เล่ห์พรหมพร่างรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 462,918 Views

  • 1,012 Comments

  • 4,731 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    33,799

    Overall
    462,918

ตอนที่ 29 : บทที่ 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27559
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 812 ครั้ง
    16 มี.ค. 62

จู่ๆ อรระรินก็อุทานประโยคเดิมซ้ำขึ้นมาอีกครั้ง เสียงของเธอดึงเขาให้หลุดออกจากโลกจินตนาการเรตสิบแปดบวก กลับมานั่งดูเธอทำแผลให้อย่างเก่า ทว่าคิมหันต์ไม่รู้สักนิดว่าหญิงสาวกำลังตกใจเรื่องอะไร จึงเอ่ยถามงงๆ

“อะ...อะไร ร้องทำไม”

“คุณ...เลือดออก”

ชายหนุ่มมองที่ฝ่ามือตนเองซึ่งตอนนี้มีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่

“เลือดออกที่ไหน ก็คุณทำแผลให้ผมแล้วนี่”

หญิงสาวชี้ที่จมูกของเขา ก่อนจะรีบหยิบกระดาษทิชชูส่งให้

“ท่านเลือดกำเดาไหลค่ะ”

“หะ...อะไรนะ เลือดกำเดา”

“ค่ะ รีบเช็ดเถอะค่ะ”

ชายหนุ่มรับกระดาษทิชชูจากมือเธอมาซับที่จมูก เมื่อเห็นหยดเลือดแดงฉานก็รีบก้มหน้าหลบ สั่งเสียงห้วนด้วยความเสียฟอร์ม

“ขอบคุณ ตอนนี้ผมโอเคแล้ว คุณกลับไปทำงานได้”

“ท่านควรจะเงยหน้าขึ้นมากกว่าก้มหน้านะคะ” เธอเตือน

“รู้แล้ว ออกไปก่อนเถอะ”

“ออกไปตอนนี้เลยหรือคะ” เธอถามงงๆ แถมยังยกมือข้างที่จับมือเขาเมื่อครู่ขึ้นมาลูบเบาๆ ที่แขนเรียวเสลาเสียอีก มันน่าอุ้มไปขึ้นเตียงเพื่อรำลึกความหลังเสียจริงๆ

“ใช่” คิมหันต์ตอบ รีบปัดความคิดชั่วร้ายสุดหื่นออกไปจากสมอง

เขาเลิกจ้องมือหญิงสาว หันมาจ้องมือตัวเองแทน เขาห่างผู้หญิงมาสักพักแต่ไม่ได้นานขนาดที่จะลากพนักงานทำความสะอาดของตนเองขึ้นเตียงกลางวันแสกๆ แน่นอน ประสบการณ์วาบหวิวที่เขาเคยมีร่วมกับเธอต่างหากที่ทำให้เขาเสียอาการแบบนี้

เมื่อเห็นเธอยังยืนงงอยู่ ก็ไล่เป็นครั้งที่สอง

“กลับไปทำงานของเธอได้แล้ว ไปสิ”

“ค่ะท่าน”

“เอ่อ เดี๋ยวก่อน”

“คะ”

เขาเปิดลิ้นชัก ใช้มือข้างที่ไม่เลอะเลือดหยิบคูปองเข้าสวนน้ำในเครือของอเนกอนันต์กรุ๊ปฟรีหกเดือนมาส่งให้หญิงสาวปึกหนึ่ง

“เอาไว้ไปเที่ยวกับลูกนะ ขอบคุณที่ช่วยทำแผล”

“ขอบคุณมากค่ะท่าน”

คิมหันต์รอให้พนักงานสาวออกไปจากห้องทำงาน คอยให้เลือดหยุดไหล จิตใจและอารมณ์ที่กระเจิดกระเจิงกลับเป็นปกติแล้วจึงครุ่นคิด

ฟังจากที่อรระรินเล่า ฟ้าครามลูกชายของเธอมีโอกาสที่จะเป็นลูกชายของเขาถึง 99.99% เลยทีเดียว และเขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทไข่แล้วทิ้ง เพียงแต่เขาต้องเช็กให้แน่ใจก่อนว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของเขาจริงๆ

ชายหนุ่มต่อสายภายในออกไปหาปรีเปรม

“ปีโป้ คุณช่วยหาข้อมูลเกี่ยวกับการตรวจดีเอ็นเอให้ผมหน่อยสิ ด่วนที่สุดนะ”

“ข้อมูลการตรวจดีเอ็นเอนะครับ ได้ครับ” ปลายสายตอบรับโดยไม่ได้ถามอะไร ก่อนจะรายงานต่อ “เมื่อครู่เลขาฯ ของคุณพลชนะโทร.มาถามตารางงานของท่านในช่วงสองสามวันนี้ครับ”

“ถามทำไม”

“ไม่ทราบครับ แต่เห็นบอกว่าอยากจะชวนไปหัวหินด้วยกันครับ ไปพักผ่อนแบบครอบครัว”

“สองสามวันนี้ฉันไม่ว่าง มีประชุมสำคัญทุกวัน ส่วนพ่อกับแม่ฉันก็ไปเที่ยวยุโรป จะไปพักผ่อนแบบครอบครัวกับพวกนั้นได้ยังไงกัน”

“ผมก็ตอบไปตามนั้นแล้วครับ”

“ดี ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม”

“ใช่ครับท่าน”

ประธานหนุ่มกดวางสาย เอนหลังพิงกับพนักเก้าอี้ ลูบคางตนเองพลางขบคิด

พลชนะอยากรู้ตารางงานของเขาไปทำไม...


 

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่ประมุขกลับมีประชุมสำคัญทำให้สมศรีต้องออกมาเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าตามลำพังเพื่อรอสามี

หญิงสาวเดินชอปปิงอยู่บริเวณแผนกเด็กอ่อนแล้วจู่ๆ เธอก็เหลือบไปเห็นลลิตาจูงเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักวัยประมาณสามถึงสี่ขวบเลือกจักรยานอยู่

เด็กผู้ชายคนนี้ไม่มีทางเป็นลูกชายของลลิตาไปได้ เพราะเท่าที่จำได้ ลลิตามีลูกสาวสองคนและอยู่ในวัยมัธยมแล้วทั้งคู่ แสดงว่าเด็กคนนี้อาจจะเป็นลูกของอรระริน

หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้โดยไม่ได้อีกฝ่ายรู้ตัว เงี่ยหูฟังลลิตาพูดกับเด็กชาย

“น้องครามชอบจักรยานคันไหน เล็งไว้ก่อนเลยนะ เดี๋ยวแม่รินเสร็จงานแล้วจะมาซื้อให้”

“น้องคามชอบสีฟ้า”

“สีฟ้าเหมือนชื่อของน้องครามเลยนะลูก”

“แล้วเราจะแบกกลับบ้านยังไงคับป้าตา หรือจะให้น้องคามขี่กลับไป แต่น้องคามยังไม่ได้หัดขี่เลย แม่รินบอกจะพาไปหัดขี่ที่สวนสาธารณะใกล้บ้าน”

“ใส่รถป้าตาไปไง เดี๋ยววันนี้ป้าตาไปส่งบ้าน”

“เย้! ดีจัง น้องคามชอบนั่งรถป้าตา เพราะป้าตาขับเลี้ยวไปเลี้ยวมา สนุกเหมือนนั่งรถไฟ น้องคามอยากนั่งรถไฟ”

“แหม ป้าตาควรจะดีใจใช่มั้ยครับ” ลลิตาพูดกลั้วเสียงหัวเราะ แล้วพาเด็กน้อยเดินไปดูหมวกกันน็อกสำหรับสวมเวลาขี่จักรยาน

สมศรีกำลังจะเดินไปทางอื่นอยู่แล้ว ตอนที่ได้ยินลูกชายของอรระรินเอ่ยถาม

“ป้าตาคับ...เราขึ้นไปดูห้องทำงานแม่รินกันมั้ยคับ แม่รินบอกว่าห้องทำงานแม่รินสวยมาก แล้วก็ใหญ่กว่าห้องเรียนของน้องคามอีก มีลิฟต์แก้วด้วย เราขึ้นไปดูห้องทำงานแม่รินกันนะครับ”


++++++++++++


จะไปทำไมลูกกกก ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ


++++++++++++

พื้นที่โฆษณา 

ขออนุญาตอวดปกนิยายค่ะ วางแผงปลายเดือนมีนาคมนี้นะคะ สนพ.โรแมนติกค่ะ

เดี๋ยววันจันทร์แจนจะมาเปิดจองนะคะ ใครอยากได้ลายเซ็นยึกยือๆๆ เหมือนน้องครามเขียน กับของที่ระทึกเล็กๆ น้อยๆ จากนักเขียน ก็มาจับจองกันได้ค่า 

ใครไปงานสัปดาห์หนังสือ หาได้ที่ บูธ Zone C2 R42 หรือรอซื้อจากร้านหนังสือทั่วไปตามสะดวกนะคะ

ส่วนอีบุ๊คจะออกหลังจากหนังสือวางแผงราวหนึ่งเดือนค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 812 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #967 แขนลีบหมดแรง (@572539) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 03:07
    เลือดกำเดาต้องก้มหน้าค่ะ เค้าบอกว่าเลือดที่ไหลออกมาเป็นเลือดเสีย อาจมีสิ่งสกปรกเจือปนไม่ควรเงยหน้าเพราะมันจะไหลกลับเข้าทางเดิมอาจสำลักเพราะเข้าหลอดลมหรือเข้าทางหลอดอาหารแทนนะคะ
    #967
    0
  2. #596 Irish66 (@Irish66) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 03:12

    วิธีห้ามเลือดกำเดาเค้าให้ก้มหน้าแล้วบีบจมูกไว้อ่ะ...สมัยเด็กไม่รู้ก็เงยหน้าเค้าบอกมันจะไหลลงคอหรือสำลักได้

    #596
    2
  3. #147 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 08:05
    น้องครามจำแม่นจริงๆ ป้าตาจะทำยังไงหล่ะทีนี้ จะพาน้องำปไหม๊
    #147
    0
  4. #146 มัยน๊ะ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 00:00

    น้องคามจะได้เจอพ่อไหมน้า. 555

    #146
    0
  5. #143 wipaporntoey (@wipaporntoey) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 19:35
    ไรท์คะถ้าเลือดกำเดาไหลต้องต้องโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วก้มหน้านิดนึงค่ะ ห้ามเงยหน้าค่ะ
    #143
    4
    • #143-3 wipaporntoey (@wipaporntoey) (จากตอนที่ 29)
      16 มีนาคม 2562 / 20:12

      นิยายน่ารักมากเลยค่า
      #143-3
    • #143-4 Pp.piglet (@maneewan236) (จากตอนที่ 29)
      17 มีนาคม 2562 / 11:57
      ขอโทษนะคะเพิ่งเห็นว่า เม้นผิดที่ จริงๆจะเม้นว่านิยายตอนหน้าจะมีดราม่าไหม ขออภัยจริงๆค่ะ
      #143-4