หัวใจในอุ้งมือ

ตอนที่ 26 : ข้ายังคงโกรธเจ้าอยู่นะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    30 เม.ย. 59

    "จงซาน ท่านมองข้าหน่อยสิ" ซูหลิงเดินตามชงซานไปทั่วจวนพลางส่งเสียงเรียกอีกฝ่าย บ่าวไพร่ที่เดินสวนทางมาเห็นเข้าต่างก็แอบอมยิ้ม ซูหลิงเอ้ยซูหลิง ไม่รู้เหมือนกันนางไปทำอะไรให้ท่านเจ้าเมืองโกรธ

    
"จงซาน ข้าก็ขอโทษท่านไปแล้ว เมื่อวานท่านก็ยังดีๆอยู่เลยนี่" ซูหลิงทำสีหน้าลำบากใจ เมื่อเช้าตอนกินข้าวเขาก็ไม่มองหน้านาง แถมยังไม่คีบกับข้าวให้นางกินอีกด้วย จนพี่เอ้อนิวกับไป๋อิงทนเห็นนางหิวไม่ได้ต้องกลับมารับหน้าที่แทน ทั้งยังยอมทำงานแทนนางเพื่อให้นางได้มาเดินตามขอร้องให้เขายอมยกโทษให้นางอีก "จงซาน" ซูหลิงทำใจกล้าไปจับแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้

    ซูหลิงนะซูหลิง เรื่องนี้ข้าจะไม่ยกโทษให้เจ้าง่ายๆหรอก ชงซานคิด เมื่อคืนก่อนนอนเคราะห์ยังดีที่อาการทั้งหมดหายไปแล้ว เพียงแต่ว่าเขากลับรู้สึกเพลียไปทั้งกายและใจ ความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมจากการทำงาน รวมถึงความกังวลจากอาการไม่พึงประสงค์ทำเอาเขาถึงกับนอนฝันร้ายและในตอนเช้าก็ตื่นมาอย่างไม่สดชื่น เขาตั้งใจแล้วว่าจะต้องสั่งสอนซูหลิงให้รู้สำนึกให้ได้ ชงซานไม่ได้สะบัดมือนางออก แต่ก็ยังไม่ยอมคุยหรือแม้แต่จะสบตากับนาง เขาเดินตรงไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

    "จงซาน ข้าขอโทษ ท่านจะให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอร้องล่ะ อย่าเมินข้าแบบนี้ได้ไหม" เด็กสาวยังคงพยายามต่อ น้ำเสียงที่ใช้ฟังดูช่างน่าเห็นใจยิ่งนัก แต่อีกฝ่ายก็ยังคงเงียบ เมื่อชงซานนั่งลงบนเก้าอี้ซูหลิงก็รีบรินน้ำชาส่งให้ เมื่อชงซานหยิบพู่กันซูหลิงก็รีบกุลีกุจอฝนหมึกให้ ไม่ว่าเขาคิดจะทำอะไรนางก็จะอำนวยความสะดวกให้อย่างเต็มที่ น้ำชาก็พร้อมแล้ว หมึกก็ฝนแล้ว จะสมุดบัญชีหรือจดหมายอะไรก็ถูกเตรียมไว้หมดแล้ว ซูหลิงเดินกลับไปกลับมาอยู่หน้าโต๊ะทำงานอย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อไปดี ชงซานก็ไม่ยอมพูดกับนางซักคำตั้งแต่เช้าแล้ว นางจะทำอย่างไรดี นางจะทำอย่างไรดี

    "ซูหลิง" ชงซานเรียกชื่อนาง

    "อะไร มีอะไรให้ข้าช่วยหรือ" ซูหลิงรีบหันหน้ามามองเขาด้วยความยินดี

    "เจ้าอยู่เฉยๆหรือไม่ก็ออกไปเสีย ข้าไม่มีสมาธิทำงาน" ชงซานเอ่ยเสียงเรียบๆโดยที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองนางแม้แต่น้อย

    "อืม..." ซูหลิงรับคำก่อนที่จะกลับไปนั่งบนตั่งข้างหน้าต่างด้วยสีหน้าเศร้าๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่ชงซานก็ไม่เคยโกรธนางเลยซักครั้ง นางจะทำอย่างไรดี ครั้งนี้ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจนางจริงๆแล้วเสียด้วย "ให้ข้านวดบ่าให้ท่านเอาไหม"

    ชงซานไม่ตอบ

    "งั้นข้านวดบ่าให้ท่านนะ" ซูหลิงพูดอย่างกล้าๆกลัวๆ

    ชงซานยังคงไม่ตอบอยู่เช่นเดิม ซูหลิงจึงทำใจกล้าขึ้นมาอีกครั้งก่อนลุกขึ้นไปยืนที่ด้านหลังของชายหนุ่มแล้วเริ่มสัมผัสมือไปที่หัวไหล่ของเขา ซูหลิงค่อยๆ กดมือไปรอบๆบ่า แล้วไล่ไปตามหัวไหล่ นางใช้น้ำหนักกำลังดีไม่มากหรือน้อยจนเกินไปทำเอาชายหนุ่มอดที่จะเคลิบเคลิ้มตามไม่ได้ จะว่าไปเมื่อวานบรรยากาศมันก็ดีมาจนถึงตอนที่ตัวยาของนางออกฤทธิ์นี่นะ "เฮ้อ..." เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ เขามันจะใจอ่อนกับนางเสมอ ทำอย่างไรก็โกรธนางไม่ลงจริงๆ

    "จงซาน ท่านหายโกรธข้าแล้วหรือ" ซูหลิงคาดเดาจากท่าทีที่อ่อนลงของเขา

    "ข้ายังโกรธเจ้าอยู่นะ แค่ไม่รู้จะลงโทษเจ้าอย่างไรดี" เขากล่าว

    "ยกโทษให้ข้าเถอะ เท่านี้ข้าก็รู้สึกผิดแล้ว ท่านไม่คิดว่าข้าน่าสงสารบ้างหรือ ต้องหนีออกจากบ้านมา ที่พึ่งของข้าก็มีแต่ท่านคนเดียว" ซูหลิงพูดไปก็ทุบบ่าให้ชงซานไปด้วย

    "จริงสิ ข้าจะหาครูมาสอนเจ้าเรื่องมารยาทของสตรีเสียหน่อย" ชงซานส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ คำพูดของนางช่างตรงไปตรงมาเสียจริง

    "มารยาทอะไร ข้าไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเสียหน่อยนี่" ซูหลิงทักท้วง

    "เรื่องเมื่อวาน..." เพียงแค่ชายหนุ่มเริ่มเอ่ยปากนางก็เงียบลงทันที

    "ก็ข้าไม่ทันคิด..." นางรีบแก้ตัวก่อนที่อีกฝ่ายจะกลับมาโกรธนางเหมือนเดิม

    "คราวหน้าคราวหลังจะทำอะไรเจ้าต้องมาปรึกษาข้าเสียก่อน" ชงซานยังคงทำเสียงแข็งอบรมนาง เขาจะต้องดึงนางออกมาจากชางหลิวให้ได้วันนี้แหละ ต้องให้นางเห็นเขาสำคัญกว่าชางหลิวให้ได้

    "ข้าเข้าใจแล้ว" ซูหลิงรับคำแต่โดยดี

    "คิดจะไปที่ใดก็ต้องบอกข้าด้วย"

    "แต่เมื่อวานท่านยุ่งทั้งวันเลยนี่"

    "ก็ให้ใครก็ได้มาบอกข้า ไม่ใช่หายไปเฉยๆ แล้วก็กลับมาทำอะไรแผลงๆ"

    "ข้าเข้าใจแล้ว"

    หลังซูหลิงรับคำแล้วชงซานก็เงียบอยู่นานจนซูหลิงอดที่ชะโงกหน้าไปมองไม่ได้ "ท่านอ่านอะไรอยู่หรือ" สิ้นคำซูหลิงชงซานก็รีบรวบกระดาษที่กางอยู่อย่างมีพิรุธ

    "ไม่ ไม่มีอะไร เจ้ากลับไปทำงานเถอะ" ชงซานยิ้มกลบเกลื่อน 

    "เข้าใจแล้ว วันนี้ตอนเที่ยงท่านจะให้ข้ายกอาหารเข้ามาไหม" ซูหลิงไม่ได้สนใจอะไรมาก ก่อนนางจะออกไปก็สอบถามเรื่องอาหารการกินตามปกติ

    "ไม่ต้อง" เขาตอบกลับ





    "ซูหลิง ท่านเจ้าเมืองหายโกรธเจ้าแล้วหรือ" เอ้อนิวถามเด็กสาวด้วยความเป็นห่วง พวกนางกำลังนั่งซักผ้าเรียงกันสามคน

    "อืม หายแล้ว" ซูหลิงพยักหน้า

    "เจ้าไปทำอะไรให้เขาโกรธหรือ" ไป๋อิงถาม

    "ก็ไม่มีอะไรมากมายหรอก แฮะๆ" ซูหลิงหัวเราะแห้งๆ ชงซานสั่งเอาไว้ว่าห้ามนางบอกใครเสียด้วยสิ "ไป๋อิง มารยาทของสตรีคืออะไรหรือ" ซูหลิงถามกลับ

    "สิ่งที่เจ้าไม่มียังไงล่ะ" ฝ่ายตรงข้ามสรุป

    "ไป๋อิง..." เอ้อนิวที่รับฟังอยู่อดที่จะเอ็ดเด็กสาวไม่ได้ "ถ้าซูหลิงไม่มี เจ้าก็ไม่ค่อยจะมีนักหรอกนะ" หญิงสาวสัมทับกลับ

    "งั้นมันคืออะไรหรือ สิ่งที่ข้าไม่มีและไป๋อิงไม่ค่อยมี" ซูหลิงถามด้วยความสงสัย นางไม่ได้สังเกตถึงวาจาเย้าแหย่ของอีกฝ่ายซักนิด

    "ก็พวกเจ้าต้องรู้จักรักนวลสงวนตัว แล้วก็ เอ่อ พูดจามีมารยาท สงบเสงี่ยม มีความเขินอายละมั้ง" เอ้อนิวพูดติดๆขัดๆ อันที่จริงนางก็ไม่ใช่พวกลูกคุณหนูผู้ดี ขืนมัวแต่เหนี่ยมอายจะเอาเงินที่ไหนไปช่วยครอบครัวได้ อีกทั้งมารดาบิดาก็ล้วยสิ้นไปแล้วทั้งนั้น "ข้าก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน"

    "เฮ้อ ซูหลิง เรื่องพวกนี้มารดาเจ้าต้องเป็นคนสอนไม่ใช่หรือ" ไป๋อิงขยี้ผ้าไปพูดคุยไปด้วย

    "แม่ข้าตายตั้งแต่ตอนคลอดข้าแล้ว" ซูหลิงตอบ

    "อ้อ มารดาข้าก็ไม่อยู่แล้วเหมือนกัน นางป่วยตาย" ไป๋อิงตอบด้วยเสียงเศร้า "ส่วนบิดาหายตัวไปไหนก็ไม่รู้" เด็กสาวยักไหล่ นางหาเลี้ยงตัวเองมาตั้งแต่อายุสิบหกแล้ว

    "บิดามารดาข้าก็เสียไปแล้วทั้งสิ้น พวกเขาโดนกลุ่มโจรฆ่าเมื่อหลายปีก่อน" เอ้อนิวพูดเรื่องของตัวเองบ้าง เมื่อเห็นว่าสายตาของคนที่ฟังอยู่ดูทั้งประหลาดใจทั้งสงสาร เอ้อนิวก็ยิ้มเล็กน้อยก่อนพูดต่อ "แต่ข้ายังมีน้องชายอีกคนนะ ตอนนี้เขาสมัครเป็นทหารเพื่อที่จะปกป้องข้าและตัวเมืองจากกลุ่มโจรพวกนั้น" นางพูดอย่างภูมิใจก่อนที่จะส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ "แต่ข้าคิดว่าเขาน่าจะไปสร้างปัญหาให้กองทัพเสียมากกว่า"

    "งั้นหรือ" ไป๋อิงตอบรับเบาๆ นางแอบเหล่ตามองไปที่ซูหลิง ถ้าพี่เอ้อนิวรู้ว่าซูหลิงเป็นบุตรสาวของหัวหน้าโจร ความสัมพันธ์ของพวกนางจะเป็นอย่างไรต่อไปกันนะ เรื่องนี้จะให้พี่เอ้อนิวรู้ไม่ได้เป็นอันขาด

    ฝ่ายซูหลิงเมื่อได้ยินเรื่องที่เอ้อนิวเล่าแล้วก็รู้สึกถึงรสขมอยู่ในปาก กลุ่มโจรที่ฆ่าพ่อแม่ของพี่เอ้อนิวจะใช้กลุ่มโจรของพ่อนางหรือไม่ นาง นางไม่อยากเกิดมาเป็นลูกสาวของหัวหน้าโจรเลย ไม่อยากเลยซักนิดเดียว


******************************

ซูหลิง เอ้อนิว ไป๋อิง ต่างตนต่างก็มีอดีตแย่ๆ แต่เมื่อมีชีวิตก็ยังต้องสู้กันต่อไป
(ส่วนไรท์ถึงงานจะเยอะ แต่ก็จะเขียนนิยายต่อไป)

******************************

เข้ามาพูดคุยและติดตามอัพเดตก่อนใครได้ที่ https://www.facebook.com/loveinten หรือค้นหาว่า รักในเดือนสิบ

ขอบคุณค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

250 ความคิดเห็น

  1. #198 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 18:34
    ซู อย่าซนนัก
    #198
    0
  2. #85 silosilo9615 (@silosilo9615) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 19:32
    มาให้กำลังใจไรท์ นะคะ คิดถึง^^
    #85
    0
  3. #84 yaowarak_w (@yaowarak_w) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 17:39
    สู้ สู้ กันต่อไปนะคะไรท์ที่น่ารัก .....^^
    #84
    0
  4. #83 sehun maknea (@ploylylovely55) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 17:22
    ไรท์มาแล้ววว><คิดถึงไรท์ เป็นกำลังใจให้ค่ะสู้ๆนะคะ
    #83
    0
  5. #82 sasaranger (@sasaranger) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 16:23
    อ่านจนจบตอน  มาน้ำตาคลอตรงหมายเหตุของไรต์เนี่ยแหละ
    #82
    1