แผนร้ายหัวใจซาตาน

ตอนที่ 2 : ผัว ไม่ใช่ สามี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    20 ส.ค. 61


ฝันร้ายชะมัด!


ลินินรำพึงรำพัน เธอพยายามลืมตาตื่น แต่ร่างกายไม่เอื้อเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวหมุนตัวนอนตะแคงกอดก่ายหมอนข้างหลับต่ออย่างบรมสุข


แต่ต้องลืมตาตื่นเพราะรู้สึกได้ว่าหมอนข้างเริ่มขยับได้ แล้วเธอก็รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความฝัน


ร่างกายเธอเปลือยเปล่าไม่มีเสื้อผ้าติดตัว เขาเองก็เปลือยไม่ต่างกัน เธอดึงผ้าห่มมาปิดร่างนั่นทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นชีเปลือยล่อนจ้อนต่อหน้าเธอ


“เมื่อคืนยังเรียกผัวจ๊ะ ผัวจ๋าอยู่เลย คราวนี้ทำเป็นตีห่าง” เขาลุกขึ้นนั่ง พอจะดึงผ้าห่มที่หญิงสาวเอาไปปิดร่าง เธอก็กระชากผ้ากลับ “อยากเห็นก็เห็นเสียให้เต็มตา เมื่อคืนก็อยู่ด้วยกันแบบนี้นี่แหละ”


เขาแกล้งเธอต่อ ไม่อายที่จะต้องเปลือยต่อหน้าเธอแบบนั้น


“คุณเป็นใคร คุณไปงานแต่งของฉันกับคุณรณฤทธิ์ แล้วคุณก็ทำแบบนี้กับฉันอย่างนั้นเหรอ”


ความอดกลั้นมันจบลง เธอร้องไห้โฮกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่คิดเลยว่าเป็นเจ้าสาวของอีกคน แต่ตนเองนอนกับชายแปลกหน้าที่ไม่รู้จักชื่อ


“ผมเป็นผัวคุณ ส่วนรณฤทธิ์สามีตามสิทธิ์ แต่ไม่จดทะเบียนกันไม่ใช่เหรอ” เขายังยียวนกวนประสาท


ลินินสับสนไปหมดแล้ว เธอนอนกับชายแปลกหน้าที่ไม่รู้จักชื่อด้วยซ้ำ


“ทำไม เมื่อคืนไม่พอเหรอจะให้ซ้ำอีกยกไหม เพื่อจะจำอะไรได้บ้าง” เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ เธอยิ่งร่นหนีไปติดหัวเตียง


“คุณชื่ออะไร ทำไมคุณทำแบบนี้”


“ดี ถามได้ดี...ถามว่าผัวชื่ออะไรหลังจากที่กินไปเต็มคราบขนาดนั้น” เขายังแกล้งเธออย่างสนุก แต่ต้องยกมือปัดรับหมอนที่ขว้างมาสุดแรง


ชายหนุ่มกระชากตัวเธอเข้ามา สองกำปั้นเล็กๆ ระดมทุบตีไม่หยุด


“ฤทธิ์เยอะเหลือเกินนะ” เขารวบแขนแล้วจับกดกับเตียง ตอนนี้ลินินขยับตัวไม่ได้ สองแขนถูกตรึงแน่นราวกับโดนล็อกด้วยเหล็กกล้า ร่างกายเปลือยอวดโฉมเขา


เขาจ้องมองทุกสัดส่วนลมหายใจถี่กระชั้นจนลินินกลัวจนตัวสั่น


“ที่เมื่อคืนละผัวจ๋าอย่างนั้นอย่างนี้ อยากจะให้ทำโชว์จนเสียงลั่นแข่งกับนกกาไหม” เขาเค้นเสียงอยู่ริมหู แค่นั้นเธอก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด


“จำไว้นะลินิน ต่อไปนี้คนที่เป็นผัวคุณชื่อพยัคฆ์ ไม่ใช่รณรฤทธิ์ ถ้าได้ยินคุณพูดถึงชื่อนี้อีกเพียงคำเดียว ผมจะลากคุณไปที่สวนกลางบ้าน แล้วก็ทำโชว์ทุกคนที่อยู่ในสวน คุณจะได้จำว่าใครกันแน่ที่เป็นผัว”


เขาขู่เธอ ไม่รู้ว่าได้ผลหรือเปล่า แต่หญิงสาวสะอื้นจนพยัคฆ์ใจหาย เธอร้องไห้ไม่หยุด จนเขาต้องคลายการกดล็อก


“อีกอย่างนะ อย่าตบตีหรือขว้างของใส่ผมอีก วิธีปราบเมียดื้อก็เหมือนกับที่คุณเรียกชื่อรณฤทธิ์ อย่าคิดว่าผมไม่กล้า”


ตอนนี้ลินินแทบจะช็อกตายคาเตียง เธอกลัวเขาจนตัวสั่น ได้ยินเสียงลมหายใจที่ห่างกันไม่ถึงคืบ ความโกรธหายเหลือแต่ความกลัวที่สิงหัวใจในตอนนี้


ชายหนุ่มโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว เขาเดินไปห่อตัวด้วยผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้เธอนอนร้องไห้บนเตียงไม่หยุด ออกมาหญิงสาวยังสะอื้นเหลือบสายตามองเขา


พยัคฆ์บอกตัวเองว่าทำถูกแล้ว แม้จะฝืนกับความรู้สึกชั่วดีที่แยกแยะได้ แต่ดีกว่าให้เธอแต่งงานกับไอ้เลวที่ข่มขืนน้องสาวเขาจนเป็นบ้า มันไม่ควรได้เธอเป็นเมียเลยด้วยซ้ำ แต่เมื่อแม่บุญธรรมของลินินยกเพชรให้กิ้งก่า มันก็เชิดคอชูอวดคนโน้นคนนี้ไปทั่ว


สิ่งที่รณฤทธิ์ต้องได้รับคือ ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นพอๆ กับความอับอาย เหมือนกับเขาและครอบครัวที่ต้องเผชิญเรื่องนี้


เขาแต่งตัวอย่างรวดเร็ว หันไปบอก ‘เมีย’ ที่ร้องไห้ไม่หยุด


“ร้องไห้ซะให้พอ เสร็จแล้วก็ลงไปอยู่ข้างล่าง แต่อย่าออกนอกบ้านผมจะไปคุยงาน ถ้ากลับมาผมไม่เห็นคุณในบ้านหรือบนเตียงนอน ผมลากคุณไปจัดโชว์ที่สวนจริงๆ แล้วคราวนี้จะมีสักกี่คนอยากเพลิดเพลินกับ....” เขามองเธออย่างจาบจ้วง


ลินินคว้าหมอนจะขว้างใส่เขาอีก


“อ๊ะๆ ๆ พูดไม่ทันขาดคำ ขว้างมาสิจะลากไปที่สวนเดี๋ยวนี้เลย”


“ฉันจะเอาหมอนมาหนุน” ลินินสะอึกสะอื้นแก้ตัว ทำไมเธอจะไม่กลัวคำขู่ของเขา เข้าเรือนหอไม่ถึงห้านาที ตื่นมาอีกทีอยู่กับใครก็ไม่รู้ที่อ้างตนเองว่าเป็นสามีของเธอ


เขาเดินออกจากห้องไปแล้ว ได้ยินเสียงเดินลงบันไดไกลออกไปเรื่อยๆ เธอคว่ำหน้าร้องไห้ไม่หยุด


“เกิดอะไรขึ้นกับฉัน” เธอตั้งคำถามเดิมๆ ที่วนเวียนในสมอง พอรู้สึกเหนื่อยอ่อนก็ลุกไปอาบน้ำสระผม เขาเตรียมทุกอย่างไว้ให้เธอก็จริง แต่ลินินไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้แม้แต่น้อย เธอต้องการจากที่นี่กลับไปใช้ชีวิตของตนเอง


“แล้วฉันจะติดต่อแม่ยังไง” เธอคิดถึงแม่บุญธรรม ที่อ้อนวอนให้ลินินแต่งงานกับเศรษฐีคนหนึ่ง เพื่อให้เขาช่วยเหลือครอบครัวหลังจากที่พ่อของเธอฆ่าตัวตายเพราะเศรษฐกิจดิ่งเหว


แต่ยังไม่ทันไร ก็มาอยู่ตรงนี้กับใครไม่รู้ เธอปลงตกกับชีวิตที่คาดคะเนอะไรไม่ได้ อยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่จำความได้ พ่อกับแม่รับอุปการะเธอมาดูแลต่อ ไม่นานนักพ่อกับแม่ก็มีลูกของตนเอง ลินินเลยกลายเป็นพี่สาวหัวเน่า ที่พ่อแม่รอเวลาให้เธอโตแล้วออกไปใช้ชีวิตเอง เธอกำลังจะได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ แต่ต้องมาแต่งงานกับชายแปลกหน้าที่แม่ขอร้อง แต่ตอนนี้เธอตกเป็นเมียของนายพยัคฆ์ที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน


กลัดกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้ายเรียบร้อย ต้องปาดน้ำตาที่อาบน้ำให้แห้งอีกหน เธอเดินลงบันไดไปชั้นล่าง รู้สึกหวาดหวั่นต่อบ้านที่ไม่คุ้นชินหลังนี้ แม่บ้านคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสือในครัว มองลินินหัวจรดเท้า


“คุณตื่นสายไปนะคะ นี่จะเที่ยงแล้ว รับอาหารเที่ยงเลยแล้วกัน”


ลินินพยักหน้า เธอกำลังจะนั่งที่เก้าอี้ในครัวนั้น


“โน้นค่ะ โต๊ะของเจ้านาย นี่ของแม่บ้านคุณนั่งตรงนี้ไม่ได้”


แม่บ้านชี้ไปที่โต๊ะใหญ่กลางบ้าน เธอไม่ได้ถือสาว่านี่โต๊ะแม่บ้านนั่นโต๊ะเจ้าของบ้าน เธออยากมีเพื่อนนั่งกินข้าวมากกว่า แต่ท่าทีของแม่บ้านทำให้ลินินต้องเงียบปาก เดินไปนั่งรอเงียบๆ กลั้นน้ำตาที่โต๊ะนั้น


“ข้าวผัดสับปะรด กับต้มจืดบ๊ะช่อหมูสับกินได้ไหมคะ” เธอถามลินินด้วยเสียงที่อ่อนลง หญิงสาวเงยหน้าไปไหว้ขอบคุณแม่บ้านรับไหว้แทบไม่ทัน


“ขอบพระคุณค่ะ” เธอพูดจบก็ก้มหน้ากินข้าวเงียบๆ เธอเริ่มต้นร้องไห้กินข้าวกับน้ำตา


เป็นภาพที่น่าเวทนาที่สุด มื้อแรกของที่นี่เธอก็มีน้ำตากินข้าวเป็นเพื่อนเสียแล้ว



“ตกลงลินินกินข้าวได้ไหมครับ” พยัคฆ์ถามเอมอร


“กินได้ค่ะ แต่กินไปร้องไห้ไปไม่หยุด”


“คงอีกสักพัก ถ้ามีอะไรท่าไม่ดีก็ติดต่อมาแล้วกัน ผมรบกวนน้าเอมด้วยนะครับ” พยัคฆ์ถอนหายใจ


เขาไม่อยากทำแบบนี้จริงๆ แต่พอหันไปมองน้องสาวที่นั่งเหม่อ พยัคฆ์ก็บอกกับตัวเองว่าทำถูกแล้ว


“เมื่อคืนนาย...” สิทธาถามเพื่อนสนิท เขาเป็นคนสืบประวัติของลินินส่งให้พยัคฆ์


“ถ้านายหมายถึงปล้ำลักหลับ ไม่ได้ทำ แต่ถอดเสื้อผ้าให้เปลือยแล้วก็นอนด้วยกัน”


“เฮ้ย ไอ้เสือเอ็งนี่...”


“ก็จะได้ไม่ต้องกระหืดกระหอบหนีอีก มีผัวอย่างพยัคฆ์ดีกว่ามีผัวแบบรณฤทธิ์” พยัคฆ์ไม่อยากเอ่ยชื่อนี้เลยด้วยซ้ำ


แต่ที่บุกดงปืนไปลักพาลินินมาที่นี่ ก็เพราะเขาต้องการสั่งสอนรณฤทธิ์ให้ได้รับความเจ็บปวด ลินินไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าพ่อของเธอตายเพราะรณฤทธิ์บีบคั้นทางธุรกิจ แล้วเอาเหตุผลนี้ไปอ้างกับแม่เพื่อให้ยกลูกสาวให้


จะมีคืนไหนเหมาะเจาะเท่ากับคืนส่งตัวเจ้าสาวอีก เกือบจะได้แต่ไม่ได้ เขารู้ว่ารณฤทธิ์หลงรักลินินมานาน พอเห็นหน้าเขาถึงได้ถึงบางอ้อ ลินินกับแพรวาหน้าคล้ายกันมาก ชื่อก็คล้ายกัน ความที่รณฤทธิ์รักเธอแต่สาวไม่เล่นด้วย ทำให้มันลากน้องสาวเขาไปปู้ยี่ปู้ยำแบบนั้น


“แพรวา เดี๋ยวไปดูดอกไม้กันไหม” พยัคฆ์เรียกน้องสาว เธอค่อยๆ ยันกาย ท้องที่นูนป่องออกมาทำให้เขาถอนหายใจ


ไม่รู้เหมือนกันว่าหากหลานออกมา เขาจะยอมรับและให้อภัยพ่อของหลานได้มากแค่ไหน


ชายหนุ่มมองใบหน้าที่เลื่อนลอยมองไปไกลๆ เหมือนหาเป้าหมายในดวงตาไม่ได้ แล้วความรู้สึกด้านต่ำก็ปิดบังหัวใจตนเอง


“ไอ้รณฤทธิ์ มึงต้องเจ็บกว่าที่กูรู้สึก”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #16 Kirumi (@Kirumi) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 01:19

    โถ่อิสารเลว ทำกับผู้หญิงงี้ได้ไงวะ เขาหน้าเหมือนกันแล้วทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ด้วย พี่เสือ เอาคืนให้หนักๆเลยนะ!
    #16
    1
    • #16-1 runjuanjaiwriter (@runjuanjaiwriter) (จากตอนที่ 2)
      18 มกราคม 2562 / 13:17
      จ้า...ไรท์ดีใจที่มีคนชอบ ขอบคุณค่ะ และขอโทษที่ไม่ได้มาตอบเม้นท์ ตอนนี้ไรท์ลงเรื่องใหม่ "สวมรอยสืบรัก" ไรท์ฝากรีดด้วยนะจ๊ะ เรื่องนี้คอเมดี้ ขำ ฮ่าๆ แอบหื่น แต่ตรงไหนหื่นปุ๊บไรท์ตัดปั๊บเลยนะ เพื่อไม่ให้ผิดใจกับกฎของเด็กดี ขอบคุณรีดที่รักนะคะ
      #16-1