่อูจียังคงสั่นไม่หยุด โฮชิได้ยินเสียงลมหายใจของอูจีถี่และแรงขึ้นเรื่อยๆ ท่าทางเหมือนกับว่าคนตัวเล็กกำลังจะร้องไห้ในไม่ช้า

 

 

 

"นาย..กลัวหรอ" โฮชิถาม

 

"อืม..." อูจีตอบเสียงแผ่ว "วันนั้น..มัน..ทำให้ฉัน....ป่วยหนัก จน..."

 

"พอแล้วตัวเล็ก.." โฮชิพูดขัดคนตัวเล็กไว้ ขืนปล่อยให้พูดมากกว่านี้คงร้องไห้แน่ๆ เขาขยับเข้าไปให้ใกล้คนตัวเล็กขึ้นอีก ยื่นมือไปกุมมือเล็กๆนั่นไว้ "ไม่เป็นไรนะ.. นายจะไม่เป็นอะไร ฉันอยู่นี่ไง"

 

 

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มสั่นน้อยลงโฮชิจึงพูดต่อ "เพลงของฉันน่ะ.. ฟังแล้วรู้สึกล่องลอยเหมือนอยู่บนฟ้าเลยใช่ไหมล่ะ"

 

"อืม.."

 

"บนฟ้านั่นคงมีดาวเต็มเลยสินะ"

 

"...อื้อ"

 

 

โฮชิยื่นมือข้างที่ว่างออกไปเช็ดน้ำตาที่คลออยู่ตรงขอบตาของคนตัวเล็ก ถอดผ้าปิดปากออกให้ไม่รู้สึกอึดอัด

 

 

"โฮชิน่ะแปลว่าดวงดาว.. เพลงของฉันมันเลยเพราะยังไงล่ะ" กระชับผ้าห่มที่คลุมพวกเขาไว้ให้แน่นขึ้น เผื่อจะกันเสียงจากด้านนอกออกไปได้อีกนิด

 

 

"นายชอบเพลงนั้นใช่ไหมล่ะ" บีบมือถามคนตัวเล็กเบาๆ

 

"อื้ม..ชอบ"

 

 

"เรียกชื่อฉันสิ.. แล้วเพลงของฉันจะปกป้องนายจากเสียงข้างนอกนั่นเอง"

 

 

ยื่นมือไปขยี้ผมคนตัวเล็กอย่างเบามือ ค่อยๆโน้มตัวคนตัวเล็กเข้าหาตัวให้ซบที่ไหล่ของเขาพอดี

 

 

"ฮ..โฮชิ"

 

 

 

 

ไม่รู้เหมือนกันว่าอูจีจะต้องต่อสู้กับความกลัวนี้มากี่ครั้งแล้ว

ไม่รู้ว่าอูจีผ่านมันมาด้วยตัวคนเดียวได้ด้วยวิธีไหน

แต่มันไม่สำคัญหรอก..

ในเมื่อตอนนี้อูจีไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้ว

อย่างน้อยอูจีก็มีดวงดาวโฮชิ..ที่สามารถปกป้องเขาจากความกลัวได้แล้วล่ะ















  CR.SQW

#everymoodfic

เดี๋ยวแปปนึงนะคะ ขอไปปาดน้ำตาก่อน ถถถถถถ

จี้ไม่เป็นใบ้แล้วนะ ฮิฮิ

ถ้างั้นเราตัดจบตอนนี้เลยดีไหมคะ5555555555555 /ตบตีตัวเอง/


พอมีบทพูดแล้วจำนวนคำมันเยอะเป็นเท่าตัวเลย

ค่อยๆอ่านนะคะ ตอนนี้เนื้อหาเยอะง่ะ อ่านวันละบรรทัดก็ได้

กว่าจะครบทุกบรรทัดเราก็มาอัพพอดี /กี่ปี.../


นี่ดีใจกับคอมเม้นแล้วก็คนเฟบมาเลยจริงๆนะ อ่านแล้วมันชื่นใจมากเลย งึก .___.

แต่แอบสงสัยว่าคอมเม้นที่มี '???' ต่อท้ายเยอะๆนี่มันเป็นสไตล์หรือเว็บรวนขึ้นคอมเม้นไม่ครบอ่ะคะ

ถ้าไม่ครบคือเสียใจง่ะ อยากอ่านเต็มๆจัง ฮือ

ยังไงก็ขอบคุณนะคะ ♥



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

291 ความคิดเห็น

  1. #291 HamJy (@shiba-inu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 20:05
    โหหหห มีความโรแมนติก มีความละมุนเหมือนลอยอยู่บนท้องฟ้าจริงๆค่ะ -////- เขินนนน
    #291
    0
  2. #290 aun-aom (@aun-aom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 00:02
    งืออออ มีความโรแมนติกดด
    #290
    0
  3. #283 P' P (@pendeavour) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 06:07
    โห่ยยยย คือมันเขิลแล้วมันก้ซึ้งมากอ่ะ
    #283
    0
  4. #254 Candy (@Candy_p) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 01:05
    หยกสหง เขิน ไม่ไหวแล้ว แงงงง อบอุ่นไปไหนคะคุณชิ /- แต่สงสารจี้อ่ะ ไม่เอาไม่ร้องนะ เดี๋ยวจะแปรงร่างเป็นผ้าห่มให้เ อง อิอิ
    #254
    0
  5. #237 Greenkung94 (@greentea2012) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 19:31
    ขำตอนวอนูตบหลังอิมินอ่ะ วอนูหนูหคงอิดำใช่ป่ะ?
    หนูจี้พูดแล้ว เย่ๆ พูดเยอะด้วย 55555
    สงสารหนูจี้นะคงลำบากแย่เลยในการใช้ชีวิต
    โฮชินายต้องเป็นดวงดาวที่คอยปกป้องหนูจี้นะ
    คิดภาพตามตอนที่จี้บอกเพลงของบูมีคนร้องเพราะพูดเก่งกับเพลงของวอนูมีเสียงแมวเพราะขี้อ้อนแล้วเห็นภาพเลยอ่ะ 55555 วอนูคงน่ารักมากๆเลย
    ตอนนี้ละมุมมากเลย โฮชิดูเป็นห่วงจี้มากอ่ะ น่ารักกกก
    #237
    0
  6. #209 SonetA (@looksor) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 10:48
    หวีดน้องจี้พูด ฮอลลลลลลลลลลลลลล
    เด็กพูดแล้ว ฮือออออ  คงทรมานมากเลยสินะ
    ยอมเปิดใจให้โฮชิแล้วล่ะสิ ถึงคุยกัน 
    #209
    0
  7. #193 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 03:24
    โอ๊ยยยยละมุนละมัย งื้ออชอบบบ
    #193
    0
  8. #131 SugarMark (@lucifersunmin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 22:22
    อย่างนี้นี่เอง ใช้ชีวิตลำบากแย่เลย
    แต่ก็นะ ชื่อของซุนยองเพราะแบบนี้เนื้อคู่หรือเปล่านะ >< วอนอูมีเสียงแมวด้วยอ่ะ5555
    #131
    0
  9. #121 cclacl (@cclacl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 01:50
    น้องจีได้พูดแล้วพูดใหญ่เลย มีดาวคอบปกป้องแล้วนะตัวเล็ก
    #121
    0
  10. #117 Itamaji-u (@itamaji-u) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 04:26
    เป็นโรคที่แบบ @__@
    #117
    0
  11. #96 `patnqr♡ (@snowypink6) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 19:14
    งือชอบมากเลยอ่ะะะ ;_; พอจี้พูดปุ๊ป ก็รู้สึกได้เลยว่าพื้นฐานเป็นคนเฟรนด์ลี่ ช๊อบชอบบ แต่โรคคือเฟี้ยวฟ้าวมาก 555555555555555
    #96
    0
  12. #55 เพชรกานต์ (@petcharakarn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 15:56
    ชอบบยบ คือแบบบอ่านไปแล้วสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยน ชอบบบ
    #55
    0
  13. #52 Looppiez● (@looppiez) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 22:28
    อหหหหหหห จี้พูดแล้วว เหมือนเชียร์เด็กแรกเกิดพูดไงไม่รู้ 5555 จี้ชมเพลงไม่ได้ชมเจ้าของเพลงนะ ให้เพลงปกป้องด้วยนะ โอ๊ยยย ฮือออ ตอนนี้คือดีอะแงงงว // รู้ลึกกว่าทีวีพูลก็ไอน้องบูนี่แหล่ะ 5555555 เพลงนางมีเสียงร้องด้วยยย ของวอนูมีเสียงแมววว นึกเพลงตามเลย น่าย้ากกก เขาชอบบบบย สู้ๆนะคะะะ
    #52
    0
  14. #47 ChanisaraZ (@chanisara99) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 09:24
    น่ารักอะ ./////. เพลงของโฮชิต้องเพราะมากแน่ๆ อยากฟังจังงง
    #47
    0
  15. #43 SaizaiiJung (@saizzzzai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 02:53
    ฮื้อออน่ารักมากๆเลย .__.// ? นี่พยายามคิดเพลงตาม(?) 555555 เรื่องดีมากเลยค่ะอยากให้เป็นฟิคยาวเลยนะเนี่ย แฮ่ๆ >_<
    #43
    0
  16. #37 :Nyx: (@thitawee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 23:52
    โอ้ยยยยย น่ารักแท้ ในที่สุดก้พูดแล้ววว
    #37
    0
  17. #36 byaaaaaa (@sqpacebmxo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 17:16
    ฮื่อออน่ารัก จี้พูดแล้ว/
    #36
    0
  18. #35 fdsfdw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 21:15
    หื้มมมมมม เป็นโรคที่เก๋มากง่ะ//เดี๋ยวๆ 555

    ดาวโฮชิต้องปกป้องจี้ให้ได้นะรู้ไหม ยิ่งคิดว่าเพลงโฮชิมันเพราะแค่ไหน ก็ฟินไปไกล เขินนนนน
    #35
    0
  19. #31 kookminlism (@iamthebigpig) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 03:53
    อ้อออออ เป็นเพราะงี้เองสินะอูจีถึงไม่พูดละก็ใส่ผ้าปิดปากตลอด แอบเก๋เบาๆ 5555 ชอบการดำเนินเรื่อง
    อูจีช่างน่าปกป้องโฮชิก็ละมุนเหลือเกิน ชอบบบบบบบบบบบบบบ >< น่าร้ากกกกกก
    มาต่อเร็วๆน้าาาาา ^^
    #31
    0
  20. #30 MUAI_1004 (@MUAI_1004) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 01:45
    ชอบอ๊าาา >< อูจิพูดซะที 5555  ไรต์อัพเร็วๆนะค่าาา
    #30
    0
  21. #29 wangtnp (@wangtnp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 00:14
    อ่านแล้วฟินมากๆเลยค่ะ>///<
    #29
    0
  22. #28 โด้โด้ (@gamkanwara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 23:08
    พระเจ้าอูจีพูดแล้ววววว .จุดพลุ
    #28
    0
  23. #27 npsrjab (@baby-jab-bap) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 21:42
    อ้ายยยยยยยยยย นั้ลลั่คคคคคคคคคคคคคคคคค -////////- โรแมนติกนะเนี่ย ฮื่ออออ ชอบอะ นี่! อย่าพึ่งตับจบซี่ นะๆ ต่ออีก กำลังเคลิ้ม -/-
    #27
    0
  24. #24 MY_Smile-TAOZI (@coba) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 16:18
    ฮื้อออออ เป็นฟิคที่ดีมากเลยค่ะะ ละมุนสุดด อ่านแล้วจิกตัวเองไปด้วยเลยยย จี้น่ารักจังงง
    #24
    0
  25. #23 mapranglism- (@maprang-cl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 15:13
    เย่ จี้ค่าตัวไม่แพงแล้ว ได้พูดแล้วพูดเยอะด้วย นั่ลลัคคคคึคค ต่อๆนะไรต์ ฮือชอบ
    #23
    0
  26. #22 MySassyGirl (@54665899) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 15:13
    โอยยยยยย เขินนนนนนน แอบตลกตรงที่โฮชิบอกตัวเอง เขาไม่ได้ชมแก เขาชมเพลงแก 55555 มันละมุนนนนอ่าาาา รีบมาต่อเรววววๆน้าาาาาา จะลงแดงงแล้ววว
    #22
    0