::ระบบภารกิจเปลี่ยนชีวิต::

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 ยาจากระบบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 576 ครั้ง
    1 พ.ย. 62

บทที่ 2 



ตริ้ง!

     -คุณได้รับน้ำยาเสริมสร้างพัฒนาการสำหรับเด็ก ระดับ A 1ขวด- 



     หลังจากที่ได้ยลโฉมของน้ำยามหัศจรรย์ ได้แวบเดียว มันก็หายวับเข้าไปอยู่ในหมวดคลังไอเทมของเธอเป็นที่เรียบร้อย 

     เป็นเหตุให้เธอต้องออกคำสั่งความคิด เปิดคลังไอเทมเพื่ออ่านรายละเอียดของมันอีกที

…………….

น้ำยาเสริมสร้างพัฒนาการสำหรับเด็ก ระดับ A


สรรพคุณ: พัฒนาสมองและร่างกายของเด็กให้ก้าวล้ำเกินกว่าเด็กทั่วไป 


น้ำยาระดับ A จะเพิ่มศักยภาพในส่วนต่างๆจากเดิม80%  


หากทารกอายุต่ำกว่า6เดือนดื่มเข้าไปจะช่วยให้ได้รับสรรพคุณแบบเต็ม100% หากอายุมากกว่านั้น สรรพคุณจะลดหลั่นลงมา 


เมื่อเคยดื่มยานี้ไปแล้ว การดื่มครั้งต่อไปจะทำให้สรรพคุณลดลงอย่างมาก



…………...


     มิลินท์น้อยตาลุกวาวทันทีที่เห็นคำบรรยายสรรพคุณที่เกินกว่าที่คิดไว้ ลองคิดเล่นๆ หากเด็กทั่วไปสามารถเดินได้ในช่วงอายุ1ปี แต่สำหรับเธอที่ดื่มยานี้เข้าไป จะใช้เวลาน้อยลงไปเกือบครึ่งนึงเลยทีเดียว 

     'เยี่ยม หากดื่มเจ้านี่เข้าไป ในชีวิตนี้ฉันจะกลายเป็นเด็กอัจฉริยะ แน่นอน '


     มิลินท์ไม่รอช้าเรียกขวดยาวิเศษออกมาทันที ณ ตอนนี้ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้อีกแล้วสำหรับเธอ… 2มือเล็กๆจับขวดยาที่ดูเหมืิอนจะมีขนาดใหญ่เกินมือของเธอไปอีก ต้องใช้ควาพยายามที่จะเปิดขวดยานั้นให้ได้… แต่มันคงเป็นไปได้ยาก เนื่องด้วยสรีระทางร่างกายที่ไม่เอื้ออำนวย การที่มือน้อยป้อมๆของเธอจะเปิดขวดที่เป็นเหมือนหลอดทดลองวิทยาศาสตร์ขนาด500mL. แบบที่มีจุกปิดอยู่นั้น มันต้องใช้แรงและเวลาในการเปิดมัน ...มันไม่ใช่สิ่งที่กำลังของเด็กตัวน้อยๆอย่างเธอจะเปิดได้ในตอนนี้


     เวลาผ่านไปจนคุณแม่อลิสาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ หนูมิลินท์น้อยก็ยังคงไม่สามารถเปิดขวดยานั้นได้ .. หมดแรง… จนมิลินท์ต้องยอมแพ้แล้วเก็บยาเข้าคลังไอเทมไปตามเดิม..เห้ออ~ การเป็นเด็กทารกมันชั่งลำบาก..


     "มิลินท์จ๋า หนูตื่นหรือยังลูก"


     เสียงคุณแม่เอ่ยเรียกเจ้าตัวน้อยของเธอดังออกมา 


เธออยากจะตอบคุณแม่ออกไปเหลือเกินว่า 'หนูตื่นแล้วค่ะ' แต่ในความเป็นจริง ทำได้แค่..


     "แอ้ะ!~"  


………………….


     ในตอนนี้คุณแม่อลิสากำลังทำงานอยู่ที่ร้านสะดวกซื้อไกล้บ้าน โดยที่หิ้วเธอติดมาด้วยและนำเธอไปพักไว้ที่ห้องพักสำหรับพนักงาน ที่มีอุปกรณ์สำหรับเลี้ยงเด็กทารกอย่างเธอแบบครบครัน ถ้าพนักงานคนไหนว่างก็จะมาเล่นกับหนูน้อยมิลินท์ เด็กน้อยก็จะทำเสียง อ้อ แอ้ ตามประสา อย่างน่ารัก น่าเอ็นดู


     ที่ร้านสะดวกซื้อแห่งนี้รับแต่ผู้หญิง แต่ละคนอายุมากกว่าแม่ของเธอทั้งนั้น และเป็นคนใจดีกันทุกคน รักเด็ก แถมบางคนก็มีลูกแล้วด้วย ทำให้บางวันเธอจะได้เจอกับ พี่สาว พี่ชาย ซึ่งเป็นลูกของเหล่าป้าๆที่ทำงาน มาเล่นด้วยเป็นบางครั้ง ก็ทำให้คลายความอึดอัดที่ต้องกลายมาเป็นเด็กทารกอยู่ติดเตียงเป็นครั้งคราว


     "น้องมิลินท์ค้าบ วันนี้พี่ต้นเอาของเล่นมาฝากน้องมิลินท์ด้วยนะค้าบ นี่ไงตุ๊กตาบาบี้ หน้าตาน่ารักเหมือนน้องมิลินท์เลยค้าบ"


     เด็กชายอายุประมาณ5ขวบ ซึ่งเป็นลูกของป้าพนักงานร้านคนนึง พูดพร้อมยื่นตุ๊กตาบาร์บี้ ใส่ชุดเจ้าหญิงสีชมพู ให้กับเด็กหญิงที่กำลังนั่งเล่นอยู่กับเด็กอีกคน


     "แอ้ะ~"


เห็นดังนั้นมือป้อมๆก็เอื้อมไปหยิบตุ๊กตาตัวนั้นจากเด็กชายผู้มาใหม่ที่ก็ยื่นให้น้องแต่โดยดี เมื่อเจ้าตัวน้อยได้ของเล่นจากพี่ชายคนใหม่ ก็ไม่สนใจใครอีก ในมือก็ถือตุ๊กตา หมุนไปหมุนมา วางตรงนู้น วางตรงนี้เท่าที่จะทำได้ เหมือนกับเด็กทั่วๆไป  แต่ใครจะรู้ว่าในใจ เธอคิดอะไรอยู่… 



     'เบื่ออ.. เมื่อไร ฉันจะโตสักที ให้มาเล่นเป็นเด็กแบบนี้ตลอดก็ไม่ไหวเหมืิอนกันนะ'


     ถึงแม้สมองจะโตเกินอายุไปแล้ว แต่ในเมื่อร่างกายยังเป็นเด็กอายุ1เดือน การทำอะไรเกินเด็กมากเกินไปมันก็ไม่ใช่ผลดี แค่เด็กอายุ1เดือนพยายามลุกขึ้นนั่งจนตอนนี้สามารถนั่งเองได้ ก็ถือว่าแปลกเกินเด็กไปแล้ว ยังดีที่คุณแม่กับคุณป้าๆทั้งหลายไม่ได้สงสัยอะไร เพราะคิดว่าเรื่องแบบนี้มันก็อาจเกิดขึ้นได้เฉพาะเด็กบางคน เธอก็เลยรอดตัวไป 


     หลังจากที่เธอได้รับรู้เรื่องเกี่ยวกับระบบในช่วงเช้าที่ผ่านมา เธอก็คิดแผนการใช้ชีวิตต่างๆนาๆที่เธอไม่เคยได้ทำ จนตอนนี้ก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเลือกทางเกินแบบไหน 

     จนในที่สุดแล้วเธอก็คิดได้ว่า เรื่องแบบนี้ยังมีเวลาในการตัดสินใจอีกนาน เธอควรจะทำสิ่งที่ตอนนี้เธอสามารถทำได้ ให้ดีที่สุด 


     'คุณเจมส์ คุณได้ยินฉันหรือเปล่า'


     "คุณหนูมีอะไรให้กระผมรับใช้ครับ โปรดสั่งมาได้เลยครับ"


     น้ำเสียงสดใสดังขึ้นทันทีที่เธอนึกหา


     'ในตอนนี้มีภารกิจอะไรที่ฉันสามารถทำได้บ้างไหมคะ'


     "สำหรับระบบภารกิจ คุณหนูจะสามารถทำได้เมื่อคุณหนูอายุครบ1ปีครับ ส่วนระบบที่เปิดในเวลานี้คือ ระบบกล่องสมบัติปริศนา ที่คุณหนูสามารถสุ่มของได้วันละครั้ง โดยเริ่มจากวันนี้เป็นต้นไปครับ"


จริงสิ ยาที่สุ่มได้เมื่อเช้า ตอนนี้ก็ยังอยู่ในระบบคลังไอเทมไม่ไปไหน หรือก็คือไม่มีปัญญาเปิด


'คุณพอจะมีวิธีไหน ที่ทำให้ฉันเปิดเจ้าขวดยาจอมปัญหาได้บ้างมั้ยคุณเจมส์ ด้วยกำลังของฉันตอนนี้ ฉันคงไม่มีปัญญาได้ดื่มยาขวดนั้นแน่'


     'สำหรับเรื่องนี้ ไม่มีปัญหาครับ ผมจัดการได้  หากคุณหนูพร้อมเมื่อไร สามารถบอกผมได้ทันทีครับ'


     ได้ยินดังนั้นเธอก็ใจชื้นขึ้นทันที เมื่อเธอเปลืองแรงอันน้อยนิด มาจัดการเอง เอาไว้เมื่อมีจังหวะปลอดคนรอบข้างเมื่อไร เธอจะจัดการทันที


…………...


เมื่อเวลา 18:00น. หนูน้อยมิลินท์พร้อมคุณแม่ของเธอที่ได้เวลาเลิกงานก็เตรียมตัวกลับบ้าน 


     "แอ้ะ แอ้ะ!" 

เธอส่งเสียงลาพวกป้าๆของเธอทั้งหลาย มือน้อยโบกไปมา อย่างไม่มั่นคง สักพักมือน้อยก็หล่นแหม่ะ มาอยู่ข้างตัวเมื่อหมดแรง


     ทันทีที่คุณแม่และเธอกลับมาถึงห้องเช่าหลังน้อย พวกเราก็จัดการกับกิจวัติประจำวันที่ทำกันอยู่เสมอไม่ว่าจะพาเธอไปอาบน้ำ ,ดื่มนม, สอนเธอพูดออกเสียง, และเล่านิทานให้เธอฟัง


เมื่อถึงเวลานอนคุณแม่ก็พาเธอนอนอย่างตรงเวลา เด็กหญิงนอนอยู่บนเปลนอนมีผ้าบุไว้ทุกมุมกันเด็กกลิ้งออก.. เสร็จแล้วคุณแม่ก็จะนอนอยู่บนฟูกที่วางอยู่ข้างๆกัน ไม่นาน ก็หลับไปทั้งสองคน


     ในยามกลางคืนสงัด ไร้แสงไฟในบ้าน มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่เล็ดรอด ผ่านรูเล็กๆที่หน้าต่างตรงระเบียง เด็กหญิงลืมตาตื่นขึ้น มองไปทางคุณแม่ของเธอ ที่ยังนอนหลับสนิท 


     'คุณเจมส์ ฉันพร้อมแล้ว จัดการได้เลยค่ะ'



     "รับทราบครับ กำลังดำเนินการให้เดี๋ยวนี้"


ทันใดนั้นหลอดยารูปร่างคุ้นตาก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศที่ว่างเปล่าตรงหน้า และลอยอยู่อย่างนั้น ราวกับไม่มีแรงโน้มถ่วง  ฉับพลัน จุกของหลอดยาที่เคยพยายามเปิดอย่างยากเย็นแสนเข็น กลับค่อยๆหมุ่นและเคลื่อนตัวออกจากหลอดยาอย่างช้าๆ เมื่อจุกหลุดไปแล้ว เจ้าหลอดยานั้นก็ลอยมาจรดริมฝีปากเล็กๆของเด็กน้อย

ปล่อยให้น้ำยาสีทองเปร่งแสงนิดๆใหลออกมา จนหยดสุดท้าย เมื่อหมดหน้าที่ของมันแล้ว หลอดยาที่ว่างเปล่าก็สลายหายไปในอากาศ


แสงสีทองเปล่งประกายรอบตัวของมิลินท์ อยู่สักพัก ก็พลันหายไป บรรยากาศรอบข้างก็กลับมาเป็นปกติ





     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 576 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

323 ความคิดเห็น

  1. #198 apollean (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 23:31
    1 เดือนคอยังไม่แข็งเลย มีความเทพแล้ว
    #198
    0
  2. #2 yaipapang01 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 07:27
    สนุกรอตืดตามนะคะ
    #2
    0
  3. #1 BlazeBunny (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 01:52
    น่ารักไปอีก~
    #1
    0