[Attack on titan] Escape หนีให้รอด (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 4 : Escape #04 ; RUN AWAY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    17 ก.พ. 63

Escape Ep.04

RUN AWAY


Run Away - Tomorrow X Together






สุดท้ายแล้ว เขาก็ต้องกลับมายังสถานที่ที่เขาไม่อยากมาในตอนนี้เพราะเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว แต่เป็นเพราะเขาเองดันทิ้งเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเอาไว้ข้างในคนนึงจนต้องกลับมาอีกรอบ (ความผิดเฮียล้วนๆ)


ขายาวค่อยๆก้าวเข้ามาภายในสถานที่อย่างระมัดระวังคอยมองไปยังบริเวณต่างๆภายในเล็กน้อย พื้นที่ที่มีแต่ศพของซอมบี้นอนเกลื่อนกราดเต็มพื้นที่ เขายังทำใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ มันเร็วเกินไปจริงๆสำหรับเขาเอง


LEVI PART


"มิคาสะ เธออยู่ไหน"


ผมเรียกชื่อของคนที่ตัวเล็กกว่า แต่กลับไม่ได้เสียงตอบกลับมาเลย คงไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิดใช่ไหม..


มันคือความผิดของผมเองที่ผมเดินออกมาจากที่นี่โดยไม่สนใจมิคาสะเลยแม้แต่นิด นั่นเป็นเพราะว่าผมคิดว่าอยากกลับไปพักหัวใจเต็มที่ แต่ลืมคิดไปเลยว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนั้นก็มาด้วยแล้วผมก็ทิ้งเธอเอาไว้เผชิญกับสถานการณ์อันเลวร้ายแบบนี้คนเดียว


"มิคาสะ"


ผมเรียกชื่อเธออีกครั้ง มันก็เหมือนเดิม ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ผมคิดอยากจะเดินออกไป แต่สักพักผมก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าไม่ว่ายังไงต้องเช็คให้แน่ใจทุกอย่างก่อน เธออาจจะไม่ตายก็ได้


ขาของผมก้าวเข้ามาภายในสถานที่ลึกขึ้นโดยสายตาก็สำรวจรอบๆประมวลผลทุกอย่างในสมองของตัวเองก่อนจะเดินมาเห็นห้องพักพนักงานที่ถูกปิดเอาไว้อยู่ ผมตัดสินใจเปิดมันเบาๆ


"มิคาสะ!!"


เมื่อเปิดประตูมาภาพตรงหน้าของผมคือเด็กสาวตัวเล็กที่กำลังสลบโดยนั่งพิงกับกำแพงมุมห้องโดยมีเลือดที่ไหลออกมาจากแผลเก่าที่แขนข้างขวาซึ่งดูแล้วเธอยังไม่หายดี หน้าของเธอซีด และหายใจแรงมาก ผมรีบอุ้มเด็กสาวก่อนจะรีบวิ่งกลับมายังคอนโดของเพื่อนสนิททันที


"ฮันจิ! เออร์วิน!!"


เมื่อมาถึงยังคอนโดและหยุดที่หน้าห้อง ผมก็ตะโกนเรียกชื่อของเพื่อนสนิททั้งสองคนก่อนที่จะมีคนมาเปิดประตูให้นั่นก็คือเออร์วิน


"เห้ย นี่มันอะไรเนี่ย ทำไมเธอสภาพแย่แบบนี้"


"ไม่มีเวลาแล้ว รักษาเธอด่วน"


ผมพูดตอบด้วยความเร่งรีบก่อนจะรีบวิ่งตรงมายังห้องนอนซึ่งเป็นที่พักของมิคาสะเมื่อไม่นานมานี้ก่อนจะรีบสั่งเอเลนและอาร์มินที่พึ่งมาเห็นสภาพของเพื่อนสาวให้ไปเอาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาก เพราะผมเองเคยปฐมพยาบาลให้ตัวเองบ่อยเพราะมีเรื่องกับพวกนักเลงและคนของบริษัทคู่แข่งบ่อยจึงต้องมารักษาตัวเอง เพราะงั้นเรื่องแค่นี้จิ๊บๆ


แต่สภาพของเด็กสาวตรงหน้านั้นแย่จริงๆจนผมต้องพ่นคำขอโทษต่างๆนานาออกมาในใจแต่พูดออกไปไม่ได้ จนกระทั่งทั้งสองคนที่อายุน้อยกว่าผมหาอุปกรณ์มาได้แล้ว ผมก็รีบเร่งทำแผลให้เด็กสาวทันทีก่อนทุกอย่างจะแย่ไปมากกว่านี้


....


"ขอบคุณที่คุณรีไวล์ยังอุตส่าห์กลับไปช่วยเธอนะครับ"


เด็กหนุ่มที่ชื่อเอเลนพูดกับผมก่อนจะโค้งให้ ผมรู้แหละว่าเจ้าเด็กนี่ค่อนข้างโกรธผมแรงเลยที่เดียวที่ผมทิ้งเพื่อนของพวกเขาน่ะนะ (เป็นผม ผมก็โกรธนะเฮี๊ยยย)


"อื้ม"


ผมเลือกจะตอบสั้นๆและเดินออกมาทันทีโดยปล่อยเด็กหนุ่มทั้งสองคนอยู่กับเพื่อนตัวเองไป


"นายนี่นะ.. อะไรจะจิตใจล่องลอยขนาดทิ้งมิคาสะไว้"


ฮันจิเริ่มบ่นผมทันทีหลังจากที่ผมมานั่งบนโซฟาของห้องรับแขก


"ตอนนั้นฉันลืมนี่"


ผมตอบก่อนจะยกชามาจิบเบาๆ


"แต่ก็ดียังไงนายก็ยังกลับไปช่วยเธอน่ะนะ"


เออร์วินพูดขึ้นมาอีกคน แต่ฮันจิก็ยังทำท่าทางไม่พอใจผมอยู่ดีนั่นแหละ ก็ฮันจิปลื้มเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนนั้นนี่นา... ผมทำตัวแย่ๆใส่จนเด็กคนนั้นจะได้รับความรับอันตรายยัยนี่ก็ต้องโกรธเป็นธรรมดา ไม่รู้ว่าปลื้มอะไรนักหนา


"แต่จะว่าไปมิคาสะก็ดูเหมือนนายอยู่นะรีไวล์"


"หา?"


ผมเลิกคิ้วขึ้นทำท่างงกับคำพูดของเออร์วิน หมอนี่พูดอะไรของมัน


"ใจเด็ดเหมือนกันทั้งคู่ โหดทั้งคู่"


"ข้อหลังฉันเห็นด้วยอย่างสูง"


ผมงง งงครับ งงมาก มันสังเกตง่ายขนาดนั้นเลยหรอวะ...


...

LEVI END PART

...


ภายในห้องที่เพดานสีขาวสะอาดอันคุ้นเคย เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นและกระพริบ2-3ครั้งเพื่อประบโฟกัสกับแสงภายในห้อง ใบหน้าขาวเลื่อนกันมาก็เห็นร่างของเพื่อนสนิททั้งสองกำลังฟุบหน้าลงบนแขนของเธอ มิคาสะยิ้มบางออกมาเล็กน้อย เวลาที่เธอแย่ ก็มี 2 คนนี้นี่แหละที่อยู่กับเธอมาโดยตลอด


มิคาสะใช้มือข้างนึงยันตัวเพื่อลุกขึ้นนั่งเป็นจังหวะเดี๋ยวกับเสียงลูกบิดประตูดังขึ้นมาและประตูบานใหญ่ก็ค่อยเปิดเข้ามา พบกับเจ้าของร่างสูงผมสีดำขลับอันเป็นเอกลักษณ์ เธอมองเขาเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจหลบหน้าทันที


ยอมรับว่าโกรธอยู่เรื่องที่เขาทิ้งเธอเอาไว้ แต่อีกใจก็เข้าใจถึงความรู้สึกของเขาราวกับว่าเขากับเธอคือคนเดียวกัน


"ตื่นแล้วหรอ"


เขาพูดขึ้นมาเบาๆโดยไม่อยากรบกวนทั้งสองคนที่กำลังนอนฟุบอยู่ข้างเตียงของเธอ โดยแขนก็ยื่นยากับแก้วน้ำให้


เด็กสาวรับเอามาอย่างไม่ลังเลก่อนจะกินยาเม็ดยาและตามด้วยดื่มน้ำตามไป


"ดีขึ้นไหม?"


เด็กสาวไม่ตอบ แต่เพียงแค่พยักหน้ารับเท่านั้น


"ขอโทษนะ ที่ทิ้งเธอเอาไว้ เธอคงโกรธฉันแล้วล่ะสิท่า"


"ไม่ค่ะ ไม่โกรธหรอก ไม่สิ โกรธเล็กน้อยแต่ก็เข้าใจคุณดี"


"เธอเข้าใจฉัน?"


"ฉันเห็นศพคุณเพทราฉันก็เข้าใจทุกอย่างแล้วค่ะ เสียใจด้วยนะคะเรื่องคุณเพทรา"


"อื้ม..."


ชายหนุ่มพูดก่อนจะก้มหน้าอย่างสำนึกผิดในสิ่งงที่ตนเองทำไป


"ฉันไม่โกรธคุณแล้วอย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ"


เด็กสาวพูดเบาๆพร้อมส่งรอยยิ้มให้ หัวใจของชายกนุ่มที่เย็นชาไปกลับมาเต้นสั่นแรงอีกครั้งราวกับวิ่งรอบสนาม 100 รอบ


"อื้ม โอเค"


เขาขานตอบก่อนจะยิ้มรับ


"อื้อ..."


เสียงครางเบาๆของคนที่กำลังนอนฟุบอยู่ข้างๆเตียงคนนึงดังขึ้นมาหลังการสนทนาระหว่างมิคาสะและรีไวล์จบลง มิคาสะก้มลงมามองเพื่อนหนุ่มของตนเองที่กำลังขยี้ตาอย่างงัวเงีย เอเลนปรับโฟกัสสายตาก่อนจะจ้องมองมายังคนที่นอนอยู่บนเตียงที่ลุกขึ้นมานั่งมองเขาอยู่


"เธอฟื้นแล้วหรอ"


เด็กหนุ่มผมสีเปลือกไม้ถามเด็กสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อยก่อนจะหาวไปวอดใหญ่


"อื้อ นานแล้วล่ะ"


"ทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ"


"เห็นนายกับอาร์มินกำลังหลับสบายก็เลยไม่อยากกวนน่ะ"


ระหว่างที่เอเลนมิคาสะที่กำลังพูดคุยกันอยู่ รีไวล์ก็ตัดสินใจเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ


....


"นายก็ดูเป็นห่วงเธอดีนี่นา"


เออร์วินที่มองสถานการณ์ภายในห้องอยู่เมื่อรีไวล์ออกมาเขาก็แซวเพื่อนหนุ่มเล็กน้อยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม


"เพราะความรู้สึกผิดเท่านั้นแหละ"


"เราต้องหนีไปปูซานแล้ว ที่นั่นคือที่สุดท้ายที่ยังเหลืออยู่จริงๆ"


ฮันจิเดินออกมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือของตนโดยยื่นให้เพื่อนทั้งสองคนดู


ข่าวของเกาหลีตอนนี้ ปูซานคือที่สุดท้ายที่เหลืออยู่เพราะเป็นจุดที่ตำแหน่งทหารคุ้มกันแน่นหนาที่สุด แต่จะไปยังไงเพราะนอกจากรถไฟ เส้นทางอื่นก็ถูกปิดไปหมดแล้ว


"ยังไงก็ต้องนั่งรถไฟไปอย่างนั้นหรอ.."


"คงงั้นน่ะนะ"


....

เป็นเวลาผ่านมา 2 วันแล้ว


สถานการณ์ในตอนนี้ที่ทั้ง 6 คนตัดสินใจจะไปที่ปูซานพร้อมๆกันโดยการไปหาสะเบียงภายในสถานที่ของสถานีโซลก่อนจะพร้อมใจกันออกเดินทางโดยรถไฟ เป็นเพราะทางรัฐได้จัดคนขับรถไฟที่จะไปรับคนจากสถานที่ต่างๆมายังปูซานซึ่งเป็นที่ๆปลอดภัยที่สุดในตอนนี้


ในหัวของรีไวล์ที่ตอนนี้ไม่ห่วงอะไรเลยนอกจากเด็กสาวที่รอดจากความตายถึง 2 ครั้งอย่างมิคาสะที่กำลังบาดเจ็บอยู่ด้วย ไม่รู้ว่าเธอเองจะรอดไปจนถึงเมื่อไหร่ หากไปถึงที่ปูซานแล้วมิคาสะจะได้รับการรักษาที่ดีกว่านี้เพราะมีหมอที่มืออาชีพอยู่พอควรในนั้น


"รีบไปกันเถอะ"



....

TBC.


กลับมาแล้วครับผมม ตอนนี้ช่วงนี้งานของไรท์ค่อนข้างจะเยอะนิดนึง (ซะที่ไหนล่ะ) เพราะใกล้สอบปลายภาคแล้ว เพราะงั้นอาจจะมาอัพช้าหน่อยนะครับผม รอกันหน่อยนะ เลิฟๆ


BAD END OR GOOD END?

ตัวเลือกอยู่ในมือคุณแล้ว เลือกสิ:)


ดูคุณเฮียจะถูกใจน้องมิเข้าให้แล้วนะเนี่ย อิ้อิ้


ติดตามไรท์ได้ที่

Twitter : @GDRM971

IG : _gdrm97

Youtube : _GDRM97 (จะลงผลงานเร็วๆนี้)


คอมเม้นเป็นกำลังใจให้กันไรท์ด้วยนะครับ



TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

124 ความคิดเห็น

  1. #119 Luna_l (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 15:04
    เฮียก็ห่วงน้องอยู่น้าา /good end ค่ะ
    #119
    0
  2. #110 โจรสลัดตัวน้อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 18:41
    จะเอาgood end;-;;;-;-;-;
    #110
    0
  3. #90 ชีสเค้กนมสด (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 23:48
    ดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆมากกกกกกกค่าาาาาาาาดีต่อใจฟุดๆๆๆๆๆๆเลยค่าาาาาาาาาามาอัพต่อนะค่ะ/สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #90
    0
  4. #82 A_ugu_ST (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 22:24

    Good ending

    #82
    0
  5. #52 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 15:38
    สนับสนุนให้good endค่ะ
    #52
    0
  6. #12 vi1123twz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:37

    หนูก็สอบปลายภาคเหมือนกันค่ะแต่ก็อ่านของพี่ตลอดเลยนะค่ะ สนุกมากเนื้อเรื่องดีม๊วกก แต่งดีสุดสุด #ขอให้มิคาสะกับรีไวล์มาเป็นอะไรด้วยเถิด สาธุสาธุ #สู้สู้น้า เป็นกำลังใจให้เสมอ พออัปปุ๊บก็กดเข้ามาอ่านเลย เนื้อเรื่องไปได้ดี ดราม่าต้องมาแน่นอน แต่ขออย่าให้คนใดคนหนึ่งตายด้วยเถิด ????????????????????????????

    #12
    0
  7. #11 47884lovelove (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:09
    รออยู่น้า
    #11
    0
  8. #10 0803695676 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:45
    good end
    #10
    0