[Attack on titan] Escape หนีให้รอด (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 17 : [SS2] For you. #03 ; COLLABORATE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    26 พ.ค. 63

[SS2] For you. Ep.03

COLLABORATE


EIGHT - IU Ft.Suga of BTS




แฮ่กๆๆ


เสียงหอบดังไปทั่วบริเวณภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้าง ร่างขาวที่เด้งตัวขึ้นนั่งเพราะฝันที่แปลกประหลาดเมื่อครู่ทำให้เธอรู้สึกปวดจี๊ดที่หัวอย่างรุนแรง ก่อนจะสติของตนเองให้กลับมา


"ฝันบ้าอะไรเนี่ย"


เสียงหวานบ่นกับตัวเองก็จะปรายตาไปมองนาฬิกาบนหัวเตียงที่บ่งบอกเวลาเอาไว้อยู่ว่าตอนนี้ก็เช้าแล้ว


นี่เธอนอนยาวขนาดนี้เลยหรอ?


มิคาสะทำได้เพียงพร่ำบ่นกับตัวเองก่อนจะเอนตัวลงนอนด้วยความเบื่อหน่าย 1 อาทิตย์ที่เธอจำเป็นต้องกักตัวเอาไว้ฝนที่นี่เพื่อรักษาตัว


"ตื่นแล้วหรอ"


"เธอหลับนานเกินไปแล้ว ฝันเพลินหรือไง"


ไม่นานมากนักเสียงของสาวผมบลอนด์ผู้เป็นเพื่อนสาวของมิคาสะก็ดังขึ้น แอนนี่เดินเข้ามามือก็ถือถาดข้าวต้มเอาไว้ พลางใช้เท้าเขี่ยปิดประตูเล็กน้อย


"ไม่อะ ฉันฝันแปลกๆ"


"แปลกขนาดทำให้เธอนอนยาวขนาดนี้เลยหรือไง แลดูเป็นฝันที่น่าจดจำนะ สำหรับเธอ"


"ไม่สักนิด"


ร่างเล็กบนเตียงเอ่ยอย่างปัดๆพลางทำหน้ายู่ยี่จนแอนนี่ที่มองท่าทีของเพื่อนตัวเองก็ต้องหลุดขำออกมา และแน่นอนมิคาสะที่เห็นว่าเธอขำก็ตวาดใส่เธอใหญ่เลยทีเดียว แต่นั่นก็ไม่ทำให้แอนนี่รู้สึกผิดอะไร แต่กลับขำมากกว่าเดิมเสียอีก


"มีอะไรน่าขำนักหนา"


"ขำหน้าของเธอตอนนี้อะ คิคิ"


แอนนี่พูดขึ้น มิคาสะทำท่าทางยกมือขึ้นจะฟาดเธอจนแอนนี่ต้องรีบเด้งตัวหนีออกมาเสียก่อน


"วันนี้ว่างหรือไง"


มิคาสะเอ่ยถาม


"ใช่ ว่าง วันนี้ไปเดินเล่นไหมล่ะ?"


"เอาสิ"


พูดจบมิคาสะก็รีบลุกทันที เธอเบื่อกับการที่ต้องมานอนเป็นผักอยู่ที่เตียงแบบนี้ ได้ออกไปบ้างก็คงจะดี


"คุณหนู! คุณหัวหน้าอย่าพึ่งออกมาครับ!"


ไม่ทันจะได้เดินออกไปไหน ทหารนายหนึ่งที่อยู่แถวนั้นก็วิ่งมาด้วยท่าทางรีบร้อนก่อนจะพูดไปหอบไปด้วย


"เกิดอะไรขึ้น?"


"ศัตรูโจมตีเราครับ!"


"อะไรกัน! ทำไมไม่มาแจ้งฉันให้ไวกว่านี้นิดนึงนะ!"


มิคาสะสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินจ้ำเข้าไปในห้องหยิบปืนเอเคคู่ใจเอาไว้ แอนนี่พยายามห้ามมิคาสะเอาไว้ แต่ดูแล้วเพื่อนสาวผมดำของเธอดูจะไม่ฟังใครเลย จนแอนนี่เองก็ต้องหยิบอาวุธขึ้นมาเพื่อวิ่งตามมิคาสะไป


"มิคาสะ เธอกำลังพักฟื้นร่างกายนะ! จะมาสู้แบบนี้ ฉันว่ามีแต่ตายกับตาย"


"แล้วยังไงล่ะ ฉันถูกฝึกมาเป็นทหาร นี่มันคือเวลารบ"


มิคาสะยังคงไม่สนใจคำพูดของแอนนี่ เด็กสาววิ่งต่อไปตามทางยาวของทางเดินที่พักพักฟื้นของทหาร แม้เธอจะไม่ได้มาที่นี่ซักเท่าไหร่ แต่การจำเส้นทางนั่นมันเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ


แอนนี่วิ่งไปมือก็คงกำมือพกในมือเอาไว้


"ฉันจะไปหาคุณฮันจอง เธอไปประจำตำแหน่งได้แล้ว"


สาวผมดำพูดก่อนจะรีบวิ่งไป แอนนี่ที่ได้คำสั่งจากปากของเพื่อนสาวของเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจแต่ก็ทำตามคำสั่งอย่างง่ายดายด้วยความที่มียศต่างกัน


....

...

..

.


"คุณฮันจองอยู่ไหน"


เสียงหวานเอ่ยถามทหารที่ยืนอยู่ 2 คน


"คุณหนู ท่านนายพลไปข้างนอกครับ ติดต่อไปก็ไม่ได้แล้ว"


"ให้ตายสิ ตำแหน่งศัตรูล่ะ"


"ด้านล่างครับคุณหนู"


ไม่ทันจะตอบอะไรมิคาสะก็รีบเดินลงบันไดไปในทันทีโดยมีทหารทั้งสองคนเดินตามมาคุ้มกันด้วย


"ฉันมาเพื่อตามหามิคาสะ! เธออยู่ไหน"


เสียงทุ้มของสาวห้าวผู้สวมแว่นตะโกนออกมาทั้งที่ตัวเองยืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ ซึ่งมันคือที่ที่อันตรายที่สุดเพราะเป็นห้องกว้างและไร้ที่กำบัง


"ตามหาฉัน? หรอคะ?"


ไม่นานนัก ร่างขาวก็เดินออกมาจากประตูและเดินเข้ามาโดยไม่มีท่าทีจะต่อสู้อะไร


"มิคาสะ"


ฮันจิเรียกชื่อของมิคาสะและทำท่าจะเดินเข้าไปกอดแต่ก็ต้องหยุดเมื่อปลายกระบอกปืนพกถูกจ่อมาที่กลางหน้าผากของเธอ


"อย่าเข้ามา"


เด็กสาวเอ่ยเสียงเรียบ สายตาของเธอจ้องมองที่ฮันจิที่กำลังมองมาทางเธอเช่นกันด้วยสายตาว่างเปล่า


"ฉันชื่อฮันจิ เป็นเพื่อนของเธอ"


"เพื่อนของฉัน ขอโทษนะคะที่ฉันต้องบอกว่าฉันไม่รู้จักคุณ"


"เธอคงจำอะไรไม่ได้เลยงั้นสินะ"


ตุบ!


เสียงบางอย่างดังขึ้นด้านหลังของมิคาสะจนเธอต้องหันไป ฮันจิอาศัยจังหวะที่เด็กสาวเผลอ หยิบกุญแจมือที่ซ่อนเอาไวที่เสื้อคว้าแขนของมิคาสะที่ถือปืนเอาไว้ แต่เธอคงจะไม่รู้สกิลของมิคาสะเสียแล้ว


มิคาสะที่ถูกคว้าข้อมือข้างที่ถือปืนเอาไว้ จังหวะที่ตอนนี้เธอมีเวลาเพียงเสี้ยวนาทีก่อนเธอจะถูกรวบตัวเอาไว้ มิคาสะใช้มืออีกข้างหยิบปืนพกอีกกระบอกมาจ่อที่กลางหน้าผากของฮันจิเหมือนเดิม จนฮันจิต้องหยุดการกระทำทันที


"แผนตื้นๆน่า คุณฮันจิ"


เด็กสาวพูดก่อนจะหันกระบอกไปด้านหลังซึ่งมีเอเลนและอาร์มินที่วิ่งมากำลังจะคว้าตัวเธอเอาไว้


"อย่าคิดจะเข้ามาเชียว"


"มิคาสะ! เธอจำพวกเราไม่ได้จริงๆหรอ ผมคืออาร์มินไง อาร์มินเพื่อนของเธอน่ะ"


"แกจะบ้าหรือไง! ฉันไม่มีเพื่อนเป็นศัตรูหรอกนะ!"


"ปล่อยแขนมิคาสะซะ"


เมื่อมิคาสะพูดจบ เสียงเรียบก็เอ่ยขึ้นมาจากทางด้านหลังของฮันจิ แขนขาวกำลังล็อคคอของฮันจิเอาไว้พร้อมกับมืออีกข้างที่มีปืนจ่อขมับเอาไว้อยู่ จนทำให้ฮันจิจำใจต้องปล่อยข้อมือมิคาสะไปเพื่อเซฟตัวเอง


"โอเค ดี"


"แอนนี่"


"ฉันบอกไม่ใช่หรือไงว่าให้ไปพักน่ะมิคาสะ"


แอนนี่พูดแต่เธอก็ยังคงล็อคคอของฮันจิเอาไว้แน่นฮันจิที่ำยายามจะดิ้นหนีจากคนตัวเล็กกว่าแต่เธอก็ไม่สามารถสู้แรงของเด็กสาวคนนี้ได้เลย


"มิคาสะรีบหนีไป ฉันจะถ่วงเวลาตรงนี้เอาไว้ให้"


"รีบตามมาด้วย"


"อ่า เข้าใจแล้ว"


แอนนี่ตอบกลับเล็กน้อยก่อนมิคาสะจะวิ่งไกลออกไป


"พวกแกต้องการอะไร?"


สาวผมบลอนด์เอ่ยเสียงเรียบ พลางปล่อยตัวฮันจิให้เป็นอิสระ ปลายกระบอกปืนเล็งมายังตัวศัตรูแต่ละคน สายตาคมก็จ้องมองอย่างเรียบนิ่งเฉยพร้อมกับรังสีความอำมหิตที่แผ่ไปทั่วบริเวณจนอาร์มินที่ยืนอยู่ก็ต้องสะดุ้งขึ้นมา


"พวกเรารู้จักกับมิคาสะ"


ฮันจิเอ่ยขึ้น แอนนี่เลิกคิ้วอย่างสงสัยก่อนจะกลับมาทำสีหน้าปกติ


"แต่ดูแล้วมิคาสะก็ไม่น่าจะพวกแกได้นะ พวกแกต้องการอะไรกันแน่"


"พวกเรารู้จักมิคาสะจริงๆนะครับ! ผมเป็นเพื่อนมิคาสะ!"


"ตลก"


"ที่พูดมาคือเรื่องจริงครับ!"


อาร์มินตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นบวกกับสายตาที่มองมาทางแอนนี่ด้วยความมุ่งมั่น แอนนี่มองอาร์มินอยู่สักพัก สาวผมบลอนด์ก็ต้องถอนหายใจแล้ววางปืนลงทันที


"เราไปหาที่คุยกันเถอะ"


.....

....

...

..

.


"ฉันแอนนี่ เป็นเด็กโรงเรียนมัธยมชินฮวาที่อยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนของนาย"


"แล้วฉันก็เป็นเพื่อนกับยูมิลคนที่มิคาสะเจอก่อนหน้านี้ที่ยัยนั้นจะถูกพามาที่นี่"


หลังจากภายในห้องที่เงียบอยู่นานแอนนี่ก็เริ่มแนะนำตัวและเปิดประเด็นเล่าเรื่องต่างๆให้คนในห้องที่ล้วนอยู่ในฐานะศัตรูของฝั่งเธอฟัง


"ฉันถูกพามาที่นี่พร้อมกับยูมิลเพียงเพราะต้องการยาและอาหารเท่านั้น ฉันกับยัยนั้นมาเจอกันหลังจากที่ยัยนั้นเองก็หนีจากห้องสมุดมา"


"เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปสักพักจนเจอปัญหาแย่ๆ สะเบียงหมด มีแต่ซอมบี้ที่เดินไปหมดเต็มท้องถนน พวกเราอยู่ด้วยกันภายในชั้นล่างของตึก ตึกนึง"


"ยัยนั่นสติหลุดร้องไห้ฟูมฟายเป็นวันๆเพียงเพราะคิดถึงคริสต้า เพื่อนสนิทที่จากไป"


"แต่ว่าฉันก็ได้รับความช่วยเหลือจากอาจารย์ของนายพลฮันจอง ที่เป็นว่าที่สามีของมิคาสะ ฉันถูกฝึกให้เป็นทหาร ฝึกมัน ทำผลงานทุกอย่างจนกระทั่งได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าทหาร จากนั้นไม่นานฉันก็ได้ยินข่าวเรื่องที่นายพลฮันจองส่งคนไปลักพาตัวผู้หญิงมาคนนึง นั่นก็คือมิคาสะ"


"ผมว่าแอนนี่รู้ว่าการลักพาตัวมันผิด แล้วแอนนี่ไม่คิดจะทำอะไรหน่อยหรอครับ?"


"ฉันทำอะไรได้ซะที่ไหน ฉันกับเขาอยู่คนละตำแหน่ง เรามันคนละชั้นกัน"


"แต่ว่ามิคาสะกลับจำอะไรไม่ได้เลยจำได้เพียงชื่อของตัวเองเท่านั้น แน่นอน นายพลฮันจองต้องวางแผนอะไรบางอย่าง ฉันเชื่ออย่างนั้น"


เมื่อแอนนี่พูดจบ ความเงียบงันก็ปกคลุมห้องที่ตอนนี้ก็คงมีแต่ความสงบก็เท่านั้น


"จะว่าไปนะ ทำไมเธอถึงมาเล่าเรื่องนี้ให้พวกเราฟังละ เธอก็รู้เราเป็นศัตรูกัน"


ฮันจิเอ่ยถาม


"ฉันไม่ได้ถูกพวกนั้นล้างสมองหรอกนะ อะไรที่มันผิดหรือว่าถูกฉันก็รู้หมดนั่นแหละ และฉันรู้ว่าพวกนายช่วยมิคาสะได้"


"อ่า เข้าใจแล้ว งั้นเรามาร่วมมือกันเถอะ"


"แค่ทำเหมือนว่าฉันตายไปแล้ว ก็พอ"




TBC.

เอาล่ะ! คัมแบคแล้วครับผมมม หลังจากหายไปนานมากเพราะเรียนออนไลน์ วันนี้ก็ได้เวลาลงแล้ว ต้องขอโทษทุกคนจริงๆครับที่หายไปนาน แต่ว่าวันนี้กลับมาแล้ว และจะกลับมาอัพให้บ่อยขึ้นนะครับ❤


ติดตามไรท์

Twitter : @GDRM971

IG : _gdrm97

Youtube : _GDRM97 , NekoNeko Chorus


คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้กับไรท์ด้วยนะครับ เจอกันตอนหน้าครับ❤

TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

124 ความคิดเห็น

  1. #103 ชีสเค้กนมสด (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 13:35

    มาต่อน้าาาาาาาค่าาาาาาาสนุกสุดๆไปเลยค่าาาาาาาา/สู้ๆนะค่ะเป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #103
    0
  2. #78 Paworasa_a (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 21:02

    มาต่อไว้ๆหน้าาาคิดถึงเเล้ววม


    #78
    0
  3. #76 Nannalinw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 16:47
    คิดว่าไรท์จะไม่มาต่อแล้วซะอีก ติดตามผลงานอยู่เรื่อยๆนะไรท์
    #76
    0
  4. #75 Rose Ackerman (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 12:53

    หายไปนานเลย ไรท์มาต่อไวๆนะ

    #75
    0
  5. #74 RivaMikaship (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 12:39
    กำลังคิดถึงอยู่พอดีเลยค่า
    #74
    0