หัวใจในอุ้งมือ

ตอนที่ 50 : ตอนพิเศษ : หานเยี่ย (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    28 พ.ค. 59

    'เหยื่อที่ข้าหมายตาย่อมหนีไม่รอด' เป็นคติประจำใจของหานเยี่ย ในตอนแรกเขาต้องการแต่งงานกับหลานสาวของตัวเอง จุดประสงค์หลัก ๆ ก็เพื่อคุ้มครองนางจากอันตรายตลอดไป แต่ตอนนี้เขากลับมีความปรารถนาที่ต้องการจะครอบครองผู้หญิงคนหนึ่งอย่างแรงกล้า และนางจะต้องเป็นของเขาเท่านั้น...

    "ต้าซู เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" หานเยี่ยรับตัวเด็กชายตัวน้อยจากมาของชงซาน

    "ท่านปู่น้อย ข้าสบายดี" เด็กชายตอบอย่างร่าเริง "เมื่อครู่ท่านอาเขยควบม้ามาอย่างเร็วราวกับเป็นหนึ่งเดียวกับสายลมเลย" เขาทำตาวาวพร้อมโบกมือจากซ้ายไปขวาอย่างรวดเร็ว เพื่อแสดงความเร็วของม้าที่เขานั่งมา

    "ท่านอาเขยงั้นหรือ ฮ่า ๆ ๆ"เขาหัวเราะคำพูดที่เด็กชายใช้ "ถ้าเช่นนั้นท่านปู่น้อยจะหาท่านย่าน้อยให้เจ้าดีหรือไม่"

    "ท่านย่าน้อยหรือ ดียิ่ง" ต้าซูพยักหน้ารัวเป็นตีกลอง ตอนที่เขาได้ยินท่ทนแม่เถียงกับท่านพ่อเรื่องท่านปู่น้อยกับท่านอาหญิงเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก รู้แต่ว่าท่านแม่ไม่ชอบ เขาก็ไม่ชอบ แต่ตอนนี้ท่านอาหญิงมีท่านอาเขยแล้ว ท่านปู่น้อยกำลังจะมีท่านย่าน้อย เขาชอบ

    "ดีมาก เช่นนั้นเจ้าต้องทำตามที่ข้าพูดเข้าใจหรือไม่" หานเยี่ยพูดเสียงเบาก่อนมองไปทางหญิงสาวผู้หนึ่งที่กำลังคุยอยู่กับซูหลิงและชงซาน

    "อืม!" เด็กชายพยักหน้าอีกครั้ง

    "ต่อไปนี้เจ้าต้องอยู่ใกล้ ๆ หญิงสาวที่ชื่อว่าเอ้อนิวไว้ นางคือท่านย่าน้อยของเจ้า" ชายหนุ่มชี้มือไปที่เอ้อนิวโดยไม่ให้ใครรับรู้

    "อืม!"

    "เรียกนางว่าท่านย่าน้อยและทำให้นางชอบเจ้า" เขาพูดกับหลานชาย "เข้าใจหรือไม่"

    "เข้าใจแล้วท่านปู่น้อย" เด็กชายมีหน้าตามุ่งมั่น เขาจะต้องทำตามที่ท่านปู่น้อยต้องการให้ได้

    "ดีมากหลานรัก เจ้าคือความภาคภูมิใจของข้า" หานเยี่ยหัวเราะอย่างนึกเอ็นดู เจ้าใหญ่นี่ฉลาดนัก

    "ต้าซู" ซูหลิงเดินแยกออกมาจากกลุ่มคน มือทั้งสองจูงเด็กน้อยมาด้วยคนละข้าง

    "มีอะไรหรือท่านอาหญิงนะ" ต้าซูมือโอบคอหานเยี่ยหันมาถามซูหลิง

    "คืนนี้ไปนอนกับอาหญิงกัยพี่เอ้อนิวนะ" เด็กสาวกล่าวชวน

    "ได้" ต้าซูพยักหน้าอย่างว่าง่าย ผู้หญิงที่ชื่อว่าเอ้อนิวคือท่านย่าน้อยของเขา





    'ฮือ...' ท่านปู่น้อยบอกว่าให้เขาอยู่ใกล้ ๆ ท่านย่าน้อย แต่ไม่ได้บอกว่าเขาต้องตามไปอยู่ในเมืองกับนางนี่นา

    "พอแล้ว ท่านไม่เห็นหรือว่าเด็ก ๆ ร้องไห้ใหญ่แล้ว" ต้าซูได้ยินคำพูดของหญิงสาวในเวลาเดียวกับตอนที่ถูกอีกฝ่ายอุ้มแนบอก นางเช็ดใบหน้าของเขาและน้องชายอย่างเบามือทำเอาเด็กชายรู้สึกสงบจิตสงบใจลงไปได้ไม่ใช่น้อย

    "ข้าจะไป..." ต้าซูเอ่ยปากเบาๆ

    "หืม"

    "ข้าจะไป... เด็กผู้ชายต้องออกไปนอกหมู่บ้าน" เด็กชายตัวน้อยเช็ดน้ำตาของตัวเองก่อนพูดอย่างแข็งขัน ท่านย่าน้อยใจดีเช่นนี้ เขาจะทำให้ท่านปู่น้อยผิดหวังไม่ได้

    "ดีมาก แล้วข้าจะไปหาบ่อย ๆ" หานเยี่ยลุกขึ้นเดินไปขยี้หัวของเด็กชายก่อนเดินไปทางประตูกระโจม "ฝากเขาไว้กับเจ้าก็แล้วกัน" เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปด้านนอกอย่างอารมณ์ดี เพียงเท่านี้เขาก็มีเหตุผลที่จะหนีงานแถวนี้ไปเข้าเมืองบ่อย ๆ แล้ว





    "เรื่องของต้าซูคงจะทำให้พวกเจ้าลำบากใจมาก" หานเยี่ยเมื่อออกมานอกกระโจมก็พบเข้ากับพี่ชายของซูหลิงและภรรยาที่ยืนตาแดงอยู่ข้าง ๆ พอดี

    "นั้นก็เพื่อเด็กคนอื่น ๆ ด้วย" พ่อของเด็กชายกล่าวเรียบ ๆ 

    "ต้าซูเป็นเด็กฉลาด ซูหลิงก็เป็นเด็กดี เจ้าเมืองคนนี้ก็ดูเป็นคนรักษาสัจจะ พวกเจ้าก็อย่ากังวลไปเลย" หายเยี่ยปลอบใจคนทั้งสอง "จะอย่างไรซูหลิงกับต้าซูก็เป็นอาหลานกัน ทั้งสองคนจะต้องดูแลกันอย่างดีเป็นแน่ อีกทั้งแม่สาวชาวเมืองนั้นก็ดูจะดีกับต้าซูอยู่ไม่น้อย ดีไม่ดีเขาอาจจะมีอนาคตที่ดีกว่าพวกเราทั้งหมดก็เป็นได้" ชายหนุ่มพูดจบแล้วก็ถอนหายใจ "มีครอบครัวไหนจะส่งเด๋กไปอีกหรือไม่"

    "มีขอรับท่านอา มีอีกสามครอบครัวที่มีลูกอยู่ในวัยที่เหมาะสม" อีกฝ่ายตอบกลับ

    "ดี ให้พวกเขาเตรียมตัวเถอะ พรุ่งนี้ก็ต้องจากกันแล้ว" หานเยี่ยพยักหน้ารับความ ที่จริงตัวเมืองก็อยู่ไม่ไกลแต่จะให้ไปหาทุกวันก็คงเป็นไปไม่ได้ อีกทั้งตอนนี้ก็ยังอยู่ในระหว่างปรับความเข้าใจของชาวเมืองตามที่เจ้าเมืองนั้นว่า คงต้องรออีกสักสองสามเดือนถึงจะพากันไปหาเด็ก ๆ ได้ แม้แต่ตัวเขาก็เช่นกัน

    ยกเว้นแต่จะมีใบอนุญาตเข้าเมืองเท่านั้น...





    "ใช่แล้วข้าคือเพื่อนของท่านเจ้าเมือง" หานเยี่ยเดินชมสวนและตัวเรือนของจวนเจ้าเมืองไปรอบ ๆ

    "ท่านชื่อว่าอะไรนะขอรับ" ลูกจ้างชายรู้สึกเหงื่อตก เขาไม่เคยรับมือกับคนที่ทำอะไรตามใจตนเองเช่นนี้มาก่อน แม้ท่านเจ้าเมืองจะเอาแต่ใจบ้างบางครั้งแต่ก็ไม่เกินเลยถึงขั้นพูดไม่รู้เรื่อง แต่ชายผู้นี้คือไม่สนใจคำห้ามปรามใด ๆ ของเขาทั้งสิ้น เดินจากหน้าจวนเข้ามาถึงด้านในอย่างหน้าตาเฉย เขาหรือจะใช้กำลังก็ไม่กล้าเพราะถ้าเกิดเป็นคนสนิทของท่านเจ้าเมืองจริงมีหวังเขาต้องถูกดุด่าเป็นแน่

    "ชื่อว่าหานเยี่ย พวกเด็ก ๆ ที่มาเรียนหนังสืออยู่ที่ใดหรือ" ชายหนุ่มถามกลับ

    "พวกเด็ก ๆ พักอยู่ที่เรือนสาวใช้ขอรับ" ลูกจ้างชายชี้มือไปยังทิศทางของเรือนที่พูดถึงอย่างเคยตัว

    "ดี ข้าจะไปหาพวกเขาเสียหน่อย" พูดแล้วไม่พูดเปล่า หานเยี่ยรีบสาวเท้าไปอย่างรวดเร็วอีกด้วย

    "ไม่ ท่าน ไปด้านในไม่ได้นะขอรับ" ลูกจ้าชายรู้สึกกังวล เขาจะทำเช่นไรดี รีบไปรายงานเจ้าเมืองก่อนก็แล้วกัน

    หานเยี่ยเดินมาสักพักก็ได้ยินเสียงคุยเล่นกันของเด็กชายตัวน้อย ซึ่งจะเป็นใครไม่ได้นอกจากหลานชายของเขานั่นเอง

    "ซูหลิง ต้าซู" ชายหนุ่มยิ่มอย่างเอ็นดูไปที่หลานสาวและหลานชาย

    "ท่านอา/ท่านปู่น้อย" คนทั้งสองต่างก็ทักทายอีกฝ่ายด้วยความดีใจ ในขณะที่กำลังเอื้อมมือไปรับตัวหลานชายมาจากซูหลิงชงซานก็โผล่มาพอดี

    "ท่านอาหานเยี่ย" ชงซานทักทายอีกฝ่าย

    "มาช้าไปหน่อยนะ" หานเยี่ยยกตัวต้าซูชูขึ้นฟ้า เด็กน้อยหัวเราะอย่างร่าเริง

    "ท่านมาที่นี่มีอะไรหรือ" ชงซานเดินเข้าไปบังตัวซูหลิงไว้

    "ฮ่า ๆ ๆ ข้าไม่ได้มาหาซูหลิงเสียหน่อย เจ้าจะกลัวอะไรไป" อีกฝ่ายหัวเราะพลางเล่นกับหลานชาย

    "ท่านปู่น้อย อาหารที่นี่อร่อยมากเลย ข้าอยากให้น้อง ๆ ได้มากินบ้างจัง" ต้าซูรีบพูดกับอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

    "งั้นหรือ ๆ อาหารอร่อย ที่นอนก็สบายใช่หรือไม่" หานเยี่ยหัวเราะเบา ๆ ก่อนหันไปมองชงซานที่ยืนเฝ้าซูหลิงแล้วก็อดขำไม่ได้ "ถ้าเจ้ากลัวคนอื่นจะแย่งไปนักทำไมไม่รีบแต่งงานกับนางเล่า" พูดเสร็จเขาก็หันไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับต้าซูก่อนที่จะปล่อยให้เด็กชายวิ่งนำไปโดยไม่ได้สนใจท่าทางเก้อ ๆ ของคนทั้งสองอีก

******************************

ตอนแรกว่าจะลงให้ครบในตอนเดียวแต่กลัวสั้นไปอธิบายไม่ครบถ้วน ขออีกสักตอนก็แล้วกันนะคะ

******************************

เข้ามาพูดคุยและติดตามอัพเดตก่อนใครได้ที่ https://www.facebook.com/loveinten หรือค้นหาว่า รักในเดือนสิบ

ขอบคุณค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

250 ความคิดเห็น

  1. #222 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 02:16
    หุหุ แม้ ว่างไม่ได้ มาหาตลอดเลยนะ
    #222
    0
  2. #145 Ampchom Chomphoonut (@ampchom) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 18:32
    แหมๆเจอเป้าหมายนี่ส่งลูกมือ(หลานชาย)ไปประกบทำคะแนนเชียว
    #145
    0
  3. วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 15:35
    อาศัยเด็ก 555
    #144
    0