ยอดขวัญอสุรา l Sesshomaru x Rin l

ตอนที่ 1 : การจากไปและการกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    28 เม.ย. 62

                    บ่ายของวันหนึ่ง ท้องฟ้าสีหม่นแผ่ขยายครอบคลุมแผ่นดินเบื้องล่าง สิ่งมีชีวิตบนพื้นต่างดูซบเซาอย่างประหลาด แม้แต่ต้นไม้นานาพันธ์ุก็ดูเหี่ยวเฉาไม่สดชื่นอย่างแต่ก่อน สร้างความประหลาดใจให้แก่ชายร่างสูงผู้ที่เหาะเหินบนท้องฟ้าเป็นอาจิณ ใจของเขากระวนกระวายอย่างสาเหตุไม่ได้ ใบหน้าสดใสของเด็กสาวที่เขาหวงแหนผุดขึ้นมาเป็นระยะๆ เขาไม่สามารถโกหกตนเองได้ว่า เขาคิดถึงเธอเพียงใด นี่ก็เป็นเวลา2ปีแล้ว ตั้งแต่ครั้งที่ตัวเขาตัดสินใจพารินไปฝากให้คาเอเดะเลี้ยงดูอย่างเด็กมนุษย์ทั่วไป มันช่างลำบากนักที่ต้องห่างจากเธอที่เขานั้นอยากอยู่ด้วยตลอดเวลา แต่มันก็จำเป็น สิ่งที่เขาจะทำได้ในตอนนี้คือรอเวลาให้รินเติบโตอย่างเต็มที่ เมื่อถึงตอนนั้น หากเธอตั้งใจจะใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ธรรมดาทั่วไป เขาก็คงไม่ขัด 
          "ท่านเส็ตโชมารูขอรับ กำไรนั่นท่านจะเอาไปให้หนูรินตอนไหนหรือขอรับ" เสียงเล็กแหลมของจาเก็น ปีศาจตัวเล็กที่คอยติดตามรับใช้เส็ตโชมารูตลอดเวลา เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย
          "ไม่รู้สิ ช่วงนี้ข้าไปหารินบ่อยเกินไป จนเจ้าตัวเริ่มงอแงอย่างครั้งแรกที่ข้าพาไปฝากไว้ ข้าเกรงว่านางจะไม่ได้ใช้ชีวิตแบบมนุษย์อย่างเต็มที่ คงต้องรอไปอีกซักพักแล้วข้าค่อยนำกำไลนี่ไปให้" เสียงทุ้มลึกตอบโดยไม่ละสายตาจากกำไลในมือ
          "แหม่ กลัวหนูรินร้องไห้แล้วท่านจะอดใจอ่อนไม่ได้น่ะสิ" จาเก็นพูดแซวเสียงเบา ถึงแม้ว่าจาเก็นตะไม่ได้ติดตามเส็ตโชมารูนานถึงสามพันปีอย่างที่เจ้าตัวได้พูดโอ้อวดผู้อื่น แต่ก็นานพอที่จะทำให้เขาเข้าใจความคิดของผู้เป็นนายได้
          "หุบปากไปซะ"
                    อันที่จริงก็เป็นอย่างที่จาเก็นพูด ถึงแม้ว่าความตั้งใจแรกนั้น จะเป็นเพียงการคอยปกป้องเด็กหญิงจากภัยต่างๆ แต่เมื่อใดก็ตามที่เขาเห็นสิ่งของของเด็กมนุษย์ผู้หญิง ก็รังแต่จะคิดถึงรินเสมอ จึงเป็นเหตุทำให้มีของติดไม้ติดมือไปให้เจ้าตัวดีอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งรินก็จะงอแงขอตามเขากลับไปด้วยเสมอ จนตัวของเขาก็แทบจะทนไม่ไหว
             วึ้บบ--
                    แสงสีเขียวอ่อนส่องสว่างออกมาจากฝักของ "ดาบเขี้ยวฟ้าฟื้น" ที่เส็ตโชมารูพกไว้ข้างกายตลอดเวลาเพียงครู่หนึ่งก่อนจะดับไป เป็นเรื่องที่น่าแปลก เพราะดาบนี้จะเรืองแสงเมื่อเขาตั้งใจที่จะชุบชีวิตใครเท่านั้น และนั่นยิ่งทำให้จอมอสูรยิ่งกังวลยิ่งกว่าเดิมกับสิ่งที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร
                    มือเล็กลูบไล้ผ้าฝ้ายผืนใหญ่ไปมาด้วยความคิดถึงผู้ให้ เป็นเวลาหลายวันแล้วที่รินไม่เห็นท่านจอมอสูรที่ตนเคารพรัก นั่นทำให้เธอเกรงว่าเขาจะหายไปและไม่มาหาเธออีก ความคิดของเด็กน้อยนั้นไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของตนเองได้ รู้เพียงแต่ว่า หลังจากที่เสียพ่อไป ท่านเส็ตโชมารูก็เป็นทุกอย่างของเธอ และเธอเองก็รู้สึกปลอดภัยเสมอเมื่ออยู่กับเขา ไม่ใช่ว่าการใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ธรรมดานั้นน่าเบื่อ เธอมีเพื่อนๆในหมู่บ้านมากมายที่คอยเล่นกับเธอในตอนกลางวัน แต่เมื่อตกกลางคืนเมื่อใด เจ้าตัวน้อยก็ร้องไห้โฮจนน่าสงสาร โดยเฉพาะคืนนี้ ที่ท้องฟ้ามืดมิด ไม่มีดวงดาวดวงใดที่ส่องสว่างผ่านเมฆลงมาได้ อากาศเย็นยะเยือกทำให้รินกอดผ้าฝ้ายผืนใหญ่จนแน่น ด้วยใจที่เศร้าสร้อย
               ตึก ตึก ตึก
                    สียงฝีเท้าของใครบางคนดังอยู่ใกล้ๆกับตัวริน ทำให้เด็กหญิงหวาดระแวง แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความกล้าของตัวเธอลดลงแม้แต่น้อย
          "ท่านคาเอเดะหรอคะ?"
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
          "ท่านคาเอเด---" เสียงใสพูดไม่ทันจบประโยค กำแพงที่ทำจากกระดาษก็แตกออกจากกัน ข้าวของที่ติดกับผนังก็กระจายออกทั่วทุกทิศทุกทาง ภาพสุดท้ายที่รินเห็นนั้นคือ ภาพของชายร่างสูง คลุมหน้าและตัวด้วยผ้าสีดำสนิท กำลังยกดาบขึ้นเหนือหัว ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะหายไปพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเธอ

          "ท่านเส็ตโชมารูครับ ท่านเส็ตโชมารู"เสียงตื่นตระหนกของจาเก็น ปลุกชายร่างสูงให้ตื่นจากการหลับไหล
          "มีอะไร เป็นอะไรของเจ้า" เส็ตโชมารูตอบด้วยน้ำเสียงหวุดหงิด
          "เอ่อ คือ...."
          "มีอะไรก็ว่ามา อ้ำอึ้งอยู่อย่างนี้ข้าจักรู้ไหม"
          "หนูริน หนูรินหายตัวไปขอรับท่าน"
          " ว่าไงนะ" เสียงทุ้มตวาดลั่น
          "แต่ว่า......" ไม่ทันที่จาเก็นจะพูดต่อ ร่างสูงก็เหาะขึ้นฟ้าไปเสียแล้ว
          "อ่าวท่านเส็ตโชมารู แล้วข้าล่ะท่าน" จาเก็นรีบวิ่งกุรีกุจอตามนายของตนไป

                    เพียงชั่วอึดใจเดียว จอมอสูรก็มาถึงบ้านของอาเอเดะ หญิงชรารีบวิ่งออกมาหมายจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เส็ตโชมารูยามนี้ไม่ต้องการฟังดรื่องใดๆทั้งสิ้น รีบตรงไปยังห้องของรินทันที
          "นี่มันบ้าอะไรกัน" ภาพเบื้องหน้าเขานั้นคือเศษกำแพงที่กระจัดกระจาย และรอยเลือดที่นองเต็มพื้น มีส่วนหนึ่งที่ติดบนผ้าฝ้ายที่เขานำมาให้เด็กหญิง เขาค่อยๆเดินไปที่กองเลือดนั้น ก่อนที่จะใช้นิ้วแตะเลือดบนพื้น จนมั่นใจแล้วว่าเป็นเลือดของเด็กหญิงที่เขาหวงแหน มือทั้งสองกำแน่น ดวงตาคมเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ 
          "ใครกันที่มันกล้าทำอย่างนี้" เสียงพูดเบาๆของเขานั่นสั่นเครือด้วยความโกรธเหลือประมาณ
          "เอ่อ ท่านเส็ตโชมารูเจ้าขา" เสียงเรียกของหญิงชรา ทำให้เขาหันควับ ก่อนที่เขาจะพูดอะไร ดวงตาแดงกร่ำนั้นก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวที่หลบอยู่หลังหญิงชรา
          "มันเป็นใคร" ก่อนที่คาเอเดะจะเอ่ยปากตอบ ร่างสูงใหญ่ของเส็ตโชมารูก็เคลื่อนผ่านเธอไปพร้อมกับกระชาก
ร่างบางของหญิงสาวที่หลบอยู่ข้างยายเฒ่าอย่างแรง จนร่างของเธอปลิวตามแรงดึงของเข
          "โอ้ย" คนถูกดึงแขนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด 
          "เจ้าเป็นใคร แล้วเจ้าทำอะไรกับริน" เสียงทรงอำนาจตวาดดังใส่คนเบื้องหน้า ที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตา
          "ฉันไม่ได้ทำอะไร ฉันควรจะตาย แต่อยู่ดีๆก็มาตื่นอยู่ตรงนี้แล้ว" เสียงพูดสั่นเครือด้วยความกลัว พลางใช้มือข้างที่เป็นอิสระชี้ไปที่ผ้าฝ้ายผืนใหญ่
          "โกหก" เสียงทุ้มตวาดซ้ำอย่างไม่ลดละ
          "ฉันพูดจริงๆ" ร่างบางตอบพลางเงยหน้าขึ้นมาสบตาอย่างกล้าๆกลัวๆ
                    ไม่ผิดแน่ หญิงสาวเบื้องหน้าของเส็ตโชมารูนั้น ไม่ใช่ใครอื่นเลย นอกเสียจากคนที่เพิ่งหายตัวไป ถึงแม้ว่าจะดูโตกว่ารินที่เขาคุ้นเคย แต่เขาก็จำแววตานั่นได้ แววตาที่สดใส แม้ในยามที่ตื่นกลัว
          "ริน?" เสียงทุ้มเปล่งออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา มือแกร่งค่อยคลายออกอย่างช้าๆ ดวงตาที่เคยแดง บัดนี้กลับมาเป็นปกติแล้ว
          "ใช่ค่ะ แต่ดูท่าจะคนละคนกับที่พวกคุณรู้จักแล้วล่ะค่ะ" ร่างบางหันไปทางอื่น ไม่กล้าสบตากับคนเบื้องหน้าเป็นครั้งที่สอง 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #1 นายา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 03:50

    ่่่รอๆหาอ่านคู้นี้อยุ

    #1
    1
    • #1-1 rubyrose2544 (@rubyrose2544) (จากตอนที่ 1)
      1 พฤษภาคม 2562 / 22:43
      ขอบคุณค่ะ นึกว่าจะไม่มีคนอ่านคู่นี้แล้วนะเนี้ย55555
      #1-1