แผนร้ายหัวใจซาตาน

ตอนที่ 18 : หนอนบ่อนไส้ 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    14 ก.ย. 61

 

“ได้อะไรบ้างไหม?”


            พยัคฆ์ถามเมฆ งานที่เขาให้ลูกน้องไปสืบคือหาหนอนบ่อนไส้ในไร่ของเขาให้เจอ ใครที่กระตุ้นให้แพรวาฆ่าตัวตายอย่างอนาถแบบนั้น เมฆยังเงียบจนพยัคฆ์ต้องถามอีกรอบ


            “เช็กกล้องวงจรปิด ก่อนที่ลำเจียกจะไปอยู่กับคุณแพรวา เหมือนกับว่าคุณแพรคุยกับใครสักคน” เมฆยอมบอกเรื่องที่เกิด ไม่ใช่ว่าเกรงกลัว แต่เขารู้จักเจ้านายตัวเองดี


            “ผู้หญิงหรือผู้ชาย” พยัคฆ์พยายามระงับอารมณ์โกรธ


            “ผู้หญิงครับแต่ไม่เห็นหน้า เห็นแต่ยื่นมือถือให้คุณแพรวา”


            เมฆส่งภาพที่ปริ้นท์จากกล้องวงจรปิดให้กับพยัคฆ์ เป็นภาพแพรวานั่งเหม่อ ภาพต่อไปคือแพรวาหันไปมองคนที่เรียก แล้วมือนั้นส่งมือถือให้น้องสาวเขา พยัคฆ์โกรธ เพราะตั้งแต่แพรวาเป็นแบบนี้แม้แต่โทรทัศน์เขาก็ไม่ให้เธอดู เพราะกลัวว่าข่าวร้ายจะทำให้แพรวาช็อก แต่ใครกันที่ยื่นมือถือให้กับแพรวา


            “กล้องมุมอื่นล่ะเห็นภาพบ้างไหม?” เขาข่มอารมณ์โกรธของตัวเอง ถามลูกน้องเสียงสั่น สองคนสบตากันเหมือนกับรู้แล้วว่าใครที่ยื่นความตายให้กับแพรวา


            “ไม่เห็นครับ” เมฆรีบยืนยันทันที


            “เช็กภาพทั้งหมดว่าช่วงเวลานี้มีใครเข้าออกอีกบ้าง คนที่เข้าใกล้แพรวา หาให้เจอ”


            แม้จะเสียงเรียบแต่เมฆรู้ว่านายของเขาเป็นฟืนเป็นไฟในอกแล้ว แววตาของพยัคฆ์นั่นแข็งกระด้าง พยัคฆ์พยายามข่มความรู้สึกแต่นั่นมันยากเสียเหลือเกิน ตอนนี้เขารู้แล้วว่าใครคือคนที่เข้าใกล้แพรวา แต่สิ่งที่พยัคฆ์ต้องการคือหลักฐานทั้งหมด พยัคฆ์คิดถึงคนที่เข้าใกล้น้องสาวตัวเอง เขาคิดหาวิธีการที่จะทำให้คนๆ นั้นเจ็บปวด เหมือนกับที่เขารู้สึกตอนนี้


            “ต้องจับให้มั่นคั้นให้ตายเลยใช่ไหม”


 

            “แม่ แม่ว่าพี่ลินินจะท้องไหม”


ละอองไหมถามแม่ตนเอง สุมิตราถึงกับชะงักที่ลูกสาวคนเล็กพูดเรื่องนี้


            “แม่ว่าไหมควรจะสงบปากสงบคำบ้างนะ พี่ลินินเสียสละเพื่อไหมหลายอย่างแล้ว”


            “ตั้งแต่มีลูกเขยชื่อพยัคฆ์ แม่ดุไหมตลอดเวลา แม่รักลูกเขยคนนี้มากนักหรือไง” ละอองไหมขึ้นเสียงกับแม่


            สุมิตราเงียบและก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ เธอผิดเองที่เลี้ยงดูละอองไหมแบบนี้ ตามใจจนเธอกลายเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง อะไรที่เคยเป็นของลินินแม่ก็ยื้อแย่งมาให้ลูกสาวด้วย แต่ลินินไม่เคยโกรธเธอเลย มีแต่ละอองไหมที่โกรธเคืองเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เป็นคำเตือนของแม่


            และตอนนี้คมมีดอีกด้านกำลังบาดเธอให้ย่อยยับ สุมิตรามีอาการเครียด โรคประจำตัวที่เธอเป็นก็หนักมากขึ้น แต่ไม่บอกลูกสาวแม้แต่คำเดียว เพราะความผิดที่เธอทำ ภาพของแพรวาวันนั้นยังอยู่ในความทรงจำของสุมิตราถึงตอนนี้


รณฤทธิ์ติดต่อเธอ และบอกทุกซอกทุกมุมของไร่ เขาบอกกับเธอว่าต้องการคุยกับแพรวาสักครั้ง เผื่อจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น แต่ไม่คิดเลยว่าแพรวาจะฆ่าตัวตาย เธอกลัวเหลือเกินว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นกับลูกสาวสุดที่รักของตัวเอง


            “ไหม คุณเสือเขาไม่ได้ใจดีหรอกนะ แม่ขอร้องไหมอยู่ห่างเขา อย่าเข้าไปยุ่งกับคุณเสือ” พยายามพูดกับละอองไหมด้วยท่าทีสงบ อดคิดไม่ได้ว่า กาคนที่เตือนเป็นลินิน เธอจะฟังและอยู่ห่างพยัคฆ์ไปแล้ว


“ผู้ชายอะไร น่ากินจะตายไป”


“ยัยไหม” แม่ตวาดลูกสาวอย่างลืมตัว นั่นทำให้ละอองไหมตกใจ ก่อนจะเกรี้ยวกราดหันมาขึ้นเสียงกับแม่อีก


ก่อนที่ทุกอย่างจะรุนแรงไปมากกว่านั้น พยัคฆ์ก็มาเคาะประตูบ้าน เขามาพร้อมกับลินินที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง เธอเข้าไปประคองแม่ที่มีอาการทางกายไม่ดี


“แม่จะเข้าข้างพี่ลินินมากเกินไปแล้ว ไหมไม่ยอมหรอกนะที่เห็นลูกข้างถนนดีกว่าลูกในไส้” ละอองไหมชี้นิ้วมาที่สุมิตราและลินินที่ยืนคู่กัน เพียงเท่านั้นพยัคฆ์ก็มายืนขวางเอาไว้ เขาโกรธละอองไหมที่ต่อว่าลินินแบบไม่ให้เกียรติ หักข้อมือที่เธอชี้หน้ามายังแม่และพี่ตัวเอง


            “ละอองไหม อย่าทำแบบนี้ให้ผมเห็นอีก”


            “ทำไมคะ หลงมันนะสิ คุณฤทธิ์ก็หลงมัน ดีเหลือเกินนะที่ผู้ชายทั่วเมืองหลงขนาดนี้”


            พอสิ้นเสียงบริภาษ ละอองไหมก็ล้มตัวลงกับพื้น


เพราะพยัคฆ์บีบข้อมือเธอแรงขึ้น ด่าว่าเพียงนิดหน่อยเขาก็ไม่ทนแล้ว นี่ละอองไหมยังกล้าพูดถึงคู่อริต่อหน้าเขาอีกต่างหาก


            “ขอโทษค่ะ คุณเสือ ปล่อยน้องเถอะ” สุมิตรามาคุกเข่ากราบกราน เขามองภาพนั้นและเหยียดยิ้ม ไม่ยอมปล่อยมือละอองไหมง่ายๆ


          “ปล่อยน้องฉันเดี๋ยวนี้” เสียงเรียบแต่เอาจริงนี้ต่างหาก ที่ทำให้พยัคฆ์ยอมคลายมือออก เขาหันไปมองลินิน เธอโกรธจนเขาต้องรีบปรับอารมณ์ตัวเอง


ละอองไหมยังเอาแต่ใจตัวเองอยู่ เธอปรี่เข้ามาตบหน้าเขา แต่ลินินรู้ว่าถ้าพยัคฆ์เจ็บตัว คนที่จะย่อยยับคงหนีไม่พ้นน้องสาวตัวเอง ลินินวิ่งเข้าไปเอาตัวขวาง เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าลินินปลุกเสือร้ายให้โกรธเกรี้ยวหนักกว่าเดิม เขารั้งละอองไหมออกมาจากจุดนั้น ล็อกสองมือนั้นไว้แล้วดึงเธอไปโยนนอกบ้าน


“จำไว้นะไหม บ้านหลังนี้ชื่อผม เงินที่คุณใช้ก็เงินผม ถ้าไม่สำนึกคุณจะเหลือแต่ตัว” สิ้นเสียงพยัคฆ์ละอองไหมได้สติทันที เธอลืมไปว่าที่อยู่สุขสบายทุกวันนี้ก็เพราะเงินทุนของพยัคฆ์ทั้งนั้น


“คุณพยัคฆ์ ฉันสำนึกบุญคุณที่มอบให้กับครอบครัวเรา แต่คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้กับละอองไหม” สุมิตรากางแขนปกป้องลูกตัวเอง เธอโกรธที่พยัคฆ์ทำแบบนี้กับลูกสาว


“สำนึกบุญคุณผมจริงหรือครับ” พยัคฆ์จ้องสุมิตราแบบเอาเรื่อง


“คุณเสือ...อย่าทำแบบนี้กับแม่ฉันนะ” ลินินเสียงแข็ง


“ถ้าอย่างนั้น ถามแม่ตัวเองสิ ว่าใครทำให้แพรวาฆ่าตัวตาย”


ลินินอ้าปากค้าง เธอหันไปมองแม่ตัวเองที่หน้าซีดสลด


“ทีแรกผมตั้งใจจะมาถามคุณเรื่องนี้ดีๆ อยากให้ความเป็นธรรม ให้คุณได้อธิบายเหตุผล อยากรู้ว่าทำไมคุณถึงเลือดเย็นกับน้องสาวที่ไม่สมประกอบของผม แต่ตอนนี้ผมไม่อยากรู้แล้ว”


“แม่ เกิดอะไรขึ้นคะ” ลินินเดินไปหาแม่ที่ตัวสั่นเทา


“แม่ไม่ได้เจตนา แม่ไม่ได้เจตนา” สุมิตราร้องไห้ไม่หยุด เธอเข่าอ่อนลงไปนั่งพับเพียบกับพื้น พร่ำบอกในสิ่งที่ตัวเองคิด รณฤทธิ์บอกว่าขอคุยกับแพรวา ขอให้สุมิตรายื่นมือถือให้แพรวาเท่านั้น จากนั้นเงินจำนวนมากก็โอนเข้าบัญชีของเธอ


“เขาบอกว่าแค่อยากคุยกับแพรวา” สุมิตราร้องไห้ไม่หยุด เธอละอายใจที่ต้องเปิดเผยเรื่องนี้ โชคดีที่ละอองไหมถูกขังอยู่นอกบ้าน เลยไม่รู้ว่าแม่ของเธอทำอะไร


“และคุณก็รับเงินจากรณฤทธิ์มาอีกห้าล้าน ถ้าคุณอยากได้เงินจำนวนนั้นทำไมไม่บอกผม ผมจะให้ เพราะน้องผมมีค่ามากเงินห้าล้าน”


“แม่” ลินินน้ำตาไหล เธออดสูกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะอย่างไรแพรวาก็หนึ่งชีวิต และมีอีกหนึ่งชีวิตในท้องของเธอ


“แม่จะเก็บไว้ให้น้องเรียนหนังสือ แม่...แม่ขอโทษ แม่จะบอกลินินแล้ว แต่แม่...”


ลินินพูดอะไรไม่ออก เธออ้ำอึ้งอยู่นาน จังหวะที่ละอองไหมเปิดประตูบ้านเข้ามาได้ เธอรู้แล้วว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ ทั้งแม่และพี่สาวต่างร้องไห้ไม่หยุด


 ฝากอุดหนุนเรื่องนี้ ที่ MEB ด้วยนะคะ ราคา 99 บาทค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

16 ความคิดเห็น