ยอดขวัญอสุรา l Sesshomaru x Rin l

ตอนที่ 4 : เหตุเกิดตอนอาบน้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    30 เม.ย. 62

          การอาบน้ำในที่เปิดโล่งอย่างนี้ยังคงเป็นที่ไม่คุ้นชินของคนที่มาจากต่างยุคอย่างเธอ น้ำในแม่น้ำสายยาวที่ไหลมาจากต้นน้ำสักแห่งในป่าแห่งนี้ ไหลอ้อยอิ่งผ่านผิวกายขาวนวลของสาวแรกรุ่น สัมผัสเย็นๆของน้ำทำให้ร่างบางสั่นเล็กน้อย วันนี้เป็นวันแรกที่เธอต้องอาบน้ำเพียงลำพังเนื่องจากคาโงเมะต้องออกไปทำธุระบางอย่างกับอินุยาฉะ แต่สองวันที่ผ่านมานั้นคาโงเมะต้องมาอาบน้ำพร้อมเธอเสมอ เพราะแม่สาวจากอนาคตอย่างเธอนั้นอายเกินกว่าที่จะอาบน้ำคนเดียว

--

"นี่รินจัง ใส่ผ้าอาบน้ำอย่างนั้นมันจะไปสะอาดได้อย่างไงล่ะ มานี่มา" คาโงเมะที่ตอนนี้ร่างเปลือยเปล่าเดินทวนกระแสน้ำตรงมาที่ริน ทำให้เจ้าตัวดีต้องถอยหลังหนีด้วยความกลัวโป๊

"ไม่เอาค่ะ ใสนี่แหละ"มือเล็กปัดป้องพัลวัน แต่ก็ไม่สามารถหนีรอดจากการพยายามเปลื้องผ้าของคาโงเมะไปได้

"ว้าย" รินรีบซ่อนร่างกายอันเปลือยเปล่าใต้น้ำทันทีที่ผ้าที่เคยปกปิดตัวเธอไปอยู่ในมือของคาโงเมะ

"ได้แล้ว" คาโงเมะยิ้มกระหยิ่ม ตรงข้ามกับคนตรงหน้าที่หน้าท่าทางเหมือนจะตายให้ได้

"เกิดมารินยังไม่เคยแก้ผ้าต่อหน้าใครเลยน้า"เจ้าตัวดีพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คาโงเมะนึกหมั่นเขี้ยว

"นี่ไงจ๊ะครั้งแรก มาม๊ะ ให้พี่สาวขัดตัวให้ดีกว่า"

"ไม่ต้องเลยค่ะ"

     ทั้งสองคนวิ่งไล่จับกันในน้ำใสอย่างกับเด็กน้อยเล่นกันไม่มีผิด

--

"เห้อ วันนี้ขอใส่ผ้าแล้วกันนะ"รินถอนหายใจกับตัวเอง สองมือขัดถูร่างกายไปมาด้วยความเคยชิน

 

"แอบดูผู้หญิงอาบน้ำอย่างนี้ไม่ดีเลยนะท่านเส็ตโชมารู" ปีศาจตัวน้อยแซวถ้าเป็นนายตนเองที่แอบยืนพิงต้นไม้ใหญ่ข้างแม่น้ำ

"ใครว่าข้าแอบดู ข้าไม่ได้หันไปมองเลยสักนิด" เป็นตามที่เขาพูด แต่แค่เพียงคิดถึงร่างกายได้รูปของหญิงสาวข้างหลัง ก็ทำให้หัวใจที่เหมือนไม่ได้เต้นมานานแล้วเกิดความระส่ำ ความรู้สึกบางอย่างเหมือนจะเริ่มชัดเจนมากกว่าตอนที่รินยังเป็นเด็ก ถ้าหากเขาเข้าใจไม่ผิด เธอคนนี้ก็คือรินของเขานั่นเอง

"หืมม แต่หันมาดูก็คุ้มนะครับ หุ่นดีเชียว สวยอย่างกับนางไม้" เสียงจาเก็นกระเส่าอย่างปีศาจหื่นกาม ขณะแอบมองดูหลังพุ่มไม้ข้างๆจอมอสูร

"โอ้ย"หินก้อนพอดีมือกระทบเข้าศีรษะของจาเก็นอย่างจัง เสียงของเจ้าปีศาจตัวน้อยทำให้รินกระวนกระวายเล็กน้อย

"เจ้าจะไปไหนก็ไปที่ไม่ใช่ตรงนี้"เส็ตโชมารูพูดไล่เสียงเรียบ

"เอาอีกแล้ว คนขี้หวง เชอะ" จาเก็นบ่นอุบตามนิสัยเจ้าตัว

          เสียงวักน้ำที่ดังค่อยๆเบื้องหลังร่างสูงบ่งบอกถึงความสบายใจของผู้ลงอาบ เสียงฮัมเพลงดังขึ้นเบาๆแต่อยู่ในระดับที่เขาพอได้ยิน เป็นเรื่องปกติของเจ้าตัวดีของเขา ถึงแม้เสียงใสของเด็กน้อยจะกลายเป็นเสียงหวานของสาวแรกรุ่น แต่มันก็ยังคงทำให้คนฟังมีความสุขเสมอ

"ว้าย" เสียงจากหญิงสาวทำให้เส็ตโชมารูรีบผลักตัวออกจากต้นไม้นั้นทันทีและรีบตรงไปยังต้นเสียง

          ภาพเบื้องหน้าคือปีศาจตนหนึ่งรูปร่างคล้ายกบแต่มีขนาดใหญ่กว่ากำลังพยายามดึงผ้าของรินออกจากตัวเธอ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ ดึงผ้าผืนเดียวที่ห่มหุ้มกายเธอไว้สุดกำลัง แต่ด้วยความที่เป็นปีศาจจึงมีภาระกำลังมาก มากยิ่งกว่าผู้หญิงอย่างริน ทำให้ผ้าผืนนั้นถูกดึงหลุดไป รินหลับตาสนิท ซึ่งนั่นเป็นวินาทีเดียวกับความรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นที่เข้ามาแนบตัว เส็ตโชมารูกอดร่างบางตรงหน้าแน่น พร้อมกับตวัดดาบในมืออีกข้างไปยังปีศาจที่กำลังหันมาดูผลงานตนเอง ทันทีที่ดาบของเส็ตโชมารูผ่ากลางร่างเจ้ากบยักษ์ เลือดสีแดงเกือบเป็นสีดำของมันก็ไหลปนกับน้ำในแม่น้ำแล้วจึงถูกกระแสน้ำพัดไปอีกทางหนึ่ง

หลังจากเหตุการณ์ที่จบลงอย่างรวดเร็ว เส็ตโชมารูก้มมองร่างบางเบื้องล่างที่เขาคิดว่าคงกลัวจนตัวสั่น แต่ผิดคาด ดวงตาคู่หวานของหญิงสาวกำลังมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด มันคือสายตาของความอาดูรและสับสน ราวกับว่าเธอกำลังนึกถึงบางสิ่งที่แสนเจ็บปวด เส็ตโชมารูเองก็มองหญิงในอ้อมกอดตนด้วยความรู้สึกเดียวกัน เพียงแต่เขาเก็บมันไว้ไม่แสดงออกมา

'เจ้าเป็นผู้ใดกัน ใช่รินที่ข้ารู้จักหรือไม่ ดวงตาและรอยยิ้มที่สดใสของเจ้านั้นเป็นอันเดียวกันกับที่ข้าคุ้นชิน หากแต่ใยเจ้ามิมีข้าอยู่ในความทรงจำ' จอมอสูรคิดยามพิศมองหญิงสาวเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่สับสนและปวดหน่วง

ทันทีที่สติเจ้ากรรมกลับมา รินก็จึงรู้ตัวว่าร่างกายของตนเองเปลือยเปล่า อีกทั้งน้ำในแม่น้ำก็ลึกแค่เพียงเอวของตน เธอจึงรีบซ่อนร่างกายของตัวเองในน้ำทันที น้ำเย็นที่ไหลผ่านผิวกายไม่สามารถดับความร้อนผ่าวที่เกิดขึ้นได้ โดยเฉพาะใบหน้าขาวนวลที่บัดนี้แดงระเรื่อด้วยความขวยเขิน หวังว่ากระแสน้ำจะช่วยพัดพาตัวเธอให้หายไปจากตรงนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด

"ผ้า.....ผ้าไปไหนแล้ว" รินมองซ้ายขวาเพื่อหาผ้าเจ้าปัญหา แล้วหาโอกาสเปลี่ยนเรื่องด้วย

"ลอยไปไกลแล้วล่ะ"เส็ตโชมารูตอบ สายตาจ้องมองไปทางอื่น

"โถ่" หญิงสาวปิดหน้าตัวเองด้วยมือทั้งสองข้าง ยอมรับความซวยของตนเอง เพียงครู่เธอก็สัมผัสได้ถึงผ้าผืนใหญ่ที่ถูกวางไว้บนศีรษะตน

"เจ้าสวมนี่เสียก่อน แล้วขึ้นไปเปลี่ยนผ้าด้านบนซะ อยู่ในน้ำนานเดี๋ยวจะป่วยเอา" สายตาของร่างสูงยังคงไม่แสดงความรู้สึกใดอย่างที่มันเคยเป็น รินจ้องเขาเขม้ง เหมือนมีสิ่งใดอยากจะพูด

"ข้าไม่แอบดูเจ้าหรอก สบายใจได้" เส็ตโชมารูตอบเหมือนรู้คำถามในหัวของคนเบื้องหน้า สร้างรอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าให้กับริน ที่ทำเอาคนตัวสูงลอบมอง

เรื่องที่เกิดขึ้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของริน เธอไม่รู้ว่าเขาจะเห็นร่างเปลือยเปล่าของเธอรึเปล่า  แต่สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือความรู้สึกและความทรงจำประหลาดวิ่งเข้ามาในหัวของเจ้าตัวทันทีที่ร่างของเธอสัมผัสกับจอมอสูร ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นมาเหมือนฟิล์มหนังที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกหน่วงในใจอย่างหนีไม่ได้  มือเรียวค่อยๆถอดเสื้อคุมที่เส็ตโชมารูให้มาอย่างช้า เสื้อตัวใหญ่พอโดนน้ำน้ำหนักจึงมากขึ้น แต่เธอก็รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้ว่าภายนอกเขาจะดูเย็นชา แต่จริงๆแล้วคงใจดีไม่เบา รินคิดพลางสวมชุดมิโกะที่ยายเฒ่าคาเอเดะให้มา

เส็ตโชมารูจ้องร่างบางที่เดินตรงมาทางเขาอย่างไม่ละสายตา คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"เจ้ายังไม่ได้ชุดที่ข้าให้งั้นรึ" เสียงทุ้มถาม

"ได้แล้วค่ะ" รินจ้องชายเบื้องหน้าตาใส

"แล้วทำไมถึงไม่ใส่"

"ก็แหม่ ไม่มีใครแถวนั้นเค้าใส่กันนี่คะ อีกอย่างมันดูแพงเกินไปที่จะใส่ด้วย" หญิงสาวตอบเสียงแห้ง ไม่กล้าสบตา

"หึ" เส็ตโชมารูหันหลังแล้วเริ่มก้าวเท้า

"อ่าว คุณ เอ้ย ท่านเส็ตโชมารูขา" ความกลัวก่อนหน้านี้หายไปได้อย่างไรรินเองก็ยังไม่มั่นใจ แต่เธอรู้สึกสบายใจขึ้นตอนอยู่กับเขา เธอรีบสาวเท้ายามจอมอสูรไป ชื่อที่รินใช้เรียกร่างสูงนั้นทำให้เขาดีใจไม่น้อย

"เสื้อนี่ให้รินซักให้ก่อนไหมคะ" รินก้มมองเสื้อในมือ

"แล้วแต่เจ้าเถอะ"

"งั้นรินจะซักให้หอมๆเลย แทนคำขอบคุณ" รินพูดเสียงใส

ทั้งสองเดินเคียงกันไปตลอดทางกลับหมู่ เจ้าหนูจำไมก็ถามนู่นถามนี่ตามความเคยชิน เส็ตโชมารูเองก็เต็มใจที่จะตอบ ในตอนนี้เหมือนกำแพงบางอย่างของทั้งสองคนได้ถูกทลายลงมาหน่อยๆแล้ว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

5 ความคิดเห็น