หัวใจในอุ้งมือ

ตอนที่ 15 : ไม่ยอมพูดไม่ยอมรับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,877
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    13 เม.ย. 59

    "จงซาน ท่านเรียกหาข้าหรือ" ซูหลิงเมื่อมาถึงห้องทำงานก็เดินถือถังน้ำและผ้าเข้าไป

    "ใช่ เจ้ากำลังทำอะไรอยู่น่ะ" เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเข้ามาให้ห้อง ชงซานก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

    "ข้าก็มาหาท่านไง" เด็กสาวตอบ

    "ไม่ใช่ เจ้าถือผ้ากับถังน้ำเข้ามาทำไม" ชายหนุ่มถามต่อ

    "อ๋อ พอดีข้ากำลังเช็ดศาลารับลมอยู่ แฮะๆ เลยเผลอถือมาด้วย" ซูหลิงหัวเราะแห้งๆ "ท่านมีอะไรหรือ"

    "คือว่า..." ชายหนุ่มเริ่มเกริ่นนำ เขาอยากจะถามนางว่าเหตุใดวันนี้นางถึงไม่มีอาการหน้าแดงใจเต้นแล้วแต่ก็ว่ารู้จะเริ่มต้นอย่างไร

    "คือว่า..." ซูหลิงออกเสียงล้อตามเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่พูดเสียที

    "คือว่า..." ชงซานกลืนน้ำลาย เขากำลังจะสารภาพรักกับนาง ใบหน้าของเขาเริ่มแดงระเรื่อ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นทุกที ซูหลิงเห็นท่าทางเคอะเขินของอีกฝ่ายแล้วก็รู้สึกกังวลตาม นางพอจะรับรู้ได้รางๆว่าอีกฝ่ายจะทำสิ่งใด ไม่ว่าสิ่งใดที่ชงซานกำลังจะพูด นางจะต้องปฏิเสธให้หมด

    "เจ้าวางถังน้ำลงก่อนดีไหม" ชงซานด้วยความที่รู้สึกแปลกประหลาดจนไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า ตามองต่ำเห็นว่าถังน้ำดูหนักไม่ใช่น้อย จึงรีบเอ่ยปากบอกให้อีกฝ่ายวางถังน้ำเสียก่อน เพราะเขาคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะทำใจพูดต่อได้

    "ไม่ดี!" ซูหลิงรีบตอบก่อนจะรู้ตัวว่าเขาไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่นางคิดอยู่แม้แต่น้อย

    "แต่ถังมันดูท่าจะหนักนะ" ชงซานรู้สึกขบขันอยู่ในใจ ทำไมต้องหวงขนาดนั้นด้วย ถังนี้ก็ไม่ใช่ของนางเสียหน่อย

    "ไม่ ข้าหมายถึง ข้านึกว่าท่านจะบอกรักข้า ข้าก็เลยรีบปฏิเสธไปก่อน" ซูหลิงรีบแก้ตัว "อ๊ะ! ข้าพูดอะไรออกไป"

    เมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กสาวพูดเขาก็ตกใจนัก "ใช่ ข้าจะบอกรักเจ้า แล้วทำไมต้องปฏิเสธเล่า ข้าไม่ดีพอหรือ" เขาถามกลับในใจอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้

    "ท่านดีที่สุด ข้าชอบท่านนะ" ซูหลิงเมื่อเห็นท่าทีผิดหวังของคนตรงหน้าก็รีบปลอบเขาทันที ไม่ใช่ว่านางไม่ชอบเขาเสียหน่อย

    "แต่เจ้าปฏิเสธ" ชงซานเริ่มสับสน ชอบเขาแต่ปฏิเสธเขาเนี้ยนะ เขาหรือสู้อุตสาห์ทำความเข้าใจจิตใจตนเองตลอดทั้งเช้าเพื่อรวบรวมความกล้ามาบอกนาง แต่นางกลับปฏิเสธเขา

    "คือว่ามันซับซ้อน" ซูหลิงกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ

    "ซับซ้อนอย่างไร" ชายหนุ่มเขม่นตามอง คำพูดเจ้านั้นแหละที่ฟังดูทั้งสับสนทั้งซับซ้อน

    "คือว่าท่านเป็นเจ้าเมือง แล้วก็อย่างที่ท่านรู้คือว่าข้าเป็นลูกสาวโจร ท่านไม่นึกกังวลเลยหรือ" ซูหลิงเบาเสียงตรงช่วงเรื่องของตัวเอง

    "แต่เจ้าก็ไม่ใช่โจรนี่" ชงซานกล่าวตอบอย่างง่ายๆ ไม่ใช่ว่าครั้งก่อนนางก็เป็นคนพูดเองหรอกหรือ

    "ไม่ ไม่ดี ข้า ข้า..." ซูหลิงตะกุกตะกัก นางทั้งรู้สึกดีทั้งรู้สึกกังวลใจด้วย "ข้ายังไม่อยากแต่งงาน"

    "แต่งงานหรือ" ชงซานรู้สึกอดทึ่งไม่ได้ นางคิดไปถึงเรื่องแต่งงานเลยหรือนี่ "ข้าแค่บอกรักเจ้า ไม่ได้ขอแต่งงานเสียหน่อย"

    "แต่พอคนรักกันก็ต้องแต่งงานกันไม่ใช่หรือ หรือว่าท่านจะใช้กำลังฉุดคร่าเอาเหมือน เอ่อ คนที่ข้ารู้จัก" ซูหลิงพูดแล้วก็ทำหน้าตื่นตระหนก ไม่จริงน่า คนเมืองก็เป็นแบบนี้หรือ

    "ซูหลิง! เจ้าใจเย็นก่อน" ชงซานรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้ว "เอาแบบนี้ ตอบคำถามข้า เจ้าชอบข้าหรือเปล่า"

    "ชอบ..." ซูหลิงเมื่อสงบสติอารมณ์ได้แล้วก็พยักหน้าตอบช้าๆ ใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าว

    "งั้นหรือๆ ฮ่าๆๆ" ชงซานรู้สึกโล่งใจ "ข้าก็ชอบเจ้าเหมือนกัน" ชงซานรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก เขากำลังมีความรัก มุมปากอดยกยิ้มไม่ได้ ผิดกับซูหลิงที่หน้าตาดูกังวลอยู่หลายส่วน "ซูหลิงเจ้ากังวลอะไรอยู่หรือ"

    "ข้าไม่อยากชอบท่าน ถือว่าคำพูดเมื่อครู่ข้าไม่ได้พูดได้ไหม" ซูหลิงส่งสายตาขอร้องด้วยความลำบากใจ

    "แต่ว่าเราก็ใจตรงกันไม่ใช่หรือ เจ้ามีปัญหาอะไรก็บอกข้ามาเถอะ" ชายหนุ่มเมื่อเห็นสายตาของเด็กสาวแล้วก็เริ่มกังวลตาม เขาคุ้นๆเหมือนมีเคยมีแช่งเขาให้รักใครเขาก็ไม่รับรักตอบ อยู่เป็นโสดไปจนแก่เฒ่าและตายอย่างโดดเดี่ยว

    "ไม่มี ข้าแค่ไม่อยากชอบท่าน ข้า ข้าจะกลับไปทำความสะอาดต่อแล้ว" ซูหลิงเมื่อพูดเสร็จก็รีบถือถังน้ำและผ้าเดินออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว

    "เหตุใดกัน ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า" ชงซานได้แต่ยืนตกตะลึงอยู่ที่เดิม นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน นางก็ใจตรงกับเขาไม่ใช่หรือ แล้วทำไมนางไม่รับรักตอบ หรือว่าเขายังไม่ดีพอ หรือว่าเขาแก่เกินไป เหตุใดนางถึงไม่ยอมรับเขา

    ชงซานได้แต่ยืนอึ้งอยู่ที่เดิมคนเดียว บทสรุปที่เขาคิดไว้มันไม่ใช่แบบนี้เสียหน่อย





    เวลาผ่านไปไม่นานก็ถึงวันที่รับทหารเข้ามาใหม่ ในช่วงวันที่ผ่านมาราวกับว่าเหตุการณ์ที่ชงซานบอกรักซูหลิงนั้นไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ซูหลิงก็ยังเป็นสาวใช้เหมือนเดิม เป็นแม่สาวนอกด่านที่ใช้คำพูดแปลกๆให้คนเข้าใจผิดเหมือนเดิม นางปฏิบัติตัวต่อชงซานเช่นเดิม สีหน้าและท่าทางไม่มีวี่แววของความเคอะเขินหรือแสดงออกถึงความชอบพอเขาแม้แต่น้อย ชงซานเมื่อเห็นท่าทางของเด็กสาวแล้วก็รู้สึกหมดแรงใจ ไม่ใช่ว่านางไม่ชอบเขาแต่นางไม่อยากชอบเขาต่างหาก แถมยังทำตัวราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกต่างหาก ช่างเป็นเด็กสาวที่เก็บอารมณ์ได้เก่งยิ่งนัก

    "เฮ้อ... ข้าควรจะทำอย่างไรดีหนอ" ชงซานรำพันอย่างเศร้าใจ เรื่องที่เขาถูกนางปฏิเสธทุกคนในจวนต่างก็รู้กันไปทั่ว ตอนนี้ไม่ว่าสิ่งใดเข้าก็ไม่คิดจะปกปิดแม้แต่น้อย

    "ท่านเจ้าเมืองขอรับ วันนี้ไปดูพิธีรับทหารใหม่กันนาง ท่านก็ลองพูดกับนางดูอีกซักครั้งก็ได้นิขอรับ" เฉินจิงแนะนำฝ่ายตรงข้าม

    "นั้นสิเจ้าคะ หรือไม่ก็ให้เพื่อนเก่าแก่ของนางช่วยพูดให้ก็ได้หนิเจ้าคะ" ไป๋อิงเสริม

    "พวกเจ้าสองคนนับจากนี้ห้ามมาปรากฏตัวพร้อมกันต่อหน้าข้าอีก ข้าเห็นแล้วหมั่นไส้" ชงซานตอบกลับอย่างแกนๆ เห็นคนมีคู่แล้วรู้สึกหงุดหงิดยิ่งนัก

    "ท่านเจ้าเมืองขอรับ คำสั่งนี้ของท่านทำได้ยากมากนะขอรับ" เฉินจิงกล่าว

    "ทำไม ไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วมันจะตายหรือไง" ชงซานเริ่มเปลี่ยนเป็นหาเรื่อง ดีเหมือนกันเขาจะได้หาที่ระบายอารมณ์

    "ท่านเจ้าเมือง ข้าน้อยคอยอยู่รับใช้รอบตัวท่าน ส่วนไป๋อิงก็คอยอยู่รับใช้ท่านเช่นกัน แล้วจะให้ไม่เจอกันเลยมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะขอรับ" เฉินจิงรู้สึกว่าท่านเจ้าเมืองช่างพาลหาเรื่องเสียจริง แต่เขาก็ไม่ใส่อารมณ์เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้คิดจริงจังอะไร แค่กำลังรู้สึกอารมณ์เสียเพราะหญิงสาวไม่รับรักก็เท่านั้น เขาจะยอมเป็นที่รองรับอารมณ์ให้สักพักก็แล้วกัน

    "จงซาน ข้าพร้อมแล้วไปกันเถอะ" เสียงร่าเริงเป็นเอกลักษณ์ของซูหลิงเรียกสายตาจากคนทั้งสาม

    "อืม" ชงซานรับคำอย่างแกนๆ





    ใช้เวลาไม่นานกองทหารใหม่จำนวนไม่มากก็เดินทางไปถึงจวนแม่ทัพ แม้จะเรียกว่ากองทหารแต่สภาพกลับเหมือนการเดินขบวนของชาวบ้านเสียมากกว่า กองทหารทั้งกองยามเดินเท้าแล้วดูไร้ซึ่งความน่าเกรงขามโดยสิ้นเชิง ชงซานเห็นท่าทางของกลุ่มคนแล้วก็ถอนหายใจอย่างเสียมิได้ ได้แต่หวังว่าหย่งคังจะช่วยปั้นให้คนเข้ารูปเข้ารอยได้มากกว่าที่เป็นอยู่

    เมื่อย่างเท้าเข้ามาถึงในตัวจวนแม่ทัพแล้วชงซานก็นึกแปลกใจ สภาพโดยรอบจวนดูดีกว่าที่เขาเคยมาเห็นครั้งล่าสุดไปมากโข สองคนนั้นแม้ว่าจะดูเข้ากันไม่ค่อยได้แต่กลับอยู่ด้วยกันได้ ช่างน่าเหลือเชื่อเสียจริง เมื่อเดินไปสักพักก็เจอเข้ากับเจ้าของจวน

    "พี่จางหลิว!" ซูหลิงเรียกชื่อหญิงสาวตรงหน้าอย่างสนิทสนม

    "ซูหลิง เป็นอย่างไรบ้าง" ชางหลิวทักทายอีกฝ่ายกลับ ทั้งสองคนต่างก็พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดถึงกันไปมา

    "ท่านเจ้าเมือง ปีนี้ก็ยังมาดูเช่นเคยเลยนะ" แม่ทัพหนุ่มหย่งคังที่อยู่ด้านข้างทักทางชงซานกลับ

    "ข้าก็มาของข้าอยู่ทุกปี" ชงซานตอบอย่างเอื่อยเฉื่อยสร้างความแปลกใจให้ฝ่ายตรงข้าม

    "ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่สาวอุ่นเตียงของท่านรึ" หย่งคังแอบกระซิบถามอีกฝ่าย นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาเห็นทั้งคู่มาด้วยกัน เพียงแค่มองดูก็เหมือนจะเห็นสานสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งคู่

    "ไม่ใช่เลย นางคือตัวปัญหาแท้ๆ ทำเอาข้ายุ่งจนหัวหมุนไปหมด" ชงซานส่ายหน้าอย่างแรง ทั้งเรื่องข่าวลืออื้อฉาวสารพัดเรื่อง ทั้งเรื่องที่นางชอบเขาแต่กลับอยากที่จะไม่ชอบเขาแทน "ช่างเถอะ หลายวันที่ผ่านมาข้ารู้สึกเบื่อๆ ยังไงวันนี้ก็เอาให้เต็มที่ไปเลยล่ะ" เขาตบบ่าแม่ทัพอย่างสนิทสนม รอยยิ้มแฝงไปด้วยความลำบากใจอยู่หลายส่วน

    "ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้าเขาจริงๆ" ชางหลิวหัวเราะเสียงดังเมื่อซูหลิงกระซิบกระซาบข้างหู เรื่องที่ซูหลิงเล่าให้อีกฝ่ายฟังนั้นก็หนีไม่พ้นเรื่องตลกที่นางได้เจอมา ล้วนแต่เกี่ยวข้อกับเจ้าเมืองชงซานทั้งนั้น ชงซานเหลือบตามองท้องฟ้าด้วยความละเหี่ยใจ นางต้องกำลังเล่าเรื่องที่เขาลอดช่องสุนัขลอดที่อยู่ที่ตลาดค้าทาสเป็นแน่





    "ตอนบ่ายเห็นทีข้าจะไม่ได้อยู่ดูต่อแล้ว คงต้องกลับไปทำงานต่อ" ชงซานกล่าวขึ้นบนโต๊ะอาหาร บอกแก่หย่งคังและชางหลิวที่อยู่ร่วมโต๊ะด้วย

    "ปีนี้อยู่ไม่ถึงจบหรือ" หย่งคังถามอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ

    "อืม พอดีข้ามีเรื่องที่ต้องทำน่ะ" เขาตอบพลางชำเลืองมองไปทางซูหลิงที่อยู่ข้างๆ นางพยายามเอาตะเกียบไล่เสียบลูกชิ้นไก่ไปรอบๆจานกับข้าว สุดท้ายชงซานก็ทนไม่ไหวต้องคีบไปใส่ในชามข้าวของนางด้วยตัวเอง

    "ท่านเจ้าเมือง ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านเล็กน้อย" ชางหลิวส่งเสียงหวาน

    "อะไรหรือ" ชงซานถามอีกฝ่ายกลับด้วยสีหน้าหวาดระแวง

    "ไว้หลังทานเสร็จค่อยไปคุยที่ห้องทำงานของข้าก็แล้วกัน" ชางหลิวกล่าวยิ้มๆก่อนกินอาหารต่อ

    ชงซานรับฟังแล้วก็กินอาหารต่อโดยไม่ลืมที่จะคีบอาหารใส่ชามข้าวของซูหลิงเป็นระยะ การกระทำของเขาเรียกความประหลาดใจของชางหลิวที่เฝ้ามองดูอยู่เงียบๆ แม้แต่หย่งคังยังรู้สึกแปลกใจไม่น้อย

******************************

ใจตรงกันแต่กลับไม่ยอมรับ ซูหลิงของเราทำไมถึงทำกับชงซานแบบนี้ได้ ไม่เห็นใจความลำบากที่ชายหนุ่มเจอมาบ้างเลย

******************************

เข้ามาพูดคุยและติดตามอัพเดตก่อนใครได้ที่ https://www.facebook.com/loveinten หรือค้นหาว่า รักในเดือนสิบ

ขอบคุณค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

250 ความคิดเห็น

  1. #235 kanjanawan2541 (@kanjanawan2541) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 15:49
    ทำไมถึงทำกับฉันได้
    #235
    0
  2. #187 9namfon (@9namfon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 17:02
    ยัยซู ชิ
    #187
    0
  3. #51 Ampchom Chomphoonut (@ampchom) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 12:50
    น่าๆค่อยตะล่อมไปนะท่านเจ้าเมือง
    #51
    0
  4. #50 tanunya tb (@fah9551) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 12:35
    หูยยยย วันนี้สงกรานต์ไรท์ไม่เล่นน้ำหรอคะ
    #50
    1