[Attack on titan] Escape หนีให้รอด (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 3 : Escape #03 ; GIRLFRIEND (여자친구)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    24 ก.พ. 63

Escape Ep.03


GIRLFRIEND

여자친구



See you again (다시 만나) - Produce 48





ณ ห้องๆหนึ่ง

เด็กสาวผมสีดำขลับที่กำลังหลับไหลอยู่บนเตียงเนื่องจากอาการที่เธอนั้นเสียเลือดมากเพราะบาดแผลที่แขนข้างขวาที่ลึกอยู่พอสมควร โดยมีรีไวล์ที่อาสาจะช่วยดูแลเธอแทนในขณะที่ทุกคนออกไปหาสะเบียงเพิ่มเพื่อประทังชีวิต

ชายหนุ่มจ้องมองหน้าของเด็กสาวที่กำลังหลับอยู่ด้วยสายตาเรียบเฉย ในหัวของเขาคิดไปไกลถึงเรื่องของคู่หมั้นของเขาที่ตอนนี้ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง ถึงเขาจะดูเป็นคนที่ไม่สนใจโลกแต่ในใจคือกระวนกระวายใจไปหมด

"อะ..อื้อ.."

เสียงร้องของเด็กสาวที่กำลังหลับอยู่ตื่น ส่งผลให้รีไวล์ที่กำลังเหม่ออยู่ดึงสติกลับมาได้

"เป็นยังไงบ้าง"

"นี่...ที่ไหนหรอคะ?"

คำถามจากเด็กสาวก็คือ ที่นี่ที่ไหน? คงเป็นเพราะเธอเองสลบมาตั้งแต่ออกจากซุปเปอร์มาร์เก็ตมา รีไวล์ก็อุ้มเธอออกมาจนกระทั่งถึงหน้าคอนโดของเออร์วิน สมิธ เขาคนนี้คือประธานบริษัทที่รีไวล์ทำงานอยู่

"นี่คอนโดของเพื่อนฉันน่ะ เธอเป็นยังไงบ้าง"

"โอเคขึ้นแล้วล่ะค่ะ"

..

"ขอบคุณที่ทำแผลให้นะคะ"

เด็กสาวเอ่ยขอบคุณกลับมา ส่วนรีไวล์ก็พยักหน้าเชิงรับรู้แล้วและก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่ฮันจิและคนอื่นๆกลับมากัน

แกร๊ก...

ไม่นานนักประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของใครบางคนอย่างเอเลน ที่เข้ามาในสภาพที่เนื้อตัวมอมแมมพอควร มือก็เปื้อนเลือดอีกต่างหาก

"มิคาสะ ฟื้นแล้วหรอ"

"อื้อ.."

มิคาสะขานตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เธอยังอาการไม่ดีมากนัก รีไวล์ที่เห็นทั้งสองคนกำลังจะคุยกันก็เดินออกมาจากห้องเสียก่อน


"อ้าว ไม่อยู่ในนั้นก่อนหรอ"


"ฉันจะไปอาบน้ำ เหนียวตัว"


"นี่นายอาบรอบที่ 3 แล้วนะเฮ้ย=="


"ยังไงก็รู้สึกสกปรกอยู่ดี"


รีไวล์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะเดินมาหยุดที่หน้าตู้เสื้อผ้าที่ทำจากไม้แต่ดูมีราคาสูง เปิดมันออกอย่างช้าๆ สายตาเลื่อนมองเสื้อผ้าภายในตู้ที่มีแต่เสื้อขนาดไซส์เท่ากับเขาเอง ตู้เสื้อผ้านี้เป็นเสื้อผ้าของเขาที่เขามักจะเอามาใส่ไว้ในยามที่ต้องมาทำงานที่นี่ ซึ่งก็จะมีชุดอื่นๆบ้างประปรายแต่ส่วนมากก็ชุดทำงานอย่างเสื้อเชิ้ตน่ะนะ


ชายหนุ่มเลือกเสื้อผ้าอยู่สักพักใหญ่ก่อนที่จะหยิบสเอผ้าที่ตนเองต้องการและเดินเข้าห้องน้ำที่ไม่ไกลมากนักไป


...


"นายไปอาบน้ำก่อนจะดีกว่านะเอเลน สภาพนายมัน..."


"เข้าใจแล้วล่ะ เดี๋ยวฉันจะไปอาบ ว่าแต่เธอหิวไหม สลบไปนานนี่"


"ไม่เป็นไรฉันไม่หิวเท่าไหร่"


เด็กสาวส่ายหน้าปฏิเสธคนตรงหน้าเล็กน้อยและยิ้มให้เล็กน้อยๆ เธอไม่เคยเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้เป็นห่วงเธอขนาดนี้มาก่อน


"เอเลนหิวก็กินได้เลยนะ"


เธอพูด เด็กหนุ่มตรงหน้าก็พยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจก่อนจะเตรียมเดินออกจากเพื่อจะออกไปจัดการธุระส่วนตัวของตัวเอง


"เดี๋ยวฉันมานะ"


เอเลนพูด มิคาสะก็พยักหน้าหงึกๆเบาๆก่อนเสียงประตูจะปิดลงอย่างสนิท เด็กสาวเอนตัวลงนอนกับเตียงนุ่มในห้องหรู ทั้งชีวิตเธอไม่เคยอยู่ห้องหรูแบบนี้ เป็นเพราะครอบครัวของเธอมีฐานะที่พอมีพอกินพอใช้ที่ไม่ถึงกับร่ำรวยมากนัก บวกกับมิคาสะที่ออกมาจากบ้านเกิดอย่างปูซานเพื่อมาอยู่ที่หอพักคนเดียวในเมืองโซลหลังจากเธอเสียครอบครัวไป


นัยน์ตาสีดำจ้องมองเพดานสีขาวที่ว่างเปล่า ในหัวก็คิดเรื่องต่างๆนานาที่กำลังถาโถมเข้ามาในหัวของเธอ แขนเรียวยกขึ้นวางบนหน้าผากเล็กน้อย ก่อนเปลือกตาบางจะปิดลงและเด็กสาวก็จมเข้าสู่นิทราอีกครั้ง


"ต้องขอโทษด้วยนะที่เอาคนอื่นเข้ามาภายในคอนโดของนายแบบนี้"


เสียงทุ่มออกหนุ่มของหญิงสาวผมหางม้าพูดขึ้นมาระหว่างที่เธอและชายหนุ่มอีกคนที่มีผมสีบลอนด์จัดทรงเรียบร้อย นั่งอยู่ภายในห้องรับแขกกว้างโดยหญิงสาวที่หยิบชามาจิบเล็กน้อยๆสลับกับสายตาที่จ้องเจ้าของห้อง ส่วนเจ้าของห้องอย่างชายหนุ่มก่อนส่ายหน้าบอกว่า 'ไม่เป็นไร'


"ฉันไม่ว่าอะไรหรอก สถานการณ์ตอนนี้มันแย่ ที่นี่ฉันก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหน"


"นั่นสิ"


เขาและเธอพูดขึ้นมาอย่างเหนื่อยหน่าย เหตุการณ์ในตอนนี้ก็อย่างว่านั่นแหละ มันแย่ แย่มากขนาดที่ว่า ถ้าคนในนี้ออกไปจากที่นี่ก็อาจจะไม่รอด ซอมบี้มีเต็มทั่วพื้นที่ ถึงที่คอนโดชั้นล่างของเออร์วิน จะมียามรักษาความปลอดภัยฝีมือระดับเกรด s เฝ้าตรวจตราอยู่ก็ไม่ได้หมายความว่าที่นี่จะปลอดภัยเสมอไป


"แล้วลูกน้องของรีไวล์ล่ะ"


"เราพลัดหลงกันตั้งแต่บริษัทแล้วล่ะ รีไวล์เองโทรหาเพทราแล้วแต่ก็ไม่มีใครรับสาย เมื่อไม่นานตอนที่ฉันไปหาสะเบียงก็แอบไปหามานะ ก็ไม่เจอเบาะแสอะไรกับพวก 4 คนนั้นและคนอื่นๆ"


"งั้นหรอ..."


....


ติ๊ด...


นิ้วเรียวของใครบางคนกำลังกดเข้าที่หน้าจอสีเหลี่ยมอย่างรีบร้อน มือก็สั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน 


รีไวล์จ้องที่หน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองที่มีภาพของเขาเองกับแฟนสาวของเขาอยู่ ชายหนุ่มจดจ้องภาพในหน้าจอนั้นอย่างไม่ละสายตา นิ้วก็เริ่มเลื่อนที่หน้าจออีกครั้งและกดเข้าที่รายชื่อซ้ำๆเดิมหลายรอบจนเป็นเวลานานแล้วที่เขาพยายามติดต่อ เพทรา รัล ที่ตอนแรกบอกว่าอยู่ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต แต่พอเขาไปก็ไม่เจอใครเลยสักนิด


ชายหนุ่มเริ่มกระวนกระวายจนแสดงสีหน้าเครียดออกมา


"ฉันว่าเธอไม่เป็นอะไรหรอก เธอเก่งนี่"


ฮันจิเข้ามาตบที่บ่าของเพื่อนรักตัวเองเพื่อปลอบใจเล็กน้อย รีไวล์ก็ทำได้เพียงพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้นโดยไม่ตอบโต้พูดอะไรออกมาสักคำ ความเหนื่อยล้าและความกลัวถูกแสดงออกมาจากสีหน้าของชายหนุ่มอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน


"ฉันจะออกไปหาสะเบียง"


"คนเดียวน่ะหรอ จะบ้าหรือเปล่า"


"ฉันจะไปตามหาเพทรา"


ชายหนุ่มพูดด้วยความมุ่งมั่นโดยไม่สนเสียงห้ามปรามของเพื่อนตัวเองจนเธอต้องถอนหายใจออกมา


"ฉันขอไปด้วยค่ะ"


เสียงหวานเอ่ยออกมา ผู้มาเยือนคนใหม่เดินเข้ามาในชุดกางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามที่เห็นมัดกล้ามแขนของเด็กสาว 'นี่ผู้หญิงหรอวะเนี่ย..' ฮันจิคิดในใจ


"เอ่อ มิคาสะไปจะดีหรอ เธอพึ่งสลบมาเองนะ"


"ไหวค่ะ อยากไปยืดเส้นสักหน่อย อีกอย่าง ถ้าปล่อยคุณรีไวล์ไปคนเดียวอาจจะแย่ออกไปตายข้างนอกก็ได้"


"พูดเหมือนเธอจะช่วยฉันได้ ตัวแค่นี้นอนเก็บแรงไปเถอะ"


"หยุดพูดไปเลยค่ะคุณน่ะ"


มิคาสะพูดขึ้นมาโดยภายในใจก็เก็บอารมณ์ความโกรธแค้นเอาไว้ 'ไอ้เวรนี่ชักจะดูถูกฉันเกินไปซะแล้ว' มือขาวกำมือแน่น


"เหอะ ตามมาละกัน"


รีไวล์พูดจบก็เดินออกมาทันที โดยมีมิคาสะที่ตามออกไป ทั้งสองเลือกที่จะไปทางด้านหลังของทางคอนโดซึ่งเป็นทางเปลี่ยวที่ไม่ค่อยมีผู้คน รวมถึงซอมบี้ด้วย ซึ่งแตกต่างกับทางด้านหน้าที่มีแต่ซอมบี้เดินเต็มไปหมด ถ้าเขาจะบุกไปทางนั้นก็เหมือนเอาชีวิตไปทิ้งของแท้นั่นแหละ


มือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรเบอร์เดิมประมาณ 3-4 รอบ แต่ก็ไม่มีการรับสายใดๆทั้งสิ้นและติดต่อไม่ได้ แต่รีไวล์เองก็ไม่ยอมแพ้ ส่งข้อความเป็น 10 แต่ก็ไม่มีใครอ่านข้อความนั้นจนเขาเริ่มใจไม่ดี


"ฉันจะลองติดต่อเพื่อนของฉันดูนะคะ เผื่อเธอจะอยู่กับแฟนคุณ"


มิคาะตัดสินใจอาสาที่จะช่วยเหลือชายหนุ่มที่มาด้วยกัน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาและกดโทรเข้าที่เบอร์ของเพื่อนสาวตนเองที่รู้จักกันในบริษัทอย่าง 'คริสต้า'


'มิคาสะ!!!'


เสียงเล็กตะโกนเรียกชื่อของคนที่โทรไปด้วยน้ำเสียงสั่นครือ มิคาสะตกใจเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกโล่งใจไปพร้อมๆกัน


เป็นเพราะคริสต้าขอเบอร์ติดต่อของมิคาสะเอาไว้ จึงติดต่อกันได้


"คริสต้า ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?"


'ฉันอยู่ที่ห้องสมุดในสวนสาธารณะค่ะ คนอื่นๆก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน'


"พวกพี่ๆล่ะ?"


'ถ้าเป็นพี่สาวผมสีส้มล่ะก็ตอนนี้อยู่ที่นี่ค่ะ'


"ฉันขอสายหน่อยสิ แฟนของเขากำลังตามหาเธออยู่"


'ได้ค่ะ!'


เสียงปลายสายพูดขึ้นมา มิคาสะค่อยๆยื่นโทรศัพท์ของตนให้กับชายหนุ่มข้าง ซึ่งเขาก็รับไปอย่างช้าๆ ใจเย็น


'คุณรีไวล์'


"เพทรา! เธอเป็นยังไงบ้าง"


'ฉันสบายดีค่ะ ทุกคนก็ด้วย ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ห้องสมุด'


"โอเค ฉันกำลังจะไปหา รอฉันก่อนนะ"


'ฉันจะรอคุณ'


ติ๊ด...


เมื่อสิ้นเสียงของปลายสาย สายก็ถูกตัดออกไปทันที รีไวล์ยื่นโทรศัพท์ให้เด็กสาวก่อนจะรีบวิ่งออกไป โดยมิคาสะก็ตามออกไปด้วยความรีบร้อน


ตามทางของถนนที่เต็มไปด้วยเศษเลือดเนื้อของคนที่ตอนนี้กลายเป็นศพที่ฟื้นขึ้นมา ที่นี่มีเพียงแต่ความว่างเปล่ากับลมที่พัดไปเอื้อยๆ


เสียงฝีเท้าของคนสองคนที่กำลังวิ่งไปตามเส้นทางเพื่อไปที่จุดหมายปลายทาง ในระหว่างตามทางก็จะมีซอมบี้เล็กน้อยทำให้พวกเขาสามารถจัดการและผ่านมันไปได้ และสุดท้าย ทั้งสองก็มาหยุดที่ตรงหน้าสถานที่ที่หนึ่ง


ซอมบี้มากมายต่างก็เข้ามารุมตรงที่หน้าประตูเหมือนว่าพวกมันพยายามจะเข้าไปโดยที่คนที่ดันประตูเอาไว้อยู่ รีไวล์และมิคาสะรู้ ว่าคนในนั้นไม่มีทางจะรอดแน่ๆ ถ้าพวกเขาไม่ออกมา


เด็กสาวที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ดิ่งตรงไปจัดการกับซอมบี้ที่อยู่ตรงหน้าประตูทันที่ เพราะจำนวนที่เยอะเกินไปทำให้เธอจะฆ่ามันเท่าไหร่จำนวนก็เหมือนจะไม่ลดลง ถึงรีไวล์จะมาช่วยฆ่าด้วยแต่มันก็ไม่มีผลจนสุดท้าย....


เพล้ง!!!!!


เศษกระจกของประตูที่พังลงมาทำให้ฝูงซอมบี้ที่กรูอยู่ตรงหน้าบุกเข้าไปอย่างง่ายดาย รีไวล์มองภาพตรงหน้าก่อนจะวิ่งตรงดิ่งเข้าไปด้านในโดยไม่คิดชีวิตของตัวเอง มิคาสะพยายามจะพูดเตือนสติเท่าไหร่ เขาก็ไม่ฟัง ตรงดิ่งเข้าไปอย่างเดียว


"เพทรา!!!!"


ชายหนุ่มตะโกนเรียกชื่อของแฟนสาว เขาพยายามชะโงกหน้าออกมามองแต่ก็เห็นเพียงแต่คนที่ตอนนี้กำลังเป็นอาหารของซอมบี้ที่บุกเข้ามา เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นภายในบริเวณ เลือดต่างสาดกระจายไปตามพื้นที่จนพื้นตอนนี้มีเพียงแต่เลือดเท่านั้น


"ปล่อยฉันนะ!"


"เพทรา!"


เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นมาเข้าโสตประสาทของชายหนุ่ม รีไวล์ได้ยินเสียงนั่นก่อนจะวิ่งเข้ามาตามเสียงร้องของหญิงสาว


หญิงสาวผมสีส้มสว่างที่ตอนนี้อยู่ในสภาพที่ปขนข้างขวากำลังถูกซอมบี้ตัวหนึ่งกัดอยู่ ส่วนมืออีกข้างก็พยายามจะดันหัวของมันออก แต่ว่ายิ่งดันเท่าไหร่มันก็ดูจะกัดแรงขึ้นจนเธอต้องกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด


ปั้กๆ!!!!!


รีไวล์ใช้ไม้เบสบอลทุบเข้าไปที่หัวของซอมบี้ที่กำลังกัดแขนของเพทราอยู่จนเละ เมื่อเห็นว่าแน่นิ่งไป รีไวล์ก็รีบออกมาจากที่อันตรายทันทีโดยไม่สนคนที่มาด้วยอย่างมิคาสะเด็กสาวตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังฟาดฟันต่อสู้อยู่กับซอมบี้จำนวนมากภายใน


....


"เพทรา ไหวมั้ย เธอโอเคหรือเปล่า"


ชายหนุ่มที่กำลังอุ้มร่างของหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะวางเธอลงอย่างเบามือที่สุด ใบหน้าของหญิงสาวเริ่มซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดขึ้นมาที่ใบหน้า ตาของหญิงสาวถูกเปลี่ยนเป็นสีขาวจนไม่เหลือลูกตาดำ รีไวล์สังเกตเห็นความผิดปกตินั้นก่อนจะถอยตัวเองออกมา


กร้ากกกก!!!!


เสียงกรีดร้องของเพทราที่ตอนนี้กำลังบิดตัวเป็นรูปร่างผิดปกติไม่เหมือนมนุษย์ รีไวล์มือเริ่มสั่นเล็กน้อย เหงื่อไหลตามกรอบของใบหน้า


"เพทรา..."


เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ เพทราในตอนนี้กำลังลุกขึ้นมาด้วยท่าทางโซซัดโซเซและหันมามองทางรีไวล์ทันที สีหน้าของเพทราที่เลือดไหลออกมาที่ปากจนดูหน้าขนลุก หญิงสาวในร่างซอมบี้พุ่งตัวเข้าหารีไวล์ทันที


ปั้ก!!!


เขาทำไปแล้ว...


ไม้เบสบอลถูกฟาดลงบนหัวของหญิงสาวผู้เป็นคนรักของเขา...


"ขอโทษนะ..."


เขาพูดเสียงเบาก่อนจะเดินออกมาจากที่ตรงนั้นทันที


....


"กลับมาแล้ว"


"กลับมาแล้วหรอรีไวล์"


.....


"นี่รีไวล์"


"อะไร?"


"มิคาสะล่ะ?"


....


TBC.


กลับมาแล้ว สุขสันต์วาเลนไทน์นะครับทุกคน ไรท์นั้นยังไม่มีแฟนสักที ฮือ เส้ามั่ก แต่ว่าอยู่แบบนี้ก็มีความสุขแล้ว ยังไงใครที่กำลังหาแฟนก็ให้เจอคนดีๆนะครับ ส่วนใครมีแฟนแล้วก็คบกับแฟนนาน ส่วนไรท์คงจะคงโสดต่อไป


GOOD END OR BAD END?

เลือกฉากจบที่คุณต้องการได้เลยครับ:)


ติดตามไรท์ได้ที่

Twitter : @GDRM971

IG : _gdrm97


คอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ<3

TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

124 ความคิดเห็น

  1. #118 Luna_l (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 15:00
    เดี๋ยว ๆ น้องมิหายไปไหน
    #118
    0
  2. #112 Minnnnnst (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 11:17

    Gooddddddd end ค่าาาา //เฮียลืมน้องมิได้ไงอะ 😠

    #112
    0
  3. #109 โจรสลัดตัวน้อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 18:33
    เอ็งลืมลูกฉันได้งายยย รีไวลลลลลลลล์!!!
    #109
    0
  4. #89 ชีสเค้กนมสด (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 23:39
    รีไวล์ลืมมิคาสะได้งายยยยยยยยเดี๋ยวฆ่าทิ้งสะเลยเนี่ยยยยย😠 เอา GOOD END นะค่ะ😊/สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่าะ
    #89
    0
  5. #77 Paworasa_a (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 18:03

    ตอนจบขอดีๆน้าค้าาาา😛

    #77
    0
  6. #51 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 15:31
    ทิ้งมิคาสะเฉยเลย
    #51
    0
  7. #9 vi1123twz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:10

    ม้ายยย มิคาสะต้องปลอดภัยนางเองของเรา แต่งได้ดีมากมากเลยค่ะ อินตามบทจนร้องไห้ รีไวล์ทิ้งมิคาสะทำม้ายย. นั่นนางเองนะ ไปช่วยนางทำไมเพรตานะ #โดยรวมเเล้วแต่งดีมากเลยค่ะ ชอบมาก จะรอดู รอ อ่าน ตอนอัพใหม่นะค่ะ #สู้สู้นะค่ะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-13.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png ????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

    #9
    0
  8. #8 นั่งกินปลาท่องโก๋ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:10

    ตอนนี้สนุกแลเวก็เศร้าใรเวล่เดียวกันเลยคะ
    #8
    0
  9. #7 47884lovelove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:58
    อะเฮือกรีไวล์ทำไมไม่ดูนู๋มิเลย
    #7
    0