[Attack on titan] Escape หนีให้รอด (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 8 : Escape #07 ; BUSAN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    10 มี.ค. 63

Escape ep.07

BUSAN


Violeta - IZ*ONE




นี่ก็ผ่านไป 1 อาทิตย์แล้วหลังจากที่ทั้ง 6 อาศัยอยู่ที่ห้องพักร้างแห่งนี้ สถานีปูซานที่อยู่ไม่ไกลมากนักแต่พวกเขาเองก็ไม่สามารถเห็นสถานการณ์ข้างหน้าได้เลยสักนิด มิคาสะที่ตอนนี้แผลก็หายดีแล้ว พวกเขาในตอนนี้ก็พร้อมที่จะไปยังปูซานแล้ว


"เก็บของเรียบร้อยแล้วใช่ไหมมิคาสะ?"


"ค่ะคุณฮันจิ"


มิคาสะเอ่ยขานรับคนที่ถามเมื่อครู่ ฮันจิเก็บของใส่กระเป๋าแบบยัดเอา ยัดเอา ตัดมาที่มิคาสะที่พับเสื้อผ้าที่จำเป็นใส่กระเป๋าอย่างเรียบร้อย จนฮันจิแบบคิดในใจ


'ฉันควรเป็นผู้หญิงต่อไปไหม..'


"เอ่อ งั้นไปกันเลยไหมคะ?"


"ไปสิ คนอื่นๆคงรอกันแล้ว"


ไม่นานนัก ทั้งฮันจิและมิคาสะก็หยุดมาอยู่ตรงที่ด้านหน้าของห้องพักซึ่งหนุ่มก็รออยู่แล้ว


"รอนานกันไหมจ๊ะะะ"


"ไม่นานเท่าไหร่หรอก"


"ไม่ครับ นานมาก"


ชายวุฒิภาวะสูงอย่างเออร์วินพูดตามมารยาท ส่วนเด็กหนุ่มม.ต้นผมสีน้ำตาลเปลือกไม้อย่างเอเลนที่พูดความจริง ส่วนอีกคนก็ยืนทำหน้าตายไม่พูดไม่จาอะไร


"รีบไปได้แล้ว"


ชายหนุ่มที่ยืนทำหน้าตายเมื่อครู่ก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินนำไปทันทีโดยไม่รออะไร คนที่เหลือก็ทำหน้าที่เดินตามไปอย่างไม่คิดขัด


นี่ผ่านเวลามา 1 ชั่วโมงครึ่งแล้วกับระยะทางที่ดูแสนไกลมากๆ ทั้งๆที่ระยะทางไม่ไกลขนาดนั้น อาจจะเป็นเพราะพวกเขาเลือกจะเดินทางมาด้วยเท้ามากกว่าจะหาขึ้นรถไฟขบวนอื่น ระหว่างทางก็ต้องหลบตามข้างทางเวลาที่รถไฟของทหารผ่านมาเพราะถ้าเห็น อาวุธของที่เอามาจะถูกยึดไปหมด แน่นอนว่าพวกเขาไม่ต้องการแบบนั้น เพราะอาวุธนี้เป็นของมีค่าของเออร์วิน


สุดท้ายแล้ว...


เมืองปูซานที่ดูจะมีการป้องกันที่ดีที่สุด ตอนนี้กลับเป็นเมืองที่มีเศษซากปรักหักพังของตึก สถานีรถไฟที่ตอนแรกควรจะมีกองกำลังทหารที่ป้องกันอยู่ กลับว่างเปล่า เต็มไปด้วยเลือดที่กองอยู่บนพื้นกระจายไปทั่วบริเวณที่สีสด ซึ่งดูแล้วที่นี่คงจะถูกทำลายไปแล้ว


"อะไรกันเนี่ย"


อาร์มินอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ สีหน้าซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด แต่เห็นชัดที่สุดและอาการแย่ที่สุดคงจะเป็นมิคาสะ


เด็กสาวจ้องมองไปยังสถานที่เมืองบ้านเกิดของตัวเองที่พังยับเยิน จนน้ำตาจะไหลออกมา แต่มันก็กลับไม่ไหลออกมาเลยแม้แต่นิด มีเพียงอาการที่ตัวสั่นด้วยความกลัวจนเอเลนที่ยืนอยู่ข้างๆต้องประคองร่างของเด็กสาวตัวเล็กเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงไปเสียก่อน


"มิคาสะใจเย็นๆก่อนนะ"


เอเลนใช้มือหน้าพัดเบาๆที่หน้าของมิคาสะที่อาการไม่ดีจนเออร์วินต้องออกคำสั่งให้เด็กหนุ่มพามิคาสะไปนั่งพักตรงจุดที่น่าจะปลอดภัยที่สุดในตอนนี้ และคอยพัดให้ยาดม ดูแลอาการมิคาสะเอาไว้


"เป็นห่วงก็ไม่คิดจะไปช่วยเลยหรือไง"


ฮันจิเดินเข้ามาเอ่ยแซวเพื่อนหนุ่มของตัวเองที่กำลังยืนมองเด็กหนุ่มผมน้ำตาลที่กำลังประคองร่างเด็กสาวผมสีดำตัวเล็กอยู่ไปพัก ด้วยสายตาที่เรียบนิ่งไม่มีอะไรแต่กลับมีความรู้สึกมากมายฝังลึกลงอยู่ภายในแววตานั้นที่ฮันจิจับสังเกตได้


"ฉันไม่อยากให้ใครมาแทนเพทรา"


"นายตีความคำพูดฉันผิดไปแล้วตาบ้า ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นซักหน่อย"


"...."


"ฉันหมายความว่า นายอย่าเอามิคาสะมาแทนเพทรา ในขณะที่นายยังลืมเพทราไม่ได้"


"ฉันไม่อยากพูดซ้ำแล้วนะ กรุณาเข้าใจด้วยตัวเองซักทีเถอะ อายุก็ไม่น้อยแล้ว"


ฮันจิเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปดูอาการของมิคาสะ โดยปล่อยให้รีไวล์ยืนอยู่อย่างนั้น


ให้ยอมรับจริงฮันจิเธอเองอายุก็น้อยกว่ารีไวล์ซะอีก แต่คนอายุเยอะๆแล้วแบบรีไวล์ไม่เคยคิดเลย ว่าเขาจะเป็นคนเข้าใจอะไรยากแบบนี้


"เป็นยังไงบ้างมิคาสะ?"


"พ่อแม่ของฉัน..."


"ใจเย็นๆก่อนนะครับมิคาสะ พ่อแม่ของมิคาสะคงจะปลอดภัยดีก็ได้นะครับ"


แม้อาร์มินและเอเลนจะพูดปลอบใจยังไงก็ไม่ทำให้ความรู้สึกของมิคาสะดีขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว เด็กสาวยังคงทำสีหน้าแย่ๆออกมาจนตอนนี้คนที่เป็นห่วงที่สุดอย่างเอเลนก็ใช้มือโอบศรีษะของเด็กสาวและดันเข้าหาอกหนาของตนเองพลางลูบเส้นผมสีดำขลับไปด้วยเพื่อปลอบใจเธอ


มิคาสะที่รับรู้ถึงอ้อมกอดของเอเลนก็กอดเด็กหนุ่มเอาไว้แน่นและปล่อยน้ำตาร้องไห้โฮออกมา โดยมีฮันจิและอาร์มินมองดูทั้งสองคนอยู่ แต่คนที่จะอดมองไม่ได้ก็คงจะเป็นรีไวล์ที่กำลังยืนมองอยู่ห่างๆเงียบๆ


"นายยังไม่เข้าใจสิ่งที่ฮันจิพูดหรือไง"


ชายรูปร่างสูงที่เห็นรีไวล์ยืนอยู่คนเดียวก็เดินเข้ามาทักเล็กน้อย


"นายรู้?"


"ฮันจิบอกน่ะ นายควรเข้าใจได้แล้วนะรีไวล์"


"ด้วยความเป็นห่วงในฐานะเพื่อน"


....

...

..

.


เวลาผ่านไปไม่นานนักมิคาสะที่สงบลงทุกคนก็เริ่มออกหาสะเบียงเล็กน้อยที่พอใช้งานได้ โดยเอเลนที่ตามติดมิคาสะไปทุกที่เพราะอาการของเธอที่ดูจะดีขึ้นจากเมื่อครู่แล้ว แต่ก็ยังซึมอยู่


"เอาไหมมิคาสะ"


เอเลนยื่นขนมห่อนึงให้มิคาสะที่ยืนอยู่ด้านหลังในขณะที่เขากำลังหาของอยู่ โดยขนมนั้นคือขนมที่มิคาสะชอบกินเวลาอยู่ที่โรงเรียนมากๆ


รีไวล์ยังคงมองทั้งสองคนโดยไม่ทำอะำรอยูาเช่นเดิม จนคนเห็นเหตุการณ์อย่างฮันจิ เออร์วิน และอาร์มินเองยังต้องถอนหายใจออกมา


"ผมน่ะนะ..."


ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังมองสถานการณ์อยู่ อาร์มินก็เอ่ยพูดมาจนฮันจิและเออร์วินเองต้องหันมาสนใจเด็กหนุ่มข้างๆทันที


"ผมเชียร์ให้มิคาสะกับเอเลนคบกันมาตั้งนานแล้วล่ะ"


"แต่เอเลนน่ะ ชอบเบี่ยงตลอด ทำตัวเหมือนว่ารำคาญมิคาสะบ้าง แต่มิคาสะเองก็ไม่เคยโกรธอะไรเลย"


"มิคาสะน่ะ ฉันว่าเธอเป็นคนที่แสนดีคนนึงเลยนะ"


เออร์วินพูดขึ้นก่อนฮันจิจะพูดเสริม


"นั่นสิ สวยก็สวย เก่งก็เก่ง แต่เธอเองก็ดูเป็นคนที่อ่อนไหวง่ายอยู่พอตัวนะ"


"เธออ่อนไหวเฉพาะเรื่องเอเลนกับเรื่องครอบครัวครับ"


"งั้นเหรอ.. นายนี่ช่างสังเกตดีนะอาร์มิน"


....

...

..

.


"เอาล่ะๆๆ ได้อะไรมาบ้างหรอเอเลน มิคาสะ"


"ผมได้ขนมที่หามาได้ในร้านสะดวกซื้อเล็กๆน่ะครับ"


"อืม ก็เยอะอยู่นะ"


ถึงทุกคนจะยังคุยกัน เล่นๆกันเท่าไหร่ แต่มิคาสะก็ไม่มีท่าทีจะเปลี่ยนสีหน้าของตนเองเลยแม้แต่น้อย


รีไวล์ที่สังเกตอาการของเด็กสาวก็เดินตรงเข้าไปหาก่อนจะใช้มือวางแหมะลงบนไหล่บางจนเด็กสาวคนตัวเล็กกว่าหันกลับมามองด้วยสายตาเรียบเฉย


"โอเคไหม?"


เด็กสาวพยักหน้า แต่ท่าทางของเธอมันไม่ได้เป็นเหมือนกับทุกทีที่ผ่านมา


"มานี่กับฉันทีสิ"


รีไวล์ใช้ช่วงเวลาในระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยสนทนากันดึงแขนมิคาสะไปยังห้องสตาฟที่อยู่ไม่ไกลมากโดยไม่ให้คนอื่นเห็น แต่เขาก็คงยังไม่รู้ที่ฮันจิกำลังมองอยู่


"ไปไหนกันน้า ทั้งคู่น่ะ"


ฮันจิพูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย


"ปล่อยพวกเขาไปเถอะฮันจิ"


"จ้าๆ เข้าใจแล้ว"


ฮันจิพูดปัดๆหลังเออร์วินพูดขึ้นมา โดยมีเอเลนเพียงคนเดียวที่หันไปมองยังห้องสตาฟที่ที่ทั้งสองคนเข้าไปเมื่อครู่นี้ อาร์มินที่เห็นเพื่อนสนิทของตนมองอย่างนั้นก็สะกิดไหล่เล็กน้อยเพื่อเตือนสติ จนเอเลนเองก็สะดุ้งและหันกลับมาโดยอดที่จะหันเลือบไปมองไม่ได้


เขาไม่รู้ว่าเขารู้สึกแบบนี้กับเพื่อนสนิทของตนเองเมื่อไหร่ เพราะเมื่อก่อนเขาเองก็รู้ว่าเขารำคาญเพื่อนคนนี้ขนาดไหน ทั้งทำตัวแย่ๆใส่ ตะคอกใส่เท่าไหร่แต่ก็เธอคนนี้ก็ไม่คิดจะหนีไปไหนเลย พอหลายๆวันที่ผ่านมา เขารู้ ว่ามิคาสะที่เขาเคยเห็นว่าเข้มแข็งจริงๆแล้ว อ่อนแอกว่าเขาเองและอาร์มินขนาดไหน 


'ผมไม่อยากทิ้งเธอไปไหนไว้แล้วจริงๆ'


....

...

..

.


...


ความเงียบปกคลุมภายในห้องสีเหลี่ยมที่มีโซฟาเล็กๆและอุปกรณ์เครื่องอำนวยความสะดวกเพียงนิดหน่อยเท่านั้น เด็กสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโซฟาเล็กนั้นโดยมีชายหนุ่มยืนจ้องอยู่ แสงไฟจากแสงแดดที่สอดลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างบานใหญ่


"โอเคไหม?"


"ค่ะ"


"อย่าโกหกฉันเลย"


รีไวล์พูด มิคาสะที่ตอนแรกก็ทำหน้านิ่งๆไป แต่ซักพักน้ำตาใสๆก็ไหลลงมา มิคาสะก้มหน้าลงกับเข่าของตัวเอง


"ร้องออกมาให้หมดนะ"


ชายหนุ่มที่เห็นเด็กสาวกำลังร้องไห้โฮ รีไวล์ตัดสินใจเดินไปสวมกอดเด็กสาวอย่างถือวิสาสะ แต่เด็กสาวก็ตอบรับโดนการกอดเขาเต็มแรงและร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด มือหนาลูบผมสีดำขลับนั่นอย่างเบามือที่สุด



TBC.

สั้นไปไหมนะ?


กลับมาแล้วครับผม ไรท์อิสคัมแบค คิดถึงกันไหมเอ่ย? ไรท์มาอัพช้าขออภัยด้วยนะครับ


Q and A รับคำถามอยู่นะครับผม??’?


นิยายแนะนำ

[Danganronpa] Despair High School (Makoto x Kyoko)


ติดตามไรท์

Twitter : @GDRM971

IG : _gdrm97

Youtube : _GDRM97


คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ❤

TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

124 ความคิดเห็น

  1. #122 Luna_l (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 15:14
    แงง จะรักกันยังไงหว่า
    #122
    0
  2. #94 ชีสเค้กนมสด (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 10:46

    ดราม่าแอคชั่นนนนนนนน555555ขนาดดราม่ายังแต่งเก่งเลยสุดยอดคุณไรท์นั้นมีพรสวรรค์มากกกกกกกกกจริงๆปต่งสนุกสุดๆไปเลยค่าาาาาาาาาา/สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #94
    0
  3. #55 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 15:58
    เริ่มรู้ตัวพร้อมกันเลยน่ะ ทั้งเอเลนทั้งรีไวล์
    #55
    0
  4. #27 Nannalinw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 13:21
    รออยู่นะค้าบไรท์
    #27
    0
  5. #25 Rose Ackerman (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 22:29

    สนุกๆไรท์รออ่านตอนต่อไปค่ะ(。・ω・。)ノ♡https://image.dek-d.com/27/0789/5371/130111289

    #25
    0
  6. #24 vi1123twz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 21:22

    ถ้าแต่วยาวกว่านี้จะดีมากเลยนะ เนื้อเรื่องดีน่าสนใจนะคะ

    #24
    0