「Seventeen」- everymooooooood. | { os / sf }

ตอนที่ 11 : { sf } hozi - The boy who always wears mask VII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    17 ม.ค. 59



The Boy Who Always Wears Mask VII
- Hoshi x Woozi -




             “ไหนๆก็มาตั้งไกลแล้ว ทำไมไม่เข้าไปเยี่ยมคนไข้หน่อยล่ะคะ”

 

            เสียงใสเอ่ยทักคนที่เพิ่งจะเดินห่างออกไปไม่กี่ก้าว เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนที่ดูแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ได้อยู่ในละแวกนี้ชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาหาหญิงสาวเจ้าของเสียงเรียก

 

            “ครับ.. ?”

 

            “เธอนั่นแหละ พี่เห็นมายืนมองอยู่หลายวันแล้ว ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะ”

 

            “มะ..ไม่เป็นไรหรอกครับ พอดีผมว่าจะกลับแล้ว” ปฏิเสธไปพร้อมกับยิ้มแหยๆให้อีกฝ่าย โค้งหัวให้เบาๆก่อนจะหันกลับไปและเดินต่อ

 

            “จะไปข้างหน้าโรงพยาบาลใช่ไหม” เสียงเดิมยังคงทำให้เด็กหนุ่มหยุดเดินได้อีกครั้ง “พี่ต้องไปธุระที่ตึกด้านหน้าพอดี ขอเดินไปด้วยได้ไหมคะ”

 

            หญิงสาวพูดโดยที่ไม่รอคำตอบ ก้าวเท้าเร็วๆเพื่อเดินไปพร้อมกับเด็กหนุ่มที่ยังทำหน้างงอยู่ ด้วยความที่อีกฝ่ายมีอายุมากกว่าเขาแน่นอน มันคงจะเสียมารยาทมากถ้าเขาตอบกลับไปว่าไม่ได้ครับ เขาจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินก้มหน้าก้มตามองพื้นไปเรื่อยๆโดยที่มีหญิงสาวเดินอยู่ข้างๆ

 

            “เป็นเพื่อนกับจีฮุนหรอคะ”

 

            “ฮะ.. ใช่ครับ” เด็กหนุ่มตอบตะกุกตะกัก แปลกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเรียกอูจีด้วยชื่อจริง

 

            “รู้ด้วยหรอว่าจีฮุนอยู่ที่นี่ พี่ไม่เคยเห็นใครมาหาเขาเลย คิดว่าเขาไม่บอกใครซะอีก”

 

            “อ๋อ.. เอ่อ....”

 

            “เอ้อ! พี่ชื่อยูจินนะ จอง ยูจิน เป็นพยาบาลประจำของจีฮุนเขาน่ะ” หญิงสาวแนะนำตัวขัดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายอ้ำๆอึ้งๆเหมือนคนไม่รู้จะพูดอะไร หน้าสวยๆยกยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร เสียงใสๆดังเจื้อยแจ้วออกมาไม่หยุด แถมยังยกมือทักทายพยาบาลและหมอคนอื่นที่เดินสวนมาเป็นระยะๆ ขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเหมือนจะเป็นคนหยิ่งๆนิ่งๆโดยสิ้นเชิง

 

            “อ่า.. ผมโฮชิครับ เป็น..เพื่อนที่โรงเรียนน่ะครับ”

 

            “ดีจัง เห็นเธอมาเยี่ยมจีฮุนแล้วพี่ดีใจจริงๆนะเนี่ย คิดว่าเขาจะไม่มีเพื่อนซะแล้ว”

 

            “แหะๆ เขาก็..พอจะมีเพื่อนอยู่บ้าง..นะครับ” โฮชิพูดโกหกไปนิดหน่อยเมื่อเห็นว่ายูจินดูจะกังวลเรื่องที่จีฮุนไม่มีเพื่อนจริงๆ

 

            “โอ้ยยย ไม่ต้องโกหกก็ได้ค่ะ พี่ดูแลจีฮุนมาตั้งหลายปี รู้หรอกว่าเขาปิดตัวเองไม่คบกับใครน่ะ”

 

ยูจินพูดอย่างคนรู้ทัน เขาดูแลจีฮุนมาตั้งแต่เป็นพยาบาลฝึกหัดจนตอนนี้เรียนจบมาหลายปีแล้ว เห็นจีฮุนตั้งแต่ยังตัวเล็กๆ (ตอนนี้ก็ไม่ได้ตัวโตขึ้นซักเท่าไหร่) ตั้งแต่ที่จีฮุนยังเป็นเด็กร่าเริง เป็นที่รู้จักของคนทั้งโรงเรียน แน่นอนว่าเขาผ่านจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ของชีวิตจีฮุนมาด้วย เรียกได้ว่าเห็นความเปลี่ยนแปลงทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับจีฮุนเลยก็ว่าได้ ยูจินรักจีฮุนเหมือนน้องชายแท้ๆของตัวเอง จึงปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากๆ และยังหวังอยู่ลึกๆด้วยว่าจะมีซักวันที่จีฮุนกลับมาเป็นคนเดิมได้อีกครั้ง

 

“ว่าแต่ไปทำอีท่าไหนล่ะคะจีฮุนเขาถึงยอมคุยกับเธอน่ะ”

 

“เอ่อ...”

 

“คำถามยากไปหรอ งั้นเอาง่ายๆก่อนดีกว่า มาตั้งไกลเลย รู้ได้ยังไงว่าจีฮุนอยู่ที่นี่คะ” ยูจินถามอีก

 

“ก็..เพื่อนบอกมาอีกทีน่ะครับ เขาสนิทกับอาจารย์ห้องพยาบาล”

 

โฮชิตอบไปตามความจริง อูจีไม่ไปโรงเรียนเกือบสองสัปดาห์ เขาเองก็ได้แต่นั่งเครียดเนื่องจากจนปัญญาที่จะไปตามหาแล้ว

จนเมื่อหลายวันก่อนจองฮันมาขอคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว จองฮันเล่าให้ฟังว่าเขาไม่สามารถสรุปยอดนักเรียนที่เข้าออกห้องพยาบาลประจำสัปดาห์ที่ผ่านมาได้ เนื่องจากเด็กห้อง X ที่ชื่อจีฮุนไม่ได้เซ็นชื่อไว้ ลองไปถามอาจารย์แล้วถึงได้รู้ว่านักเรียนคนนั้นหมดสติระหว่างถูกทำโทษ ถูกพามาพักฟื้นที่ห้องพยาบาลแต่ก็ไม่ฟื้นซักที จนอาจารย์ไปค้นประวัติเจอว่ามีโรคประจำตัวและคงจะไม่ฟื้นง่ายๆถ้าปล่อยไว้แบบนี้ จึงถูกพาไปส่งโรงพยาบาล หลังจากนั้นก็ยังไม่กลับมาเรียนอีกเลย

 

รู้แบบนี้ใครๆก็ต้องเดาได้ว่าจีฮุนเป็นชื่อจริงของอูจี

 

ยิ่งจองฮันเห็นว่าโฮชิทำหน้าเครียดมาตั้งแต่วันที่ไปห้องพยาบาลแล้วจึงอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงทั้งอูจีและเพื่อนสนิทของตัวเอง จองฮันตัดสินใจไปทำงานใช้ทุนที่ห้องทะเบียนเพื่อแอบดูแฟ้มประวัติของอูจี เขาเองก็ไม่มั่นใจนักว่าอูจีจะรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลในประวัติไหม แต่คิดว่าลองเอาเรื่องนี้ไปบอกโฮชิดูอาจจะทำให้เพื่อนหายเครียดบ้างก็ได้

 

แค่โฮชิได้ยินชื่อโรงพยาบาลเขาก็แทบจะไม่สนใจอะไรแล้ว โฮชิรีบไปที่โรงพยาบาลในเย็นวันนั้น ใช้เวลาเดินทางมากกว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะมาถึงได้ แต่ก็ใจชื้นขึ้นเยอะเมื่อประชาสัมพันธ์บอกว่ามีคนไข้ชื่ออี จีฮุนอยู่ที่โรงพยาบาล

 

 

เขามาที่นี่ทุกวันหลังเลิกเรียนเป็นเวลาหลายวันแล้ว พ่ายแพ้ให้กับความไม่กล้าของตัวเองทุกครั้งและทำได้แค่ยืนมองคนตัวเล็กจากช่องกระจกใสเล็กๆบนประตูห้อง บางวันคนตัวเล็กก็นั่งอ่านหนังสือจนหลับไป บางวันก็เปิดทีวีแล้วเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆจนพี่ยูจินมานั่งดูด้วยถึงจะยอมหยุดเปลี่ยน บางวันก็นั่งเหม่ออยู่เป็นชั่วโมง โฮชิทำได้แค่แอบมองอยู่แบบนั้นจนกระทั่งฟ้ามืดจึงยอมกลับหอพักก่อนที่รถจะหมด

 

“เธอต้องเลี้ยวขวาไปขึ้นรถตรงนู้นใช่ไหม เดี๋ยวพี่จะขึ้นไปชั้นสาม งั้นแยกกันตรงนี้แล้วกันนะ”

 

ยูจินชวนโฮชิคุยอะไรไปเรื่อยเปื่อยระหว่างที่เดินมาจนถึงตึกด้านหน้าของโรงพยาบาล เขาสองคนแยกกันตรงหน้าบันไดหนีไฟที่ยูจินชี้ว่าจะเดินขึ้นไป (ยูจินบอกว่าเขาไม่ชอบการเบียดกับคนอื่นในลิฟต์ซักเท่าไหร่จึงใช้บันไดหนีไฟนี้ตลอด) โฮชิกล่าวลาพยาบาลสาวก่อนจะเดินเลี้ยวขวาไปทางป้ายรถบัส

 

 

“โฮชิ!

 

ยูจินเป็นคนที่มีความสามารถในการหยุดฝีเท้าของคนอื่นจริงๆ เป็นครั้งที่สามแล้วที่เสียงใสของยูจินทำให้โฮชิต้องชะงักแล้วหันกลับไปหาต้นเสียงที่กำลังวิ่งมาหาเขา

 

“วันพรุ่งนี้จะมาอีกไหมคะ”

 

“....มาครับ”

 

“ว่าแล้วเชียว คือพี่ก็ไม่รู้นะว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมเข้าไปเยี่ยมจีฮุน กลัวพี่รึเปล่า? พี่รู้ว่าพี่เป็นคนหน้าดุ เธออาจจะไม่กล้าเข้าไปในห้องเพราะมีพี่อยู่ก็ได้ แต่วันนี้เรารู้จักกันแล้วนะ ถ้าพรุ่งนี้เธอจะเข้าไปหาจีฮุนก็เข้าไปได้เลยนะ”

 

“......”

 

“จีฮุนเขาเจอพี่ทุกวันคงจะเบื่อหน้าพี่แล้วล่ะค่ะ ถ้าเขาเจอเธอบ้างอาจจะดีขึ้นก็ได้ ช่วงนี้เขาดูเหงาๆนะ พี่ไม่ชอบให้เขาเป็นแบบนี้เลย”

 

“.......”

 

“พี่ว่าเธอก็คงไม่ชอบหรอกใช่ไหมล่ะ ถ้างั้นก็เข้าไปหาจีฮุนเขาบ้างนะคะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

มันคงจะดูไม่แฟร์เท่าไหร่ถ้าโฮชิจะทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เขาสบายใจที่ได้เห็นกับตาตัวเองว่าอูจีสบายดีแล้ว และคิดว่าอีกไม่กี่วันก็คงจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ แต่อูจีคงจะไม่สบายใจเท่าไหร่ที่อยู่ๆตัวเองก็ต้องมาป่วยแบบนี้ แถมยังดูเหงาๆอย่างที่พี่ยูจินบอกจริงๆด้วย

 

“จะไม่เข้าไปหาจีฮุนเขาจริงๆหรอคะ”

 

“....เอ่อ ..ผมขอโทษครับ”

 

“ไม่ต้องขอโทษพี่หรอก เธอคงมีเหตุผลของเธอแหละเนอะ ตอนนี้จีฮุนหลับอยู่ พี่ว่าเราไปหาที่นั่งคุยกันตรงนู้นดีไหม”

 

 

 

ยูจินเดินนำโฮชิไปยังสวนหย่อมของโรงพยาบาลที่อยู่ด้านหลังของตึกที่อูจีพักอยู่ ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันเสาร์แต่คนก็ยังไม่ได้เยอะมากจนน่าอึดอัด ใช้เวลาไม่นานก็หาที่นั่งดีๆที่ไม่มีใครมารบกวนได้

 

“เรื่องเมื่อวาน...”

 

“ของเมื่อวานก็ไม่ต้องขอโทษพี่เหมือนกันค่ะ พี่ไม่โกรธอะไรเธอหรอก” ยูจินพูดขัด เขารู้ดีว่าเด็กหนุ่มจะพูดอะไร วันก่อนเขาเพิ่งจะบอกไปว่าอยากให้โฮชิเข้าไปหาจีฮุนในวันพรุ่งนี้ ซึ่งก็คือเมื่อวานนั่นเอง แต่สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ไม่ได้เข้าไปหาจีฮุนอยู่ดี ความจริงแล้วเมื่อวานยูจินไม่เห็นด้วยซ้ำว่าโฮชิมาที่โรงพยาบาล

 

“พอดีผมติดธุระที่โรงเรียนนิดหน่อยน่ะครับ ก็เลยไม่ได้มาเลย” โฮชิพูดเสียงอ่อย

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เมื่อวานจีฮุนเขามีนัดตรวจจนดึกด้วย ถ้าเธอมาก็คงจะได้เจอแค่ไม่นานอยู่ดี”

 

“อ่า... ครับ”

 

“วันนี้มาตั้งแต่เช้าเลย จะอยู่ทั้งวันเลยไหมเนี่ย”

 

“ครับ คงจะกลับตอนเย็นๆเหมือนเดิม”

 

“แล้วจะยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องไปตลอดแบบนี้จริงๆหรอคะ”

 

“.......”

 

“ช่างเถอะ มันก็แล้วแต่เธอเนอะ”

 

“.......”

 

“พี่เห็นเธอมาหาจีฮุนหลายวันแล้ว.. พี่ถามได้ไหมว่าเธอเป็นอะไรกับเขาน่ะ”

 

            “ฮะ...”

 

            อยู่ๆยูจินก็ถามเขาด้วยน้ำเสียงจริงจังจนตั้งตัวไม่ทัน โฮชิอ้ำอึ้งไปนิดหน่อยเมื่อเจอกับคำถามที่ตัวเองไม่คาดคิดมาก่อน

 

            “เป็นเพื่อนกันครับ.. อยู่ห้องเดียวกัน”

 

            “แค่นั้นเองหรอ”

 

            “เอ่อ ก็อยู่หอเดียวกันด้วยครับ ..ห้องข้างๆกัน”

 

            “บังเอิญจัง ถ้างั้นเธอก็เป็นคนเดียวที่จีฮุนเขาคุยด้วยเลยใช่ไหมคะ”

 

            โฮชิพยักหน้าไปแทนคำตอบ รู้สึกถึงความร้อนที่ค่อยๆแผ่ไปทั่วใบหน้า

 

            “งั้นพี่ถามแบบนี้ดีกว่า..”

 

            “.......”

 

            “คิดอะไรกับจีฮุนรึเปล่าคะ”

 

 

 

 

 

            “ไหนพี่บอกว่าจะปลุกผมไง”

 

            คนตัวเล็กบ่นกระปอดกระแปดเมื่อเห็นพยาบาลสาวเดินเข้ามาในห้องพักของตัวเอง เขาหลับไปเกือบชั่วโมงและเพิ่งตื่นได้ไม่ถึงสิบนาที แถมยังพบว่าตัวเองอยู่ในห้องคนเดียวทั้งๆที่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนยังมีพยาบาลสาวคนสนิทอย่างยูจินนั่งอยู่เป็นเพื่อนแท้ๆ ยูจินรับปากอย่างดีว่าจะปลุกถ้าเห็นว่าเขาเผลอหลับไป แต่ก็นั่นแหละ สุดท้ายเขาก็ตื่นมาและพบว่ายูจินไม่ได้ปลุกเขาอย่างที่บอก แล้วก็ไม่ได้อยู่ในห้องซะด้วย

 

            “อะไรล่ะคะ พี่ก็ต้องไปทำงานทำการบ้างไหมล่ะ” ยูจินฉีกยิ้มกว้างใส่จีฮุน บีบแก้มยุ้ยๆของคนตัวเล็กไปเต็มแรงด้วยความเอ็นดู

 

            “ไม่เอาอ่ะ พี่เป็นพยาบาลประจำของผมอ่ะ ไม่ต้องไปทำงานอื่นสิ”

 

            “โอ้ยย ทำไมเป็นเด็กงอแงแบบนี้คะ นี่พี่ก็จะแวะมาปลุกเธอก่อนเนี่ย ได้เวลาทานข้าวกลางวันแล้ว เธอตื่นแล้วก็ดี งั้นพี่ไปทำงานต่อนะ”

 

            “พี่จะปล่อยผมไว้คนเดียวอีกแล้วหรอ ผมเบื่อจะแย่แล้วเนี่ย” จีฮุนงอแง

 

            “รู้น่าว่าเบื่อ พี่เอาหนังสือการ์ตูนมาให้แล้วค่ะ อ่านๆไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปช่วยงานที่ห้องฉุกเฉินก่อน ไม่นานหรอก แล้วจะรีบกลับมาเล่นด้วยนะคะ”

 

            จีฮุนได้ยินแบบนั้นแล้วก็กรอกตาเบาๆ ซึ่งแน่นอนว่ายูจินไม่เห็นที่เขาทำหรอก ยูจินเป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่วันที่รู้จักกันครั้งแรกแล้ว ชอบพูดรัวเป็นชุดจนคนฟังเหนื่อยแทน แถมยังไม่เคยรอให้คู่สนทนาตอบอะไรเลยซักครั้ง แค่มาพูดๆๆแล้วก็เดินจากไปโดยที่ไม่สนใจเลยว่าอีกฝ่ายจะฟังทันไหม แล้วจะมีอะไรสงสัยรึเปล่า

 

            คนตัวเล็กถอนหายใจเบาๆให้กับความน่าเบื่ออีกครั้งก่อนจะลากโต๊ะที่มีอาหารกลางวันวางอยู่เข้ามาหาตัว เขาอยู่โรงพยาบาลมาสิบเอ็ดวันแล้ว รวมวันแรกที่เขายังไม่ฟื้นอีกก็เป็นสิบสอง เกือบสองสัปดาห์ที่ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอนเฉยๆอยู่กับที่ รอให้หมอเข้ามาตรวจนิดๆหน่อยๆแล้วก็ไป ยังดีที่มีพี่ยูจินอยู่เป็นเพื่อนและคอยหาอะไรให้ทำแก้เบื่อบ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้หายเบื่อซักเท่าไหร่

 

           

            น่าแปลก... ทั้งๆที่แต่ก่อนก็เคยใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลนานจนแทบจะย้ายที่อยู่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเบื่อมากขนาดนี้เลย ครั้งนี้ถือว่าเป็นแค่ช่วงสั้นๆด้วยซ้ำ แต่เขารู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไปเลย...

           

            อะไรบางอย่างที่ว่าคืออะไรกันล่ะ...

            ใช่คนบางคนที่ไม่ได้เจอมาหลายวันแล้วรึเปล่านะ...

 

 

 

 

            กว่าประตูห้องพักจะถูกเปิดออกอีกครั้งก็ผ่านไปหลายชั่วโมง คนตัวเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้ววางหนังสือการ์ตูนลงบนโต๊ะข้างเตียง เขาอ่านหนังสือกองโตนี้จบไปเป็นรอบที่สองแล้ว

 

            “นี่คือไม่นานของพี่หรอ”

 

คนตัวเล็กบ่นทั้งๆที่ยังไม่เห็นว่าคนที่เข้ามาใหม่เป็นใคร แต่ก็เป็นคนอื่นไม่ได้แล้วล่ะ เพราะนอกจากหมอก็ไม่มีใครจะเข้ามาในห้องนี้อยู่แล้วนอกจากพยาบาลประจำตัวของเขา และตอนนี้เพิ่งจะบ่ายสามโมง ตามปกติหมอจะเข้ามาตรวจรอบเย็นตอนห้าโมงเย็น

 

“แล้วพี่เอาอะไรมาให้ผมอ่านก็ไม่รู้ ไม่เห็นสนุกเลย ผมอ่านจบไปตั้งส--“

 

คนตัวเล็กบ่นต่อไปเรื่อยเปื่อยแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาใหม่ไม่ใช่พยาบาลสาวอย่างที่คิด

 

 

“น..นาย”

 

“........”

 

“ทำไมถึงเป็นนายล่ะ...”

 

คนที่เข้ามาใหม่เพียงแค่ยกยิ้มบางๆให้ ถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างๆเตียงคนป่วย ก้มหน้าก้มตาหาอะไรบางอย่างจากกระเป๋าเป้ของตัวเองก่อนจะยื่นให้คนตัวเล็กพร้อมกับยิ้มกว้างขึ้นมาอีกนิด

 

“ฉันเอาสมุดเลคเชอร์มาให้น่ะ”

 

“ฮะ...” อูจียังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เท่าไหร่ เขารับสมุดเล่มเล็กมาถือไว้ ขมวดคิ้วแน่นจนอีกฝ่ายเห็นแล้วถึงกับหัวเราะเบาๆออกมา

 

“อีกเดี๋ยวก็สอบแล้วนี่นา นายไม่ได้เข้าเรียนแบบนี้จะเอาอะไรไปสอบล่ะ” โฮชิใช้นิ้วชี้เคาะเบาๆลงบนสมุดในมือของคนตัวเล็ก “เล่มนี้นายเอาไปได้เลยนะ ตั้งใจเขียนใหม่ให้นายเลย”

 

“อื้อ.. ขอบคุณนะ”

 

            “นายเป็นยังไงบ้าง ดูเหมือนจะปกติดีแล้วใช่ไหม” โฮชิถาม

 

            “ก็ไม่เป็นอะไรแล้วแหละ อีกไม่กี่วันก็ได้กลับแล้ว”

 

            “แล้วหายไปตั้งหลายวัน ทำไมไม่บอกกันบ้างเลย”

 

            ดูเหมือนว่าโฮชิจะเปลี่ยนให้ห้องพักผู้ป่วยกลายเป็นห้องสัมภาษณ์ไปซะแล้ว

 

            “มัน..กระทันหันน่ะ”

 

            “ฉันเห็นแล้วแหละ ...เช้าวันนั้นน่ะ”

 

            “หืม นายเห็น ?”

 

            “อื้อ ความจริงฉันน่าจะไปวิ่งกับนาย เผื่อนายเป็นอะไรฉันจะได้ช่วยทัน” โฮชิพูดไปตามที่ตัวเองคิด

 

            “ม..ไม่เป็นไรหรอก”

 

            “ว่าแต่ทำไมนายไม่บอกอาจารย์ไปล่ะว่านายวิ่งไม่ได้”

 

            อูจีขมวดคิ้วให้กับคำถามเล็กน้อย เขาไม่ได้คิดตั้งแต่แรกว่าคนตาตี่จะมาเห็นเหตุการณ์นั้นด้วย แถมยังจะมานั่งตั้งคำถามประหลาดๆกับเขาตรงนี้อีก

 

            “นายก็รู้นี่ว่าฉันไม่พูด”

 

            “แต่ว่า..”

 

            “ทำไมถามเยอะจัง”

 

            คนตัวเล็กพูดขัดไม่ให้อีกฝ่ายมีโอกาสได้พูดอะไรต่อ สีหน้านิ่งๆกับเสียงเรียบนั้นทำให้โฮชิเดาไม่ถูกว่าคนตัวเล็กกำลังคิดอะไรอยู่

 

            “งั้นฉันขอถามนายบ้างได้ไหม”

 

            “........”

 

            “ทำไมต้องมาหาฉันถึงที่นี่ด้วย”

 

            “........”

 

 

            เงียบกันไปซักพักใหญ่ๆ เหมือนกับว่าบรรยากาศของความอึดอัดจะกระจายตัวไปทั่วทั้งห้องแล้ว

 

 

            “ก็..เอาสมุดเลคเชอร์มาให้นายไง” โฮชิตอบเหมือนกับที่บอกคนตัวเล็กตั้งแต่แรก

 

            “อย่างงั้นหรอ....” อูจีพยักหน้าช้าๆให้กับคำตอบของอีกฝ่าย

 

            “ความจริง...”

 

            “........”

 

            “ฉันก็เป็นห่วงนายด้วยนั่นแหละ ..ก็เลยมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง”

 

            “.........”

 

            คนตัวเล็กไม่ได้ตอบอะไร สายตามองกวาดไปทั่วๆห้องเหมือนหาจุดโฟกัสไม่ได้ ในขณะที่คนตาตี่ก็เอาแต่ก้มมองมือตัวเองอยู่นานกว่าจะเงยหน้ามามองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เพ่งไปที่หน้าจอทีวีทั้งๆที่ไม่ได้เปิดอยู่ โฮชิหายใจเข้าแรงกว่าปกตินิดหน่อยก่อนจะพูดต่อ

 

 

            “แล้วก็....”

 

 

            “........”

 

 

            “ฉัน...คิดถึงนายน่ะ”












  CR.SQW

#everymoodfic

อยู่ๆก็มีตัวละครใหม่เฉยเลย
ความจริงแล้วในทุกๆความสันพันธ์มันก็ต้องมีคนคอยช่วยบ้างเนอะ
อย่างน้อยก็น่าจะช่วยให้คิดอะไรกันได้บ้าง ถถถถถถ

ขอโทษที่ทำฟิคไม่มุ้งมิ้งไปตอนนึงค่ะ ;-;
แต่ว่าไม่ดราม่านะ อันนี้จริงจังเลย จะไม่มีการดราม่าอะไรทั้งนั้น 555555

ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ
วันนี้ทอล์คสั้นๆก็พอ ขี้เกียจ -////-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

291 ความคิดเห็น

  1. #287 P' P (@pendeavour) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 11:27
    นี่แหละ ต้องแบบนี้ คิดถึงก้ต้องบอกว่าคิดถึง
    #287
    0
  2. #259 Candy (@Candy_p) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 09:49
    ใช่ค่ะ คิดถึงก็บอกไปว่าคิดถึงเนาะ!! โฮชิรู้สึกผิดแย่เลยอ่ะดิ ไม่เศร้านะ โอ๋ๆ.. ว่าแต่ท่านจี้ดุจัง ฮือ เป็นเรานี่จะสะอึกไปสักพักใหญ่ ก็คนมันห่วงนี่นา ได้แต่มองห่างๆ พอได้คุยก็อยากรู้บ้าง ._.
    #259
    0
  3. #244 Greenkung94 (@greentea2012) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 21:22
    กรี๊ดดดดด อ่านตอนแรกๆอิซูนกากอ่ะ
    กล้าๆหน่อยสิเข้าไปหายจี้เลย
    อ่านไปอ่านมา กรี๊ดค่ะ เขินมากเลย
    อิซูนไม่กากแล้วค่ะ ทำเอาเขินไปอีก ฮืออออ
    จี้ไม่เป็นไรมากแล้วใช่ไหม?
    หายไวๆนะจี้ กลับไปอยู่หอให้ซูนดูแลต่อไวๆนะ
    #244
    0
  4. #213 SonetA (@looksor) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 11:14
    ซูนยองคนกาก โถถถถถถถถถถถถถถถ ไม่กล้าหาเค้า
    แต่พอจบตอน ไม่กากแล้วนะ กล้าพูดแล้วนะ ตุนยองของพรี่ 5555
    #213
    0
  5. #197 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 03:55
    กรีดร้องแรงมากคะ
    #197
    0
  6. วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 20:25
    มาต่อนะคะ จะรอคะ
    #153
    0
  7. #151 Looppiez● (@looppiez) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 07:23
    พี่ซูนเรื่องนี้ก็อ่อนด๋อยอีกแล้ว 555555 เฝ้าอยู่หน้าประตู อ้างว่าเอาเลคเชอร์มาให้ งุ้ยยย 55555 คิดถึงกันนนนนนน
    #151
    0
  8. #150 I'view (@view1994) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 05:06
    ฉัน....คิดถึงนายน่ะ โอ๊ยยย พิซูนไม่ป๊อดแล้ว กว่าจะยอมเข้าไปหาได้
    #150
    0
  9. #149 SaizaiiJung (@saizzzzai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 01:48
    จี้งอแงใส่พี่ยูจินน่ารักมากเลยงื้อออ อยากให้จี้กลับมาร่าเริงจัง แล้วไปงอแงใส่ซูนแอนเดอะแก๊งมั้งคงน่ารักน่าดู 555555 ซูนคนป๊อดดดมาทุกวันแต่ไม่เข้า แต่ประโยคท้ายไม่ป๊อดแล้วงุ้ยย .////.
    #149
    0
  10. #148 bubblemuk (@mukkiehoney) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 00:14
    ซูนยองคนป๊อด55555555 มาหาทุกวันแต่ไม่กล้าเข้า โถชีวิต แต่สุดท้ายนางก็กล้าค่ะ5555555 พี่ซูนเลิกป๊อดแล้วนะ แถมมีการบอกคิดถึงด้วยงุ้ยยย /รออ่านต่อน้า สู้ๆค่า
    #148
    0
  11. #147 Vee_vy_Vee (@Vee_vy_Vee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:22
    อั๊ยยยยยย พิซูนนนน ชอบเค้าก็บอกไปเถอะค่ะ เชียร์อยู่555555555 ในที่สุดก็เข้าไปหา หลังจากที่ด้อมๆมองๆเขาอยุ่นานหลายวัน5555555
    #147
    0
  12. #146 Vee_vy_Vee (@Vee_vy_Vee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:18
    มาแล้วววววววววว พี่ยูจินนนน หนูรักพี่





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 มกราคม 2559 / 22:24
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 มกราคม 2559 / 22:25
    #146
    0
  13. #145 npsrjab (@baby-jab-bap) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:10
    อ๊ากกกกกกกกกกกกก ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    แล้วนี่ตอบพี่พยาบางเขาไปว่าไงค้ะ?? คิดใช่ไหมมม ใช่ไหมมม ฝฝฝฝฝฝฝฝ -//////-

    แค่คิดถึง คิดถึง คิดถึง..?!?
    อ๋อหรออ แค่คิดถึง ?? โอ้ยยย
    อีซุนคนป๊อด ฟฟฟฟฟฟ

    คือเราอินหนักมาก ถถถถ 55555
    #145
    0
  14. #144 ABP'NN (@bpniyay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:06
    มาหาทุกวันขนาดนี้ ไม่ใช่แค่คิดถึงแล้วมั้ยยย แงง้ -//////- เขินน
    ฝากพี่ยูจินช่วย2คนนี้ให้ลงเอยกันด้วยนะคะ 55555 
    รอมาต่อค่าา สู้ๆนะคะ
    #144
    0
  15. #143 Nawaroj Khantee (@b2stline-ex0) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 22:00
    นี่ก็แอบชอบกันทั้งคู่อะ รู้ตัวซักที!!!
    #143
    0
  16. #142 Kamiminto (@Kamiminto) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 16:27
    พี่ซูนไอ่คนป๊อด55555 แต่ไม่ป๊อดแล้วนะ เข้าไปหาแล้ว ชอบเค่าก้บอกไปตรงๆเลยทั้งคู่อะ5555
    #142
    0
  17. #141 mybr2th (@mybr2th) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 16:10
    จีฮุนดูซี้ปึกกับยูจินมาก55555555555 ทั้งเหวี่ยงทั้งบ่นใส่พี่เขาไปหลายชุดเลยยยย พี่ชิเท่มากกก ชอบบบบ ถึงจะไม่ค่อยกล้าตอนแรก แต่ไม่รู้สิสัมผัสได้ถึงความห่วงใย55555555 ในที่สุดก็กล้าสักที ; ^ ; แถมบอกความในใจออกไปด้วย คิดถึงโมเม้นในห้องพี่ชิ คิคิ
    #141
    0