กลรักละลายใจ (ขณะนี้กำลังปรับพล็อตใหม่นะคะ)

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 - -* คิดชื่อไม่ตอนออกค่ะ( ฉบับปรับพล็อตใหม่นะคะ ) เอาไปอ่านกันก่อนนะคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1303
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    16 มี.ค. 54






นายพศินของเรา 5555555+



นี่ก็เมษาคร่า   



..............................................................................

เช้าตรู่ในวันต่อมา       

            “ พี่ศิน พี่ศินคะ ลินมีเรื่องสำคัญอยากจะถามค่ะ ” แพรลลินเคาะประตูห้องพี่ชายตัวเองรัวอย่างใจร้อน ไม่นานพศินในชุดนอนผมเผ้ากระเซอะกระเซิงก็เปิดประตูออกมา เขาหรี่ตามองคนเคาะอย่างรำคาญตามนิสัยเวลาที่มีใครมารบกวนการนอนของเขา

            “ ถ้าเรื่องไม่สำคัญล่ะ น่าดู ” พศินแกล้งขู่ขณะเสยผมให้พอเข้าทรงเล็กน้อย  

            “ มันก็ไม่สำคัญอะไรนัก  เอ่อ ลินจะถามพี่ว่าเพื่อนพี่ศินอ่ะ เอ่อ...ลินหมายถึงพี่ภัทรน่ะค่ะเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ” แพรลลินก้มหน้าก้มตาถามไม่ยอมสบตาพี่ชาย ในขณะที่คนกำลังจะตอบหายง่วงเป็นปลิดทิ้งพศินยิ้มออกมาเมื่อนึกไปถึงตอนที่สมุนเอกทั้งสองรายงานว่าเมื่อวานยัยลินเป็นลมที่กลางห้างไอ้ภัทรไปเจอเข้าเลยอุ้มมาส่งถึงที่

“ ก็เพิ่งกลับมาไม่กี่วัน ถามแบบนี้ไปหลงเสน่ห์มันเข้าหรือไง ”  พศินพูดแทงใจดำและพยามกลั้นยิ้มสุดๆเมื่อเห็นว่าแพรลลินเงยหน้าขึ้นมาทันแก้ตัวอย่างรวดเร็ว

“ หลง...หลงอะไรกัน พี่ศิน ลินน่ะถามเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย ” แพรลลินหน้าขึ้นสีแก้ตัวพัลวัล มีหรือที่คนอย่างพศินจะมองไม่ออกว่าอาการแบบนี้เป็นอย่างไร

“ อ้อ จะว่าไปตอนนี้เรามีแฟนอยู่หรือเปล่า ” พศินแกล้งถาม

“ ไม่มีค่ะ ทำไมคะ พี่คิดจะจับคู่ใครให้ลินเหรอ ” แพรลลินจ้องหน้าพศินอย่างจับผิด

“ เปล๊า แค่ถามดู๊ ” พศินตอบเสียงสูง พลางมองนาฬิกาดิจิตอลที่โต๊ะข้างหัวเตียงพบว่าตอนนี้มันหกโมงเช้าแล้ว

“ ถ้าอย่างนั้นลินไปออกกำลังกายก่อนนะคะ ” แพรลลินหาข้ออ้างและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น พศินเดินไปหยิบที่หัวเตียงก่อนจะยิ้มออกมา

ถ้าจะรักกันมากคู่นี้

“ ว่าไง มีธุระอะไรตั้งแต่เช้า ”

“ ฉันอยากรู้ว่าน้องแกกำลังป่วยเป็นอะไรหรือเปล่าว่ะ ทำไมดูแปลกๆชอบกล ” พศินนิ่งไปกับคำถามของอีกฝ่ายก่อนจะหัวเราะพรืดออกมาด้วยความขบขัน

“ แปลกยังไง ”

“ ก็ดูแปลกๆอ่ะ เดี๋ยวหน้าซีด เดี๋ยวหน้าแดง ตัวสั่น นี่ฉันนั่งคิดมาทั้งคืนเลยนะว่าลินเป็นโรคร้ายแรงอะไรหรือเปล่าหน้าซีดเผือดเป็นลมล้มพับไปกลางห้างน่ะ ถ้าไม่เจอฉันจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ” ติภัทรเล่าเสียงเครียดในขณะที่คนกลางอย่างพศินพยายามกลั้นขำสุดๆ นึกไม่ถึงว่าแพรลลินจะมีอาการแบบนั้น

“ จะว่ายังไงดีล่ะ คือ...เหมือนจะร้ายแรงแต่ก็ไม่ร้ายแรง ” พศินพูดเนิบๆ

“ อะไรของแกวะ สรุปเป็นอะไรเนี่ย ”

“ ก็โรคหัวใจน่ะ ” พศินตอบด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง แต่ทว่าติภัทรเชื่อไปเรียบร้อยแล้ว

“ ว่ายังไงนะ! โรคหัวใจ นี่แกปล่อยให้น้องแกไปท้าแดดท้าลมโดยไม่ส่งคนไปดูห่างๆเหรอยังไง ถ้าเกิดเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาเหมือนเมื่อวานจะทำยังไงวะ ”

“ ดูเหมือนแกจะเป็นห่วงยัยลินมากเลยนะ ”

“ น้องแกนี่!

ปากแข็ง... พศินคิดในใจ

“ โอเคๆ ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว มีอะไรค่อยคุยกันอีกทีแล้วกัน ”

“ เออๆ แค่นี้นะ ”

พอติภัทรวางสายคนที่ได้แกล้งชาวบ้านก็เดินไปมองหาน้องสาวตัวต้นเรื่องที่ระเบียงอย่างอารมณ์ดี

ถึงกับเป็นลมเลยเหรอ อ่อนหัดจริงๆ เลยลินเอ๊ย

ก๊อกๆๆ

“ เข้ามา ”

“ วันนี้คุณศินจะไปเยี่ยมนายหญิงสุดสวยไหมครับ ”  นายโหดถาม

“ ไม่ล่ะ แต่ฉันกะไปอริญพิชญกาลตอนบ่ายๆ ”

“ อ้าว ไปทำไมครับ นายหญิงอยู่ที่โรงพยาบาลนะครับ ไม่ใช่ที่คฤหาสน์ ” นายเหี้ยมแย้ง

“ ก็แค่ไปดูความเป็นอยู่ของคนที่จะมาเป็นนายหญิงของคินภานุรักษ์ก็แค่นั้น ” พศินตอบพลางเดินผิวปากเข้าไปในห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี

 

 

 

ช่วงบ่ายของวันนี้

“ คิดถึงพี่ไอซ์จังเลย ป่านนี้ไม่รู้เป็นไงบ้าง ” เด็กชายธีรณัฐที่นอนหงายก่ายหน้าผากบนเสื่อที่ปูเอาไว้อยู่สวนหน้าบ้านเอ่ยขึ้น

“ นั่นสิ โอ๊ย เจ้าริโอ้นั่นมันคุกกี้ฉันนะ ชิ้นสุดท้ายแล้วด้วย ” แฝดคนน้องประท้วงเมื่อสุนัขตัวดีดันงับคุกกี้ในมือเขาที่ถือค้างไว้ไปเคี้ยวอย่างสบายใจเฉิบ และด้วยความหมั่นไส้สองหนุ่มน้อยก็จัดการลุกไปแกล้งเจ้าโอริโอ้ตัวดีอย่างสนุกสนาน

ขณะเดียวกันรถลีมูซีนคันหรูแล่นผ่านเข้ามา เด็กๆที่กำลังวิ่งเล่นกับสัตว์เลี้ยงตัวเองอยู่ต้องหยุดมองคนที่กำลังลงจากรถ เด็กทั้งสองซุบซิบกันสักพักก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปดักไว้ก่อน

“ มาหาใครคับ ”

 พศินที่กำลังยืนมองคฤหาสน์หลังโตอย่างพึงประเมินต้องก้มลงมองต้นเสียงเล็กๆอย่างงงๆ

คู่แฝด...หลานของแม่ตัวแสบนั่นสินะ

“ มาหาคุณพ่อเราน่ะ ”

พอตอบเสร็จ พศินก็สังเกตได้ว่าเด็กทั้งสองถอนหายใจอย่างเซ็งสุดชีวิต ต่อมาพศินถึงกับอึ้งในสิ่งที่แฝดตระกูลนี้กำลังพูด

“ ว้า เซ็ง เรานึกว่าคุณเป็นแฟนคนล่าสุดของอาเมเสียอีก แต่ถ้าจะมาหาคุณพ่อวันนี้คุณพ่อไม่อยู่หรอกคับ คุณพ่อไปตรวจงานที่ต่างจังหวัดเป็นเพื่อนคุณแม่ คนอื่นๆก็ไปหาอาเมกันหมดแล้ว ”  

“ ใช่แล้ว ตอนนี้ไม่มีใครอยู่นอกจากพี่ๆที่ดูแลบ้าน กับพี่ๆที่ดูแลเราความจริงเราอยากไปด้วยแต่ถูกคุณย่าทำโทษ เอ่อ จอมซนว่ามาจิบโกโก้กับพวกเราดีกว่านะคับ ถึงเวลาอาหารว่างแล้วเนอะ เข้ามาคับๆ ”

“ เด็กบ้านนี้อัธยาศัยดีนะครับ นายน้อย ” นายโหดที่ยืนอยู่ฝั่งขวาของพศินเอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดู และแน่นอนว่าสองหนุ่มน้อยก็ยิ้มแป้นรับคำชมอย่างไม่ปฏิเสธ

“ คุณทั้งสามชื่ออะไรเหรอคับ ผมชื่อจอมแก่นพี่คนโต ส่วนนี้น้องผมจอมซน ” เด็กชายธีรณัฐแนะนำตัวขณะที่พาแขกทั้งสามเข้ามานั่งยังโซฟาที่ห้องรับแขก

พศินไม่ค่อยถูกชะตากับเด็กเท่าไหร่ เพราะคิดว่าเด็กชอบโยเย ร้องเอานู่นเอานี่น่ารำคาญแถมยังซนอย่างกับลิงที่พร้อมจะพังทลายทุกอย่างได้ในพริบตา พศินคิดพลางมองฝาแฝดน้อยที่ดูน่าร่าเริงผิดวิสัยเด็กทั่วไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบติดมาดมาเฟียอยู่ในที

“ ฉันชื่อพศิน ส่วนสองคนนี้เป็นคนติดตามคนขวาชื่อโหด คนซ้ายชื่อเหี้ยม ”   

เด็กแฝดพยักหน้าหงึกๆก่อนจะมองแขกผู้ใหญ่อย่างเก็บรายละเอียดเพื่อใช้ในการก่อกวนอาสาวเวลาไปโรงพยาบาลครั้งต่อไป

“ เราจะเรียกคุณว่าอาศินแล้วกันนะคับ คล้ายๆกับอาเมดี เนอะ พี่ ”

พศินสำลักน้ำชาเด็กพวกนี้เหมาเราเป็นญาติเลยแหะ ปกติเด็กมันต้องหวงพี่หวงอาที่เป็นผู้หญิงไม่ใช่หรือยังไง แปลก...

“ อื้อ ว่าแต่อาศินมีอะไรก็ฝากพวกเราบอกคุณพ่อได้นะ ”

“ อ้อ อื้อ ” พศินตอบ แล้วก็รู้ได้ถึงความอบอุ่นที่อบอวลอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ ความสดใสในกิริยาท่าทางฝาแฝดคู่นี้เป็นหลักประกันได้อย่างดีว่าทั้งคู่เกิดมาในตระกูลที่ดี เพรียบพร้อมทุกด้านจริงๆ   

 “ คุณหนูจอมแก่นน้องดรีมโทรมาหาค่ะ ”  เด็กชายธีรณัฐรีบวางช้อนก่อนจะลุกขึ้นวิ่งไปรับโทรศัพท์โดยไม่ลืมยักคิ้วให้น้องชายอย่างเด็กแก่แดด คุณอาบอดี้การ์ดทั้งสองก็หัวเราะน้อยๆก่อนจะแซวขึ้น

“ เนื้อหอมจริงโว้ย เด็กสมัยนี้ ”

“ น้องดรีมคนนี้พี่เขาจีบติดแล้ว ฮ่ะๆ เป็นแฟนกันอยู่คับ ” พศินได้ยินก็ถึงกับเหวอ

ตัวแค่นี้มีแฟนแล้ว! พระเจ้า...นิสัยถอดแบบมาจากยัยนั่นไม่มีผิด! เจ้าชู้จริงๆ

“ นี่ รู้รึไงว่าว่าการจีบผู้หญิงหมายถึงอะไร แล้วไอ้ที่บอกว่าเป็นแฟนกันแล้วมันเป็นยังไง หืม...”

พศินถาม เด็กชายธัชนนท์ก็เอียงคอคิดครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มแป้นตอบอย่างแก่แดด

“ จีบก็คือเอาของขวัญไปให้ พูดจาเพราะๆหวานๆ ส่วนเป็นแฟนก็คือ จับมือ จุ๊บแก้ม อยู่ด้วยกันตลอด โทร.หากันทุกวัน เท่านี้มั้งคับ ”

เอาเข้าไป...เสียเด็กหมด!

“ โตขึ้นไปถ้าทางจะเป็นคาสโนว่านะเรา มีแฟนตั้งแต่ตัวแค่นี้ พี่มีแล้วเราล่ะมีรึยัง ยิ้มแบบนี้มีแล้วแน่ๆ...ใช่ไหม ” นายเหี้ยมพูดอย่างรู้ทัน

“ คับ ผมกับพี่สัญญากันไว้ว่าถ้าจะมีแฟนต้องมีทั้งคู่ ”

“ ระวังเถอะ จะชอบคนคนเดียวกัน ” พศินอดพูดเหน็บเด็กจอมเจ้าชู้เสียไม่ได้ แต่เหมือนเด็กที่ว่าจะไม่สนใจในคำเหน็บแนมเพราะกำลังสนใจลิ้มรสขนมเค้กอยู่

“ คุณอาคับ คุณอามีแฟนหรือยัง ”

“ ยัง ” คุณอาทั้งสามตอบเสียงเดียวกันติดตรงที่พศินไม่เต็มใจตอบนักผิดกับนายโหดนายเหี้ยม

เด็กชายธัชนนท์เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปปล่อยให้แขกทั้งสามงุนงงอยู่เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงทำให้เด็กชายตัวน้อยวิ่งไปไม่บอกไม่กล่าว

“ แกว่าเด็กแฝดสองคนนี้แปลกๆไหม ”

“ ไม่หรอกครับนายน้อย ผมว่านายน้อยคิดว่าเด็กจะต้องงอแงร้องไห้เสียงดังไปหมดทุกคนมากกว่า ” นายโหดออกความเห็น

“ ตัวแค่นี้มีแฟน แก่แดดชะมัด”

“ ชู่ว์ นี่ถิ่นเขานะครับ ” นายเหี้ยมเตือนพลางมองซ้ายมองขวา เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเจ้านายตนไม่ชอบเด็กมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

  “ นี่คับ คุณอาศิน รูปอาเมของเรา ”

พศินมองอัลบั้มรูปที่มีสาวใช้สามคนแบกอยู่ด้านหลังเจ้านายตัวน้อยและตอนนี้อัลบั้มรูปทั้งหมดก็กองเพนินอยู่เต็มโต๊ะ

“ โอ้โห นี่รูปอาเราหมดเลยหรือเนี่ย เยอะจัง ” นายโหดอุทานออกมา

“ แหะๆ แต่ข้างบนยังมีอยู่อีกตั้งเยอะแน่ะ คุณอาศินดูสิคับ คุณอาของผมทั้งสวยทั้งน่ารัก นิสัยก็ดีนะคับ ใจดีมากๆ แต่ผมไม่ชอบตรงที่ตอนอาของผมมีแฟนนี่แหละคับ ไม่ถูกใจผมสักคน ”

“ จะบอกว่าฉันถูกใจนาย...อย่างนั้นเหรอ ” พศินแกล้งถามด้วยท่าทางนิ่งๆ และหนุ่มน้อยก็พยักหน้ารับ

การขอแต่งงานเมษานั้นง่ายกว่าที่คิดเสียแล้ว เพราะถึงเจ้าตัวไม่ยอมอย่างไรแต่สภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อแผนการเขาแบบนี้ย่อมมีชัยไปกว่าครึ่ง

“ ก็ดี เอาเป็นว่าฉันจะจีบอาของพวกนายแล้วกัน ”

            “ สัญญาแล้วนะคับ!

เด็กชายธัชนนท์พูดจบก็วิ่งขึ้นบันไดไปบอกพี่ชายตัวเองถึงห้องที่ตอนนี้หัวเราะคิกคักอยู่กับโทรศัพท์อย่างเด็กแก่แดด ไม่นานนักฝาแฝดทั้งสองก็ลงมาสามัคคีวิ่งไปหอมแก้มว่าที่คุณอาเขยที่นั่งเก๊กเปิดอัลบั้มรูปอยู่อย่างดีใจ พศินที่ไม่ค่อยถูกกับเด็กก็สะดุ้งโหยงพยายามเบี่ยงหน้าหนีและดึงสี่มือน้อยๆนั่นออกจากตัวเองอย่างยากลำบาก

“ อาเมชอบทานของหวานม๊ากมาก ขี้อ้อนด้วย เนอะจอมซน ”

“ ใช่ๆ ชอบแต่งตัวสวยๆ ชอบตามใจพวกเรา แล้วก็ชอบดอกกุหลาบสีแดง วันวาเลนไทน์มีก็แต่คนเอาดอกไม้มาให้ถึงบ้าน คุณย่างี้บ่นหูชาเลยล่ะ ฮ่าๆ ”

พศินเปิดดูรูปว่าที่เจ้าสาวของตัวเองไปพลางฟังเสียงเจื้อยแจ้วที่บรรยายสรรพคุณอาสาวของพวกเขาไม่ขาดปาก

ทางพศินก็เปิดอัลบั้มรูปภาพไปเรื่อยๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับภาพเด็กผู้หญิงตัวน้อยในชุดแม่มดสีดำกำลังโพสท่าขี่ไม้กวาดโดยไม่ลืมที่จะยิ้มแฉ่งชูสองนิ้วให้กล้องอย่างชำนาญ

            ใช่สินะ...ต้องแม่มดถึงจะเหมาะกับเธอ เพราะนางฟ้ามันดูสง่างามและบริสุทธิ์เกินไป

โหดและเหี้ยมมองหน้ากันอย่างรู้กันเมื่อจับสังเกตแวบๆว่าเจ้านายของเขามองรูปถ่ายที่อยู่ในอัลบั้มด้วยสายตาที่แปลกไป...แปลกไปจริงๆ  แต่พวกเขาทั้งคู่เลือกที่จะสงบปากสงบคำอดใจไม่แซวแล้วหันมาคุยเล่นกับหนุ่มน้อยสองคนแทนที่ตอนนี้อารมณ์ดีเหลือเกิน ทั้งหมดเพลินไปกับกิจกรรมยามบ่ายโดยไม่ได้สนใจเลยว่าคนไข้ที่แอบหนีออกมาจากโรงพยาบาลกำลังเดินเข้ามาแต่ยังไม่ทันเข้าไปในคฤหาสน์ก็ต้องหยุดเมื่อเห็นสาวใช้รู้ถึงการมาของเธอแล้ว

“ คุณเม ทำไม... ” สาวใช้คนหนึ่งที่เดินผ่านมาเอามือป้องปากอย่างตกใจเมื่อเห็นเจ้านายสาวที่ควรจะอยู่ที่โรงพยาบาลมาปรากฏตัวที่นี่

“ ชู่ว์... คุณพ่อกับคุณแม่ยังไม่กลับใช่ไหม แล้วใครมาถึงได้มีรถแปลกๆจอดอยู่ข้างหน้า ”

“ แขกคุณธันค่ะ  แล้ว...” สาวใช้ยังพูดไม่ทันจบ เมษาก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ ไม่มีเวลาแล้ว ฉันจะขึ้นไปเอาของก่อน ” เมษาพูดจบก็เดินเข้าไปอย่างรีบร้อนก่อนจะชะงักเท้าตรงทางขึ้นบันไดเมื่อเห็นว่าแขกพี่ธันนั้นเป็นใคร

“ คุณมาทำอะไรที่นี่!

......................................................................................

ทักทายค้า T.T วันนี้เข้ามาโพสค่ะจากห่างหายไปร่วมสามเดือน หลายคนคงแอบด่าคนแต่งในใจว่า เมื่อไหร่แกจะแต่งจบสักที T.T
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้นะคะ แม้มันจะทั้งอืดและกินเวลานานมาก แถมยังเปลี่ยนพล็อตกระทันหันอีกทั้งที่แต่งได้เกินครึ่งทางมาหน่อยแล้ว >0< ตอนต่อไปจะมาอัพให้วันพรุ่งนี้ไม่ก็วันศุกร์นะคะ
ใครที่อยากเห็นจอมแก่นจอมซนในเวอร์ชั่นโต ก็เข้าไปดูอิมเมจคร่าวๆที่บทความเรื่อง  เสน่ห์หวาน  ได้นะคะ...

ขอบคุณคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

189 ความคิดเห็น

  1. #165 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2554 / 20:22
    #165
    0
  2. #164 mimijungy (@mimijungy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2554 / 20:26
    มี่ว่าให้ชื่อตอนเป็น ว่าที่อาเขยของสองแฝด หรือ เข้าทางพศิน ดีไหมคะ อิิๆๆๆๆ เปลี่ยนใหม่ก็ได้นะคะพี่นันท์
    #164
    0