[OS/SF] :: SEVENTEEN &. MONSTA X ::

ตอนที่ 2 : [17] - KITTEN - #SEOKWOO [#ฟิคยัยลูกเหมียว]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    7 มิ.ย. 59

animal-cat-cute-glasses-harry-potter-favim-com-276856

- KITTEN - #ฟิคยัยลูกเหมียว

Seokmin  x  Wonwoo  (#SEOKWOO)

 

 

“ซอกมิน แล้วนี่เมื่อไหร่จะได้กลับบ้านอีกล่ะลุก?”

 

“ผมก็ยังไม่แน่ใจเลยครับแม่” ซอกมินหรืออีซอกมินเอ่ยตอบมารดาพลางทำหน้าครุ่นคิดที่ไม่เหมาะกับลักษณะนิสัยของเขาสักเท่าไหร่ เพราะปกติเขาเป็นคนที่ร่าเริงจนจัดได้ว่ารั่วเลยทีเดียว

 

ตอนนี้เขาเรียนมหาวิทยาลัยปีสองแล้ว เขาเรียนเกี่ยวกับการขับร้อง กิจกรรมก็ค่อนข้างเยอะนานๆทีจะได้กลับบ้านกับเขาเสียบ้าง จึงเป็นธรรมดาที่มารดาบังเกิดเกล้าจะคิดถึงและอยากเจอหน้าบ่อยๆ แต่มันช่วยไม่ได้นี่นะ

 

“โธ่ แม่ครับอย่าทำหน้าบูดแบบนั้นสิเดี๋ยวพ่อกลับมาเจอแม่หน้าบูดก็มาบ่นหาว่าผมเป็นคนอีกแหละ ผมขี้เกียจเถียงกับพ่อนา” ได้ยินดังนั้นหญิงสาวคนเดียวในบ้านจึงยิ้มพร้อมกับหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย เป็นเรื่องจริงทีเดียวที่ลูกชายกับสามีของเธอมักจะเถียงกันเป็นประจำ ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องเสียด้วยสิ

 

“แม่หัวเราะแบบนี้จะฟ้องพ่ออีกใช่มั้ยครับ? ไม่เอานะ ผมหนีกลับหอตอนนี้เลยดีกว่าเดี๋ยวพ่อกลับมาผมหูชาอีกอ่ะ” มือเล็กยื่นมาจับข้อมือลูกชายไว้แล้วส่ายหัวปฏิเสธ ลูกชายกลับบ้านทั้งทีเธอก็อยากอยู่ด้วยให้นานที่สุดสิ

 

“อย่าเพิ่งกลับสิ แม่แกล้งเล่นเองนะ”

 

“แม่ครับ ป่านนี้เพื่อนผมถึงหอแล้วแหงๆ เดี๋ยวก็ไปจัดห้องจนผมหาของไม่เจออีก”

 

“เพื่อนหรืออะไรจ๊ะ?”

 

“แม่.........เพื่อนสิครับเพื่อน”

 

“จ้าๆ จะกลับก็กลับ ไม่ต้องเอาเรื่องของมาอ้างแม่หรอก ใช่สินะ เรามันก็เลี้ยงได้แต่ตัวพอโตแล้วเขาก็เอาใจให้คนอื่นไป”

 

“แม่! แม่ล้อเลียนผมหรอครับ?” มารดาบังเกิดเกล้าแสร้งทำตาโตโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัล แต่มุมปากกลับแย้มยิ้มรู้ทันที่ซอกมินไม่ค่อยชอบเอาเสียเลย เขาขมวดคิ้วแล้วกอดแม่แรงๆทิ้งท้ายด้วยความมันเขี้ยวเล็กน้อยก่อนหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย

 

“ฝากทักทายพ่อด้วยนะครับ ผมไปแหละ”

 

“จ้าๆ ฝากทักทายวอนอูด้วยนะจ๊ะ ว่างๆก็พาเพื่อนมากินข้าวที่บ้านบ้าง” ซอกมินกลอกตาขึ้นมองฟ้าเมื่อแม่ของเขาจงใจเน้นย้ำคำว่าเพื่อนชัดเจนเสียขนาดนั้น...จะล้อเลียนอะไรนักหนานะ...ไม่น่าเผลอให้แม่จับพิรุธได้เลยว่าคิดไม่ซื่อกับรูมเมทที่มหาลัย

 

หืม...ฟังยังไม่ชัดหรอ?

 

อีซอกมินชอบรูมเมทของตัวเอง

 

แถมเป็นผู้ชายอีกต่างหาก...พีคสุดๆเลยไหมล่ะ?

 

ระหว่างทางที่เขานั่งรถกลับหอพัก ก็ครุ่นคิดถึงรูมเมทไปด้วย ฝ่ายนั้นน่ะชอบทำความสะอาดห้องเสียยิ่งกว่าอะไร แถมยังชอบเผื่อแผ่ความหวังดีมาให้ซอกมินอีกด้วย ใช่ว่าไม่ชอบนะแต่มันหาของยากน่ะสิ ฝ่ายนั้นจัดของทีไรเขาหาของไม่เจอทุกที...แต่จะว่าไปมันก็มีข้อดีนะ อย่างน้อยเขาก็ไปก่อกวนให้วอนอูมาช่วยหาของให้ได้

 

หลังจากนั่งรถมาได้พักใหญ่ ในที่สุดเขาก็มาถึงหอพัก แต่เมื่อไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปกลับไม่เจอใครทั้งที่เขาคิดว่าวอนอูกลับมาถึงแล้วแท้ๆ หรือว่าจะกลับมาตอนค่ำ? แต่ก็ไม่น่านะเพราะปกติอีกฝ่ายมาถึงก่อนเขาตลอดแล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้นกัน

 

ซอกมินมองไปรอบห้องแล้วเริ่มหยิบของจากในกระเป๋าออกมาวางกองบนเตียง พวกเขามีเตียงสองชั้นโดยที่วอนอูจองเตียงชั้นสอง ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่ซอกมินก็โอเคกับเตียงชั้นล่างนี้ล่ะนะ

 

“จ๊ะเอ๋!!!” ซอกมินสะดุ้งตกใจจนแทบตกเตียง แรงกระแทกที่หลังกับสัมผัสหนักๆบนหัวไหล่ทำให้เขาต้องหันไปมองเพื่อพบกับรูมเมทที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ แถมยังเล่นพิเรนทร์ด้วยการจ๊ะเอ๋เขาอีกต่างหาก วันนี้ฝนตกแน่ๆ

 

“ตกใจหมดเลย”

 

“ก็ทำให้ตกใจ แอบอยู่ตั้งนานกว่านายจะมา”

 

“หือ นี่แอบอยู่ตั้งแต่มาถึงน่ะนะ?”

 

“อือ” พูดจบวอนอูก็ปีนขึ้นมานอนอยู่บนเตียงของเขาและหยิบของที่เขาหยิบติดมือมาจากบ้านขึ้นมาดูทีละอย่างๆ โดยไม่พูดอะไร

 

“กินอะไรมารึยัง?” แปลกที่เวลาเขาอยู่กับวอนอูเขามักจะไม่แสดงนิสัยขี้เล่นหรือตลกเฮฮาออกมามากนัก อาจเป็นเพราะวอนอูค่อนข้างเงียบด้วยล่ะมั้ง เขาก็เลยเล่นไม่ออก เหมือนอย่างตอนนี้เพราะบรรยากาศที่อยู่ๆก็เงียบไปซะอย่างนั้น เขาจึงต้องถามทำลายความเงียบขึ้นมา

 

“กินขนมมา”

 

“กินแต่ขนม เดี๋ยวฟันก็ผุ” วอนอูเป็นมนุษย์เงียบประเภทชอบกินขนมมาก เห็นขนมแล้วพุ่งเข้าใส่เหมือนเด็กน้อยเลยล่ะ เห็นทีแรกซอกมินก็อึ้งไปเลยเหมือนกัน ความสามารถด้านนี้ของวอนอูยังไม่หมดเท่านั้น...เขาสามารถกินขนมได้ทั้งวันโดยที่แทบไม่แตะข้าวเลยด้วยซ้ำ จนบางครั้งซอกมินก็ต้องปรามๆไว้ เมื่อโดนบ่นมากเข้าวอนอูก็จะยู่ปากนิดๆและหันหน้าหนีทันที... งอนนั่นแหละว่าง่ายๆ

 

น่ารัก...

 

“เพิ่งกินไปแค่นิดเดียวเถอะ”

 

“อย่าโกหกเทพซอกมิน”

 

“เห๊อะ” ว่าแล้วก็พลิกตัวนอนคว่ำหนีซอกมินซะเลย ฝ่ายซอกมินเองก็ได้แต่ยิ้มเรื่อยๆแล้วฟาดมือลงที่ก้นปอดๆของวอนอูไปหนึ่งที

 

“ขี้งอนอีกละ” วอนอูพลิกตัวนอนหงายก่อนฟาดมือซอกมินคืนบ้าง

 

“แต๊ะอั๋งอีกละ”

 

“มีย้อนซะด้วย” ซอกมินเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ที่เห็นว่าวอนอูรู้จักต่อปากต่อคำก็เป็น แต่ก่อนนี่มองอย่างเดียวเท่านั้น

 

“เบื่ออ่ะซอกมิน” แล้วซอกมินก็ต้องแปลกใจมากขึ้นไปอีกเมื่ออีกฝ่ายขยับเอาหัวมาวางไว้บนหน้าตักของเขาแถมยังนอนเล่นมือถืออย่างสบายใจอีกต่างหาก...

 

วอนอูนอนตักเขา?

 

วอนอูนอนตัก....นอนตักเลยนะ....

 

“เฮ้ ซอกมิน อึ้งอะไร”

 

“เปล่า..เปล่าๆ” ซอกมินเสไปเก็บของที่วางเกลื่อนอยู่มาจัดวางให้เป็นระเบียบพลางพยายามทำให้ตัวเองหายตื่นเต้นและเลิกหัวใจเต้นแรงเสียที แค่อีกฝ่ายมานอนตักแค่นี้เขาก็ทำอะไรไม่ถูกแล้ว ... แบบนี้มันจะไปใช้ได้ยังไงกัน

 

“เฮ้ นายเหม่ออีกแล้ว” มือเรียวสวยฟาดเข้าที่แผ่นอกของเขาเสียเต็มแรงจนสะดุ้ง และเห็นว่ามือของเขากำลังจะเข้าปากวอนอูอยู่แล้ว

 

เอ่อ...อ่านไม่ผิดหรอก...จะเข้าปากจริงๆนั่นแหละ

 

วอนอูดึงมือของซอกมินไปเพื่อจะกัด...

 

“เฮ้ย เป็นหมารึไง?”

 

“เป็นแมว”

 

“ยัยลูกเหมียวเอ๊ย ทำไมวันนี้ซนแบบนี้” วอนอูนอนกลิ้งไปมาไม่ยอมตอบคำถามและปล่อยให้ซอกมินสงสัยต่อไป คาดว่าเขาคงไม่ได้คำตอบหรอก...วันนี้ดูวอนอูจะงอแงใส่เขาแปลกๆเกิดอะไรขึ้นนะ หรือว่าวิญญาณแมวจะสิงเข้าจริงๆ

 

“นี่...นายโดนวิญญาณแมวสิงหรือเปล่า?”

 

“รู้ได้ไง?”

 

“=0=!!!”

 

“ฮ่าๆ ล้อเล่นน่า ก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว อยู่กันสองคนจะให้ไปอ้อนใครอ่ะ”

 

“แต่ก่อนไม่เป็นซะหน่อย” ซอกมินยังคงเถียง เขาไม่เคยเจอวอนอูในโหมดนี้เลยจริงๆ

 

“เป็น แต่นายไม่สังเกตเองต่างหากล่ะ” ท่าทางว่าถ้าหากเถียงกันต่อไปอีกยังไงซะสุดท้ายเขาก็คงต้องยอมแพ้ให้กับวอนอูอยู่ดี เพราะงั้นเขายอมแพ้ตั้งแต่ตอนนี้เลยละกัน

 

“โอเคๆ ยอมแพ้”

 

“ยอมแพ้? ไม่จีบแล้วหรอ?

 

“หือออออออออออออออออ?” พวกเขาผลัดกันจ้องอีกฝ่ายไปมาอีกสักพัก และก็เป็นวอนอูที่เอื้อมมือมายีผมซอกมินจนยุ่งไปหมดก่อนจะเกลือกกลิ้งใบหน้าไปมาบนตักกว้างๆนั่นไม่หยุด

 

“ลืมไปเถอะ ฉันไม่ได้พูดอะไร”

 

“พูดสิ...ทำไมนายรู้”

 

“รู้ก็แล้วกันน่า เป็นคนฉลาด” ตอนนี้นิ้วเรียวย้ายไปเกี่ยวขากางเกงยีนส์ของซอกมินเล่นแล้ว

 

“เป็นยัยลูกเหมียวฉลาดต่างหาก” ซอกมินจึงเขี่ยแก้มใสๆเล่นบ้างเพื่อจะได้เท่าเทียม ไหนๆอีกฝ่ายก็รู้ตัวอยู่แล้ว คงไม่ต้องปิดบังอะไรอีก   “แล้วจีบติดยัง?”

 

“ยัง จีบต่อไป” วอนอูลากมือหนามางับด้วยความมันเขี้ยวก่อนปล่อยไป

 

ซอกมินมองแล้วยิ้ม..บางทีวอนอูก็เป็นคนเงียบที่ประหลาดที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาเลย... ไม่สิเป็นลูกเหมียวที่เดาอารมณ์ไม่ได้ต่างหาก

 

 

 

แต่เขาก็ชอบนะ...

 

 

 

 

E N D.

//โอ๊ยใครโยนรองเท้ามา ๕๕๕๕๕๕

เป็นฟิคที่ไร้สาระที่สุดเท่าที่เคยมีมาในโลกใบนี้ อย่าหาสาระจากแถวนี้นะคะ

คุณจะไม่ได้กลับไป ช่วงนี้กำลังสติแตกต้องขอโทษด้วย

ช่วยรักยัยลูกเหมียววอนูกันด้วยน้าาาาาาา

ติดแท็ก #ฟิคยัยลูกเหมียว ได้นะคะ หรือมาคุยกันในทวิตเตอร์ก็ได้

แจวเรือคนเดียวมันเหนื่อยนะ มาช่วยกันแจวหน่อย ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

พบกันใหม่เมื่อชาติต้องการนะคะ ฮริ้ง

 

 

ขอบคุณธีมสวยๆจาก SQWEEZTHEME ค่ะ

 

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

44 ความคิดเห็น

  1. #38 TTEATHREE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 14:28
    โอ้ยยยยยยย!!!! ยัยลูกแมวววว หมั่นเขี้ยวจังเลย
    #38
    0
  2. #35 mttrow. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 23:06
    ความขี้อ้อนของยัยเหมียววว ฮ่ย
    #35
    0
  3. #26 `meteoritez (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 01:42
    อีซอกมิน จีบต่อไปนะคะ 555555555555
    จีบให้ติดนะ !! สู้ !!
    #26
    0
  4. #8 Kwa_Kwa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 15:44
    ยัยลูกเหมียวววโอ้ยยยยยยยยยยยยยยยเขินนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #8
    0
  5. #5 youngwon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 14:08
    งื้ออออออออ ยัยลูกเหมียววว
    #5
    0
  6. #4 ไข่ดาวing (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 07:24
    ฮืออออ อันนี้ก็น่ารัก ยัยเหมียวทำไมน่ารักขนาดนี้TT ชอบอะ
    #4
    0
  7. #1 WiNGZ. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:38
    ม่ายยยยยยย ฮืออออออออ อุตส่าจะเข้ามาอ่านทำไมทำกันแบบนี้ละ เวเวเวง่าาาาาาา???
    #1
    1
    • #1-1 ``tuangmi★(จากตอนที่ 2)
      6 มิถุนายน 2559 / 22:21
      สักครู่ค่ะ ปลุกปล้ำกับเว็บอยู่ 😂😂😂
      #1-1