สุดเขตหัวใจ (รีอัพ)

ตอนที่ 72 : บทที่ 14/5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    18 ธ.ค. 62


“สบายเลยนะไอ้กลด เอาภาระไปทิ้งไว้ให้ฉันที่ตลาด แล้วชิ่งหนีเลย”

ทรงกลดหัวเราะคิกคักโชว์ฟันขาว “ภาระของผมที่ไหน ก็ของคุณเขตนั่นแหละ แฟนคุณเขตไม่ใช่เหรอ ก็อุตส่าห์หวังดี พาไปส่งให้ถึงที่ ยังจะมาบ่นอีก”

สุดเขตแยกเขี้ยวใส่ ก่อนจะลากเก้าอี้พลาสติกมานั่งข้างลูกน้อง “ยังจะมาพูดอีก รู้ทั้งรู้ว่าไม่ใช่ นี่ปวดหัวจนหัวแทบจะระเบิดอยู่แล้ว”

ทรงกลดชงเหล้าเข้มกว่าปกติเล็กน้อยส่งให้เจ้านาย

“ไม่สนุกเหรอเจ้านาย ได้เที่ยวกับดาราดีกรีนางงามเลยนา”

“แทบจะบ้ามากกว่า คนอะไรวะ กินยาก อยู่ยากเกินมนุษย์เดินดิน ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาใช้ชีวิตบนโลกใบนี้ได้ยังไง” ชายหนุ่มส่ายหน้า จิบเหล้าเย็นๆ ดับอารมณ์ขุ่นมัว

“สังคมของเขาคงเป็นแบบนั้นมั้งครับ” หัวหน้าคนงานบอกยิ้มๆ “คุณเขตก็อย่าไปคิดมาก คบได้ก็คบ คบไม่ได้ก็เป็นเพื่อนกัน มองหาคนใหม่ที่จะทำให้หัวใจหนุ่มอย่างเรากระชุ่มกระชวยต่อไป สบายๆ”

                “แหม ดูเหมือนนายจะเชี่ยวเรื่องผู้หญิงเสียเหลือเกินนะ”

                “ผู้หญิงเป็นสัญลักษณ์ของความสุขสำหรับผู้ชายอย่างเรา” ทรงกลดบอกเสียงเนิบนาบ

“มันก็ไม่สุขเสมอไปหรอก วันนี้ยังรักกันอยู่ดีๆ พรุ่งนี้นึกจะไป ก็ไปดื้อๆ ไม่มีเหตุผล ไม่มีวี่แววอะไรทั้งนั้น นายไม่คิดบ้างเหรอวะ ว่าวันหนึ่งข้างหน้า นายอาจจะต้องเจ็บปวดเพราะผู้หญิง ฉันหมายถึงถ้าอีกหน่อย...ถ้าเธอทิ้งนายไป ถ้าเราเป็นคนที่ถูกทิ้ง”

                ทรงกลดคงไม่รู้หรอกว่า กว่าเขาจะพูดประโยคนั้นออกมาได้ มันยากเย็นแค่ไหน คนโดนทิ้ง มีแผลในใจที่ไม่อยากรื้อฟื้นกันทุกคน

                ลูกน้องไหวไหล่ โยนถั่วปากอ้าเข้าปาก

                “เรื่องของอนาคต ผมไม่คิดมากหรอกครับคุณเขต แค่มีความสุขในปัจจุบัน รู้สึกดีในทุกวินาทีที่สิ่งดีๆ กำลังเกิดขึ้น ผมว่ามันสำคัญกว่าอนาคตมากมายเลยนะ”

                “ฉันอยากจะคิดแบบนายได้จังเลยกลด” คนเป็นนายถอนใจ จิบเหล้าอึกใหญ่อีกครั้ง

                “อย่าบอกนะว่าคุณเขตยังจมอยู่กับอดีต แถมยังกลัวเรื่องของอนาคต จนไม่กล้าจะซึมซับความสุขในปัจจุบัน ไม่เอาไหนเลย”

                สุดเขตอยากจะยกเท้าถีบลูกน้องตัวดีสักป้าบ ที่มาว่าเขาไม่เอาไหน แต่ก็ไม่ได้ทำ ยอมรับโดยดี

                “ใช่ ฉันมันคนไม่เอาไหน บางทีฉันก็แค่คิด ว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้มันก็ดีอยู่แล้ว จะไปแสวงหาอะไรมาเพิ่มอีกทำไม แต่บางคราวก็รู้สึกเหมือนยังมีอะไรขาดๆ หายๆ ไปในชีวิต”

                “คือสุข...แต่ไม่สุดใช่ไหมครับ”

                “จะว่าอย่างงั้นก็ได้” ชายหนุ่มยอมรับ “หลายปีมานี่ ฉันมักจะวางหัวใจของตัวเองไว้ในที่ปลอดภัย ขีดเส้นแบ่งเขตอย่างชัดเจน ไม่ให้ถลำ ไม่นอกกรอบ ไม่ล้ำเส้นออกจากที่ตัวเองขีดไว้”

                “ใครเป็นคนขีดเส้นพวกนั้นล่ะครับ” ทรงกลดยกแก้วเหล้าขึ้นกระดกรวดเดียวหมดแก้ว แล้วชงใหม่ “คุณเองใช่ไหมที่ตีกรอบให้หัวใจตัวเอง สร้างได้ ก็ลบได้ ไม่แปลกอะไร”

                “แล้วนายจะไม่โกรธฉันเหรอ ถ้าฉันอยากจะเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน แล้วบังเอิญผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นใครสักคนที่...” ชายหนุ่มหยุดไว้แค่นั้น ไม่รู้จะอธิบายต่อยังไง

                “น้องปรางค์ใช่ไหม” ทรงกลดถามยิ้มๆ

                “ทำไมรู้” สุดเขตถามเบาๆ

                “โธ่ ผมมีลูกกะตานะคร้าบ พฤติกรรมที่คุณเขตทำแต่ละอย่าง เด็กอมมือยังรู้เล้ย”

                “เช่นอะไร” เขาถาม เสียงเริ่มยานคางตามปริมาณแอลกอฮอล์ที่เพิ่มขึ้นในกระแสเลือด “ฉันไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง”

                “ไม่ได้ทำสักอย่าง แต่ทำหลายอย่าง”

                “ไม่จริง” สุดเขตส่ายหน้า ก็เขาทำทุกอย่างเนียนที่สุดแล้ว จะมีใครจับได้ได้อย่างไรกัน

                ทรงกลดหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเฉลย

“วันก่อนโน้นที่น้องปรางค์กับน้ำอ้อยออกไปกินข้าวกันที่ตลาดหน้าปากทางเข้าไร่ คุณเขตจำได้ไหม” เมื่อคนเป็นนายพยักหน้า ทรงกลดจึงพูดต่อ “ขากลับต้องเดินกลับบ้านพักมืดๆ ผมก็เห็นรถของคุณเขตแอบขับรถตามประกบอยู่ห่างๆ ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าคุณมีรถแล้วจะขับด้วยความเร็วขนาดที่เต่ากัดยางได้แบบนี้ ก็ลงมาเดินแล้วเข็นรถกลับไร่ยังจะดีกว่า”

“ฉันอาจจะแค่เป็นห่วงคนงานในไร่” คนถูกจับได้ยังเฉไฉ

“แล้วคุณเขตยังคอยตามสอดส่องน้องปรางค์ตอนทำงานตลอด ทั้งที่ไร่ชา ลานตากใบชา สำนักงาน เรียกว่าน้องปรางค์อยู่ที่ไหน จะเห็นคุณเขตที่นั่นเสมอ ยอมรับมาตามตรงเถอะครับ ว่าคุณเขตรักน้องปรางค์”

                สุดเขตหลบสายตาของลูกน้องที่มองมา แต่ก็ตอบรับ

“ใช่ ฉันยอมรับก็ได้ ดูเหมือนว่าเรากำลังรักผู้หญิงคนเดียวกันอยู่นะ และมันก็คงไม่แฟร์กับนาย ถ้านายจะไม่รู้ว่ากำลังมีคู่แข่ง”

                “ตัดผมออกจากคู่แข่งได้เลย ไม่ต้องกังวล”

                “ไม่เอา เราจะสู้กันอย่างยุติธรรม แบบลูกผู้ชาย”

                ทรงกลดมองหน้าเขา แล้วยิ้มกว้างอวดฟันขาวเรียงสวย ดวงตาที่มองฉ่ำเยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เป็นประกายเจิดจ้า

                “คุณเขตอย่าโกรธผมนะ ถ้าผมจะบอกว่าผมไม่ได้ชอบน้องปรางค์แบบนั้นหรอก ไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

                คนเป็นนายมองลูกน้องด้วยสายตาไม่เชื่อสักนิด

                “ไม่เอาน่า ไม่ต้องมาทำเป็นพระรองแสนดีที่ช้ำรัก เป็นผู้เสียสละ หลีกทางให้คนอื่นหน่อยเลย ไม่อินว่ะ บอกตามตรง”

                “ไม่ใช่คร้าบ ไม่ใช่จริงๆ” หัวหน้าคนงานหนุ่มโบกมือปฏิเสธ

“แต่นายคอยตามดูแลเธอตลอดเวลาที่อยู่ที่ไร่ชาสุดหัวใจ ถ้าไม่ได้จะจีบ แล้วทำอย่างนั้นเพราะอะไร”

                ทรงกลดวางแก้วเหล้าลง เอ่ยช้าและชัด ไม่หลงเหลือวี่แววล้อเล่นอยู่แม้แต่น้อย

“ผมทำอย่างนั้นก็เพราะผมรู้มาตั้งแต่แรกนะสิครับ...ว่าเธอเป็นใคร เป็นคนสำคัญของใคร ทั้งในอดีตและปัจจุบัน”


+++++++++++++++


Thumbnail Seller Link
สุดเขตหัวใจ
ลัลลาบาย
www.mebmarket.com
เฌอปรางค์สาวไสยๆ วัยยี่สิบเจ็ดปีกำลังถังแตก จนกรอบ มียอดเงินคงเหลือในบัญชีสั้นกว่ารหัสเอทีเอ็ม ต้องยอมรับงานบากหน้าไปขอสัมภาษณ์หนุ่มสุดฮอตแห่งปี ซึ่งเ...
Get it now
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

757 ความคิดเห็น

  1. #731 350112 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 12:12

    อ้าวๆๆลูกน้องรู้ได้งัย

    #731
    0
  2. #730 Mikaririn (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 09:17
    ทรงกลดฉลาดกว่าอิตาคุณเขตเยอออออะ
    #730
    0
  3. #647 UMAKEMYWORLD (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 09:05
    ข้องเด็ดขาดเเบบนี้แหละ55
    #647
    0
  4. #646 mewmew8361 (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 08:55
    สะใจมากมาย พระเอกยุคใหม่มันต้องแบบนี้ 555
    #646
    0