yoonmin love me love you

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,252 Views

  • 33 Comments

  • 90 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    250

    Overall
    1,252

ตอนที่ 14 : chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

Chapter 14









เขาไม่ได้เจอกับหน้าขาวๆนั่นหลายอาทิตย์แล้วถึงจะห้อง ตรงข้ามกันก็ดันไม่เจอกันซะได้. จะว่าไปเหมือนที่ผ่านมาเป็นความฝันยังไงยังงั้น เผลอๆก็จะสงกรานต์แล้วก็ปิดเทอมแล้ว วันนี้ก็เบื่อๆว่าจะออกไปหาเดินเล่นสักหน่อยดีกว่า ไหนๆก็ไม่มีอะไรทำแล้ว คิดได้อย่างนั้นผมก็ลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อกันหนาวตัวใหญ่พร้อมใส่ฮูดไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าตังค์(ที่ดูจะไม่มีตังค์)และมือถือติดมือมาด้วย ผมเดินออกจากห้องได้ยินเสียงแจ้งเตือนมือถือของตัวเองจึงยกขึ้นมาดูปรากฏว่าเป็นไอ้คนที่ ผมกำลังนินทาอยู่แหม่บๆส่งมานั่นแหละครับ






                                         MYG


MYG : มาหาที่ห้องหน่อย 11.08 น.









ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยนิดหน่อย ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปยังห้องฝั่งตรงข้ามเข้ามาในห้องก็เห็นพี่นัมจุนกำลังหาอะไรสักอย่าง



" เอ่อ....พี่ครับ"



" อ้าวจีมินคือไอ้กิมันไม่สบายน่ะพี่เลยบอกให้มันบอกจีมินอีกที พี่ไม่เคยดูแลคนป่วยหว่ะ นี่พี่ก็หายาอยู่เห็นว่าจีมินเรียนแพทย์เลยน่าจะดูแลมันได้"



"อ่า...ครับ" เรื่องพวกนี้ผมทำได้อยู่แล้วเพราะถือว่าเป็นพื้นฐานเบสิคๆ



" คือที่เรียกมาไม่ได้เพราะมันไม่สบายอย่างเดียวหรอกนะ แต่พี่กลัวมันจะอกแตกตายซะมากกว่า"



"ครับ?"



"เอาเป็นว่าพี่ฝากด้วยละกัน" พี่นัมจุนตบบ่าผมเบาๆก่อนจะเดินออกไปท่ามกลางสายตามึนงงของผมผมเดินไปเปิดประตูห้องนอนของคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันเป็นอาทิตย์เอามือวัดไข้ที่หน้าผากคนไม่สบายไข้ประมาณ 40 ต้นๆเลยทีเดียวก็ถือว่าสูงอยู่เหมือนกัน นี่โหมงานหนักจนเป็นขนาดนี้เลยหรือไง. จะบ้างานไปแล้วมินยุนกิ!




ผมเดินเข้าไปในห้องของผมเอาเจลลดไข้ก่อนจะกลับมาห้องอีกคนเหมือนเดิม พร้อมเอาเจลแปะที่หน้าผากเรียบร้อย ผมทำการจัดยาสามัญประจำบ้านที่พอมีอยู่เอาไว้ แล้วเช็ดตัวให้อีกฝ่ายพร้อมกับเช็คอุณหภูมิร่างกายเป็นระยะ รู้ตัวอีกทีก็บ่าย 3 เข้าไปแล้ว เห็นว่าคนที่ยังนอนซมอยู่บนเตียง คงยังไม่ได้กินอะไรแถมยาก็ยังต้องกินหลังอาหารอีก จึงตัดสินใจว่าจะนำของสดที่ยังพอมีอยู่เอามาทำข้าวต้มรองท้องไปก่อน แต่พอมีวัตถุดิบครบแล้วผมก็ถึงสำเหนียกตัวเองได้ว่า.......










กูทำอาหารไม่เป็น-_-











เอาว่ะไหนๆก็ไหนๆแล้วผมเปิด YouTube ดูวิธีทำพร้อมทำตามอย่างขมัดเขม้น



" ซอยต้นหอมกับผักชี โรยหน้า เป็นอันเสร็จ"พึมพัมกับตัวเองเบาๆก่อนจะเริ่มซอยต้นหอมและผักชีเป็นชิ้นเล็กๆ เเละ.....






ฉึก......





"좆!"ผมสบถคำหยาบภาษาเกาหลี เมื่อมีคมโดนๆมือผมจะได้น้ำสีแดงสดเริ่มไหล ก่อนผมจะตั้งสติได้ล้างมือแล้วหาพลาสเตอร์ลายการ์ตูนมาติดลวกๆ และสุดท้ายผมก็นำอาหารจานแรกในชีวิตมาเสิร์ฟคนป่วยที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างภาคภูมิใจ



"พี่.....พี่ยุนกิ" ผมเขย่าไหลอีกคนเบาๆก่อนที่อีกฝ่ายจะตื่นแบบไม่เต็มตานัก ผมพยุงให้คนตัวเขานั่งพิงผนักเตียงดีๆ



"กินข้าวจะได้กินยา"พี่มันทำหน้าเหมือนเด็กไม่พอใจ



"ไม่หิว"



"พี่....อย่าดื้อ ไม่หายผมไม่รู้ด้วยนะ"อีกคนทำท่าจะนอนต่อ



"เนี้ยเดี๋ยวผมป้อนให้เลย"ผมยกถ้วยข้าวต้มขึ้นมาเพื่อยืนยัน.



"เร็วดิ"ผมยิ้มอย่างพอใจ ตักข้าวต้มขึ้นมาพอดีคำแล้วเป่าจนอุณหภูมิลดลงก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย คนตัวขาวอ้าปากงับช้อนอย่างว่าง่าย





ทำตามเบบนี้ ก็ดูเชื่องๆน่ารักดีออก







"ยิ้มอะไร"มันถาม



"ป่าวซักหน่อย"



"ข้าวต้มซื้อจากไหน"ผมชะงัก



"ก็แถวๆนี้แหละพึ่งเคยซื้อเหมือนกัน แล้วรสชาติเป็นไง"ผมถามอย่างลุ้นๆ



"ก็ดี"




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #15 pram9247dee (@pram9247dee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 15:57
    รีบๆแต่งนะจ้ะ😊
    #15
    0
  2. #13 25361994 (@25361994) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 19:20

    รีบมาอีกน้าาาาาา รอๆๆๆๆๆๆๆ
    #13
    0