คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [SF] TEENTOP NIEL x L.JOE (NIELJOE) ; Ma' MIND ll PG - 13 [SF] TEENTOP NIEL x L.JOE (NIELJOE) ; Ma' MIND ll PG - 13 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Author. tuangmi
Pairing. Niel & L.Joe


หมายเหตุ* บยองฮอน คือ แอลโจ ส่วน แดเนียล ก็คือ นีเอล หรือ เนียล นั่นเองค่ะ








รีบมาลง เพราะช้าแล้ว(?)
เลยว่างเปล่าโบ๋เบ๋ ไร้ความสวยงามแบบนี้
โฮกกก โปสก็ไม่มี 555 ขอโทษด้วยนะคะ
ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคทีนท็อปเรื่องแรก
เรียกได้ว่าแต่งสนองนี้ดตัวเองโดยแท้ 55
ยังไงก็ฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจลีดเดอร์ด้วยนะคะ







contact me.
★ twitter. @imTUANG
★ facebook.
http://www.facebook.com/tuangmi

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ธ.ค. 55 / 21:48


Ma’ MIND

NielJoe

 

 

 

 

 

 

                มือเล็กวางกรอบรูปเด็กผู้ชายสองคนอายุประมาณสิบปีกอดคอกันถ่ายรูปแล้วยิ้มแฉ่งให้กล้องลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะยิ้มให้ตัวเองเหมือนเป็นการเรียกกำลังใจสำหรับวันใหม่

 

 

                เด็กสองคนในรูปนั้น คนหนึ่งคือเค้าเอง...อีบยองฮอน ส่วนอีกคนน่ะหรอ...? เพื่อนสมัยตอนยังเด็ก อันที่จริงจะเรียกว่าเพื่อนก็ไม่ถูกนักหรอก เพราะอีกฝ่ายเด็กกว่าบยองฮอน... อันแดเนียล

 

 

                เป็นเพราะเรียนที่เดียวกันแล้วบ้านก็อยู่ใกล้กัน ถึงได้ทำให้ทั้งคู่สนิทกันอย่างรวดเร็ว...

 

 

 

 

                บยองฮอนเป็นเด็กที่ค่อนข้างจะเก็บตัว พูดน้อย แต่ยังโชคดีที่ยิ้มเก่ง .. คือเอาแต่ยิ้มอย่างเดียวไม่ค่อยพูด จึงทำให้ยังพอมีเพื่อนอยู่บ้าง แม่ของเค้ากังวลในเรื่องนี้ไม่น้อยพอไปเจอแดเนียลเข้าก็เลยถูกใจชวนให้มาเป็นเพื่อนเล่นกับบยองฮอนที่บ้าน

 

 

 

 

                แดเนียลเป็นเด็กที่พูดเก่ง ยิ้มง่ายแถมยังอารมณ์ดี แตกต่างจากบยองฮอนอยู่มากทีเดียว จำได้ว่าครั้งแรกที่ทั้งคู่เจอกันต่างคนต่างเอาแต่นั่งมองหน้ากันไปมาไม่มีใครยอมเปิดปากพูดอะไรก่อนเสียที จนกระทั่ง....

 

 

 

 

 

 

                "นี่ๆ ทำไมนายตาตี่จัง ลืมตารึยังน่ะ?"

                จึ้ก..เลยมั้ยล่ะ บยองฮอนไม่ชอบให้ใครมาล้อเรื่องตาตี่แม้แต่พ่อแม่ก็ตาม ดังนั้นวันแรกที่เจอกันความรู้สึกที่บยองฮอนมีต่อแดเนียลจึงค่อนไปทางด้านลบ...อันที่จริงก็แทบไม่มีด้านบวกเลยนั่นแหละ

 

 

 

 

 

 

                "แล้วทำไมนายถึงปากห้อยจังล่ะ?"

                จึ้ก..โดนเข้าไปดอกหนึ่งเหมือนกัน พูดออกไปแล้วบยองฮอนค่อยตกใจตัวเองแต่จะแก้ตัวก็ไม่รู้จะแก้ตัวว่ายังไง ในเมื่อหนึ่งล่ะอีกฝ่ายมาว่าเค้าก่อนและอีกอย่างก็คือ....เรื่องปากห้อยนี่ไม่ใช่เรื่องโกหกนะ

 

 

 

 

 

 

                ".........เค้าเรียกว่าห้อยเสน่ห์"

                นอกจากจะไม่สะทกสะท้านแล้วแดเนียลยังยืดอกตอบอย่างภาคภูมิใจเสียด้วย

 

 

 

 

                "ต๊าย ใครสอนพูดเนี่ยลูก น่ารักจริงเชียว"

                แล้วแม่ของเค้าก็ดันไปเห็นดีเห็นงามกับแดเนียลเด็กหลงตัวเองนี่ด้วย ไม่เห็นจะน่ารักตรงไหนเลย ผมก็หยิกๆ ปากก็ห้อยๆ หลงตัวเองก็เท่านั้น

 

 

 

 

                "แม่ผมฮะ แม่ผมบอกว่าใครอยากจะว่าอะไรเราก็ว่าไปอย่าไปใส่ใจมากเดี๋ยวสุขภาพจิตเราจะเสียฮะ แล้วแม่ผมก็บอกด้วยว่าผมน่ะหล่อที่สุดของที่สุดแล้ว"

 

 

 

 

 

 

                "แหวะ...ไม่เห็นจะหล่อเลย"

                จริงๆก็บยองฮอนก็คิดว่าตัวเองไม่ได้พูดดังอะไรเลยนะแต่ทำไมถึงโดนแม่ตีแบบไม่ค่อยจริงจังแบบนี้ได้ล่ะ มือเล็กลูบต้นแขนตรงที่โดนตีแล้วเผลอมองค้อนคนที่ทำให้เค้าเจ็บตัวไปด้วยทีนึง

 

 

 

 

 

 

                "ไปว่าน้องแบบนั้นได้ยังไงลูก น้องเค้าก็น่ารักดีออก ต่อไปมาเล่นกับพี่เค้าทุกวันเลยนะลูกแดเนียล"

                แดเนียลพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะเอื้อมมาหยิกแก้มของบยองฮอนเบาๆ

 

 

 

 

 

 

                "ผมจะมาเล่นทุกวันเลยฮะคุณแม่"

                แล้วแดเนียลก็มาทุกวันเลยจริงๆ มาจนบางทีบยองฮอนก็รำคาญ

 

 

                จากรำคาญก็เริ่มกลายเป็นความเคยชิน..

 

                จากความเคยชินก็กลายเป็นความผูกพัน..

 

                จากความผูกพัน...ก็เลยกลายเป็นว่าขาดกันไม่ได้

 

 

 

 

                วันไหนที่แดเนียลไม่มาที่บ้าน บยองฮอนก็จะกระวนกระวายจนคนเป็นแม่สัมผัสได้ แล้วพอแดเนียลโผล่หน้าเข้ามาก็จะโดนคนตัวเล็กกว่างอนตุ๊บป่องใส่เอา...

 

 

 

 

                บยองฮอนอายุมากกว่าก็จริง....แต่เค้าตัวเล็กกว่าแดเนียลและนิสัยก็ยังเด็กกว่าแดเนียลในหลายๆเรื่อง จนทำให้ดูเหมือนว่าเค้าเด็กกว่าแดเนียล.....ใครๆก็คิดว่าอย่างนั้นน่ะนะ

 

 

 

 

                "คืนนี้ค้างด้วยนะบยองฮอน"

                แดเนียลแทบไม่เคยเรียกบยองฮอนว่าฮยองเลย เค้าจะเรียกว่าบยองฮอน หรือ บางครั้งที่อยากแหย่เล่นก็จะเรียกว่า ฮันนี่ มันซะเลย บยองฮอนไม่ว่าอะไรในจุดนี้หรอก ที่จริงมันก็รู้สึกดีนิดๆนะ

 

 

 

 

 

 

                "เอาชุดมาแล้วนี่ ไม่ให้ค้างได้ไงเนอะแม่"

                คนตัวเล็กหันไปพยักเพยิดกับแม่ของตัวเอง แล้วหันไปยิ้มให้คนขอนอนค้างด้วย

 

 

 

 

 

 

                "ฮันนี่..."

                บยองฮอนหันไปตามแรงสะกิดที่ต้นแขนเพื่อพบกับใบหน้าของแดเนียล..คนที่เป็นทั้งเพื่อนและน้อง

 

 

 

                "อะไรหรอเนียล"

 

 

 

                "วันนี้เพื่อนที่โรงเรียนจูบกันล่ะ เพื่อนมันว่าฉันไม่เอาไหนที่ยังไม่เคยจูบกับใครแถมยังไม่มีแฟนอีกต่างหาก" บยองฮอนมองแดเนียลกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างเซ็งๆแล้วอดขำไม่ได้ เค้าก็ไม่เคยมีแฟนไม่เคยจูบใครยังไม่เห็นต้องแคร์เลย

 

 

                "แคร์ทำไมกันล่ะ นายเองเป็นคนสอนให้ฉันไม่ต้องแคร์คนที่มาว่าอะไรเราเองไม่ใช่หรอเนียล?"

 

 

                "มันก็ใช่แต่เพื่อนฉันมันพูดกรอกหูฉันทั้งวัน มันบอกว่าเราอายุสิบหกแล้วควรจะมีจูบแรกได้แล้ว"

 

 

                "มันยังเร็วไปนะฉันว่า"

                แดเนียลซุกหน้าลงกับหมอนที่บยองฮอนนอนหนุนเป็นประจำก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองบยองฮอนพร้อมด้วยคิ้วที่ขมวดน้อยๆ

 

 

                "เปลี่ยนกลิ่นยาสระผมหรอฮันนี่?"

                อา.....ช่างสังเกตซะจริงเชียวอันแดเนียล

 

 

                "อื้อ พอดีกลิ่นเก่ามันหมดแล้วพอไปซื้อมันไม่มีไงก็เลยเอากลิ่นนี้มาใช้ไปก่อน ทำไมล่ะไม่หอมหรอ?" แดเนียลส่ายหน้าปฏิเสธคำถามของคนตัวเล็กกว่า

 

 

 

 

 

 

                "มันก็หอมดี แต่มันไม่ใช่กลิ่นของฮันนี่อ่ะ"

 

 

 

 

 

                ".................เอาไว้จะไปซื้อกลิ่นเดิมมาใช้ก็แล้วกันนะ"

                ร่างเล็กยิ้มจนตาหยีให้แดเนียลกลบเกลื่อนอาการวูบวาบในอก ส่วนแดเนียลก็เลิกเอาใบหน้าถูไถกับหมอนประจำของบยองฮอนแล้วหลังพบว่ากลิ่นไม่เหมือนเดิม(?) เค้าลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง..หันหน้ามาทางคนที่กำลังอ่านหนังสืออยู่เล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า

 

 

 

 

 

                "............ขอจูบหน่อยสิ"

 

 

                ปึ้ก

                เสียงสันหนังสือกระทบกับพื้นโต๊ะไม่เบานักแสดงให้เห็นว่าคนฟังตกใจกับคำขอนั่นมากพอตัว

 

 

 

                "..อ...อะไรนะ?"

 

 

 

                "จูบไงฮันนี่ ไม่ได้หรอ?"

                บยองฮอนหันหน้าหนีไปอีกทาง มันตื่นเต้นแบบบอกไม่ถูก ระหว่างพวกเค้าก็มีกอดกันบ้างเวลาเผลอ อย่างนอนๆไปอยู่ดีๆก็พลิกตัวมากอดกันอะไรทำนองนั้น

 

 

 

 

 

 

                "ไม่เอาอ่ะ เราเป็นผู้ชายกันทั้งคู่จะจูบกันได้ยังไงล่ะ"

                คำตอบที่ได้รับท่าทางจะทำเอาแดเนียลหัวเสียอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว เค้าหันหน้าหนีแล้วเอาหน้าไปซุกหมอนตัวเอง...เหมือนเด็กเอาแต่ใจไม่มีผิด

 

 

 

 

 

                "ก็แค่เอาปากแตะปาก พวกฝรั่งยังทำกันได้เลยไม่เสียหายตรงไหนซักหน่อย" เสียงบ่นงุ้งงิ้งลอยมาเป็นระยะๆ บยองฮอนมองแผ่นหลังกว้างของอีกคนนิ่งแล้วขยับไปนั่งบนเตียงในฝั่งของตัวเอง มือเล็กลูบกลุ่มผมหยักศกแผ่วเบา

 

 

 

 

 

 

                "อย่างอนแบบนี้สิ เหมือนผู้หญิงเลยไม่รู้หรอ"

                วันนี้ดูแดเนียลจะทำตัวเด็กมากกว่าปกติแฮะ.... ปกติต้องเป็นบยองฮอนที่งอแงไม่ใช่หรอ???

 

 

 

 

 

                "ไม่ได้งอน ไม่เหมือนผู้หญิงด้วย นอนแล้วนะง่วงแล้ว ฝันดี"

                ร่างสูงพลิกหน้ามาทางบยองฮอนก่อนบอกฝันดี....งอนแต่ก็ยังอุตส่าห์ใจดีแบบนี้อีก

 

 

 

 

 

 

 

                ริมฝีปากอุ่นนุ่มทาบทับแนบสนิทกับริมฝีปากคนงอนชั่วครู่ก่อนจะผละออกมาพร้อมใบหน้าขึ้นสีจัด

 

 

 

                "......แบบนี้รึเปล่า? -///-"

                ฝ่ายคนที่โดนจู่โจมแบบไม่ทันได้ตั้งตัวก็ตื่นเต้นตกใจไม่แพ้กันจนเห็นได้ว่าแก้มของแดเนียลนั้นเป็นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย

 

 

 

 

 

 

                "ขออีกทีได้มั้ยอ่ะ..."

 

 

                "บ้า! พอแล้ว นอนไปเลย"

                มือเล็กกดปิดไฟหัวเตียงแล้วล้มตัวลงนอนหันหลังให้แดเนียลทันที ก่อนจะหลับไปพร้อมกับรับรู้สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นที่วางลงมาบนเอว

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

                หลังจากครั้งแรกที่บยองฮอนกับแดเนียลได้จูบกัน เวลาแดเนียลมานอนค้างก็มักจะขอกู๊ดไนท์คิสทุกทีไป บางทีที่บยองฮอนดื้อแพ่งไม่ยอมขึ้นมาบ้าง แดเนียลก็ปล้ำจูบเอาจนได้อยู่ดี หลังๆก็เลย...เลิกขัดขืน...ตามใจแดเนียลตลอด

 

 

 

 

                พวกเค้าไม่ได้คบกันเป็นแฟนกันหรืออะไร แต่ไอ่การที่จูบกันบ่อยๆนี่พวกเค้าก็ไม่สามารถอธิบายได้เหมือนกันว่าทำไปเพื่ออะไรและทำไมต้องทำแบบนั้น รู้แค่เพียงว่าแดเนียลอยากจูบบยองฮยอน

 

 

 

 

                ส่วนบยองฮอนก็อยากตามใจแดเนียล....

 

 

 

 

 

                ความผูกพันของพวกเค้าเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งวันหนึ่งที่บยองฮอนจำเป็นต้องย้ายออกจากโรงเรียนอย่างกะทันหันเพื่อตามพ่อซึ่งไปทำงานในเมือง ตอนที่ต้องย้ายไปก็ตอนม.ปลายปีสองแล้ว...

 

 

 

 

                ตอนที่ต้องย้ายบ้านไป จำได้ว่าบยองฮอนตัดสินใจไม่บอกแดเนียล และเป็นเพราะช่วงนั้นแดเนียลกำลังเอาจริงเอาจังกับการเรียนร้องเพลง ทำให้ไม่ค่อยได้มาค้างที่บ้านของบยองฮอนเหมือนเคย เค้าอาศัยจังหวะนี้เก็บของให้เรียบร้อยรอเวลาที่ต้องย้าย..

 

 

 

 

                เหตุผลที่บยองฮอนไม่บอกแดเนียลเป็นเพราะอะไรน่ะหรอ???

                อันที่จริงแม้แต่ตัวเค้าเองก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน รู้แค่ว่าไม่อยากให้แดเนียลเสียใจ..แล้วก็กลัวตัวเองทำใจไม่ได้ด้วย

 

 

 

 

 

 

                มารู้ใจตัวเองก็ตอนนี้เองว่าคิดยังไงกับแดเนียล..

                บยองฮอนรักแดเนียล คนที่เป็นทั้งเพื่อนทั้งน้องนี่แหละ...

 

 

 

 

 

                แต่ก็ดูเหมือนมันจะไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้วในเมื่อเค้าทั้งคู่กำลังจะต้องจากกันและก็คงเป็นได้แค่เพื่อนกันเพราะเค้าได้ข่าวมาว่ามีผู้หญิงมาชอบแดเนียลหลายคนตั้งแต่ขึ้นม.ปลายมา   อาจจะเป็นเพราะแดเนียลสูงรูปร่างก็จัดว่าดีแล้วอีกอย่าง...แดเนียลอัธยาศัยดีมาก ดังนั้นจึงปฏิเสธใครไม่ค่อยเป็นกับเขาหรอก

 

 

 

 

 

 

                สุดท้ายบยองฮอนก็ย้ายไปโดยจงใจย้ายในวันที่แดเนียลต้องไปเข้าค่ายกับทางโรงเรียนพอดี โดยไม่รู้เลยว่าเมื่อแดเนียลกลับมาพบว่าบยองฮอนย้ายบ้านไปแล้ว ไม่บอกที่อยู่ที่ย้ายไปไม่บอกแม้กระทั่งว่าจะย้าย.....มันทำให้แดเนียลเจ็บปวดมากแค่ไหน

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

                "เฮ้ เพิ่งตื่นหรอ? นายสายแล้วนะ"

                บยองฮอนพยักหน้าให้เพื่อนที่แชร์บ้านอยู่ด้วยกันแล้วลุกไปอาบน้ำแต่งตัว...นึกถึงแดเนียลเพลินเกินไป พอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้บยองฮอนก็ต้องย้ายมาอยู่กับเพื่อนเพราะบ้านของเค้าไกลเกินไป

 

 

 

 

                "ชอนจี นายว่าพวกที่มาโชว์ของเราวันนี้จะเวิร์คมั้ย? ปีที่แล้วตอนเราอยู่ปี1ก็ไปเอาจากที่ไหนมาโชว์ไม่รู้ ไม่ได้เรื่องเลย นายก็ร้องเพลงดีทำไมนายไม่เสนอตัวอ่ะ" ที่คณะของบยองฮอนและชอนจีเรียนอยู่นั้นจัดงานวิชาการทุกปี และแต่ละปีก็จะมีเวทีน้อยๆโดยมีนักร้องและวงดนตรีจากที่อื่นมาร้องเพลงกล่อม(?)คนที่เข้ามาชมงานอยู่ใจกลางงานวิชาการ

 

 

 

 

 

                "น่าจะเวิร์คมั้ง ไปเถอะปีนี้เราคุมซุ้มนะ"

                ฝีเท้าเล็กสองคู่รีบเดินไปยังบริเวณคณะซึ่งเป็นสถานที่จัดงาน พวกเค้าสายมานิดหน่อยแล้วเลยต้องรีบเดิน ป้ายคล้องคอระบุว่าเป็นสต๊าฟงานที่บยองฮอนกำลังถืออยู่ถูกลมพัดปลิวไปไกลจนร่างเล็กต้องรีบวิ่งไปตามเก็บและบอกให้ชอนจีล่วงหน้าไปก่อนเลย

 

 

 

 

 

 

                เอ๊ะ? แผ่นหลังนั่น....คุ้นตาเหลือเกิน

                อยู่ดีๆก็ตื่นเต้นและหวาดกลัวขึ้นมาซะอย่างนั้น...จะใช่แดเนียลของเค้ารึเปล่านะ..?

 

 

 

 

                แต่คงไม่ใช่หรอก แดเนียลจะมาโผล่แถวนี้ได้ยังไงกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                บยองฮอนกับชอนจีเดินดูความเรียบร้อยของซุ้มต่างๆอยู่ตอนที่ได้ยินนุ่มน่าหลงใหลดังมาอันเป็นสัญญาณว่านักร้องขึ้นประจำที่แล้ว แต่ก็อีก..เสียงนั่นมันคุ้น.....คุ้นซะจนรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาซะเฉยๆ

 

 

 

 

 

 

                "เป็นอะไรรึเปล่าบยองฮอน? อยู่ดีๆก็เหงื่อผุด..หน้านายแดงมากเลยด้วยเป็นไข้รึเปล่า?"

                บยองฮอนส่ายหน้าปฏิเสธทุกคำถามก่อนจะหันหลังวิ่งไปที่เวทีเพลง

 

 

 

 

 

 

                เพื่อพบกับ...อันแดเนียล....

 

 

 

 

 

 

                ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็จะเห็นบยองฮอนแล้วเหมือนกัน แต่สายตาที่มองมามันช่างว่างเปล่า เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นสายตาของคนเย็นชาที่ใช้มองคนไม่รู้จักกัน

 

 

 

 

                ไม่รู้จักกัน...งั้นหรอ?

                มันก็น่าอยู่หรอก ย้ายบ้านหนีไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลยซักคำแม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเอง ...โดนเกลียดเอาก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนนิเนอะ

 

 

 

 

 

                แล้วน้ำตาจะไหลออกมาทำไม?....บยองฮอนพร่ำถามตัวเองในใจแต่ก็ไม่อาจห้ามตัวเองให้หยุดร้องไห้ได้ ดวงตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาจนไม่รู้ว่าตอนนี้อีกคนทำหน้าแบบไหนอยู่ ร่างบอบบางยืนร้องไห้สะอื้นจนตัวโยนแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา...เจ็บปวดยิ่งกว่าการร้องไห้โฮ

 

 

 

 

 

 

                หมับ!

                ร่างเล็กเซถลาเข้าไปซบอยู่ในอ้อมอกที่คุ้นเคยและไม่เคยลืม เสียงนุ่มสบถอยู่ข้างๆหูก่อนที่อ้อมกอดจะกระชับมากขึ้นไปอีก

 

 

                "บ้าชิบ! ร้องไห้ทำไมร้องทำไม..ร้องทำไม...." ใบหน้าของอีกฝ่ายค่อยๆซบลงบนไหล่ลาดแล้วปล่อยให้น้ำตาของตัวเองซึมผ่านเสื้อตัวบางของคนตัวเล็กกว่าลงไป และนั่นทำให้บยองฮอนรู้สึกตัว

 

 

 

 

                "น..นะ..เนียลร้องไห้ทำไม?"   มือเล็กพยายามดันคนที่กอดตนแน่นออกแต่ไม่สำเร็จเพราะมือของแดเนียลนั่นจับเอวบางไว้แน่นยิ่งกว่าคีมเสียอีก

 

 

 

 

 

 

                "เห็นคนที่รักร้องไห้ก็ต้องเสียใจตามเป็นธรรมดา..ฮันนี่"

                และนั่นคือคำสารภาพรักจากอันแดเนียล...หลังจากไม่ได้เจอกันสามปี...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                ห้องนอนส่วนตัวของบยองฮอนในบ้านที่แชร์กันอยู่กับชอนจี.

 

                บยองฮอนนั่งมองตากับแดเนียลมาได้พักใหญ่ๆแล้วโดยมีมือเรียวของแดเนียลจับแก้มเค้าไว้ ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไปมาอย่างอ่อนโยน ก่อนที่บยองฮอนจะถูกรวบตัวให้ขึ้นไปนั่งคร่อมตักคนตัวสูงกว่าและใบหน้าก็ห่างกันแค่คืบเท่านั้น...

 

 

                ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถามอะไรริมฝีปากเล็กก็ถูกช่วงชิงไปโดยริมฝีปากของอีกฝ่ายเสียแล้ว สัมผัสอ่อนโยนที่คุ้นเคยแต่ห่างหายไปนานกลับมาแล้ว ฝ่ามืออุ่นที่ประคองแก้มทั้งสองข้างไว้ดึงเอาใบหน้าของบยองฮอนให้เข้ามาใกล้อีกและริมฝีปากก็บดเบียดกันแนบชิดขึ้น

 

 

                หากเมื่อเผยอปากขึ้นเพียงเล็กน้อยลิ้นชื้นก็ถูกส่งเข้ามาในโพรงปากพยายามไล้เลียจนทั่วแผงฟันเรียงเป็นระเบียบแล้วย้ายไปหยอกเย้าลิ้นน้อยเบาๆเป็นเชิงขออนุญาต และเมื่อลิ้นน้อยขยับกระตุ้นตอบกลับมาอย่างว่าง่าย สัมผัสต่อมาก็คือรสจูบถูกเปลี่ยนเป็นรุนแรง เรียกร้อง และ โหยหาทันที

 

 

                ร่างเล็กตามสัมผัสนั้นไม่ทันจึงได้แต่หายใจแรงส่งเสียงอืออาอยู่ในลำคอเป็นระยะปล่อยให้อีกฝ่ายเก็บเกี่ยวอะไรก็ตามที่อยากได้จนกว่าจะพอใจ..เค้ายอมทุกอย่าง

 

 

                "อ..อือ อา..น..เนียล"

                แค่จูบก็ระทวยจนถึงกับต้องเรียกชื่อเค้าแล้วทิ้งตัวลงซบอกกว้างหลังถูกถอนจูบไปแล้วอย่างนี้เลยเชียวหรือ

 

 

 

 

                "หือ ว่าไงครับฮันนี่?"

 

                "ไม่..โกรธหรอ?"

                มือเล็กกำเสื้อของเจ้าของจูบเมื่อครู่นี้ไว้เป็นหลักยึดแน่นหลังกลั้นใจถามออกไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

                "โกรธสิ โกรธมากๆเลยด้วย"

 

                "แล้วทำไม....."

 

 

 

 

            "เห็นน้ำตาฮันนี่แล้วทนไม่ได้ แค่นั้นแหละ"

                บยองฮอนรู้สึกได้ว่าหัวใจมันพองฟูจนคับอก  เสียงใจเต้นระรัวดังกระหึ่มอยู่ในหัวด้วยความตื่นเต้น

 

 

 

                ".....ขอโทษนะ ที่ทำให้เสียใจ"

                เรือนผมนุ่มถูกลูบปลอบแผ่วเบาก่อนที่จมูกโด่งจะโฉบลงมาหอมแก้มแล้วเลยลงไปซุกซอกคอเจือกลิ่นหอมประจำตัวบางๆ

 

 

 

 

                "ยังใช้ยาสระผมกลิ่นเดิมเลยสินะ แล้วก็ไม่ใช้น้ำหอมเหมือนเดิมแต่ตัวก็ยังหอม ดมแล้วสบายใจ" รู้สึกได้ว่าจมูกโด่งซุกซนนั่นกำลังไล้ไปมาตามซอกคอของเค้าแต่เค้าก็ปล่อยให้แดเนียลทำตามใจ ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิด ไม่ใช่การไถ่โทษ...แต่มันเป็นความต้องการส่วนลึกในจิตใจ และตอนนี้เค้าก็มีความสุขดี

 

 

                ตอนนี้เค้าอยู่บนตักของแดเนียล อยู่ในอ้อมกอดของคนที่เค้ารัก....

 

 

 

 

 

 

                "............รักนะแดเนียล.."

                พอได้ยินคำบอกรักแดเนียลก็หอมซอกคอบยองฮอนแรงๆทันทีต่อท้ายด้วยการแลบลิ้นเลียแล้วดูดดุนจนเป็นรอยแดงจางๆ

 

 

 

                "รักฮันนี่เหมือนกันนั่นล่ะ"

                ใบหน้าน่ารักขึ้นสีจัดในตอนนั้นเอง ทั้งเขินที่โดนดูดดุนซอกคอจนเป็นรอย ทั้งเขินที่โดนบอกรัก สารพัดเรื่องที่อีกฝ่ายทำให้เขิน

 

 

 

 

 

 

                ถ้ารู้ว่าการเปิดเผยความรู้สึกตัวเองกับอีกฝ่ายมันทำให้รู้สีกตัวเบาสบายเหมือนใกล้ลอยได้แบบนี้ บยองฮอนจะใจสู้บอกไปตั้งแต่เมื่อสามปีที่แล้วแล้วล่ะ

 

 

 

 

                ไม่ต้องเสียเวลาสามปีไปเปล่าๆแบบนี้

            ไม่ต้องนั่งคิดถึงจนใจแทบขาด

            ไม่ต้องทรมานเพราะความรู้สึกผิด

            แล้วก็ไม่ต้องเสียใจเพราะต้องแยกจากกันทั้งที่ไม่ได้ลา.....

 

 

 

 

 

                "กำลังเสียใจเรื่องตอนนั้นหรอฮันนี่...ไม่ต้องเสียใจไปหรอก...ท่าทางเราคงจะเป็นเนื้อคู่กันนะ ขนาดฮันนี่หนีมาตั้งไกลแถมหลายปีด้วยเรายังได้มาเจอกันอีกเลย ทำใจเถอะว่าหนีฉันไม่พ้นหรอก" ตบท้ายด้วยการเงยหน้ามายักคิ้วกวนๆให้บยองฮอนหลายที เป็นภาพที่น่ายันมากกว่าจะน่ารัก ดังนั้นหน้าผากเหม่งๆของแดเนียลจึงถูกนิ้วชี้เรียวดันเอาซะทีหนึ่ง

 

 

 

 

 

 

                "ถ้างั้นต่อไปถึงไล่ก็จะไม่ไปไหนแล้วนะเนียล"

 

                "ก็ไม่ให้ไปไหนอยู่แล้วล่ะ"

 

 

 

 

 

 

 

                มหาวิทยาลัยที่แดเนียลเรียนอยู่นั้นอยู่คนละที่กับบยองฮอน นับว่าอยู่ไกลกันมากทีเดียว ดังนั้นทั้งคู่จึงต้องสลับกันไปมาหาสู่แต่โดยส่วนมากแล้วจะเป็นแดเนียลที่มาหาบยองฮอนมากกว่า โดยไม่พ้นขออาศัยนอนค้างด้วยทุกที ชอนจีเองก็ไม่ขัดขวางออกจะชอบใจซะด้วยซ้ำที่ได้รู้จักคนในกรอบรูปข้างเตียงของเพื่อน

 

 

 

                อันที่จริงชอนจีคุยกันถูกคอกับแดเนียลมากทีเดียวแหละ

 

 

 

 

 

 

 

                "ฮันนี่"

                เสียงเรียกมาพร้อมกับสัมผัสจากฝ่ามือที่วางบนหัวไหล่ บยองฮอนรู้อยู่แล้วว่าใครจึงเงยหน้าขึ้นไปหา

 

 

 

 

                "ไหนว่าจะมาพรุ่งนี้เช้าไงเนียล"

                แก้มนุ่มถูกจมูกโด่งขโมยความหอมไปฟอดใหญ่ด้วยความรวดเร็ว

 

 

 

 

                "คิดถึงน่ะ แล้วก็รู้ด้วยว่าคืนนี้อยู่ทำงานดึกกันเลยซื้อเสบียงมาฝาก"

บยองฮอนรับถุงขนมจากแดเนียลแล้วยื่นให้ชอนจีที่ยื่นมือมารอรับอยู่ ชอนจีน่ะคุ้นชินกับภาพแบบนี้มาหลายเดือนแล้ว ผิดกับเพื่อนคนอื่นๆที่ถึงแม้จะรู้ว่าบยองฮอนมีแฟน

 

 

 

 

                แต่ก็เพิ่งเคยเห็นภาพแบบนี้เป็นครั้งแรก..

                เรียกได้ว่า 'ตายเกลื่อน'

 

 

 

 

 

 

                "เอ้า ตกใจอะไรกันน่ะมันเป็นเรื่องปกติ เลิกอ้าปากค้างกันได้แล้ว"

                ชอนจีแทบจะเอามือไปดันคางเพื่อนขึ้นกันทีละคน ส่วนบยองฮอนที่พยายามทำเหมือนว่าตนไม่เขินไม่อายอะไรกับการกระทำของแดเนียล พอเห็นอาการของเพื่อนก็เริ่มจะอายขึ้นมาบ้าง

 

 

 

 

 

 

                "นายทำเพื่อนฉันช็อคน้ำกันหมดแล้วเนียล"  หันไปเอ็ดคนที่ล้มตัวลงนอนหนุนตักตนแบบเนียนๆด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก

 

 

 

 

 

 

                "คนรักกันหอมกันไม่เห็นแปลกเลยนะ"

 

                "กะ ก็รู้น่า"

 

                "ฮ่าๆ ทำงานให้เสร็จเถอะเดี๋ยวไม่เสร็จนะ"

 

 

 

 

 

 

 

                หลังทำงานเสร็จตอนเกือบตีสามทุกคนก็แยกย้ายกันไปนอนในห้องของชอนจี ส่วนบยองฮอนก็เข้านอนกับแดเนียลแน่นอนอยู่แล้ว ร่างเล็กถูกดึงลงมานอนทับบนตัวอีกคนที่นอนแผ่รออยู่บนเตียง ก่อนจะโดนหอมผม หอมซอกคอ ปิดท้ายที่หอมแก้มเบาๆ

 

 

 

 

 

                "หอม..."

                บยองฮอนนอนหลับตาเอาแก้มแนบอกอีกคนแล้วพยักหน้ารับคำบอกของแดเนียล ไม่มีการขัดขืนใดๆทั้งสิ้น ร่างเล็กปล่อยให้มือเรียวลูบวนตรงเอวไปมาเพลินๆในขณะที่ริมฝีปากซนก็งับหูงับแก้มของบยองฮอนไปเรื่อย

 

 

 

 

 

 

                "ง่วงมากเลยหรอ?"

 

                "อื้ออออ" ดังนั้นฝ่ามืออุ่นจึงเลื่อนขึ้นมากระชับกอดและลูบแผ่นหลังบางไปมาคล้ายจะกล่อมให้อีกคนนอนหลับฝันดีอยู่บนตัวเค้านี่แหละ

 

 

 

 

                "หลับซะนะคนดี" ริมฝีปากอุ่นประทับจูบลงบนหน้าผากเนียนเนิ่นนาน

 

 

 

 

                "งืออ รัก..นะ..แด..เนียล" น้ำเสียงยานเหมือนเทปยืดๆของคนรักนั้นน่าขำมากกว่าจะหวานอย่างที่คนพูดอยากให้เป็น

 

 

 

 

                "ละเมอบอกรักรึเปล่าฮันนี่"   บยองฮอนส่ายหน้าแล้วปรือตาเงยหน้าขึ้นมามองหน้าแดเนียล จึงโดนจับจูบเอาซะปากแดงเจ่อเลยนี่ไง

 

 

 

 

                "ฉันก็รักฮันนี่ รักฮันนี่คนเดียว หลับได้แล้วคนดีถ้าไม่หลับซักทีระวังอะไรบางอย่างมันตื่นขึ้นมาซนนะที่รัก" 'อะไรบางอย่าง'ที่ว่ามันพร้อมจะตื่นขึ้นมาตลอดเวลาแหละถ้าแนบเนื้อกับบยองฮอนน่ะ

 

 

 

 

 

 

                "งือออ อย่านะ"

                บยองฮอนซุกอกแดเนียลหลับไปแล้วตอนที่ถูกจับประคองให้ลงนอนบนเตียงดีๆก่อนผ้าห่มจะคลุมขึ้นมาถึงคอ สัมผัสแผ่วเบาปัดผ่านหน้าผากมนไปพร้อมกับคำว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

                "ราตรีสวัสดิ์นะฮันนี่ของผม"

 

 

 

 

                THE END

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ tuangmi จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 14:44
    ละมุนมากกกกกกก ฮือออออออ U///U
    บยองน่ารักมากอ่าาา~~~ น่าจับจูบรัวๆ #มโนว่าตัวเองเป็นเนียล
    ชอบมาก ชอบบบ~ ชอบคู่นี้อยู่แล้วก็ยิ่งชอบมากขึ้นไปอีก ><
    ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆ นะคะ #ปาหัวใจใส่ไรท์เตอร์
    #10
    0
  2. วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 02:38
    เหตุผลของนีแอลคือเห็นคนที่รักร้องไห้แล้วมันก็เจ็บปวด ...
    มันแบบ ... นายหล่อมากอ่ะนีแอล แอร๊!!! ... น่ารักๆ
    #9
    0
  3. วันที่ 14 กันยายน 2556 / 00:13
    ขอบคุณค่ะ ชอบมากๆๆเลย
    #8
    0
  4. #7 loveNJ
    วันที่ 20 มิถุนายน 2556 / 09:48
    น่ารักสุดๆ ไปเลยอ้า

    เม้นไม่ออกเพราะมัวแต่เขินอยู่ ><
    #7
    0
  5. วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 23:35
    โอ้ย -/////////////////////////////////////////-
    ฮื้ออออออออออออออออออออออออ ฟินป่ะะะะะ
    ฟินมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #6
    0
  6. #5 ภภภ
    วันที่ 4 มีนาคม 2556 / 16:23
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด โอ้ยยยฮันนี่น่ารักที่สุดเลย >___<

    แดเนียลเป็นเด็กที่ร้ายไม่ใช่เล่น อยู่ ๆ ตอนนั้นก็ขอจูบ พี่ก็น่ารักเหลือเกินจูบไปทีหนึ่ง แอร้ยยยย

    เนียลนี่มีโอกาสละหอมนู่นดมนี่ หูยยย บ้าาาาา (หอมมากไหมอะแก? -///-)

    น่ารักกกกกก >< น่ารักมากเลยค่ะ
    #5
    0
  7. วันที่ 19 มกราคม 2556 / 22:25
    เขิน เขิน เขิน เขินโพกๆเลยอ๊าาาาาา เนียลน่ารักจุงเบยยยยยย

    แม้จะจากกันไป แต่สุดท้ายก็กลับมาเจอกันอีก

    ก็นะ เนื้อคู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอก ชอบฉากที่ได้เจอกันอีกครั้งหน้าเวทีมากๆเลย

    ฮันนี่มองเนียล เนียลมองกลับมาอย่างเย็นชา ฮันนี่ยืนร้อง

    แต่แล้วเนียลก็มากอดแล้วร้องไห้ไปด้วย ฮื่อออออ ซึ้งกลับการได้มาเจอกันอีกครั้ง

    ไม่อยากจะคิดว่าสามปีที่ผ่านมาเนียลจะเป็นอย่างไรบ้าง

    จะทรมานแค่ไหน ที่พอกลับจากค่ายมาก็พบว่าคนที่ตัวเองรักเค้าจากหายไปแล้ว

    ไม่มีข่าวคราวหรือแม้แต่จดหมายสักฉบับส่งมาร่ำลา ฮื่ออออ ดีใจที่ได้พบกันอีก น่ารักอ๊าาา
    #4
    0
  8. #3 cee
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 03:38
    ชอบอ่าาาาาาาาาาาาา

    อ่านแล้วเขินค่อตๆๆๆ อยากเกิดเป็นบยองขึ้นมาทันทีเลย #อยากมีแฟนอย่างนีแอล!!!

    พลีส แต่งอีกนะ เราชอบการใช้คำพูด สำนวนประมาณนี้ล่ะ ไม่ภาษาพูดเกินไป

    น่าอ่านดี อ๊ากกกกกกกกกกก (ยังไม่เลิกเขินค่ะ ฮ่าาาาา)



    แต่งอีก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ #ไซโค
    #3
    0
  9. วันที่ 15 มกราคม 2556 / 19:00
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก แต่งอีกเยอะๆนะคร้าาาาาาาาาาาาาาาาา รีดเดอร์คนนี้รออยู่น้าคร้าาาาาาาาาาาา สู้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2
    0
  10. วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 17:42
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ฮันนี่ แอร่กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก O<-< //นอนตาย
    เห้ย นี่ชอบจริงๆนะตัวเอง เราชอบมากกกกกกกกกกกกก
    บั่บๆๆๆๆ ลูกสาวเราน่ารักสุด แดเนียลก็หล่อฝุด
    ตะไมตัวเองแต่งแดเนียลได้หล่อขนาดเน้ ///ฟาดรัว
    ไม่เว้ย คือจะไม่เขินเลยถ้าแดเนียลไม่เรียกน้อง(????)ว่าฮันนี่
    แล้วบั่บ บ้าหราาาา ขอจ่งขอจูบบบ อายุสิบหกเองนะเฟ้ยยยยยย
    แกน่าจะขอจูบตั้งแต่สิบขวบแล้วเว้ยยยยยยยยยย //ตรบตีแดเนียล
    เค้าชอบตอนน้องยืนร้องไห้อ่ะ แบบสะอึกสะอื้นป้ะ? โฮยยยยย
    มโนแล้วน่ากอดมากกกกก อยากสิงแดเนียลสุด ฮีึกกกกกกกกกก
    เอาอีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    เอาอีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ///โดนพี่ตวงถีบหงาย


    ขอบคุณนะฮับที่แต่งให้เค้าอ่านนน *จุ้บ*
    #1
    0