หัวใจในอุ้งมือ

ตอนที่ 45 : กลับสู่ตัวเมือง (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    24 พ.ค. 59

    "ท่านอาหานเยี่ย" ชงซานโผล่หน้ามาในขณะที่หานเยี่ยกำลังรับตัวต้าซูมาจากมือของซูหลิง

    "มาช้าไปหน่อยนะ" หานเยี่ยยกตัวต้าซูชูขึ้นฟ้า เด็กน้อยหัวเราะอย่างร่าเริง

    "ท่านมาที่นี่มีอะไรหรือ" ชงซานเดินเข้าไปบังตัวซูหลิงไว้

    "ฮ่า ๆ ๆ ข้าไม่ได้มาหาซูหลิงเสียหน่อย เจ้าจะกลัวอะไรไป" อีกฝ่ายหัวเราะพลางเล่นกับหลานชาย

    "ท่านปู่น้อย อาหารที่นี่อร่อยมากเลย ข้าอยากให้น้อง ๆ ได้มากินบ้างจัง" ต้าซูรีบพูดกับอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

    "งั้นหรือ ๆ อาหารอร่อย ที่นอนก็สบายใช่หรือไม่" หานเยี่ยหัวเราะเบา ๆ ดูท่าเจ้าเด็กต้าซูนี่จะถูกอาหารกับที่นอนดึงดูดไม่ผิดจากซูหลิงสักนิด เขาหันไปมองชงซานที่ยืนเฝ้าซูหลิงแล้วก็อดขำไม่ได้ "ถ้าเจ้ากลัวคนอื่นจะแย่งไปนักทำไมไม่รีบแต่งงานกับนางเล่า" พูดเสร็จเขาก็หันไปกระซิบกระซาบกับต้าซูก่อนที่จะปล่อยให้เด็กชายวิ่งนำไปโดยไม่ได้สนใจท่าทางเก้อ ๆ ของคนทั้งสองอีก

    "ซูหลิง" ชงซานเรียกชื่อของหญิงสาวเบา ๆ

    "จงซาน" ซูหลิงตอบรับกลับด้วยเสียงเบาไม่แพ้กัน

    "ที่เจ้าว่าให้ข้ารอไปอีกหน่อยคือรอถึงเมื่อไหร่งั้นหรือ" เขาถามนางด้วยน้ำเสียงออกจะเศร้า

    "จนกว่าข้าจะอายุเท่าพี่จางหลิว" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

    "เท่ากับชางหลิวงั้นหรือ" ชายหนุ่มรับฟังแล้วก็คิดอยู่สักพัก "เท่าชางหลิวก็ยี่สิบสอง อีกตั้งสามปีเชียวนะ" 

    "ไม่รู้แหละ ข้าจะแต่งตอนยี่สิบสองเหมือนพี่จางหลิว" เด็กสาวพยักหน้ายืนยันทำสายตาแน่วแน่

    ขืนรอให้นางอายุยี่สิบสองถึงตอนนั้้นเขาก็สามสิบหกแล้ว มันจะไม่นานเกินไปหรืออย่างไร นี่เขาจะต้องแต่งงานตอนอายุเท่าไห่เทียนหรงจริง ๆ หรือนี่

    "แต่งตอนอายุยี่สิบได้หรือไม่" ดูเหมือนพี่สะใภ้ก็อายุยี่สิบตอนแต่งงาน ชงซานคิดไปมาแล้วก็เกือบลืมเรื่องที่ตัวเองเคยตั้งใจไว้ "ข้าจะส่งเจ้าไปเรียนเรื่องมารยาทที่คฤหาสน์ตระกูลไห่"

    "เอ๋! ข้าไม่ไปนะ" ซูหลิงส่ายหัวอย่างรวดเร็ว นางเกลียดเรื่องการเรียนที่สุด หลังกลับมาตอนที่เห็นเด็ก ๆ ไปเรียนหนังสือนางก็ไปด้วยกันกับเด็ก ๆ แต่สุดท้ายก็รู้สึกปวดหัวจนต้องหลบออกมาก่อน

    "ไม่ได้ ข้าคุยกับทางนั้นไว้แล้ว เจ้าจะให้ข้าเสียคำพูดหรือ" ชงซานทำหน้าจริงจัง ที่จริงก็แค่เกริ่นนำเท่านั้น แล้วเขาก็คิดไว้ว่าจะให้พี่สะใภ้ช่วยเกลี้ยกล่อมนางเสียหน่อย เหมือนเขาเคยจะได้ยินจากไห่เทียนหรงว่าพี่สะใภ้ผู้นี้แหละคือคนที่ทำให้ชางหลิวยอมแต่งกับหย่งคังได้ ถ้าทำได้จริง ๆ แล้วล่ะก็เขาจะขนานนามให้ตระกูลไห่เป็นตระกูลแม่สื่อไปเสียเลย

    "งั้นก็ได้..." ซูหลิงรับปากอย่างเศร้าสร้อย

    "ดี งั้นรีบไปเตรียมตัว พรุ่งนี้เตรียมไปอยู่ที่นั่นเลย" ชงซานหัวเราะเสียงดังแล้วก็รีบขอตัวจากไป เขาต้องรีบไปตระเตรียมกับไห่ฮูหยินและพี่สะใภ้เสียก่อนแล้ว





    "ข้าชื่อซูหลิง" ซูหลิงแนะนำตัวเอง น้ำเสียงของนางฟังดูประหม่าอยู่หลายส่วน

    "ผู้น้อยหมิงชิงเจ้าค่ะ" หมิงชิงภรรยาของไห่เทียนหรงแนะนำตัวเองบ้าง น้ำเสียงที่ใช้ก็ดูอ่อนหวานเป็นมิตร ซูหลิงฟังแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้น

    "เจ้าคิดจะทำสิ่งใดหรือ" ไห่เทียนหรงถามชงซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความสงสัย

    "ก็แค่อยากให้นางซึมซับอะไรดี ๆ จากพี่สะใภ้บ้าง" ชงซานหัวเราะเบา ๆ ส่วนเหตุผลจริง ๆ น่ะหรือเขาบอกไห่ฮูหยินไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

    "จะอย่างไรก็ช่างเถอะ พรุ่งนี้ข้าก็ต้องเดินทางแล้ว หาคนมาอยู่เป็นเพื่อนชิงเอ๋อร์ก็ดีอยู่เหมือนกัน" ไห่เทียนหรงถอนหายใจเบา ๆ ส่งสายตาห่วงหาอาลัยไปที่ภรรยาของตัวเอง

    "เรื่องตลาดเสรีท่านไม่ต้องห่วง ตอนนี้ข้าติดประกาศออกไปแล้ว จดหมายก็ส่งออกไปแล้ว" ชงซานรายงานความเคลื่อนไหวให้อีกฝ่ายฟัง "แล้วก็ดูเหมือนจะมีพ่อค้าบางคนอยากจะเอาของมาขายในตลาดด้วยเหมือนกัน เขาบอกว่าตัวเองมีของที่คนต่างเผ่าน่าจะต้องการ ท่านคิดเห็นว่าอย่างไร"

    "น่าสนใจดี เก็บค่าแผงขายของ ควบคุมจำนวนไม่ให้มากเกินไป ดูสินค้าด้วยว่าเป็นของที่อีกฝ่ายต้องการจริง ๆ" อีกฝ่ายตอบ

    "ได้" ชงซานรับคำ

    "เหลือไว้ให้ข้าแผงหนึ่งด้วย ข้าจะหาของไปลงให้เอง" ไห่เทียนหรงกล่าวต่อ

    "ได้ ๆ ฮ่า ๆ ๆ งั้นเราไปคุยเรื่องราคาค่าแผงกันเถอะ" เจ้าเมืองหนุ่มหัวเราะเสียงดัง ไม่นึกฝันว่าจะมีวันได้เก็บเงินจากสหายรักคนนี้ นี่น่าจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีแล้วกระมัง





    ในที่สุดตลาดค้าขายเสรีก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างอีกเพียงไม่กี่วันก็จะถึงเวลาเปิดตลาดแล้ว ชงซานรู้สึกทั้งตื่นเต้นทั้งหวาดหวั่น ในขณะที่เขากำลังเร่งเขียนรายงานยาวยืดถึงเรื่องของโครงการที่เขาทำเพื่อส่งไปของบของเดือนถัดไปอยู่นั่นเอง

    "จงซาน..."

    "หืม ซูหลิง มีอะไรงั้นหรือ" นี่พึ่งจะผ่านไปไม่ถึงเดือนเองเหตุใดนางถึงกลับมาจากคฤหาสน์ตระกูลไห่เสียแล้วเล่า

    "ข้า ข้ามีเรื่องอยากจะพูดด้วย" ซูหลิงพูดตะกุกตะกัก ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ

    "เรื่อง เรื่องอะไรงั้นหรือ" ชงซานเริ่มที่จะเอะใจได้ หรือว่าพี่สะใภ้ทำสำเร็จแล้วจริงๆ

    "เริ่องการแต่งงานของเรา ข้าคิดว่าน่าจะพอเลื่อนเข้ามาอีกได้"

    "ดี ดีจริง ๆ" ชงซานคว้าตัวซูหลิงเข้ามากอดแน่โดยไม่สนใจสายตาของบ่าวชายหรือสาวใช้ที่อยู่ในบริเวณนั้้น "เราจะแต่งกันเมื่อไหร่ดี"

    "ตอนที่ข้าอายุยี่สิบก็แล้วกัน" ซูหลิงตอบ

    "ได้ แล้วมีอะไรอีกหรือไม่" ชงซานถามต่อ แม้จะต้องรออีกปีกว่า ๆ แต่ก็ยังดีกว่าสามปี

    "ไม่มีอะไรแล้ว ข้าต้องรีบไปซื้อของก่อนแล้ว ไม่งั้นพี่หมิงชิงจะว่าเอาได้" ซูหลิงทำหน้าตากังวลก่อนผล่ะตัวออก "ข้าไปก่อนแล้วนะ"

    "ได้ ๆ ถ้ามีอะไรให้ช่วยเจ้าก็มาบอกข้าได้ตลอดนะ" ชงซานรู้สึกแปลกใจในท่าทางของเด็กสาวตรงหน้ายิ่งนัก พี่สะใภ้คนนั้นจะออกปากว่านางได้อย่างไร แล้วทำไมนางถึงออกเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายได้ถูกต้องได้เล่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นที่คฤหาสน์ตระกูลไห่กันแน่นะ

    "ท่านเจ้าเมือง จดหมายประจำเดือนขอรับ" เฉินจิงยื่นซองกระดาษที่พึ่งรับมาจากทหารที่มาส่งข่าวให้กับชงซาน

    "ขอบใจมาก" ชงซานรับจดหมายมาแกะอ่าน "อืม... อีกสามวันจะมีคนส่วนหนึ่งมาจากนอกด่าน เจ้าเตรียมการไปต้อนรับด้วยเล่า"

    "ข้าน้อยไปไม่ได้ขอรับ" เฉินจิงปฏิเสธ

    "อ้าว ทำไมกัน เจ้าแจ้งลาไว้หรือยัง"

    "ข้าน้อยแจ้งไว้แล้วขอรับ ได้รับอนุญาตจากท่านแล้วด้วยเป็นเวลาสามวันขอรับ" ลูกจ้างชายตอบ

    "เจ้าจะไปทำอะไรหรือ พอจะยกเลิกได้ไหม" ถ้าขาดมือขวาอย่างเฉินจิงไปเขาต้องแย่แน่ๆ

    เฉินจิงเม้มปากคิดอยู่สักพักแล้วก็ตัดสินใจบอกความจริงออกไป "ผู้น้อยจะพาไป๋อิงไปพบบิดามารดาที่อยู่อีกเมืองขอรับ แล้วก็จะไปคุยกันเรื่องแต่งงานด้วย"

    "แต่งงานหรือ เมื่อไหร่กัน"

    "คิดว่าน่าจะเป็นต้นปีหน้าขอรับ อีกไม่กี่เดือน" เฉินจิงรายงาน เขารู้สึกร้อนวูบวาบที่ใบหน้าเล็กน้อย เรื่องแบบนี้เวลาเอามาบอกกล่าวผู้อื่นก็ทำให้รู้สึกเขินอายได้เหมือนกัน

    "แม้กระทั้งเจ้าก็จะล้ำหน้าข้าไปหรอกหรือนี่" ชงซานเอ่ยเสียเศร้า "ได้ ข้าจะหาคนไปทำแทนเอง"

    แม้กระทั้งลูกจ้างในจวนก็ยังจะแต่งงานก่อนเขาไปอีกคน มีใครที่พอจะเกลี้ยกล่อมนางให้แต่งกับเขาในวันนี้ได้เลยหรือไม่กัน เขาทนไม่ไหวแล้ว หลังคิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่สักพักเจ้าเมืองหนุ่มก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ ภาระหน้าที่ความรับผิดชอบของเขามีมากเกินไปแล้ว หลังแต่งงานเมื่อไหร่เขาจะฝากงานทั้งหมดให้ไห่เทียนหรงทำงานกับเฉินจิงเสีย แล้วก็พานางขี่ม้าเที่ยวไปทั่วนอกด่านเสียเลย เมื่อคิดฝันแล้วชายหนุ่มก็นั่งทำงานต่อไปอย่างอารมณ์ดี


******************************

ตอนหน้าเป็นตอนจบแล้วค่ะ แล้วมาลุ้นกันนะคะว่าจะได้แต่งหรือไม่ได้แต่งกันแน่ ^^

******************************

เข้ามาพูดคุยและติดตามอัพเดตก่อนใครได้ที่ https://www.facebook.com/loveinten หรือค้นหาว่า รักในเดือนสิบ

ขอบคุณค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

250 ความคิดเห็น

  1. #217 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 01:52
    ท่านเจ้าเมือง น่าสงสารที่สุด 5555
    #217
    0
  2. #126 yaowarak_w (@yaowarak_w) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 20:58
    น่าสงสารจัง ^^
    เอาใจช่วยชงซานนะคะ

    ไรท์สู้ สู้นะคะ
    #126
    0
  3. #125 IamAtom9719 (@IamAtom97) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 07:46
    เย้ๆๆคนแรก
    จริงๆตั้งใจว่าจะรอให้จบก่อนค่อยมาอ่านทีเดียวแต่อดใจไม่ไหว
    #125
    1