::ระบบภารกิจเปลี่ยนชีวิต::

ตอนที่ 48 : ตอนพิเศษ1 อลิสา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 243 ครั้ง
    17 ธ.ค. 62

ตอนพิเศษ1 อลิสา








ชีวิตของฉัน.. นางสาวอลิสา ธาดาวรวงศ์.. มันไม่ได้สวยหรูเลิศเลอ ไม่ใช่ทางที่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ แต่เป็นทางที่โรยไปด้วยหนามกุหลาบแหลมคม ที่พร้อมทิ่มแทงฉันอยู่ตลอดเวลา หากก้าวพลาดเพียงแค่ครั้งเดียว สิ่งที่ตามมาคือบาดแผลที่เจ็บปวดสุดจะทน..


แม่ของฉันท่านเสียไปนานแล้ว ตั้งแต่ฉันอายุได้แค่5ขวบเท่านั้น สิ่งที่หลงเหลือไว้มีเพียงความทรงจำ และรอยยิ้มที่ท่านเคยยิ้มให้ฉันในวันวาน.. ที่ฉันจำได้ไม่เคยลืม


คุณพ่อของฉันรับราชการครู สอนวิชาเกษตร ให้กับโรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง ท่านเลี้ยงฉันมาอย่างดี สอนให้รู้จักระเบียบวินัยและการเป็นคนดีของสังคม ท่านจะดุและเข้มงวดมาก หากฉันทำอะไรที่ไม่สมควรไม่เหมาะสม..


ชีวิตของฉันก็อยู่ในกรอบระเบียบเป็นอย่างดี ไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง จนกระทั่งวันหนึ่ง.. วันที่ทำให้ฉันมาถึงจุดเปลี่ยนของชีวิต..


สาเหตุมันเริ่มต้นมาจากงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของเพื่อน.. หากแต่มันไม่ได้จัดที่โรมแรมหรือจัดที่บ้านเหมือนอย่างทุกครั้ง.. แต่มันจัดขึ้นที่ผับแห่งหนึ่ง ฉันบอกได้คำเดียวเลยว่าไม่เข้าท่า แต่ฉันก็คงขัดเพื่อนไม่ได้หรอกนะ.. งานนี้มันเป็นงานที่จัดให้เฉพาะเพื่อนเท่านั้น จึงทำให้มีเพื่อนอีกนับ10คนที่สนิทกันไปร่วมด้วย.. ในวันนั้นฉันถือว่าได้โกหกพ่อเป็นครั้งแรก.. จะเรียกว่าโกหกก็ไม่เชิง ฉันแค่บอกว่าจะไปงานวันเกิดเพื่อน แต่ไม่ได้บอกว่าที่ไหนเท่านั้น..


ฉันเดินเข้าไปในผับที่เพื่อนเป็นลูกสาวของเจ้าของผับแห่งนี้ ฉันรู้ตัวดีว่าไม่ควรมาที่แบบนี้ แต่ในเมื่อเพื่อนขอร้อง ฉันก็ไม่รู้จะปฎิเสธยังไง ยังดีที่พนักงานพาฉันเดินตรงไปที่ห้องVIP ถ้าหากให้ไปนั่งรวมกับคนด้านนอกนี้ ฉันว่าฉันคงกลับบ้านดีกว่า ด้วยเสียงเพลงที่ดังมาก จนทำให้ฉันที่ไม่เคยได้สัมผัสประสบการณ์แบบนี้เกิดอาการหูอื้อ ลำโพงที่ดังกระหื่มทำให้หัวใจฉันแทบเต้นผิดจังหวะ คิดในใจไว้เลยว่าฉันจะไม่มีทางมาที่แบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง..


ก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องVIP ฉันสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ดูแตกต่างจากคนที่นี่.. หน้าตาของเขาออกแนวเกาหลี แทบจะเป็นจุดเด่นหนึ่งเดียวในผับแห่งนี้ เขานั่งดื่มอยู่คนเดียว ถึงแม้จะมีสาวๆเข้ามาหาไม่ขาด แต่แปลกที่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีสนใจเลยแม้แต่น้อย..


หรือว่าเขาจะเป็นเกย์?


หลังจากนั้นไม่นานฉันก็ได้รู้..ว่าฉันคิดผิด..


งานสังสรรค์ใช้เวลาไม่นานมาก เพราะถึงยังไงก็ยังเป็นเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ จึงไม่ควรกลับบ้านดึกดื่น


ออกมาจากห้องVIP ฉันก็เจอกับผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว.. มันแปลกมาก ทำไมฉันต้องมองไปทางเขาบ่อยๆด้วย หรือว่าฉันจะหลงเสน่ห์์ของเขาเข้าให้แล้ว แต่ฉันคงได้แต่คิดเท่านั้น ฉันแค่เด็กอายุ16 ส่วนเขาดูยังไงก็อยู่ในวัยทำงาน


แล้วฉันสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง.. มีผู้หญิงคนหนึ่งท่าทางมีพิรุธกำลังกระซิบกระซาบกันบาร์เทนเดอร์ชาย ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆเพื่อแอบฟัง.. แล้วก็รู้ได้ทันที เมื่อผู้หญิงคนนั้นหยิบเอาซองยาแปลกๆออกมาจากกระเป๋า แล้วก็ชี้มือไปทางชายเกาหลีคนนั้น


เมื่อเห็นแบบนั้นฉันก็รีบมาบอกเพื่อน เพราะถ้าให้ฉันจัดการเองก็คงไม่กล้า


เมื่อเพื่อนสาวลูกเจ้าของผับรู้ ก็เดือดทันที.. ใครหน้าไหนมาทำเรื่องชั่วๆในร้านนี้ต้องผ่านเธอให้ได้ก่อน..


เด็กสาวและเพื่อนใจสาวนับสิบคนมุ่งตรงไปที่เกิดเหตุ เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินนำ และมีชายแปลกหน้าเข้ามาผยุงหนุ่มเกาหลีคนนั้น เหมือนกับว่าจะพากลับบ้าน..


หรือเขากินยานั่นไปแล้ว?


จากสภาพเหมือนกับคนเมาเละเทะ ทั้งๆที่เมื่อกี้เขายังดีๆอยู่เลย..


"ขอโทษนะครับ ขอทางหน่อยครับ พอดีเพื่อนผมเมากำลังจะพากลับบ้าน"


หือออ? เพื่อน? หากเป็นคนอื่นอาจจะเชื่อ.. แต่ฉันที่แอบมอง?มาตั้งแต่ต้น รู้เลยว่าไม่ใช่


ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะเคลียร์ปัญหานี้จบ.. เมื่อเพื่อนของฉันบอกว่าเป็นลูกสาวเจ้าของร้านนี้ และชี้ไปทางกล้องวงจรปิดที่ติดไว้อย่างแนบเนียน อีกฝ่ายก็ยอมถอย..


ชายหนุ่มเกาหลีที่อยู่ในสภาพเมาไม่มีสติ พูดจาไม่รู้เรื่อง บ่นเป็นภาษาเกาหลีที่ไม่มีใครฟังออก ฉันก็ได้แต่กลุ้มใจ.. จะเอายังไงกับเขาดี?


สุดท้ายเพื่อนสาวของฉันก็แนะนำให้พาเขาไปพักที่คอนโดของเธอก่อน ซึ่งเป็นคอนโดที่ซื้อเอาไว้เฉยๆ นานๆจะมาพักทีนึง ฉันก็คิดว่าดีเหมือนกัน หากปล่อยไปแบบนี้คงได้ไปนอนข้างถนนแน่ๆ


คนขับรถของเพื่อน เข้ามาในผับและพยุงตัวของหนุ่มเกาหลีนั้นขึ้นรถ กว่าจะพยุงไปถึงรถได้ก็ทำเอาคนขับรถนั่งหอบอยู่หน้าประตู


จะไม่ให้เหนื่อยได้ยังไง คนขับรถสูง170 ส่วนชายเกาหลีนั้นปาไป195! ไม่รู้เขาจะสูงไปไหน.. แถมตัวก็ยังหนักอีก


เพื่อนบางส่วนกลับบ้านไปก่อนแล้วเพราะบ้านอยู่คนละทางกัน ก็จะเหลือฉันและดาริกาเจ้าของวันเกิดที่ฉันพูดถึงนี่แหละ ฉันสองคนและคนขับรถที่ชื่อลุงคำอีกหนึ่งช่วยกันพาชายชาวต่างชาติคนนี้ขึ้นไปที่ห้อง1006 หรือก็คือชั้น10ห้อง06นั่นเอง..


ดาริกาและลุงคำขอตัวกลับบ้านหลังจากที่พาคนเมา(ยา)มานอนที่เตียงได้แล้ว ฉันเองก็บอกพวกเขาไปว่าขอจัดการอะไรอีกหน่อยแล้วจะกลับทีหลัง


ทั้งสองเดินพ้นประตูห้องไป.. ในห้องนี้ก็เหลือฉันกับเขา..แค่สองคน บอกก่อนเลยนะ ฉันไม่ได้คิดอกุศลอะไรเลย


ฉันเช็ดตัวให้เขาอย่างลวกๆ ใช่ว่าจะไม่อาย.. แต่ก็เป็นห่วงกลัวเขาจะนอนไม่สบายตัว เผื่ออาการเมายา?จะลดลงบ้าง.. ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้หญิงคนนั้นเอายาอะไรให้เขากินอาการถึงได้เป็นแบบนี้ แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน


ชายหนุ่มที่ฉันยังไม่รู้จักชื่อ นอนกระสับกระส่ายไปมาจนที่นอนยับไปหมด ฉันที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจ


"น้ำ! ใช่ต้องให้กินน้ำ.."


มันเป็นความคิดชั่ววูบที่บอกว่าการดื่มน้ำเยอะๆจะช่วยเจือจางสารพิษ ไม่ว่ามันจะจริงหรือไม่จริง ฉันก็พุ่งตัวไปเปิดตู้เย็นเทน้ำใส่แก้ว พร้อมทั้งยกมาเสิร์ฟในเวลาไม่นาน


แต่ว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิด เมื่อความเร่งรีบส่งผลให้น้ำในแก้วแทบจะเทลงบนตัวของเขาทั้งหมด.. แต่มันก็สามารถทำให้เขาตื่นได้เหมือนกันล่ะ เพียงแค่ต่างวิธีการ..


แต่นั่นมันทำให้เรื่องราวมันเลวร้ายลงไปอีก.. หากฉันกลับบ้านพร้อมกับเพื่อน.. หรือหากฉันไม่ไปปลุกเขา.. เรื่องราวเลวร้ายนี้คงไม่เกิด


เธอไม่สามารถสู้แรงเขาได้เลยแท้แต่น้อย.. เธอรู้ได้ทันทีว่ายามันออกฤทธิ์เต็มที่แล้ว ฉันถูกเขาพลักลงบนเตียง และ…ฯลฯ


เวลาเที่ยงคืนกว่า.. ฉันแบกร่างกายที่แทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆกลับบ้าน ฉันต้องกลั้นน้ำตา ฝืนร่างกาย เพื่อไปขึ้นรถโดยสารประจำทาง..


ฉันเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ ไม่ว่าใครก็ไม่มีทางรู้.. ฉันก็ยังทำทุกอย่างเหมือนเดิม ไปเรียน กลับบ้าน ไปเรียน กลับบ้าน... เป็นอยู่อย่างนี้ทุกวัน


แต่แล้วความลับไม่มีในโลก..


ฉันแพ้ท้อง!


หนึ่งชีวิตที่เกิดมาในตอนที่ฉันไม่พร้อม.. แวบแรกคือมีความคิดที่จะเอาเด็กออก แต่มันก็แค่แวบเดียวเท่านั้น.. สัญชาตญาณความเป็นแม่ของฉันมันสั่งห้ามเอาไว้..


แล้วคุณพ่อของฉันก็รู้เรื่องเข้าจนได้.. มันเหมือนกับว่าโลกกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ และฉันกำลังจะตาย.. คุณพ่อไล่ฉันออกจากบ้าน เพราะฉันไม่ยอมบอกว่าใครทำฉันท้อง..


แล้วจะให้บอกพ่อว่าอะไร.. ในเมื่อฉันเองก็ไม่ได้รู้จักเขาเหมือนกัน..


ได้แต่ก้มหน้ารับผลในสิ่งที่ฉันเลือก ระหว่างการเอาเด็กออกแล้วทำทุกอย่างเหมือนเดิม.. กับการเลือกลูกแล้วไปดิ้นรนขวนขวายเอาข้างหน้า.. ฉันเลือกลูก..


ฉันออกจากบ้านมาด้วยข้าวของไม่กี่อย่าง.. เสื้อผ้า3-4ชุด เอกสารประจำตัว และเงินเก็บที่สะสมมาตั้งแต่เด็กอีกนิดหน่อย.. แค่มันก็คงพอให้ฉันหาห้องเช่าราคาถูกอยู่ได้สัก3เดือน


ฉันออกเดินทางไปจังหวัดเชียงใหม่ ด้วยวุฒิ.3 งานที่พอจะทำได้ก็มีไม่กี่อย่าง.. ไม่เลือกงานไม่ยากจน… คำพูดที่แต่ละคนเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย แต่สำหรับฉันมันเป็นแบบนั้นจริงๆ


บ้านเช่าราคาถูกที่อยู่ใกล้กับที่ทำงานของเธอ นั่นคือร้านสะดวกซื้อ หรือมินิมาร์ทเล็กๆที่เงินเดือน9000บาท มันถือว่าสูงมากในตอนนั้น


แรกๆมันก็เหงา เหนื่อย และท้ออยู่บ้าง.. เพื่อนฝูงที่กรุงเทพฉันก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย เพราะตอนนั้นฉันยังไม่พร้อมจะบอกใคร


ใครๆก็บอกว่ามิลินท์เป็นเด็กฉลาด ถึงฉันจะเพิ่งมีลูกคนแรก แต่ก็ได้ศึกษาวิธีเลี้ยงลูกและเฝ้าติดตามพัฒนาการของมิลินท์อยู่เสมอ.. มีหลายครั้งที่ฉันมองดูลูกสาวตัวเล็ก แต่กลับเห็นเป็นหญิงสาวที่อายุพอกับฉัน จากเมื่อก่อนที่ไม่เคยเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่มาตอนนี้ฉันกับเชื่ออย่างสนิทใจ หลายครั้งที่มิลินท์แสดงออกมาเหมือนกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง ทั้งความคิดความอ่านก็ดูโตเกินกว่าที่ฉันจะคิด แม้แต่ผู้ใหญ่บางคนยังคิดไม่ได้แบบมิลินท์เลย..


มิลินท์แนะนำให้ฉันกลับไปพบกับคุณพ่อ


มิลินท์แนะนำให้ฉันเรียนมหาวิทยาลัย


มิลินท์แนะนำให้ฉันสร้างแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตัวเอง


มิลินท์แนะนำให้ฉันได้พบกับเลขาในอุดมคติของใครหลายคน


มิลินท์แนะนำให้ฉันนำพาธุรกิจไปสู่ระดับโลก


และมิลินท์แนะนำให้ฉันได้พบกัยเขาอีกครั้ง..


ฉันเคยบอกเขาไปตอนที่เขาบุกมาที่บ้านของฉันว่า "เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ เพราะเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน"


ซึ่งเขาก็ยอมรับ.. แต่หลังจากนั้นมา.. ฉันก็ได้พบกับเขาบ่อยขึ้น.. เราเริ่มทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการ เขาไม่รีบร้อน แต่จะคอยดูแลฉันและมิลินท์ไม่ขาด


ฉันและเขาคบหาดูใจกันเกือบปี ฉันก็ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกับเขา มันอาจจะเร็วไปหากเทียบกับคู่รักบางคู่ที่คบกันเป็น10ปีจึงตัดสินใจแต่ง แต่ทั้งฉันและเขา.. ด้วยอายุของเราทั้งคู่ถือว่าได้ผ่านอะไรมามาก ฉันอายุ32ปีแล้ว ส่วนเขา41ปี เราทั้งคู่ได้ตัดสินใจแต่งงานกันแล้ว และพากันไปสู่บั้นปลายแห่งชีวิต..


.


.


.


.


.


.


.


"เย้ๆๆ จินจูมีแม่แล้ว.. แม่สาขาา ตอนนี้หนูเป็นลูกสาวคุณแม่เหมือนพี่มิลินท์แล้วใช่ไหมคะ"


ใช่..ดูเหมือนฉันจะได้ลูกสาวเพิ่มมาอีกคน..


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 243 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

323 ความคิดเห็น

  1. #240 CrescentMoonStar (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 20:41
    เอ็นดูจินจู555
    #240
    0
  2. #239 nicgi (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 07:29
    รอคร้าา
    #239
    0
  3. #238 lady-zeara (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:32
    สนุกอ่านเพลิน
    #238
    0
  4. #237 Dar699699 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:28

    รอๆๆๆๆๆ
    #237
    0
  5. #236 Xailice (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:19
    สาออมม่า กับ ป๋าแดซอง

    อนนี่มิลินท์ และ จินจู
    #236
    0
  6. #235 care0985817529 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:03

    รอต่อไป
    #235
    0