กลรักละลายใจ (ขณะนี้กำลังปรับพล็อตใหม่นะคะ)

ตอนที่ 14 : บทที่ 13 เคลียร์ (แบบแก้พล็อต)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2083
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    6 มี.ค. 55

             ที่ไม่ได้มาอัพให้อาทิตย์ที่แล้วเพราะเร้าท์เตอร์เสียกับสัญญาณเน็ตขัดข้องอะไรไม่รู้ค่ะ จะไปร้านเน็ตก็ไม่ได้เพราะมีสอบแกทแพทวันเสาอาทิตที่ผ่านมา ขืนไปโดนแม่บ่นยาว กว่าจะเล่นได้ก้อวันนี้ค่ะ ตอนนี้ก็ใช้ได้แล้วหลังจากแก้กานอยุนานเลย เพราะไม่ได้มีปัญหาที่เร้าท์เตอร์อย่างเดียว

             อิอิ ตอนนี้ก้อไม่ม่สอบไรให้ปวดเฮดปวดใจแล้วค่ะ รอประกาศคะแนนอย่างเดียว เดี๋ยวจะมาอัพให้บ่อยขึ้นนะคะ แล้วตอนนี้คนแต่งอีกเรื่องไว้ได้นิดหน่อย เดี๋ยวจะลองอัพดู แต่ยังไงก้ออัพเรื่องนี้เป้นเรื่องหลักนะคะ แล้วเรื่องใหม่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เปิดบทความดองไว้ค่ะ 5555 แล้วพบกันนะคะ 
"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
             
            “ กลับมาทำไม ”

 เสียงเข้มติดจะเย็นชาชวนให้น้องสาวที่ไม่เคยมีเรื่องผิดใจกับพี่ชายอดขวัญหายไม่ได้ คนก่อเรื่องอย่างเมษาสูดหายใจเข้าปอดลึกๆเป็นการเรียกขวัญกำลังใจที่บินหายไปเมื่อครู่กลับมาก่อนจะทำการง้อพี่ตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก

“ เมไม่เคยเป็นแบบนี้พี่ก็รู้ ขอเมบอกเหตุผลได้ไหมคะ พี่จะยอมฟังเหตุผลของน้องสาวพี่ไหม ” เมษาพยายามสรรหาถ้อยคำที่เอื้อต่อตัวเองอย่างที่สุด

            “ ถ้าไม่ใช่ข้อแก้ตัว... ”  ธันวาพูดดัก

            “ ค่ะ ไม่ใช่ข้อแก้ตัว ”

            “ ว่ามา ”

            “ ไม่เข้าไปคุยในห้องเหรอ ” เมษาถามเมื่อเห็นว่าพี่เธอไม่ยอมให้เธอเข้าไปในห้องสักที

            “ ว่าเรื่องของเรามา ” ธันวาไม่ตอบ และยังคงสวมบทบาทพี่ชายสุดโหดต่อไปโดยการจ้องหน้าน้องสาวอย่างกดดัน

            “ ที่เมทำไปทั้งหมดเพราะเมต้องการดัดนิสัยเสียๆของเขาค่ะ เมบอกพี่ตามตรงว่าเมไม่ได้พิศวาสเขาพอๆกับที่เขาไม่ได้พิศวาสเมอย่างที่แสดงให้คุณแม่เห็นเมื่อวันนั้น เขาต้องการแค่ทะเบียนสมรสไปยืนยันกับพ่อเขาเท่านั้น เมก็เลยยอมๆเซ็นไปค่ะ เป็นการตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เมรู้ว่าเขาทำทุกอย่างแน่ๆ และก็ไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนอีกก็เลยยอมไปก่อน  ”

            “ แล้วจะทำอย่างไรต่อไป ” ธันวาไม่ทักท้วงหรือติติงใดๆทั้งสิ้นนอกจากถามต่อเพื่อต้องการรอดูความคิดของเมษาในขั้นต่อไป เขารู้ดีว่ายัยน้องสาวคนนี้ไม่ยอมเลิกทำอะไรง่ายๆแน่ในเมื่อตัดสินใจทำไปแล้ว ค้านไปก็ป่วยการ แล้วที่เขาต้องมาปั้นหน้านิ่งแบบนี้ไม่ใช่เพราะโกรธอะไรมากนักเพียงแต่เป็นการสอนให้ยัยเด็กคนนี้คิดให้ได้ว่า ทำอะไรก็ควรที่จะคิดถึงหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่และพี่ชายอย่างเขาบ้างไม่ใช่ทำตามใจตัวเองไปทุกอย่าง

            “ ปรับความเข้าใจกับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ เมต้องบอกพี่และท่านทั้งสองก่อนว่าเมได้จดทะเบียนแล้วด้วยปากของเมเอง ”

            “ หลังจากนั้นล่ะ ”

“ ยังตอบไม่ได้ค่ะ เพราะยังไม่ได้คิดว่าจะเริ่มยังไง ”

“ เราเป็นผู้หญิง ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตามก็คิดด้วยว่ามันจะย้อนกลับมาทำลายตัวเองหรือเปล่า พี่ไม่สนับสนุนหรอกนะ แต่ขืนห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เพราะฉนั้นจุดจบเป็นอย่างไรมาโทษกันไม่ได้ และที่สำคัญควรจะทำพิธีแต่งงานให้ถูกต้อง ไม่ใช่ไปแอบจดทะเบียนกันลับๆ ”

เมษาโถมตัวเข้าไปกอดธันวาแน่น น้ำตาใสๆเลอะเสื้อธันวาเป็นปื้นใหญ่ ธันวาก็ลูบผมเบาๆเป็นการปลอบ

ถึงยังไงเขาก็โกรธน้องไม่ลง เฮ้อ...

“ อายุปาเข้าไปเลขสามแล้วยังร้องไห้ ”           

            “ ก็พี่ธันทำซะเมซึ้งอ่ะ ” เมษาพูดเสียงอู้อี้

            “ ซึ้งตรงไหน พี่กำลังจะเทศน์เราก่อนโดนของจริงพรุ่งนี้นะ”

            “ เมซึ้งของเมแล้วกัน ”

            “ ตอนเช้าพี่ไม่ช่วยพูดให้หรอกนะยัยตัวแสบ อย่ามาอ้อนเสียให้ยาก”

            “ โห ใจร้าย ” เมษาดันตัวเองออกมาก่อนจะใช้มือเล็กๆปาดน้ำตาลวกๆ

            “ ผูกเองก็แก้เอง ”

            “ ค่ะ แต่พี่ไม่ว่าเมเลยเหรอคะที่เมทำอะไรที่ดูค่อนข้างไร้สาระเอามากๆ ” คนเป็นน้องสาวถามอย่างแปลกใจ

            “ ขนาดตัวเองรู้ว่าไร้สาระแล้วยังทำ พี่ก็ไม่รู้จะพูดว่ายังแล้ว แต่ทางที่ดีพรุ่งนี้เรียกไอ้หมอนั่นมาด้วยนะพี่มีเรื่องต้องคุยกันยาว ”

            “ แต่... ”

            “ ถ้ามันมาไม่ได้เดี๋ยวพี่จะไปหาเอง ” ธันวาปรายตามองเมษาที่ทำหน้ากระอักกระอ่วนใจ แม้ยัยน้องสาวตัวดีคนนี้จะลำบากใจแค่ไหน แต่เขาไม่ยอมให้เรื่องนี้มันจบลงแบบนี้แน่ๆ ยัยเมถูกเลี้ยงมาอย่างดี จู่ๆจะมีใครที่ไหนไม่รู้มาคาบไปฟรีๆได้ยังไง ยิ่งไม่ได้มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้องแบบนี้ด้วยมันน่าโดนสั่งสอนนักไอ้หมอนั่น

            “ เมขออะไรสักอย่างได้ไหมคะ ”

            “ อะไร ”

            “ เมอยากให้พ่อกับแม่ทราบเพียงแค่ว่าเมแต่งงานกับเขาเพราะความรักน่ะค่ะ คือเมกลัวว่าท่านจะห่วงเม เมขอเตี๊ยมกับพี่ไว้ก่อนค่ะ ตอนนี้ท่านก็อายุมากแล้วเมไม่อยากให้ท่านต้องกังวลเรื่องเม ” เมษาพูดเสียวเบา ธันวาเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะพยักหน้า

            “ ที่พี่รับปากไม่ใช่เห็นด้วยในเรื่องที่เรากำลังจะทำนะ แต่พี่ไม่อยากให้ท่านต้องมาเครียดเรื่องนี้ เพราะฉนั้นทำอะไรก็ควรคิดก่อนด้วย อย่าสร้างเรื่องให้มันมากนัก ”

            “ เมจะพยายามทำอะไรไม่ออกสื่อค่ะถ้าไม่จำเป็น ”

            “ เฮ้อ ชาติที่แล้วเคยทำอะไรร่วมกันไว้ฮึ เรื่องถึงเป็นแบบนี้ ”

            “ สงสัยจะเป็นบาป ”

            “ ใช่แน่ๆ เห็นบอกนักบอกหนาว่าจะไม่ลงเอยกับใคร ที่ไหนได้จดทะเบียนกันเสร็จเรียบร้อย”

            “ และผู้ชายคนนั้นก็จะค้นพบว่าโชคร้ายจริงๆที่จดทะเบียนร่วมกับเม ” เมษาเอ่ยเสียงเจ้าเล่ห์ เพราะพอนึกได้ว่าตนคิดจะทำอะไรเขาให้เจ็บแสบบ้างก็รู้สึกถึงความสะใจได้แม้จะยังไม่ได้ลงมือ

            “ ถ้าคนอย่างหมอนั่นพี่ก็ไม่ขัดอะไร แค่อย่าให้พ่อแม่ต้องมากังวลก็พอ เตือนอีกอย่างนะ อย่าไปดูถูกหรือหมิ่นศักดิ์ศรีลูกผู้ชายเข้าล่ะ เพราะนั่นมันจะทำให้เราเพลี่ยงพล้ำได้ง่าย ” พศินเตือนน้องสาวตน เพราะเขาเองสืบประวัติสามีหมาดๆซึ่งไม่รู้ว่าเป็นสามีเต็มตัวหรือยังนั้นค่อนข้างที่จะก่ำกึ่งคำว่าแบ๊ดบอยพอสมควร แต่ก็ไม่ถึงขนาดนั้นไม่เช่นนั้นน้องสาวเขาคงไม่คิดที่จะจดทะเบียนด้วยแน่ๆ ถ้าเลวแบบกู่ไม่กลับ แม้ปากจะบอกว่าเป็นการตัดไฟตั้งแต่ต้นลมหรือบอกจะดัดนิสัยก็ตามคนอย่างเมษาไม่มีวันหยิบโซ่มาคล้องตัวเองแน่แท้ถ้าใจลึกๆไม่ต้องการ

            “ ถ้าอย่างนั้นเมไปนอนก่อนนะคะ ฝันดีค่ะ ”

            “ เดี๋ยว ก่อนนอนหาอะไรมาทาปากด้วยนะ เดี๋ยวจะหาว่าพี่ไม่เตือน ” ธันวาบอกด้วยความหวังดี และยิ่งเห็นแก้มแดงๆจากการร้องไห้เมื่อครู่แดงเห่อขึ้นมาอีกด้วยความอายก็รู้ได้ทันทีว่าไอ้สาเหตุของการบวมคงติดเรทพอดู

            “ เมก็แค่แพ้ปูในส้มตำ ไปค่ะเข้าไปทำงานทำการของพี่ให้เสร็จได้แล้ว ” เมษาพูดจบก็เดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

            “ คิดได้ไงวะ แพ้ปู ”

            ธันวาพึมพำก่อนจะเดินเข้าห้องไป

 

 

            บรรยากาศของรุ่งเช้าของวันต่อมาค่อนข้างจะอลหม่านเมื่อวราภัทรรู้ว่าลูกสาวตัวดีของตัวเองกลับมาสารภาพความผิด ไม้เรียวยาวๆที่เคยเอามาเก็บไว้เวลาขู่เจ้าแฝดตัวแสบนั่นได้ดึงออกมาใช้งานแม้เด็กๆไม่ได้อยู่สักคน และโชคดีที่ว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในห้องของวราภัทรเองไม่ใช่กลางคฤหาสน์

            “ คุณแม่คะ เมไม่ได้ตั้งใจจะฝ่าฝืนคำสั่งนะคะ ”

            “ ผิดส่วนผิด ถูกก็ส่วนถูก นี่ถ้าเจ้าแฝดมันอยู่ก็สมควรอายเด็กมัน ทำอะไรไม่ปรึกษาผู้ใหญ่เลย คิดว่าตัวเองแน่แล้วหรือไง ”

            เมษาที่ยืนกอดอกตามคำสั่งผู้เป็นแม่หน้าเหยเกด้วยความหวาดเสียวเพราะไม้เรียวนั้นไม่รู้ว่าจะฟาดกับก้นงามๆของเธอตอนไหน

            ให้ตายเถอะ ถูกตีแบบนี้รู้ที่ไหนอายถึงนั่น

            “ เปล่าค่ะ ”

            “ เจ้าศินอยู่ไหน ”

            “ บ้านเขาค่ะ ”

            “ ดี จะได้ไปคุยให้รู้เรื่อง ถึงแม้แม่จะสนับสนุนแต่นี่มันเกินไป ยังไม่ทันข้ามวันก็จดทะเบียนกับเขาซะแล้ว ”

 “ แม่คะ เรื่องนี้... ”

ปัง!

เสียงไม้เรียวฟาดกับโต๊ะไม้ข้างๆ คนที่ยืนเป็นจำเลยก็หลับตาปี๋ด้วยความตกใจ

“ อย่าเถียง เราเป็นลูกมีพ่อมีแม่นะ อย่างน้อยก็น่าจะมีงานแต่งงานเอาไว้ อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะว่าที่เราจดทะเบียนเพราะอะไร ได้เสียกันแล้วใช่ไหม  ”

โอ้ พระเจ้าเรื่องมันไปกันใหญ่แล้ว ยัยเมษาเอ๊ย นี่ถ้าแม่เราบากหน้าไปหาหมอนั่นเกิดไอ้คุณชายเฮงซวยมันเสียมรรยาทเหมือนตอนที่เธอเคยไป เราได้เสียหน้าแน่ๆ

“ ก่อนแม่จะไปเมอยากจะบอกอะไรก่อน คือเรื่องแต่งงานเมขอเขาไว้เองค่ะ ว่าเมไม่ต้องการ  โธ่...แม่คะ เรื่องแบบนี้ขึ้นอยู่กับคนสองคนนะคะ ”

“ อ้อ ลืมไปเดี๋ยวนี้เรามีสามีแล้ว พ่อแม่ไม่เกี่ยว ”

            “ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คือเราคิดว่าเราคงไม่จัดงานแต่ง แต่จัดเป็นการแถลงข่าวออกสื่อแทนน่ะค่ะ เมเลยกลับมาบอกพ่อกับแม่ก่อนไง ไม่ใช่จู่ๆก็รู้ข่าวจากสื่อเลย ” เมษาแก้ตัวพลางสังเกตสีหน้าคนเป็นแม่ไปพลาง ดีนะที่พ่อเธอบอกให้แม่จัดการแทน นี่ถ้าเป็นพ่อเธอคงไม่กล้าแม่แต่กระดิกตัวพูดอะไรเลย เพราะเวลาพ่อเธอโกรธยิ่งกว่าใครในสามโลกอีก

            “ แล้วนี่จะย้ายไปอยู่กับพ่อศินเมื่อไหร่ ”

เมษาสะอึกกับคำถาม

“ เอ่อ...เร็วๆนี้แหละค่ะ ”

            “ นี่ยัยเม ถ้าไม่อยากโดนไม้เรียวของเจ้าลิงแสบก็รีบๆพาพ่อศินมาคุยกับพ่อกับแม่ซะ เข้าใจรึเปล่า  ”

“ ค่ะ ” เมษารับปาก ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อไม้เรียวนั่นยังไม่ได้ฟาดมาที่ก้นเธอ

“ แม่จะไปเชียงใหม่กับพ่อเราสามสี่วัน หวังว่ากลับมาคงเจอหน้าลูกเขยนะ ” วราภัทรยังคงย้ำ พร้อมทั้งขู่ด้วยสายตา เมษาก็อ้อมแอ้มตอบไปตามน้ำก่อน

            “ อ่า...ค่ะ แล้วนี่จะไปทำไมกันค่ะ ”     

            “ ไปดูที่ พ่อเรากะจะซื้อไว้ ”

“ แล้วนี่จะไปกันวันไหนคะเนี่ย ”

“ ทำไม คิดจะหนีเที่ยวอีกล่ะสิ มีสามีแล้วนะ อีกหน่อยก็มีลูก เหอะ แล้วจะรู้สึกว่าการมีลูกดื้อๆเป็นยังไง ”

เข้าตัวจนได้ เมษาบ่นในใจ

“ กว่าจะรู้สึกก็อีกนานค่ะ เมยังไม่คิดจะมีลูกตอนนี้ ”

เมษาตอบตามความเป็นจริง เพราะเธอไม่คิดว่าอีตาคุณชายเฮงซวยนั่นหน้ามืดตามัวปล้ำเธอหรอกเอะอะไรก็จูบๆ หมอนั่นคงไม่สร้างพันธะให้ตัวเองแน่นขึ้นไปอีก

 ใช่...หมอนั่นไม่มีวันเห็นอะไรดีไปกว่ากองเงินกองทองของเขาแน่ๆ ดี! แล้วสักวันหมอนั่นจะได้รู้รสว่าชาตินี้ต่อให้มีเงินท่วมหัวแต่ไม่สามารถใช้มันได้มันจะรู้สึกยังไง

“ เม ยัยเม!

“ คะ โธ่...ตกใจหมด ว่าแต่เรียกเมทำไมคะ ”

“ เฮ้อ ไม่พูดแล้ว ” วราภัทรส่ายหน้าหน่ายๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เมษามองตามอย่างงงๆ แต่งงได้ไม่นานเมษาก็กดโทรศัพท์โทร.หาติภัทรทันทีที่วราภัทรออกจากห้องเธอไป

“ พี่ภัทร ตื่นหรือยังคะนั่น ” เมษาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเพลงรอสายถูกตัดไปเมื่อปลายสายกดรับ

“ จะแปดโมงแล้วไม่ตื่นก็ไม่รู้จะว่ายังไง ทำไมมีอะไรหรือเปล่าหรือว่าไอ้ศินมันตามไปรังแก”

“ เปล่าค่ะ เมโทร.มาขอร้องน่ะค่ะ ”

“ เรื่อง ? ”

“ เรื่องเพื่อนพี่น่ะค่ะ เมหมายถึงพศิน  ”

“ ทำไมล่ะ ว่ามาซิ ” ติภัทรตั้งใจฟังอย่างเต็มที่

“ เมก็ไม่รู้จะสำเร็จหรือเปล่า แต่เมอยากให้พี่ทำยังไงก็ได้ให้เขาไม่อยู่บ้านน่ะค่ะ สั่งเด็กๆที่นั่นด้วยนะคะว่าถ้าใครถามถึงเขาให้บอกว่าไปข้างนอกแต่ไม่รู้ว่าไปไหน ” เมษาบอกจุดประสงค์ของตัวเอง

ใช่สิ วันนี้พี่ธันจะไปพบกับหมอนี่ ขืนให้พบกันทั้งๆแบบนี้มีหวังแหลกแน่ๆ ขืนพี่ธันจะรู้ความจริงก็ตามว่าเราจดทะเบียนเพราะอะไร แต่ตอนนี้มัน...มันเสี่ยงเกินไปที่จะให้สองคนนั้นเจอกันเวลาแบบนี้

“ เรื่องเล็กนะ แต่บอกเหตุผลได้ไหมว่าทำไม ”

“ วันนี้พี่ธันจะไปหาเขาน่ะค่ะ แต่เมคิดว่ายังไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่ ” เมษาบอกไปตามตรง

“ แล้วนี่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ? ”

“ เมต้องมาปรับความเข้าใจกับที่บ้านก่อนค่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวโดนตัดออกจากกองมรดก ”

“ เอาเป็นว่าพี่จะช่วยแล้วกัน ” ติภัทรรับปาก

            “ ขอบคุณค่ะ แล้วเมจะหาเรื่องมาให้พี่ช่วยอีก ฮ่าๆ ”

            “ ช่วยไม่ฟรีนะ พี่ช่วยเราเราก็ต้องช่วยพี่ ”

“ จะให้เมช่วยอะไรล่ะคะ ขอให้บอกเมก็ช่วยพี่ทุกอย่าง ”

“ ครั้งนี้เอาเป็นว่ามาขึ้นปกให้พี่หน่อยสิ ”  พอได้ฟังเมษาก็ตอบตกลงไปอย่างไม่ต้องคิดอะไรให้มากมาย

“ ได้ค่ะ วันไหน เวลาไหน ก็แจ้งมาเถอะ เมว่าง ”

“ โอเค เดี๋ยวส่งรายละเอียดไปให้นะ แต่ตอนนี้ต้องแค่นี้ก่อน พี่ต้องไปทำคำขอร้องของคนบางคนให้เป็นจริง ”

“ ค่า ขอบคุณมากนะคะ ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

189 ความคิดเห็น

  1. #188 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2555 / 18:39
    หนูเมจะมีแผนอะไรต่อไปน้า
    #188
    0
  2. #57 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มีนาคม 2553 / 19:11
    คุณหนูเมษาเธอแรงมากๆ
    #57
    0
  3. #56 ลิงจ๋อจอมซน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2553 / 21:39
    5555555555 สุโค่ยมากๆเลย

    แค่นี้ยังน้อยจิงๆน้า
    #56
    0
  4. #55 ฮาร์ทบีท (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2553 / 18:42

    โอ้ๆๆๆๆ คิดได้ไงค้าไร้เตอร์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แสบสันมาก เพิ่งเคยเจอะ -.........................-

    #55
    0
  5. #53 ฮาร์ทบีท (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2553 / 08:58
    ดูแล้วจร้าๆๆๆๆ หล้อลากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 555+







    รีบอัพน้า อยากอ่านจัง เหอๆๆ
    #53
    0