กลรักละลายใจ (ขณะนี้กำลังปรับพล็อตใหม่นะคะ)

ตอนที่ 10 : บทที่ 9 ร่วมชะตากรรม (แบบแก้พล็อต) 100 จ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    22 เม.ย. 54




            .
           ระหว่างที่อยู่บนรถแท็กซี่เมษาก็ใช้มือถูปากไปมาอย่างแรงจนริมฝีปากบางๆที่ช้ำอยู่แล้วช้ำหนักเข้าไปอีก คนขับรถแท็กซี่มองผ่านกระจกเห็นหญิงสาวก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมต้องถูปากซะแรงขนาดนั้นมันเปื้อนอะไรนักหนาแต่ก็ไม่กล้าถามเพราะเห็นแววตาของผู้โดยสารแล้วขนลุกซู่ชอบกล

            “ ขอโทษนะคะ ปรับแอร์หน่อยได้ไหมคะ พอดีมันร้อนน่ะค่ะ ”

            “ อ่า...ครับ ” ชายคนขับแท็กซี่รีบปรับแอร์ให้ตามความต้องการของหญิงสาวทันที ก่อนจะมองผ่านกระจกไปก็เห็นรอยยิ้มขอบคุณจากผู้โดยสาร ก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศเริ่มดีขึ้นมาแล้ว

            “ เมื่อกี้ถนนเส้นโน้นรถติดตั้งสองสามชั่วโมงแน่ะ ไม่รู้ว่าตอนนี้รถไหลหรือยัง พอจะทราบไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้น ”

            “ ก่อนรับคุณก็มีข่าวออกเหมือนกันครับแต่ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน เพราะผมก็ไม่ได้ตั้งใจฟังซะด้วย มัวแต่คุยกับผู้โดยสารคนก่อน ”

“ อ๋อค่ะ เอ่อเดี๋ยวเลี้ยวซ้ายเข้าซอยหน้านะคะ ”

คนขับเท็กซี่ทำตามที่หญิงสาวบอกก่อนจะจอดรถตรงหน้ารั้วสีเงินสูงตะหง่านตามที่หญิงสาวบอกอีกครั้ง คนงานตัดแต่งสวนวิ่งออกมาเปิดประตูให้ แท็กซี่คันชมพูฟ้าก็แล่นเข้าไปตามทาง เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าประตู เมษาก็ยื่นเงินให้ก่อนจะลงจากรถ

“ โชคดีนะครับ ”

 เช่นกันค่ะ ”

 

“ มาสักทีนะ นังตัวดี แกหน้าด้านมากนะที่กล้ามายุ่งกับแฟนฉัน ”

            เมษาที่กำลังเดินเข้ามาในตัวคฤหาสน์ปรายตามองต้นเสียงแหลมๆอย่างไม่ตกใจนัก ก่อนจะมองไปรอบๆก็พบว่าที่ห้องรับแขกนี้ไม่มีใครอยู่สักคนเดียวนอกจากแขกไม่ได้รับเชิญที่นั่งเชิดรอการมาของเธอเป็นชั่วโมงนี่ถ้ายัยลิซ่ากับยัยธิชาอยู่ไม่อยากคิดสภาพหล่อนจริงๆนะจินรกานต์

“ ไม่มีอะไรทำหรือคะ ” เมษาถามด้วยใบหน้านิ่งๆขัดกับภาพลักษณ์ความสดใสของตัวเอง

“ ไม่ใช่เรื่องของแก แล้วที่ฉันถ่อมาถึงนี่เพื่อจะมาเตือนแกด้วยตัวเองว่า อย่ามายุ่งกับ   ศินของฉัน!! 

“ แล้วเมื่อสามสี่วันก่อนฉันเห็นเธอไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับคนขับรถที่... ” เมษาลากเสียงยาว

“ หยุดนะ!! นี่แกจะเบล็กเมล์ฉันใช่ไหม...!!!! ” จินรกานต์ตะคอกใส่เมษาตัวสั่นด้วยความโมโห

“ แล้วแต่จะคิด ”

“ เลว นอกจากจะชอบแย่งผัวชาวบ้านแล้วยังเลวอีก ”  เมษานิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเสียงเย็นๆที่ไม่ค่อยมีใครมักจะได้ยินก็ดังขึ้น

“ ไม่เท่าเธอหรอก...ว่าไหม ”

“ กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ” เสียงกรี๊ดจากจินรกานต์ปลุกระดมคนที่อยู่ในคฤหาสน์หลังโตนี้มาออกันที่ห้องรับแขก

“ จอมแก่นจอมซน มากับปู่ ” ธิพจน์พูดเสียงดัง แล้วเดินเข้าไปจูงมือหลานชายทั้งคู่ขึ้นไปด้านบน  

“ คุณปู่เกิดอะไรขึ้นเหรอคับ ” แฝดคนพี่ถามอย่างสงสัยขณะกำลังขึ้นบันได

“ ไม่มีอะไรหรอก ไปเล่นหมากฮอสกับปู่ดีกว่านะ ”  

“ ที่นี่ไม่ใช่บ้านคุณนะ คุณจินรกานต์!” เมษาตะโกนแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่หยุดกรี๊ด

“ ยัยเมรีบๆพาเธอคนนี้ไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้ ” วราภัทรลั่นประกาศิต เมษายิ้มแหยๆรับประกาศิตนั้น

มีลางว่าโดนซักฟอกยาวแน่...เมษาคิดในใจ

“ ถ้าคุณยังไม่หยุดกรี๊ดแล้วกลับบ้านไปสงบสติอารมณ์ฉันจะทำในสิ่งที่คุณไม่คิดว่าคนอย่างฉันจะทำ ” เมษาดัดเสียงเย็นข่มอีกฝ่าย

“ ทำไม น้ำหน้าอย่างแกจะทำอะไรฉัน! ฮึ คนอย่างแกดีแต่ร่านหาผัวไปวันๆ คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนถึงกล้ามา…!! ” เสียงแหลมๆยังพูดไม่ทันจบเมษาก็เดินเข้าไปต่อยปากอย่างที่เคยทำมาเมื่อไม่นาน จินรกานต์ถึงกับทรุดลงไปนั่งบนพื้นด้วยตาเบิกกว้าง ริมฝีปากที่เคยแดงเพราะลิปสติกสีแดงสดกลับกลายเป็นเลือด

“ ต่อไปนี้ก็ระวังปากคุณด้วยนะ ฉันไม่ค่อยชอบสู้ใครด้วยกำลังเท่าไหร่...ถ้าไม่จำเป็น แล้วถ้าคิดว่าการมาอาละวาดในถิ่นคนอื่นจะเป็นเรื่องที่ทำได้ง่ายๆ ขอบอกเลยว่าคิดผิด ฉันไม่คิดที่จะแย่งของของใครหรอกนะเพราะโดยส่วนตัวฉันเกลียดการเป็นมือที่สาม...แต่ถ้าเป็นเธอล่ะก็ ฉันรับคำท้า แล้วเธอจะรู้ว่าเขาจะเข้ามาหาฉันโดยที่ฉันไม่ต้องไปอาละวาดที่บ้านเธอ!  กิ่ง แก้ว พาเธอคนนี้ไปที่รถ แล้วห้ามให้ใครเปิดประตูรับคนคนนี้เข้ามาที่นี่เด็ดขาด!  เมษาพูดจบก็เดินขึ้นบันไดตรงไปยังห้องของเธอโดยมีวราภัทรเดินตามขึ้นไปอย่างคาดโทษ

“ อธิบายแม่มาเดี๋ยวนี้ เม ” วราภัทรพูดเสียงเข้ม

            “ โธ่...คุณแม่คะ เรื่องมันย๊าวยาวไว้เมอาบน้ำเสร็จค่อยไปเล่าให้คุณแม่ฟังถึงห้องเลยดีกว่าไหมคะ เพราะยังไงคงไม่พ้นต้องเล่าให้คุณพ่อฟังอีกรอบ ”

            “ ก็ได้ แต่แม่จะบอกลูกล่วงหน้าไว้เลยว่า ลูกไม่มีสิทธิต่อรองต่อการลงโทษของทุกคนแน่ๆ ” วราภัทรคาดโทษเสียงหนักก่อนจะเดินออกจากห้องไป

           

           

 

 

“ ไม่รู้หรือยังไงว่าตัวเองเป็นผู้หญิงน่ะ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว คิดแต่จะทำตามใจตัวเองโดยไม่สนใจหน้าพ่อหน้าแม่นี่มันถูกแล้วเหรอเมษา เราไม่มีวันสู้ผู้ชายได้หรอกนะถ้าอีกฝ่ายคิดไม่ดีขึ้นมา ใครจะช่วยเราฮึ แล้วผู้หญิงที่มาอาละวาดที่บ้านเราเขาคงไม่อยู่เฉยแน่เล่นไปทำให้เขาแบบนั้น พ่อขอเตือนลูกเลยนะเม ว่าเรื่องบางอย่างก็ไม่ควรไปยุ่งไม่ควรเอาตัวเข้าไปเสี่ยงมันอันตราย ”ธิพจน์ดุลูกสาวอย่างที่ไม่เคยได้ดุมาก่อนในชีวิตแล้วยิ่งเห็นหน้ายอมรับผิดเต็มๆของลูกก็แทบจะใจอ่อน เพราะลูกสาวของเขาคนนี้เปรียบเสมือนเจ้าหญิงองค์น้อยๆมาตั้งแต่เด็ก ใครเห็นก็รักและเอ็นดูแต่ไม่นึกว่าจะเอาไปใช้ในทางที่ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ แต่ใจลึกๆเขาก็ดีใจที่ลูกสาวพอจะมีความคิดอยู่บ้างที่จะไม่ปล่อยตัวไปกับผู้ชายที่คบมาแต่ละคน

เมษานั่งก้มหน้านิ่งรับชะตากรรมหลังจากที่อธิบายทุกอย่างแบบย่อๆโดยตัดเนื้อหาออกไปเท่าที่ตัดได้เพราะขืนเล่าเต็มๆข้อหาจะยิ่งหนักกว่าเดิม

“ แล้วที่เราหนีจากโรงพยาบาลมาน่ะอธิบายมาเดี๋ยวนี้ ” วราภัทรถามเสียงเข้ม เมษากลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ก่อนจะเงยหน้าตอบเสียงอ่อยๆ

“ คือเมสมัครทริปเที่ยวฮ่องกงไว้น่ะค่ะ เลยไม่อยากเสียโอกาสนี้ไป ”

“ โอ๊ย คุณ...ทำไมลูกสาวของคุณถึงมีความคิดเป็นเด็กๆแบบนี้กันนะ ไปฮ่องกงไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่นี่ถึงขั้นหนีออกจากโรงพยาบาลเพื่อไปเที่ยวเนี่ยมันมากเกินไปนะยัยเม ไม่ได้แล้วเห็นทีแม่จะต้องกักบริเวณเราแล้วล่ะ ต้องอบรมณ์กันหน่อยจะได้มีความเป็นกุลสตรีขึ้นมาบ้าง ”

“ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเราต้องอยู่บ้าน ห้ามไปไหนหนึ่งเดือน ”

“ ค่ะ คุณพ่อ ” เมษารับคำง่ายๆเพราะได้เตรียมใจล่วงหน้าตั้งแต่หนีออกจากโรงพยาบาลไว้แล้ว เพียงแต่ไม่คิดเลยว่าการหนีออกมาจากโรงพยาบาลครั้งนี้มันเปล่าประโยชน์! ฮ่องกงก็ไม่ได้ไป!คาสิโนก็ไม่ได้เข้า! ซวย!  

“ แล้วตลอดเวลาสองอาทิตย์จะต้องทำอะไรเองทุกอย่าง แม้แต่ของกินทุกอย่างต้องทำเองหมดแม้แต่ขนมที่เราชอบก็ต้องทำเอง ”

พระเจ้า!! สาบานได้ว่านี่เป็นการลงโทษที่หนักที่สุดในชีวิตของเธอ  นี่ยังไม่นับพี่ชายของเธอยังโดนขนาดนี้ถ้าพี่ธันกลับมาเอจะโดนอะไรเพิ่มอีกล่ะเนี่ย

เฮ้อ..ทำไมเธอต้องมาโดนลงโทษอยู่คนเดียวด้วยเนี่ย  เดี๋ยวนะ...ทำไมเราต้องปล่อยให้คนอีกคนลอยชายอยู่ล่ะ...เมษายิ้มในใจเมื่อคิดหาคนร่วมชะตากรรมเดียวกับเธอได้

“ ค่ะ งั้นเดี๋ยวเมขอตัวก่อนละกันนะคะ ”


............

อ่านครึ่งแรกไปก่อนค่ะ เดี๋ยวครึ่งหลังจะตามมา แหะๆ คนอ่านคง งง ว่าเหตุใดคนแต่งผุบๆโผล่ๆไม่เป็นเวลาเวลากับเขาสักที ช่วงนี้ก็เป็นแบบนี้ค่ะ ปีหน้าอะไรอะไรคงดีกว่าตอนนี้ 

เกือบลืม สุขสันต์วันปีใหม่ไทยย้อนหลังนะคะ มีความสุขมากๆๆๆๆนะคะ  
------------------


            “ ค่ะ งั้นเดี๋ยวเมขอตัวก่อนละกันนะคะ ”  เมษาลุกขึ้นเดินออกไปจากห้อง วราภัทรกับ   ธิพจน์ก็มองตามร่างลูกสาวออกไปอย่างระอา

 

เมื่อเมษาเดินมาถึงห้อง เธอก็รีบคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมากดโทร.ออกไปยังเบอร์ของคนที่จะมาร่วมชะตากรรมทันทีแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนจากกันในวันนี้นั้นเธอได้สั่งสอนอะไรเขาไปเลยกดตัดสายแล้วหันมาส่งข้อความไปแทนแต่ว่า...เธอจะส่งคำว่าอะไรไปดีล่ะ ขอโทษเหรอ ไม่มีทางซะหรอกเขากล้าจูบเธอกลางกรุงแบบนั้นโดนสั่งสอนแบบนั้นดีแล้ว ทำเป็นลืมดีไหมนะ...

เมษา++   คุณว่างหรือเปล่า คุยกับฉันแป๊บนึง

เมษากดส่งไปก่อนจะเดินไปนั่งบนเตียงนุ่มๆแล้วเอนหลังลงอย่างผ่อนคลาย ใบหน้าเล็กๆสดใสขึ้นมาทันตาหลังจากเพิ่งถูกรับโทษมา ก็แหม ใครจะยอมให้ตัวเองต้องรับโทษคนเดียวล่ะ แล้วร่างบอบบางในชุดลำลองสบายๆก็กระเด้งตัวขึ้นเมื่อมีข้อความตอบกลับมา

พศิน++  ไม่ว่าง

พระเจ้า! ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าบอกปฏิเสธเธอสั้นๆห้วนๆแบบนี้นะ ไหนว่าจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอตอบรับคำแต่งงานของเขาด้วยความรู้สึกที่เต็มใจไง เหอะ แค่นี้ก็ติดลบร้อยแล่ว...โอเค เขาคงแค้นที่เธอไปต่อยปากเขาแบบนั้นเลยตอบแบบนี้ ใจเย็นๆ... เมษาบอกตัวเองก่อนจะพิมพ์ข้อความส่งไป

เมษา++  ไม่ว่างก็ต้องคุย ตอนนี้อยู่ที่ไหน

พศิน++  ผมไม่มีอารมณ์มาเล่นอะไรไร้สาระกับคุณหรอกนะ

ไร้สาระ!!! จะว่าไปมันก็ไร้สาระจริงๆ แต่ถ้าเธอถูกกักบริเวณให้เหี่ยวเฉาอยู่แบบนี้สักวันเธอจะต้องลงแดงตาย คนที่รักชีวิตอิสระ ชอบความสนุก ชอบพบปะผู้คนอย่างเธอถูกทำโทษแบบนี้มันก็ไม่ต่างอะไรกับการหักดิบ แต่ถ้าสร้างสีสันในคฤหาสน์ ทำตัวไร้สาระบ้างมันก็น่าจะพอทุเลาลงได้ไม่มากก็น้อยแหละนะ  อยากใช้ตัวเธอเป็นเครื่องมือนักฉันก็จะใช้เขาเป็นเครื่องมือแก้เซ็งสำหรับชีวิตหนึ่งเดือนต่อจากนี้แล้วกัน!

เมษา++  มีสาระแน่ๆถ้าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับงานแต่งงาน แบบนี้จะเรียกว่าเริ่มมีสาระหรือยังคะคุณชายน้อย

เมษากดส่งไปอย่างมีความสุข การที่ได้ทำอะไรแกล้งคนนี่ก็ทุเลาความเครียดได้ดีเหมือนกันนะ

พศิน++  หมายความว่ายังไง

เมษา++ ฉันถูกที่บ้านกักบริเวณหนึ่งเดือน

พศิน++ สมน้ำหน้า

เมษาอ่านข้อความแล้วหน้าแดงขึ้นด้วยความโกรธก่อนจะพิมพ์ข้อความโต้กลับไปอย่างเหนือกว่าเมื่อกดส่งเสร็จเมษาก็ปาดเหงื่อที่ชื้นขึ้นมาตามใบหน้าก่อนจะยิ้มระยับอย่างพอใจ...ผู้ชายที่มั่นอกมั่นใจสมองตัวเองว่าเก่งนักเก่งหนาจะทำอย่างไรเมื่อถูกคนอย่างเธอแหย่ให้จนมุมซะบ้าง เป็นผู้ชายที่น่าตื่นเต้นจริงๆ

เมษา++ ข้อตกลงเรื่องแต่งงานเป็นอันว่ายกเลิกแล้วกัน ^^

พศิน++ ต้องการอะไร!

เขาโมโหแบบนี้ เธอสุขใจจริงๆ

เมษา++ ต้องการให้มาถูกกักบริเวณร่วมกับฉันไงคะ ฉันอุตส่าห์พลิกวิกฤตอันน่าหดหู่ของฉันให้เป็นโอกาสสำหรับคุณเลยนะ

พศิน++ ผมคงไม่ว่างมากขนาดนั้น ผมก็มีงานของผม อีกอย่างเรื่องที่คุณถูกกักบริเวณมันเกี่ยวกับเรื่องที่ผม “ จูบ ”  คุณหรือไงครับ คุณหนูแห่งอริญพิชญกาล

เมษาแทบเขวี้ยงมือถือเลยทีเดียวที่อ่านข้อความ... จูบ! หมอนี่กล้าเอาเรื่องจูบมาพูดให้ของขึ้น!! เมษายังไม่ทันได้พิมพ์ตอบกลับไปก็มีเสียงเตือนข้อความเข้ามาอีกหนึ่งข้อความ...ทำไมพิมพ์เร็วจังแหะ

พศิน++ ถ้าผมยอมถูกกักบริเวณร่วมกับคุณ คุณต้องจดทะเบียนสมรสกับผมทันทีที่ไปถึง  ผมไม่ทำอะไรที่เสี่ยงๆหรอกนะ ขืนครบหนึ่งเดือนแล้วคุณไม่ยอมตกลงกับผมจะว่ายังไง

เมษาอ่านแล้วเหวอไป จดทะเบียนสมรส! บ้าไปแล้ว! การจดทะเบียนสมรสไม่ต่างอะไรกับการที่ถูกโซ่ล่ามเอาไว้

เมษา++ ฉันไม่คิดสั้นกับตัวเองหรอกนะ

พศิน++ ผมต้องการอะไรที่แน่นอน ถ้าคุณยอมผมจะยอมแคนเซิ่ลทุกอย่างเพื่อคุณ

เมษาอ่านข้อความของเขาที่ส่งมาแล้วก็อดรู้สึกแปลกๆในใจชอบกล แต่ก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป เฮ้อ ควรจะซื้อเบล็คเบอร์รี่ดีไหมเนี่ยปวดมือชะมัด รู้งี้ไม่ต่อยปากหรอก น่าจะต่อยอย่างอื่น

เมษา++  ไม่ยอม ไม่มีทางยอม

พศิน++  อีกสามเดือนก็ต้องจดอยู่ดี จดก่อนมันก็ไม่ต่างกัน

เมษา++ ฉันบอกว่ายอมแต่งงานนะ ไม่ใช่ยอมจดทะเบียน อีกอย่างจะแต่งไม่แต่งมันขึ้นอยู่กับอะไรก็น่าจะรู้

เมษาตอบกลับไปเพื่อแก้ต่างคำพูดตัวเอง แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีข้อความจากอีกฝ่ายส่งกลับมาอีกเลย หากแต่เมษาก็ทำเป็นไม่แคร์ที่อีกฝ่ายหายเงียบไปเฉยๆแต่แวลาเผลอดวงตาคู่โตก็ชำเลืองมองโทรศัพท์บ่อยๆอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

 

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเป็นสัณญาณให้หญิงสาวที่นอนหลับอยู่ในผ้าห่มผืนหนาต้องลุกขึ้นมาออกกำลังกายตอนเช้าอย่างที่ตั้งใจไว้เมื่อคืน สักพักเสียงนาฬิกาปลุกก็เงียบลงพร้อมทั้งร่างบอบบางของหญิงสาวค่อยลุกขึ้นนั่งยังไม่ลืมตื่น

ก๊อกๆ

“ คุณเมคะ ตื่นหรือยังคะ คุณผู้ชายคุณผู้หญิงให้เรียกค่ะ ”

เมษาหรี่ตามองไปยังประตูห้องที่ค่อนข้างอยู่ห่างจากเตียงพอสมควร ดวงหน้าเล็กสะบัดๆเบาเรียกสติตัวเองก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

“ อือ เดี๋ยวไปๆ บอกให้รอฉันแป๊บนึง ” เมษาพูดจบก็เดินเข้าไปล้างหน้าแปรงฟัน เธอเปลี่ยนชุดนอนมาเป็นเสื้อกล้ามสีเขียวอ่อนกับกางเกงขาสั้นสีขาวก่อนใช้มือรวบผมสีน้ำตาลแก่มัดเป็นหางม้าครู่หนึ่งก่อนจะเดินลงมา

“ ฝน คุณพ่อคุณแม่ล่ะ ” เมษาเดินลงบันไดมาหยุดถามสาวใช้ที่กำลังเดินผ่าน

“ อยู่ในห้องนั่งเล่นค่ะ ”

“ เรียกเมตั้งแต่เช้า มีอะไรหรือเปล่าคะคุณพ่อคุณแม่ หรือจะยอมลดโทษให้เมคะ ” เมษาพูดพลางปรี่เข้าไปนั่งข้างๆมารดาแล้วกอดอย่างติดจะอ้อนนิดๆ โดยลืมมองไปว่าในห้องนั่งเล่นนั้นมี แขก อยู่ด้วย

“ ไม่มีลดหย่อนผ่อนโทษแน่ๆเจ้าเม ” ผู้เป็นพ่อพูดเสียงเข้ม พลางส่งสายตาไปยัง แขก ผู้มีเกีรยติที่มารอตั้งนานแล้ว

ดวงตาคู่โตสบกับดวงตาอีกคู่ที่มองมายังเธอเหมือนกัน ฉับพลันเมษาก็ลุกขึ้นมือข้างหนึ่งก็ชี้ไปยัง แขก ของวันนี้อย่างลืมมรรยาทจนโดนวราภัทรตีแขนแล้วดุอีกรอบ

“ ไปชี้แบบนี้ได้ยังไงฮึ ”

“ ขอโทษค่ะแม่ ” เมษาขอโทษเสียงอ่อย ในขณะที่พศินที่ไม่เคยเห็นเมษาในลุคนี้ก็ถึงกับกลั้นขำไม่ไหว แต่จะขำมากก็ไม่ได้เพราะแผลที่โดนต่อยมันยังไม่หายสนิท

พระเจ้า ทำไมแม่มดคนเมื่อวานถึงกลายมาเป็นลูกแมวที่ดูเชื่องๆแบบนี้ ทำเอาแค้นที่จะมาชำระในวันนี้ได้รับการผ่อนผันระดับความรุนแรงลงไปบ้าง...นิดหน่อย

ทางเมษาก็ทำตัวไม่ถูกเพราะกำลังตกใจกับการมาเยือนแบบไม่บอกล่วงหน้าของอีกฝ่าย ที่เมื่อวานเงียบไปเพราะมัวไปวางแผนอะไรรึเปล่านะ...

“ เอ่อ คุณแม่พ่อคุณแม่คะเมขอตัวเขาไปคุยอะไรแปปนึงนะคะ แป๊บเดียวเองค่ะ ” ยังไม่ทันที่ทั้งสองท่านจะได้อนุญาต เมษาก็เดินเข้าไปลากตัวพศินออกมาคุยที่นอกห้องอย่างสุดทน

“ บอกมาเดี๊ยวนี้นะว่าคิดจะทำอะไร ”

“ คอยดูเอาเองแล้วกัน ” พศินไม่ตอบ เขากลับเปิดประตูเข้าใหม่พร้อมทั้งฉุดเธอที่ยืนอยู่เข้ามาด้วย

“ เอ่อ คุณพ่อคุณแม่ครับ ผมทราบว่ามันเร็วไปที่ก็อย่างที่เรียนท่านไปแล้วว่าผมจะมาอยู่ที่นี่ฐานะว่าที่ลูกเขย... ”

“ พูดอะไรน่ะ คุณพ่อคุณแม่ ไม่ใช่นะคะ หนูไม่...”

“ เมษา ผมรู้ว่าคุณยังไม่ยอมแต่งงานตอนนี้ ผมก็ไม่ได้ขัดอะไรไง ผมเลยคิดว่าจะมาอยู่บ้านคุณสักพักให้คุณพ่อคุณแม่คุณมั่นใจในตัวผมก่อน ” พศินแกล้งหยิกแก้มนุ่มๆของเมษาพร้อมทั้งยิ้มให้ผู้ใหญ่ทั้งสองที่มองหน้ากันด้วยแววตาที่นักแสดงหนุ่มกำมะลอกับลูกสาวร้อนๆหนาวๆขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ คุณตายแน่ ” เมษากระซิบบอกชายหนุ่มอย่างอาฆาต เพราะรู้ดีว่าคุณแม่ของเธอคงสนับสนุนเขาเต็มที่ ซึ่งมันเป็นการเร่งการแต่งงานที่เธอคิดว่ามันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ๆเพราะเธอแค่จะหลอกใช้พศินแกล้งจินรกานต์เท่านั้น แล้วเป้าหมายหลักที่จะให้เขามาอยู่ที่นี่ตลอดการโดนลงโทษนั้นไม่ใช่มาในรูปแบบนี้ แต่จู่ๆเขากลับตลบแผนของเธอแบบไม่รู้ตัว!! คนคุมเกมครั้งนี้ไม่ใช่เธออีกแล้วแน่ๆ หากแต่เป็นเขา ผู้ชายที่เจ้าเล่ห์ที่สุดที่เคยพบเจอ!

“ เคยกลัวเหรอ ” พศินกระซิบตอบเสียงระรื่น

“ ภัทร นี่คุณจะเอาจริงเหรอ ” ธิพจน์พูดเสียงเบา ตั้งใจแค่ให้ภรรยาคนเดียวเท่านั้นได้ยิน

“ อายุยัยเมขนาดนี้แล้วนะคุณ จะยอมให้ลูกขึ้นคานเหรอคะ ” วราภัทรกระซิบกลับ ก่อนจะหันไปมองลูกสาวตนเองที่ถูกชายหนุ่มรูปหล่อที่จู่ๆก็หอบผ้าหอบผ่อนจะมาอยู่ที่นี่

“ คุณแม่คะ เมมีแฟนแล้วนะ เขาไม่ใช่แฟนเมค่ะ แอบอ้างค่ะแอบอ้างเขารักเมข้างเดียวต่างหาก ” เมษาคิดเรื่องสดเพื่อเอาตัวรอดทันที

“ ไหนล่ะ วิทย์น่ะเหรอ ลูกเลิกกับเขาแล้วไม่ใช่เหรอ... ” วราภัทรถามกลับอย่างรู้ทัน พลางนึกชมชายหนุ่มคนนี้ในใจ เพราะไม่ว่าดูยังไงๆก็เหมาะสมกับลูกสาวของเธอมากๆ ดูจากการพูดจา รสนิยม ความสะอาดสะอ้าน การวางตัว การแต่งกายก็คงมาจากตระกูลที่ดี แถมยังดูเป็นคนฉลาดมีไหวพริบพอสมควรที่จะคุมลูกสาวเธออยู่

“ ก็นั่นเลิกแล้ว แต่... ”

“ ไม่ต่งไม่แต่อะไรแล้วยัยเม ผู้ชายดีๆที่ไหนเขาลงทุนแบบนี้ให้เราบ้างฮึ ที่ผ่านๆมาก็สนุกไปวันๆ อายุก็มากขึ้นทุกวัน ตายแล้วคุณนี่มันจะแปดโมงแล้วนี่เครื่องออกเก้าโมงจะไปทันไหมคะเนี่ย ”

“ เดี๋ยวนะคะ คุณพ่อคุณแม่จะไปไหนคะเนี่ย ” เมษาถามเสียงหลง

“ พาเจ้าแฝดไปหาเจ้าไอซ์ที่อเมริกา เห็นว่าปิดเทอมแม่เลยจะพาไปหัดภาษา พี่เรากับ  ธิชาก็ไปรอที่โน่นแล้ว ”

“ ไปกันกี่วันคะ แล้วนี่ใจคอจะให้เมอยู่บ้านกับผู้ชายสองต่อสองหรือคะ ” เมษาถามรัว แน่ล่ะสิ อยู่กับเขาสองต่อสองนี่ภัยมรณะชัดๆ ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกแกล้งแทนนะ!

“ สองต่อสองที่ไหน คนในบ้านยังมีอีกตั้งเยอะแยะ อีกอย่างหนึ่งพ่อศินเขาก็มาพิสูจน์ตัวเองไม่ใช่หรือไง เขาคงไม่ทำอะไรลูกหรอก ถ้าทำแม่ก็เชื่อว่าเทควันโด ยูโด คาราเต้ ที่ลูกร่ำเรียนมาตลอดคงช่วยได้ ไปๆคุณสายแล้ว พ่อศินแม่ฝากดูเจ้าเมด้วยนะ ”

“ ครับ ” พศินรับคำก่อนจะเดินไปส่งวราภัทร และธิพจน์ถึงหน้าคฤหาสน์ เมษาก็จำใจเดินทำหน้ายู่ตามมา เจ้าแฝดที่แต่งตัวเต็มยศพร้อมที่จะไปเที่ยวอีกฟากของโลกเห็นพศินก็ปรี่เข้าหาจนวราภัทร และธิพจน์อดสงสัยไม่ได้

“ รู้จักเจ้าตัวแสบสองคนนี้ด้วยเหรอ พ่อศิน ” ธิพจน์ถาม

“ ครับ ”

“ แฟนอาเมไงฮะคุณปู่ หล่อไหม ” เด็กชายธีรณัฐถามอย่างแก่แดด คนเป็นอาแท้ๆก็เดินเข้าไปหอมแก้มแรงๆอย่างดุๆ

“ ไม่ใช่แฟนอาสักหน่อย เจ้าตัวแสบ ”

“ ไปๆ ขึ้นรถได้แล้วเดี๋ยวไปไม่ทันเครื่อง ” วราภัทรเร่ง เมื่อขึ้นรถกันเรียบร้อยเจ้าแฝดก็โบกมือบายๆพร้อมส่งเสียงดังลั่นรถจนถูกคุณย่าดุไปสองสามรอบถึงหยุด เมื่อประตูปิดสนิทแล้วไม่นานรถก็เคลื่อนออกไป

“ ให้เขาอยู่แบบนั้นจะดีเหรอ ลูกเราเป็นผู้หญิงนะ ” ธิพจน์ถามเสียงอ่อนเพราะรู้ว่าภรรยาห้ามไปก็ป่วยการเปล่าๆ

“ คิดว่าจะปล่อยให้รอดสายตาเราหรือยังไง บ้านเราซะอย่างจะทำอะไรก็ได้ ” วราภัทรตอบก่อนจะหยิบโทรศัพท์สั่งการบางอย่างแก่คนใช้คนสนิทอย่างมีความสุข

“ ขอให้มันจริงเถอะ ” ธิพจน์เอ่ยออกมาอย่างอ่อนใจ  

ตอนต่อไป...คือคนแต่งอยากจะสปอยไว้ว่า พระเอกเราจะแรงขึ้นเรื่อยๆค่ะ 555+ นั่นก็คือ เริ่มจู่โจมค่ะ นางเอกของเราจะโดนรังแกขึ้นเรื่อยๆ อิอิ แต่ว่าทุกคนจะได้รู้เมื่อไหร่นั้นต้องทำใจเย็นๆเข้าไว้

-------------- พี่ๆคนไหนเคยสอบสมาร์ทวันบ้าง ก็โปรดบอกเท็คนิคสักเล็กน้อยเถอะค่ะ คะแนนต่ำจริงๆ T.T โดยเฉพาะวิชาควรที่จะได้มากคือการอ่าน ไม่เข้าใจว่าทั้งๆที่มั่นเวลาฝนแต่คะแนนที่ได้กลับห่วยมาก >0< ฮือๆๆๆ วันอาทิดนี้ก้อจาไปสอบแล้ว ส่งกำลังใจมาด้วยน้า *3*

บัยบัยค่ะ แล้วจะมาอัพนะคะ แต่เสาร์อาทิตย์นี้คงไม่ได้ค่ะ อาจจะเป็นวันจันทร์ ต้องดูอีกทีค่ะ โชคดีคร้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

189 ความคิดเห็น

  1. #173 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 18:43
    มาส่งกำลังใจให้น้องสาวค่ะ

     
    #173
    0
  2. #172 mimijungy (@mimijungy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 19:55
    ขอบคุณค่ะ จะติดตามต่อไปนะคะ
    #172
    0
  3. #49 ลิงจ๋อจอมซน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2553 / 16:52
    นางเอกฉลาดดีจัง ชอบๆ
    #49
    0
  4. #32 jeabkiss (@jeabkiss) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2553 / 20:33
    จะลงเอยอย่างไงเนี่ย
    #32
    0
  5. #31 jub_jibss (@nu_jibss) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2553 / 02:29
    ต่อๆค่ะอัพต่อค่ะ
    ติดตาม&ลุ้นอยู่ค๊ะ
    ว่าเรื่องจะเป็นยังงัย
    ต่อปายยยยยยยย
    #31
    0