กลรักละลายใจ (ขณะนี้กำลังปรับพล็อตใหม่นะคะ)

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 ฟ้าช่างแกล้ง (ฉบับเริ่มปรับพล็อตใหม่ค่ะ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 ส.ค. 53









         

           ในรุ่งเช้าของวันต่อมาร่างเล็กเพรียวบางในชุดเสื้อกล้ามสีชมพูกับกางเกงชาสั้นสีขาวธรรมดาเดินลงบันไดมาหลังจากอาบน้ำแปรงฟันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ริมฝีปากบางส่งยิ้มให้เจ้าหลานตัวน้อยในชุดเด็กนักเรียนอนุบาลคือสวมเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อน ที่อกด้านซ้ายปักชื่อนามสกุลเจ้าตัวเอาไว้ กับกางขาสั้นฟ้าสก็อตกำลังส่งยิ้มมาให้เธออย่างอารมณ์ดี พร้อมทั้งกวักมือป้อมๆเป็นเชิงเรียก

            “ อาเมคับ มาดูนี่สิ ดอกไม้เต็มเลย วันนี้จอมซนไปโรงเรียนจะเอาไปแจกสาวน้อยน่ารักให้หมด อาเมเอาไหมคับ จอมซนให้  ” เมษาอดหยิกแก้มนุ่มๆทั้งสองข้างไม่ไหวเพราะหลานตัวแสบของเธอนี่ก็ช่างแก่แดดขึ้นทุกวัน เจ้าชู้เป็นเลิศใครได้เป็นเจ้าของนี่ปวดหัวตายแน่ เพราะอาการออกแต่เด็กแบบนี้ตอนโตนี่ไม่อยากจะนึกถึงว่าเจ้าสองคนนี้จะขนาดไหน

            “ พี่เราไปไหนซะละ เจ้าจอมซน ”

            “ เสริมหล่ออยู่ข้างบนโน่น ยังไม่ลงมาเลย พี่ไอซ์คับ มานี่ๆ เอาไปสักดอกไหม สาวๆรอดอกไม้จากพี่อยู่นะ ”  เมษาหันไปมองหลานชายอีกคนที่แต่งตัวเป็นเด็กประถมหนึ่งด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวกับกางเกงสีฟ้าสก๊อตเช่นกันหากแต่เป็นขายาว

 เด็กชายศราวินมองเลยไปยังดอกไม้กองหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าน้องคนเล็กสุด แล้วจะส่ายหน้ารัว เมษาก็ดึงแขนเล็กๆของเด็กชายศราวินนั้นมาสวมกอดอย่างหมั่นเขี้ยว

            “ จะแปดโมงแล้วนะจ๊ะเด็กๆ ไม่ไปโรงเรียนหรือไงกัน เจ้าแฝดอีกคนของย่าอยู่ไหนเนี่ย ทำไมยังไม่ลงมา ” เสียงประกาศิตจากคุณย่าดังขึ้นเจ้าตัวน้อยทั้งสองก็หันหน้าไปตามเสียงนั้นอย่างพร้อมเพรียง

            “ อยู่นี่คับคุณย่า คุณพ่อคับเดินๆดีนะคับเดี๋ยวเสื้อยับหมด จอมแก่นจะไม่หล่อ ” ธันวาก้มหน้าหรี่ตามองลูกชายที่ตนอุ้มก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างตีก้นเบาๆอย่างหมั่นไส้

ไอ้ลูกคนนี้นี่นะกว่าจะลากออกมาจากหน้ากระจกได้นี่นานเอาการ ไหนจะก่อคดีขโมยเจลทาผมของเขาไปใช้เสริมหล่อหน้าตาเฉย ดูสิเซ็ทผมชี้โด่ชี้เด่ คนน้องอยู่ด้านล่างก็ไม่เบา ดอกไม้เป็นกระสอบเลยมั้งนั่น

“ เพลาๆบ้างเรื่องสาวๆเนี่ย เป็นเด็กเป็นเล็กทำตัวเหมือนกับหนุ่มๆไปได้เจ้าจอมแก่น เราก็อีกคนนะจอมซน ”

            “ พี่ธัน! ดุหลานเมทำไมเนี่ย มาๆ เดี๋ยววันนี้อาไปส่ง ” เมษาเห็นเจ้าตัวแฝดหน้าจ๋อยลงเพราะถูกดุก็ดึงมากอดปลอบพร้อมออกตัวปกป้องเต็มที่

“ ตามใจกันเข้าไปอาหลาน ” ธันวาส่ายหน้าเบาๆอย่างระอา

“ หลานๆสุดหล่อของอาทั้งสามไปรอที่รถอาเมนะ เดี๋ยวอาไปเปลี่ยนชุดก่อน ” เมษาสั่งเด็กๆทั้งสามก่อนจะเดินไปขึ้นบันได

“ หลานย่า พาสาวๆมาให้อย่าดูตัวด้วยนะลูกตอนโตย่าจะได้จับแต่งงานเลย ฝากหาให้พี่ไอซ์เขาด้วยนะลูก ”

            “ คร้าบบบ ~ ” เสียงใสๆ ตอบรับผู้เป็นย่าอย่างฉะฉาน เว้นแต่คนโตสุดที่เงียบ เพราะยังไม่คิดที่จะขนขวายหาตอนนี้

            “ แม่ครับ ลูกผมยังเด็กอยู่นะ ดุบ้างเถอะเรื่องผู้หญิงเนี่ย ”

            “ ดุทำไม เกิดหลานๆฉันกลัวจนไปชอบผู้ชายจะว่ายังไง ธิชามาแล้วโน่นไปคลอเคลียเมียแกเลยไป ”

 

           

            เสียงเจี๊ยวจ๊าวกอปรกับเสียงหัวเราะดังลั่นรถ คุณอาคนสวยที่อาสาขับรถไปส่งนักเรียนตัวยุ่งทั้งสามที่โรงเรียนคอยหันไปร่วมวงแบ่งปันรอยยิ้มของหลานๆอย่างมีความสุขแม้ตนกำลังขับรถอยู่ก็ตาม

            “ พี่ไอซ์ อ่ะนี่ จอมซนให้ เนี่ยกุหลาบขาวเชียวนะ คุณย่าชอบบอกว่ากุหลาบขาวน่ะ เปรียบเหมือนรักอัน...อัน...”

            “ รักอันบริสุทธิ์ ไปลอกคำพูดคุณย่ามาไหงลอกมาไม่หมดหืม... ” เมษาหันไปบอกเจ้าตัวเล็กข้างๆอย่างเอ็นดู ก่อนจะหันหน้าไปมองถนนด้านหน้าต่อ

            “ มันพูดยากนี่คับ อาเม พี่จอมแก่นส่งให้พี่ไอซ์หน่อย ” เด็กชายธีรณัฐ หยิบดอกกุหลาบสีจากมือของน้องชายฝาแฝดตัวเอง แล้วส่งให้ลูกพี่ลูกน้องคนโตอย่างระมัดระวังเพราะไม่ได้สั่งให้คนงานเอาหนามออกให้

            “ พี่บอกว่าไม่เอา ” เด็กชายศราวินปัดมือป้อมๆออกเบาๆ แล้วทำเป็นมองออกไปด้านนอกกระจกรถ แต่ก็ต้องหันขวับกลับมาเมื่อเด็กแฝดคนพี่เอ่ยนามสาวน้อยคนนั้นขึ้นมา ทางเมษาก็นั่งนิ่งเงียบรอเก็บข้อมูลเจ้าตัวเล็กทั้งสามไปให้วราภัทรตามคำสั่งด่วนก่อนออกจากบ้าน

            “ แป้งหอมคงดีใจนะ ถ้าพี่เอาไปให้เธอน่ะ คิก คิก...ว่าไหม จอมซน ”

            “ พี่ไม่รู้จัก แป้งหอมอะไร ใคร... ”  คู่แฝดสบตากันอย่างรู้กัน

            “ งานวันเกิดไง ตอนนั้นพี่ทำแป้งหอมแทบร้องไห้แน่ะ นะ เอาไปสิ พี่โกรธแป้งหอมเรื่องอะไรจอมแก่นจะไม่ถาม แต่เห็นจอมซนบอกว่าแป้งหอมขี้กังวล ดอกไม้นี่เป็นการบอกว่าพี่ไม่โกรธแป้งหอมแล้วก็ได้ ” เมษา หันมามองเจ้าตัวเล็กที่ทำเป็นรู้ดีอย่างเอ็นดู ท่าทางเจ้าไอซ์จะเจอเนื้อคู่แล้วมั้งนี่ ลองให้สองตัวแสบนี่วุ่นเรื่องแบบนี้ท่าทางจะสลัดยาก

            “ พักนี้เห็นซึมๆด้วย ไม่รู้ว่ากังวลเรื่องอะไร ” เด็กชายศราวินจำใจรับดอกกุหลาบดอกโตสีขาวจากเด็กชายธัชนนท์เพื่อตัดความรำคาญ เท่านั้นเสียงหัวเราะอย่างดีใจก็ลั่นไปทั้งรถและเมื่อรถบีเอ็มคันหรูขับเข้ามาจอดเทียบในที่จอดรถของโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว สองหนุ่มน้อยที่หัวเราะชอบใจอยู่ก็รีบลงจากรถโดยไม่ลืมหยิบของสำคัญที่ต่างคนต่างเตรียมมา ทางหลานคนโตก็มองดอกไม้ในมืออย่างครุ่นคิดว่าควรจะเอาไปให้สาวน้อยนั่นตามที่เจ้าตัวแสบทั้งสองแนะนำดีหรือเปล่า เพราะเขาเองก็ไม่ได้โกรธอะไรเท่าไหร่แล้วสักหน่อย ไม่รู้ฝ่ายโน้นจะกังวลให้มันเสียเรื่องทำไม

“ อาไปก่อนนะจ๊ะเด็กๆ ตั้งใจเรียนนะ อย่ามัวแต่หลงสาวๆจนลืมเรียนล่ะ ” เมษา ชะโงกหน้าออกไปนอกตัวรถแล้วโบกมือไปมาลาหลานทั้งสามที่ยืนเรียงหน้ากระดาน อยู่

            “ คร้าบ ~

 

            รถเก๋ง BMW E60 สีดำคันเก่งก็เคลื่อนออกไป ไม่นานนัก เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ก็ดังกระหึ่มขึ้นทั้งรถ สาวน้อยที่กำลังขับรถเปลี่ยนเลนอยู่สะดุ้งตาม ริมฝีปากกระจับเล็กอมชมพูวาววับเม้มเล็กน้อยอย่างหงุดหงิด แต่ก็เอี้ยวตัวเล็กน้อยเอื้อมมือเข้าไปควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายใบเล็กที่ยังส่งเสียงดังไม่หยุดอย่างเร่งรีบ ตาก็มองถนนไปด้วยอีกมือจับพวงมาลัยรถ อีกมือก็ควานหาไม่เจอสักที จนเมษาเกิดโทสะตัดสินใจตัดเลนถนนเข้าซ้ายเพื่อจอดหาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่าดันไปปาดหน้ารถคันหรูราคาเหยียบยี่สิบล้านโดยไม่ตั้งใจและไม่รู้ตัว

            เมื่อเข้าเลนซ้ายได้เมษาก็จัดการเปิดไฟฉุกเฉินแล้วเหยียบเบรกทันที ทีนี้เธอตัดสินใจเททุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในกระเป๋าเธอออกมา แล้วคว้าโทรศัพท์มือถือมากดรับ

ปังๆๆๆ

            พอกดปุ่มรับสายได้หญิงสาวก็บรรจงส่งเสียงห้วนตามอารมณ์ลงไปเพื่อระบายอารมณ์ แต่ก็ต้องหันขวับไปมองผ่านกระจกข้างเธอเพราะมีมือดีที่ไหนไม่รู้ มาเคาะกระจกรถเธอราวกับว่ากระจกรถเธอทำมาจากเพชรพันล้านจะทุบจะตัดจะพังมันเท่าไหร่ก็ไม่แตก

            “ แป๊บนึงนะวิทย์ อะไรของพวกคุณเนี่ย มาเคาะแบบนี้ได้ยังไง ” เมษาลดกระจกลงแล้ว ขมวดคิ้วพร้อมทั้งส่งสายตาขุ่นๆ ไปยังชายชุดดำสองคนที่ยืนเต๊ะท่าทางราวกับจะมาปล้นเธอแต่ดูจากท่าทางแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างกับพวกลูกน้องมาเฟียเสียมากกว่า แล้วนี่มันเกี่ยวอะไรกับกระจกรถเธอด้วยเนี่ย

             “ น่ารักเป็นบ้าเลยพี่โหด ”

            “ เออ คิดเหมือนกัน เอาไงดีวะ ไอเหี้ยม ”

            “ ถามนายน้อยไหม แต่ว่านายน้อยคุยธุรกิจอยู่กับเฮียหลงอยู่ เข้าไปขัดโดนตื๊บออกมาแน่ๆ ” เมษา ที่นั่งมองบุคคลแปลกหน้าชุดดำหน้าตาเหมือนโจรในอุดมคติด้วยสายตาขุ่นเคืองขึ้นไปอีก

            “ ฉันรีบค่ะ มีอะไรรีบๆพูดมาได้ไหม กระซิบกระซาบกันอยู่นั่นแหละ ” เสียงใสๆ แต่แฝงไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นทำให้โหดกับเหี้ยมถึงกับกระเด้งตัวออกห่างจากกัน แล้วทำเป็นปัดฝุ่นเรียกภาพพจน์ที่เผลอหลุดหายไปเมื่อครู่กลับมา

            “ คุณขับรถปาดหน้านายน้อยของเรา ”

            “ โหด เหี้ยม นี่แกสองคนจะให้ฉันรอจนรากฝอยงอกเลยใช่ไหม ขึ้นรถ!ฉันจัดการเอง!!!

เสียงประกาศิตจากทายาทอันดับที่หนึ่งของเจ้าพ่อศันย์หรือเสี่ยศันย์ดังขึ้น นายโหด กับนายเหี้ยมก็วิ่งวุ่นไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ตามคำสั่งของผู้เป็นนายที่กำลังองค์ลงเรียบร้อยแล้ว

            “ เมครับ เกิดอะไรขึ้นครับเม ” วรวิทย์ที่ยังอยู่ในสายถามย้ำหลายรอบแต่คนถูกถามยังไม่ยอมตอบเสียที

            “ เรียกรถตำรวจให้เมหน่อยค่ะวิทย์ ท่าทางเมอาจจะถูกปล้น ” เมษา กดวางสายทันทีเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งที่ตรงเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

            “ ขับรถน่ะ มีตาไว้ทำไม จู่ๆก็ตัดเลนถนนเข้ามาจอดแบบนี้ไม่กลัวตายหรือไง ใบขับขี่สอบมันผ่านได้ยังไงหะ แค่นี้ยังไม่รู้กฎกติกาจราจร...  ” เสียงทุ้มเข้มก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท เมษาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบตากับร่างที่สาดคำพูดว่าเธออยู่ ก็จริงอยู่ที่เธอเปลี่ยนเลนแบบนั้น แต่ไม่เห็นต้องพูดอะไรแบบนี้สักนิด

            “ นี่คุณ คุณ!!! คุณฟังอยู่รึเปล่าเนี่ย เงยหน้าขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!!

มีสิทธิ์อะไรมาสั่งเธอกันนะ บ้านเมืองมีกฎหมายจราจรอย่างเดียวหรือไงกันแล้วไอ้ที่ด่าเธอปาวๆนั่นมันถูกกฏหมายหรือไง เกิดมาเธอไม่เคยถูกใครพูดจาสามหาวแบบนี้กับเธอเลยสักครั้ง เอาวะ ยัยเมเป็นไงเป็นกัน !!!

            เมษา ปลดล็อคประตู แล้วจัดการเปิดประตูออกอย่างแรงจงใจให้ประตูกระแทกไปโดนร่างบุคคลที่ยืนด่าเธอเซล้มลงไปนอนกับพื้น

            “ โอ๊ยยย !!!  

            “ นายน้อยยยยยยย อย่าตายนะครับ ! ” นายโหดกับนายเหี้ยมถลาลงมาจากรถ แล้ววิ่งมาดูอาการนายน้อยตนอย่างตกใจ ที่จู่ๆก็ลงไปนอนแบบนั้นด้วยฝีมือของหญิงสาวที่ดูบอบบางไม่เข้ากับแรงผลัก

            “ เฮ้ย นี่มัน...!!  เมษา มองหน้าคนที่ลงไปนอนแอ้งแม้งโดยมีบอดี้การ์ดสองคนคนเดิมประคองอยู่อยู่ที่พื้นด้วยอาการทึ่งจัด เพราะเขาคนนี้เป็นถึงลูกของเจ้าพ่อแห่งวงการมายา ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้รู้ลึกอะไรมาก เพราะคนคนนี้เธอมีลางสังหรณ์แปลกๆว่าให้อยู่ห่างเข้าไว้ อย่าเอาตัวไปเกี่ยวโดยไม่จำเป็น แล้วสิ่งสำคัญที่สุดเธอไม่ลงรอยกับแฟนสาวเสียงหลอนแปดหลอดของเขาคนนี้มาก เพราะบังเอิญเจอทีไรเรื่องได้เกิด!

 “ นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณนี่เอง... ”  ใบหน้าหวานเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตวัดขาขึ้นรถไปอย่างไม่แคร์ ประจำที่ได้ก็ขับรถบึ่งออกไปทันทีโดยไม่สนใจว่าตัวเองก็ผิดเช่นกันที่ไปปาดหน้ารถเขา 

พศินขบกรามแน่นก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วสะบัดแขนออกจากการประคองของคนสนิททั้งสอง เดินขึ้นรถไปอย่างหัวเสีย

            “ ไปสืบมาเดี๋ยวนี้ ว่ายัยบ้านั่นเป็นใคร!!! ย้ำว่า อย่างละเอียด! ”  เขาเคยเจอหล่อนบ่อยตามงานสังคมแต่ด้วยนิสัยส่วนตัวแล้วเขาไม่เคยใส่ใจหรือจดจำชื่อผู้หญิงที่ไม่มีประโยชน์ต่อเขาสักเท่าไหร่นัก

            “ ได้ครับ ไอ้เหี้ยมจัดการ ”

            โหดหันไปสั่งน้องชายที่ทำการนวดคลึงสะโพกที่เคล็ดของผู้เป็นนายอย่างตั้งหน้าตั้งตา ก่อนจะเดินเข้าไปประจำทำหน้าที่นวดแทนน้องชาย นายโหดละมือออกมาแล้วเดินไปประจำที่คนขับรถทันที พอกำลังจะออกรถรถตำรวจก็มาจอดดักหน้าดักหลังราวกับว่าเป็นแก๊งอาชญากรข้ามชาติ แถมยังเปิดหวอลั่น เรียกโทสะของคนเจ็บได้เป็นอย่างดี

            “ เจอดีแน่!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

189 ความคิดเห็น

  1. #168 *เฟมีลน้อย* (@KOABUA) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2554 / 15:07

    55+ เด็กๆน่ารัก

    #168
    0
  2. #47 ลิงจ๋อจอมซน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:04
    เพิ่งมาอ่าน สนุกดีค่พ่
    #47
    0
  3. #13 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2553 / 20:22
    สนุกจังพระเอกกับนางเอกไม่ค่อยถูกกัน
    #13
    0
  4. #7 jeab (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2553 / 19:25
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



    น่ารักดีค่ะ
    #7
    0
  5. #6 กาแฟ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มกราคม 2553 / 10:02
    ต่อๆค่ะ



    รออยู่ คิคิ
    #6
    0