[Attack on titan] Escape หนีให้รอด (Levi x Mikasa)

ตอนที่ 1 : Escape #01 ; BEGIN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    26 พ.ค. 63

Escape Ep.01


BEGIN


DUN DUN - Everglow






ปล.ไรท์ให้สถานที่ภายในเรื่องเป็นประเทศเกาหลีนะครับ กำลังอินเดอะโคม่า 2 แบบจัดๆ




กริ๊ง!!


เสียงดังของกริ๊งเป็นเวลาของการจบคาบเรียนในคาบแรกของช่วงบ่าย เด็กนักเรียนต่างก็เหนื่อยล้ากับการเรียนและง่วง


มือขาววางปากกาลงบนสมุดที่วางเอาไว้อยู่บนโต๊ะอย่างเบามือ ก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้เล็กน้อยด้วยอาการเหนื่อยล้า


"เฮ้อ.."


"แลดูเหนื่อยๆนะครับมิคาสะ"


หลังเสียงถอนหายใจดังขึ้น เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักหันมาทักเด็กสาวที่นั่งโต๊ะข้างอย่าง 'มิคาสะ'ด้วยท่าทางสนิทสนมพร้อมรอยยิ้ม


"พอดีว่าตอนกลางวันกินเยอะไปหน่อยน่ะ หนังตาหย่อนซะแล้วสิ"


มิคาสะหลับตาลงเล็กน้อยเพื่อพักสายตา


"เอเลนเดี๋ยวนี้กินน้อยลงทุกวันจนมิคาสะต้องกินเอง นิสัยไม่ดีเลยนะครับเนี่ย"


"เอเลนคงไม่ค่อยหิวนั่นแหละ"


"มิคาสะเก่งเรื่องภาษาใช่ไหมครับ สอนผมตรงนี้หน่อยสิ"


เด็กหนุ่มผมทองค่อยๆยื่นหนังสือมาบนโต๊ะของเด็กสาวพร้อมกับชี้ไปที่ตัวหนังสือที่เป็นหัวข้อเรียนที่ตนเองไม่เข้าใจ มิคาสะพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเริ่มอธิบายหัวข้อ


"พอจะเข้าใจหรือยัง อาร์มิน"


"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมากนะ^^"


อาร์มินยิ้มให้ก่อนจะเขยิบตัวกลับมานั่งที่โต๊ะของตัวเอง เป็นเวลาเดียวกับอาจารย์เข้ามาภายในห้องเพื่อสอน


.....


ปึก!!!!!!


เสียงประตูปิดดังขึ้นเรียกความสนใจของนักเรียนภายในห้องรวมถึงอาจารย์ได้เป็นอย่างดี มิคาสะและอาร์มินหันมองตามเสียงก็เจอร่างสมส่วนของเพื่อนสนิทตนเอง


"เอเลน?"


"อะไรของเธอเยเกอร์ นี่มันเวลาเรียนนะ"


เสียงอาจารย์ที่อยู่หน้าชั้นพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ เด็กหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาโดยไม่สนเสียงของอาจารย์ที่พูดอยู่ เดินตรงมายังที่นั่งของมิคาสะและอาร์มินทันที ด้วยสีหน้าที่ดูไม่ดีเท่าไหร่


"เราต้องหนีแล้วมิคาสะ"


เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเปลือกไม้เอื้อมมือมาดึงแขนของมิคาสะและอาร์มินเอาไว้ ในตอนนี้ทั้งสองต่างก็ตกอยู่กับความงง


"หนี? หนีไปไหนกันครับ?"


"นั่นสิ มีอะไรหรือเปล่าเอเลน"


มิคาสะถามคำถามซึ่งเอเลนก็เลือกที่จะไม่ตอบก่อนจะพยายามดึงแขนของเพื่อนทั้งสอง


'ประกาศๆ ตอนนี้เกิดเหตุการณ์ความไม่สงบภายในโรงเรียนขอให้นักเรียนทุกคนออกจากโรงเรียนโดย อ้ากกก!!!!!!!'


!!!!!!


เสียงประกาศจากโรงเรียนโดยเสียงท้ายๆดันเป็นเสียงกรีดร้องของเจ้าหน้าที่ในห้องประชาสัมพันธ์จนทำให้นักเรียนภายในห้องต่างก็แตกตื่นด้วยความตกใจ บางคนก็รีบออกจากห้องไปโดยเร็ว ซึ่งทุกคนตอนนี้ก็วิ่งออกจากห้องกันอย่างอลหม่าน


"ไปเร็ว!"


เอเลนตะโกนขึ้น พร้อมกับดึงแขนของเพื่อนสนิททั้งออกวิ่งสวนนักเรียนคนอื่นไปอีกทาง


"เราจะไปที่ไหนกัน"


"ฉันจะพาไปหลบที่ตึกบริษัทที่อยู่ไม่ไกลนี้"


"จะไปได้หรอครับ"


"เวลานี้เราต้องหนีแล้วอาร์มิน!!!"


เด็กหนุ่มผมน้ำตาลวิ่งนำไปหยุดที่หน้าห้องเก็บของและเปิดมันออก มือก็หยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดอย่างไม้กวาด ไม้ถูพื้นและไม้เบสบอลที่ถูกเก็บเอาไว้ในห้องก่อนจะทำลายมัน ประดิษฐ์เป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวและโยนให้ทั้งสองคน


"นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น อธิบายทีสิ"


มิคาสะเค้นถามเอเลนที่กำลังทำอุปกรณ์อยู่ขึ้นมาด้วยสีหน้าซีดเซียวเหงื่อออกตามไรผม มันทำให้เอเลนดูหล่อมาก แต่มันไม่ใช่เวลาหวีดตอนนี้


"ในคาบพละอยู่ดีๆก็มีนักเรียนคนนึงวิ่งมากัดอาจารย์พละน่ะ แล้วอาจารย์พละก็ลุกขึ้นมากัดนักเรียนคนอื่นจนอลหม่านไปทั่ว ฉันเลยวิ่งไปหาพวกเธอนี่ไง"


"เธอโดดเรียนไปที่สนามอีกแล้วสินะเอเลน"


"ถ้าฉันไม่โดดเรียนฉันก็ไม่รู้เรื่องจนต้องมาพาเธอหนีหรอก"


"อื้อ ยังไงก็ขอบคุณนะ"


"ไปเถอะ เราต้องรีบแล้ว"


คว้าก.. .!



เสียงร้องของบางอย่างดังขึ้นมา นักเรียนหญิงที่กำลังเดินด้วยท่าทางแปลกๆเซไปเซมาบ้างก็ชนกับกำแพงเดินมาทางที่ทั้งสามคนอยู่


"นะ..นี่มัน..."


อาร์มินเอ่ยขึ้นมาด้วยความกลัว เขาตัวสั่นเพราะความกลัวขาก็สั่นจนขยับไปไหนไม่ได้ มิคาสะจ้องมองสิ่งตรงหน้าตาไม่กระพริบ ส่วนเอเลนเองก็ดึงแขนอาร์มินให้มาอยู่ด้านหลังของตนเอง


"หลบหลังฉันไว้มิคาสะ"


เอเลนพูดกับเพื่อนสาวพร้อมกับดึงแขนของมิคาสะให้ถอยมาอยู่ข้างหลังของตัวเอง


"อย่าเข้ามานะเว้ย!"


เด็กหนุ่มผมน้ำตาลตะโกนเสียงดังบอกตัวประหลาดตรงหน้าซึ่งมันก็ดูไม่สนใจและตรงเข้ามาอย่างเดียว เอเลนทำท่าเพื่อจะรับการต่อสู้ เหงื่อก็ไหลอาบใบหน้าหล่อ หน้าก็ซีดเซียวมือของเอเลนเริ่มสั่น เขาไม่เคยต่อสู้แบบนี้ ถึงจะเคยไปตีกับพวกนักเลงแต่เขาก็ทำไม่ถึงตาย


ว้าก!!!!


ผู้หญิงตรงหน้ากระโจนเข้ามา เด็กหนุ่มตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าจนตัวเองเสียการทรงตัว มิคาสะที่อยู่ด้านหลังตัดสินใจหยิบไม้ถูที่ถูกหักออกกลายเป็นไม้แหลมขึ้นมา เสียบเข้าไปในปากของตัวประหลาดตรงหน้าจนเลือดไหลออกมาจากปากของตัวประหลาด มิคาสะดันมันออกทุ่มนักเรียนหญิงที่เป็นตัวประหลาดเอาไว้บนพื้น ขาก็เหยียบเอาไว้ท้องของนักเรียนหญิงที่กำลังนอนอยู่และใช้ไม้ทุบเข้าที่หัวของมันอย่างแรงซ้ำๆจนมันแน่นิ่งไป


มิคาสะยกมือมาปาดเหงื่อตัวเองเล็กน้อยก่อนจะหันมามองเพื่อนสนิททั้งสองที่กำลังนั่งอยู่และตกอยู่ในสภาวะไม่สู้ดีนัก


"ไม่เป็นไรใช่ไหม อาร์มิน เอเลน"


เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง มิคาสะหย่อนตัวย่อลงมามองเพื่อนทั้งสอง มือขาวทั้งสองข้างเอื้อมมาจับมือของอาร์มินกับเอเลนเอาไว้


"ปลอดภัยแล้วนะ เรารีบไปกันเถอะ"


เด็กสาวพูดก่อนจะดึงมือของเพื่อนหนุ่มทั้งสองให้ลุกยืน เอเลนยืนตั้งสติอยู่สักครู่ก่อนจะเดินตามมิคาสะลงบันไดเพื่อไปที่ทางออกของอาคารเรียนโดยไม่ลืมที่จะพาอาร์มินไปด้วย


"บริษัทที่ว่าอยู่ตรงไหนหรอครับ..."


อาร์มินเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากที่ทั้งสามคนก้าวเท้าออกมาจากโรงเรียนฮเยวาซึ่งเป็นโรงเรียนของพวกเขาเอง


"ไม่ไกลหรอก ข้ามถนนนี้ไปและเลี้ยวซ้ายก็จะถึงแล้ว"


เอเลนพูดก่อนจะดึงอาร์มินวิ่งไปโดยมีมิคาสะวิ่งตามหลังมา สถานการณ์ภายนอกโรงเรียนไม่ต่างจากภายในโรงเรียนเลยสักนิด รอยเลือดกระจายทั่วเต็มพื้นถนนทุกอย่างดูไม่เหมือนเดิม


"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน..."


มิคาสะพูดขึ้นมาอย่างเบาๆ นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองไปรอบๆพื้นที่ก็พบแต่ความว่างเปล่าที่ดูเว้งว้าง


...

..

.


"ถึงแล้วล่ะ"


สิ้นเสียงของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลมือหนาเอื้อมมาดันประตูของบริษัทหนึ่งใจกลางเมืองในโซล เขาเปิดไปก็พบเห็นนักเรียนหญิงชายไม่กี่คนที่อยู่ภายในบริษัทแห่งนี้ ซึ่งดูแล้ว พวกเขาคงจะมากันก่อนแล้ว


ภายในบริเวณมีเพียงของที่กระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ นักเรียนที่เข้ามาก่อนหน้าพวกเขาต่างก็ส่งเสียงร้องไห้โหออกมาด้วยความตื่นตระหนกและความกลัว มิคาสะตัดสินใจมองหาสิ่งต่างๆรอบๆตัว ก่อนจะมามองที่มือตัวเองที่กำลังถือไม้ถูพื้นที่ดัดแปลงมาเป็นอาวุธและตัดสินใจเอามันมาขัดกันไว้ที่ประตู


"หวังว่ามันจะช่วยกันพวกมันได้นะ"


"เธอไปหาอาวุธมาป้องกันตัวเถอะ ฉันกับอาร์มินจะไปที่ข้างบน เผื่อจะมีใครอยู่"


เอเลนหันหน้ามาบอกเพื่อนสาวก่อนจะหันมามองหน้ากับเพื่อนผมทองที่อยู่ข้างๆก่อนจะวิ่งขึ้นไปทางบันไดพร้อมกัน มิคาสะหันมองรอบๆพื้นที่ที่ตัวเองอยู่ก็ไม่พบอะไรที่จะเป็นประโยชน์ได้เลยสักนิด


"ธะ..เธอเอานี่ไปก็ได้นะ"


เสียงเล็กๆดังขึ้นมา มิคาสะหันมองที่ต้นเสียงก็พบกับเด็กสาวที่รูปร่างตัวเล็กกว่าเธอไม่มากผมสีบลอนด์ยื่นไม้เบสบอลที่ไม่มีรอยเปื้อนเอาไว้เลยเอามาให้


"เธอไม่ใช้หรอ?"


"ฉันเอามาสองอันน่ะค่ะ"


เด็กสาวผมบลอนด์พูดด้วยรอยยิ้มเล็กๆแต่แฝงไปด้วยความกลัวของตัวเองเอาไว้


"ขอบคุณ"


มิคาสะเอ่ยขอบคุณก่อนจะหยิบมันมาเอาไว้ เฝ้าระแวงสถานที่รอบๆโดยเฉพาะตรงประตูที่เธอเอาไว้คั้นเอาไว้ แต่ไม่ได้รับประกันว่ามันจะกันพวกตัวประหลาดที่ไล่กัดกินคนนั้นได้นานแค่ไหน


"ฉันคริสต้านะคะ อยู่โรงเรียนชินฮวาที่อยู่ตรงข้าม"


"มิคาสะค่ะ"


มิคาสะมองเพื่อนคนตัวเล็กกว่าที่ยูนิฟอร์มของเด็กสาวคนนี้ดูคุ้นตา แต่เมื่อเธอพูดขึ้นมาว่าเป็นเด็กของโรงเรียนมัธยมปลายที่อยู่ตรงข้ามก็เข้าใจทันที


"อ๊ะ! คนนี้คือเพื่อนสนิทของฉันค่ะ ชื่อยูมิล"


คริสต้านึกอ๋ออะไรได้ก่อนจะแนะนำตัวให้กับเด็กสาวที่นั่งข้างๆที่มีผมสีออกน้ำตาลเข้มไปทางดำมีผิวสีน้ำผึ้ง


"ยินดีที่ได้รู้จัก"


เด็กสาวคนนั้นพูดออกมาสั้นซึ่งมิคาสะก็พยักหน้าขึ้นมาเป็นเชิงว่ายินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน


ปึก!!!!!


เสียงดังขึ้นมาเป็นเพราะตัวประหลาดจำนวนที่กำลังพยายามดันประตูเข้ามาหวังจะเข้ามากินทุกคนภายในบริษัทมิคาสะหันมามองรอบๆก่อนจะสังเกตเห็นคนที่ท่าทางดูเป็นพนักงานของบริษัทแห่งนี้ จึงเรียกเสียงดัง


"พี่คะ? พี่คือพนักงานของที่นี่ใช่ไหม"


เด็กสาวผมซอยสั้นสีดำตะโกนขึ้นมาก่อนที่คนท่าทางเป็นพนักงานชายหญิงรวม 4 คนจะหันมามองต้นเสียงอย่างมิคาสะทันที


"ชะ..ใช่"


"บริษัทนี้มีทางออกที่ประตูหลังใช่ไหมคะ"


"มีค่ะ"


"งั้นฝากทุกคนในนี้ด้วยนะคะ ฉันจะต้านพวกนี้เอาไว้ จะรอเพื่อนๆของฉันด้วย"


"มันอันตรายนะครับน้อง"


"ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้วค่ะ!"


มิคาสะตะโกนขึ้นมาจนทำให้พนักงานทั้ง 4 เกิดอาการตกใจ


"เอาเถอะ ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะน้อง"


หญิงสาวผมสีส้มตัดสั้นพูดขึ้นมาก่อนจะวิ่งนำไปยังเส้นทางด้านหลังของบริษัทซึ่งเป็นทางออกอีกทาง


"เห้ย เพทรา!!!"


เสียงของผู้ชายที่ดูจะเป็นเพื่อนของผู้หญิงผมสีส้มเมื่อครู่ ตะโกนเอ่ยเรียกชื่อของคนที่วิ่งนำไปก่อนที่ทุกๆคนจะค่อยๆทะยอยวิ่งตามออกไป


.....

....

...

..

.


"มันจะมีคนหรอครับเอเลน..."


"เห้ย..."


!!!!!


เสียงเย็นเรียบนิ่งดังขึ้นในขณะที่เด็กหนุ่มทั้งสองคนกำลังยืนงงกับเส้นทางในบริษัทชั้นบนโดยไม่รู้สถานการณ์ข้างล่างเลยแม้แต่น้อย


"คุณ! คุณครับ! คุณยังมีชีวิตอยู่"


"ไม่มีก็คงไม่มาทักแบบนี้หรอกไอ้หนู"


"อย่าหยาบคายกับเด็กม.ต้นสิ รีไวล์"


"เงียบไปยัยสี่ตา"


ท่าทางของผู้ชายตรงหน้าของเด็กหนุ่มดูเป็นคนเคร่งขรึมแต่ก็แฝงไปด้วยความเท่ ส่วนผู้หญิงที่เข้ามาเยือนวงสนทนาใหม่ก็เป็นผู้หญิงที่อยู่ในชุดสูทรูปร่างดี ใส่แว่น


"พวกเธอมาหาคนในที่นี่หรอ คนในที่นี่ไม่มีเหลือแล้วล่ะ เป็นซอมบี้กันไปหมดแล้ว"


หญิงสาวพูดด้วยท่าทางสบายๆจนเด็กหนุ่มอย่างอาร์มินได้แต่ทำหน้างงงวยจนคิดในใจว่า 'สถานการณ์แบบนี้ยังจะทำท่าทางสบายๆอีกหรอ...'


"ฉันชื่อฮันจิ ส่วนนี่เพื่อนฉัน รีไวล์"


ผู้หญิงที่ชื่อฮันจิพูดพร้อมกับวางแขนบนไหล่ผู้ชายผมสีดำที่มีใบหน้าเรียบนิ่งที่ดูแล้วจะเตี้ยกว่าเอเลนเพียงเล็กน้อย


"ผมอาร์มินครับ ส่วนนี่เอเลน"


เด็กหนุ่มผมทองเอ่ยแนะนำตัวเองและรวมถึงแนะนำตัวให้กับเพื่อนคนข้างๆตัวเองด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเล็กน้อย


"พวกเธอไม่ต้องกลัวอะไรนะ ที่นี่ฉันกับเคลียร์แล้วล่ะ ยกเว้นชั้นล่าง"


!


"พูดถึงชั้นล่าง มิคาสะ!!!"


เอเลนตะโกนขึ้นมาจนกระทั่งทำให้เด็กผมทองทำสีหน้านึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองและเพื่อนได้ทิ้งเพื่อนสาวที่ตัวเล็กเอาไว้ที่ชั้นล่างซึ่งเป็นที่ๆเสี่ยงที่สุด ถึงมิคาสะจะมีทักษะการต่อสู้ที่น่ากลัวแต่การต่อสู้กับตัวประหลาดอย่างซ้อมบี้ที่มีเป็นพันเป็นร้อยย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย


เมื่อคิดอะไรออกเอเลนก็รีบวิ่งลงไปที่ชั้นล่างของตึกทันทีก็พบเข้ากับ


มิคาสะที่กำลังใช้ไม้เบสบอลและตัวเองดันประตูเอาไว้อยู่ โดยข้างๆมีไม้ถูพื้นที่ใช้คั้นประตูเอาไว้ก่อนหน้านี้ถูกหักออกเป็นสองท่อน


"มิคาสะ!!"


เด็กหนุ่มน้ำตาลตะโกนเรียกชื่อเพื่อนสาวก่อนมิคาสะที่ได้ยินเสียงเรียกจะเงยหน้าขึ้นมาก็พอกับเพื่อนหนุ่มของตัวเองทั้งสองคนวิ่งตรงมาหาตน


"เอเลน! อาร์มิน!"


เอเลนและอาร์มินต่างก็เข้ามาช่วยกันดันประตูเอาไว้เพราะซอมบี้ที่มานั้นมีจำนวนมาก


ฮันจิและรีไวล์ที่เห็นสถานการณ์ของเด็กทั้งสามคนก็หันมาเจอกับที่วางร่มที่วางเอาไว้ที่ด้านหน้าใกล้ประตู ก่อนทั้ง 2 คนจะวิ่งมาหยิบร่มและคั้นมันเอาไว้ที่กับที่จับของประตูทั้งสองด้าน ส่วนมิคาสะอาร์มินและเอเลนต่างก็รีบดันโต๊ะมาดันเอาไว้ที่หน้าประตูเพื่อเพิ่มความหนาแน่นในการบล็อคหน้าประตูเอาไว้ และวิ่งหนีไปทางประตูทางออกด้านหลังพร้อมกันทั้ง 5 คน


แฮ่กๆๆๆ...


เสียงหอบของทั้ง 5 คนดังขึ้นมาหลังจากพากันวิ่งหนีออกมาจากภายในตัวอาคารบริษัท


"เธอทำอะไรของเธอรู้ตัวบ้างมั้ยมิคาสะ ตัวก็มีอยู่แค่นี้ยังจะซ่าไปดันประตูคนเดียวอีก"


ไม่นานหลังจากหายเหนื่อยเอเลนก็เริ่มบ่นเด็กสาวเพื่อนสนิทของตัวเองขึ้นมาซึ่งส่งผลให้มิคาสะหน้าหงอยไปเลย อาร์มินก็มองทั้งสองเงียบๆแต่ในใจก็คิดเหมือนเอเลน


เพราะเพื่อนสาวของพวกเขาเป็นคนที่ตัวเล็กกว่าจึงต้องเป็นห่วงเป็นพิเศษถึงแม้เจ้าตัวเองจะเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าใครๆก็เถอะ


"ฉันขอโทษ แต่ฉันรอพวกเธอนี่"


"มิคาสะต้องห่วงตัวเองก่อนสิครับ"


กริ๊ง.. (เสียงริงโทนโทรศัพท์)


"ว่าไงเพทรา"


(ตอนนี้พวกเราทั้ง 4 คนและเด็กๆคนอื่นๆอยู่ที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตค่ะ ทุกปลอดภัยดี)


"ขอบคุณที่ส่งข่าวมาบอก ดูแลตัวเองด้วย"


(ค่ะ คุณก็ด้วยนะ)


ติ๊ด


"ฉันล่ะเบื่อพวกมีความรักจริงๆ"


หลังรีไวล์กดวางสายไปฮันจิก็เอ่ยแซวขึ้นมาจนเจ้าตัวต้องหันมามองแบบส่งสายตาพิฆาตใส่ แต่ฮันจิเองดูไม่สะทกสะท้านกับสายตานั้นแต่อย่างใด แต่ก็พลางยักไหล่เบาๆเท่านั้น


"เงียบปากยัยสี่ตา" รีไวล์


"ฉันก็มีชื่อเรียกเหมือนกันนะเฮ้ย" ฮันจิ


"ช่างมันเถอะ ว่าแต่เธอชื่ออะไรหรอ?" ฮันจิ


"เอ่อ..คือ คนนี้คือเพื่อนผมน่ะครับ... ชื่อว่ามิคาสะ" เอเลน


"โอ๊ะ ชื่อน่ารักดีนะ เธอนี่กล้าหาญดีจัง" ฮันจิ


"ขอบคุณค่ะ" มิคาสะ


"ตอนนี้พวกเราต้องไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต ทุกคนหลบอยู่ที่นั้น"


รีไวล์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง


"งั้นรีบไปเถอะค่ะ"


มิคาสะพูดก่อนจะเดินนำไป โดยไม่ลืมที่จะเฝ้าระแวงทางด้านหน้าและด้านหลังไปด้วย



TBC.


GOOD END or BAD END?

จบดีหรือจบแย่ดีนะ:)



มาแล้วครับผมมม สำหรับนิยายเรื่องใหม่ อยู่ดีๆไรท์ก็คิดพล็อตได้เลยทำซะเลย กันลืม หวังว่าทุกคนจะชอบเรื่องนี้กันนะครับ อย่าลืม


อย่าลืมเลือกฉากจบที่คุณต้องการด้วยนะ❤



ติดตามไรท์

Twitter : @GDRM971

IG : _gdrm97

TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

124 ความคิดเห็น

  1. #115 Luna_l (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2563 / 14:49
    จบดีค่ะ ได้โปรดดด หนูมิแมนมาก
    #115
    0
  2. #87 ชีสเค้กนมสด (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 22:44

    GOOD END ค่าาาาาาแต่น้องมินี่กล้าหาญสุดๆเลยนะค่ะเนี่ย

    #87
    0
  3. #49 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 15:13
    มิคาสะจะแมนไปไหนลูก
    #49
    0
  4. #41 หมวยสะหลอย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 00:15

    Good endค่ะ

    #41
    0
  5. #35 Tta0908 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 20:31

    จบดีๆค่ะ

    #35
    0
  6. #4 vi1123twz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:57

    ถ้าฉากจบขอให้มิคาสะกับรีไวล์แต่งงานกันอย่างมีความสุขด้วยเถิด สาธุ สาธุ ขอละค้าาาาาาาาาาาาาาาาhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png ????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????ดันๆดันๆดันๆดันๆ

    #4
    0
  7. #3 47884lovelove (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:09
    จะรักกันยังไงน้ออ
    #3
    0