[END] คืนรัก [Yaoi / Boy's love]

ตอนที่ 41 : คืนรัก : 34 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,107 ครั้ง
    6 ก.ย. 61

 

คืนรัก

-------------------------------------------------------------------------------------------

34




ปราชญ์หยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู มองหน้ากับหลานชายแล้วไม่รู้จะเข้าไปดีหรือไม่เข้าไปดี เป็นนิดที่ส่งสัญญาณให้เขาพาตำรวจเข้าไปด้านใน นี่เป็นข้อตกลงตั้งแต่แรก ไม่ว่าจะทำไปด้วยเหตุผลใด แต่ทำผิดก็คือทำผิด ทุกอย่างจะต้องเป็นไปตามกระบวนการทางกฎหมาย ตฤณยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้พูดอะไร หรือมองใคร แม้กระทั่งตอนที่ถูกจับใส่กุญแจมือก็ยังนิ่งเฉย

ตรัณมองกุญแจมือสีเงินบนข้อมือน้องชายแล้วทำท่าจะพูดอะไรซักอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยออกไป เปล่าประโยชน์ที่จะพูดตอนนี้ เขาผิดเองที่ไม่ได้ใส่ใจน้องชายมากพอ

“ทีมกฎหมายของฐนิตกรุ๊ปจะอยู่ข้างนาย”

สำหรับตฤณ เขาทำได้เพียงเท่านี้

ตรัณมองแผ่นหลังของน้องชายที่ก้าวเดินออกไปด้านนอกแล้วหลับตาลง ฟังเสียงคนกลุ่มนั้นเดินออกจากห้องและเสียงปิดประตูตามหลังถึงได้ลืมตาขึ้นมา

ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้ความรู้สึกหม่นมัวในใจคล้ายว่าจะถูกปัดเป่าออกไปได้

ทั้งที่คิดว่าจะยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว แต่กลับมีใครบางคนยืนอยู่ไม่ห่าง ตรัณไม่คิดห้ามขาของตัวเอง เขาก้าวเข้าไปใกล้

“ขอกอดหน่อยครับ”

เอ่ยปากขออย่างหน้าไม่อาย

ไม่รอให้นิดตอบรับก็รั้งร่างตรงหน้าเข้ามากอดไว้แน่น ได้ยินเสียงถอนหายใจก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสแผ่วๆ ที่ลูบไล้ท่อนแขนของตนเองไปมา ตรัณซบใบหน้าลงกับกับแนวไหล่ลาด ทิ้งน้ำหนักของตัวเองส่วนหนึ่งไว้แล้วกดกอดร่างในอ้อมแขนแน่นขึ้น

พักใหญ่ถึงได้ยินเสียงนุ่มเอ่ยถามขึ้นที่ข้างใบหู

“เสียใจมั้ย?

“ครับ”

ยิ่งกว่าคำว่า เสียใจ

ตอนนี้ตรัณเองก็ยังหาคำอธิบายความรู้สึกของตัวเองไม่ได้

รู้แต่ว่าคงจะล้มลงไปแล้วถ้าไม่ได้อ้อมแขนนี้ประคองเอาไว้

แปดปีที่ผ่านมา มีเรื่องมากมายเกิดขึ้น ค่อยๆ หล่อหลอมจนเขาคิดว่าตัวเองไม่ใช่ตรัณ เหมวงศ์คนเดิมอีกแล้ว ทั้งที่คิดว่าตัวเองเข้มแข็งมาก มากพอที่ไม่ว่าเรื่องอะไรก็สามารถแบกรับได้ แต่พอเห็นคนตรงหน้า เขากลับกลายเป็นตรัณคนเดิม ไม่ได้เติบโตขึ้นเลย

ยามเจ็บปวดยังต้องการอ้อมกอดนี้อยู่เสมอ

ตรัณผละใบหน้าออกจากแนวไหล่ มองสบสายตากับนัยน์ตาสีอ่อนที่มองตรงมานิ่ง แขนข้างหนึ่งยังคงโอบรอบเอวได้รูป อีกข้างหนึ่งถูกยกขึ้น แล้วไล้ฝ่ามือลงบนกลุ่มผมนุ่ม

“โกรธมั้ยครับ?

นิดเลิกคิ้วขึ้นแล้วถามกลับ “โกรธใคร?

“ทุกคน”

ไม่ว่าจะเป็นคุณปู่นาครา นรนารถ นารา ลุงของเขา ตฤณ หรือแม้แต่ตัวของตรัณเอง

“ไม่” เขาคงเป็นคนเคยตายที่แปลกที่สุดในโลก “คิดว่าเข้าใจเหตุผลได้”

ในการกระทำของคนๆ หนึ่ง มีเหตุผลมากมายที่รองรับการกระทำเหล่านั้น ต่อให้คนทั้งโลกบอกว่าเขาควรโกรธควรเกลียดก็ตาม นิดเองก็มีเหตุผลของตัวเองที่จะไม่โกรธไม่เกลียดคนเหล่านี้เหมือนกัน แต่ใช่ว่าจะอยากกลับไปข้องเกี่ยวด้วย

เป็นเพียงคนๆ หนึ่งที่หายใจร่วมกันบนโลกก็พอแล้ว

นิดเรียนรู้มาแล้วว่าชีวิตคนเราสั้นนัก

พรุ่งนี้... เดี๋ยวก่อน... เมื่อ...ก็ได้... คำพวกนี้ไม่ใช่นิดไม่เคยพูด ไม่ใช่ไม่เคยคิด ตอนนั้นเขาอายุแค่ยี่สิบสอง คิดว่ามีเวลาอีกมาก แต่แท้จริงแล้วไม่มี ไม่มีประโยชน์เลยที่จะใช้เวลาที่ไม่รู้ว่าจะหมดลงเมื่อไหร่ไปกับคนที่ไม่ได้รักและหวังดีกับเรา

“นั่นสำหรับคนอื่นยกเว้นตาใช่มั้ยครับ?

นิดเหล่มอง “อยากให้โกรธ?

ตรัณไม่ได้ตอบแต่ถามกลับ “แล้วเกลียดมั้ยครับ?

“เกลียดใคร?

“เกลียดตามั้ยครับ?

เกลียดผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ แม้แต่จะดูแลคนรักให้ปลอดภัยยังทำไม่ได้ ช่วงเวลาที่นิดต้องการเขามากที่สุดกลับยังตัดสายโทรศัพท์ อีกห้านาที... ห้านาทีที่ไม่มีอยู่จริง ในเมื่อนิดไม่โกรธ อย่างน้อยก็อยากให้นิดเกลียดเขาก็ยังดี

ถ้าเกลียดกันอย่างน้อยก็ยังอยู่ในสายตา เวลาใครถามว่าเกลียดอะไร อย่างน้อยก็มีชั่วขณะหนึ่งที่นิดคิดถึงผู้ชายที่ชื่อ ตรัณ ขึ้นมาได้

“ไม่โกรธ ไม่เกลียด”

“แต่ก็ไม่ได้รักแล้วใช่มั้ยครับ?

“...”

นิดไม่ได้ตอบ

ตรัณเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงความราบเรียบในลูกแก้วใสตรงหน้า มือข้างหนึ่งยังคงไล้กลุ่มผมของนิดไปมา เขารู้แล้วว่านิดจะตัดสินใจอย่างไร ที่ยังอยู่ข้างกันจนถึงตรงนี้ก็มากเกินพอ ตรัณได้สิ่งที่ต้องการมาครอบครองแล้ว เขากดกอดเสียงที่ตอบรับนั่นไว้ก็พอ

เพียงแค่ยามนั้นที่เขาเอ่ยเรียก แล้วได้ยินเสียงตอบกลับมา

“ตา...เราเลิกกันเถอะ”

ถ้าตอบว่าไม่ได้จะได้หรือเปล่า?

ตรัณเงียบไปนานสุดท้ายก็ได้แต่เอ่ยตอบรับ

“ครับ”

ตรัณไม่ได้มองตอนที่นิดจับมือของเขาที่ยังไล้กลุ่มผมให้หยุดลงแล้วดึงออก แม้แต่ตอนที่นิดก้าวถอยออกมาจากอ้อมแขนก็ไม่ได้โอบรั้งเอาไว้ อย่างน้อยนิดก็ยังอยู่ เขายังแอบดูอยู่ห่างๆ ได้ ไม่เป็นไร...แค่นิดไม่เห็นเขาก็พอ





...

ชายหนุ่มที่ยืนก้มหน้านิ่งอยู่ตรงนั้นดูตัวเล็กลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ นิดมองแล้วก็อดจะใจอ่อนไม่ได้ด้วยซะทุกครั้ง สุดท้ายก็ต้องเดินกลับไปแล้วประคองแก้มสากเอาไว้ด้วยสองมืออย่างเคย นัยน์ตาสีเข้มของตรัณไหวระริก พริบตาก็วาววับไปด้วยหยดน้ำใส

“ก็เป็นซะแบบนี้

“สามสิบแล้วไม่ใช่หรือ? ทำไมยังร้องไห้อยู่อีก”

เขาว่าแล้วใช้หัวแม่มือปาดหยดน้ำใสออกให้ ไม่ทันจะหมดก็ถูกรั้งเข้าไปกอดไว้แน่น

นิดหัวเราะเบาๆ ตอนที่รู้สึกได้ว่าเสื้อยืดตรงส่วนที่ตรัณซบใบหน้าเปียกชื้นขึ้น

“ทำไมถึงกลับมาครับ?

“อยากให้ไป?

นิดแกล้งเย้า เขาไม่ได้คิดจะไปแต่ก็ยังถูกโอบรั้งเอาไว้แน่นกว่าเดิม ตรัณไม่ได้กอดจนเขารู้สึกเจ็บ แต่กอดจนเขารู้สึกว่าถ้าหากผละออกไปครั้งนี้ คนตรงหน้าคงแหลกสลายลงไปจริงๆ นิดตบแผ่นหลังหนาเป็นจังหวะขณะที่เอ่ยบอกไปด้วย

“เราเพิ่งคบกันหรือ?

ตลอดสามปีที่คบกันก่อนที่เขาจะตาย ไม่มีครั้งไหนเลยที่ผู้ชายตรงหน้าจะทำอะไรให้เขาไม่สบายใจ เป็นตรัณที่คอยดูแลเขาอย่างดีมาตลอด ดีเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำให้คนที่เขารักได้ “เหตุการณ์ตอนนั้นมีอะไรอยู่เบื้องหลังมากมาย นิดจะตัดสินตาโดยที่ไม่ฟังเหตุผลอะไรเลยได้อย่างไร?

“สามปีที่ผ่านมา กับเวลาไม่ถึงสามนาที นิดรู้ว่านิดควรจะเชื่อเวลาช่วงไหน”

ไม่ใช่แค่สามปี แต่แปดปีหลังจากที่เขาตายไป ตรัณต้องทนทุกข์มาตั้งเท่าไหร่ หากไม่รักก็คงไม่ทุกข์ นิดก็เป็นคนแบบนี้ แค่ความรักที่เขาให้ไปไม่สูญเปล่าเท่านั้นก็พอแล้ว

ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องการคำอธิบาย

นิดดึงให้เด็กตัวโตออกห่าง “ให้เวลาสามนาที อธิบายมาทั้งหมด” เขาว่าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้น เปิดตัวจับเวลาแล้วชูตรงหน้าตรัณ กดปุ่มเริ่มแล้วปล่อยให้เวลานับถอยหลัง ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอธิบายช้าชัดตามแบบฉบับของเจ้าตัว

“คืนนั้นตาอยู่สัมมนาที่โรงแรม พอดีเจอกับเพื่อนสมัยเรียนเลยไปกินข้าวกันจนค่ำ กลับมาถึงห้องเลยคิดว่าจะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยโทรหานิด”

เขาถอดเสื้อ ถอดกางเกง คว้าผ้าเช็ดตัวขึ้นพาดบ่า

“แต่พอเปิดประตูออก รวิดากลับอยู่ในนั้น อยู่ในห้องน้ำ”

หญิงสาวรีบโถมตัวเข้ามากอดเขาไว้แน่น พอเขาดันออกหล่อนก็ไม่ยอม เสื้อผ้าที่เขาถอดทิ้งไว้ถูกหล่อนเตะไปคนละทิศคนละทาง “ตอนนั้นนิดก็โทรเข้ามาพอดี รวิดาอยู่ใกล้กว่า เธอคว้ามากดรับแต่ตาแย่งเอามาได้ทัน เลยได้แต่บอกว่าเดี๋ยวโทรกลับ...”

พูดถึงตรงนี้ตรัณก็เงียบไป ปล่อยให้เวลาที่นับถอยหลังอยู่นั้นหมดลง

นิดปิดหน้าจอแล้วเก็บโทรศัพท์กลับไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะใช้สองมือกุมแก้มเด็กตัวโตให้หันมาสบตากัน

“นิดเข้าใจ”

“...เข้าใจจริงๆ หรือครับ?

“เข้าใจสิ”

“ตาไม่ได้มีอะไรกับรวิดา นิดเชื่อจริงๆ หรือครับ?

“เชื่อสิ” นิดยิ้มกว้างขึ้น ที่เชื่อเพราะคนๆ นั้นคือ ตรัณ

ถ้าหากคนรักกันยังไม่ยอมฟังเหตุผลของกันและกัน ก็คงเรียกว่าเป็นคนรักกันไม่ได้

คราวนี้เป็นนิดที่ต้องไล้กลุ่มผมหนานุ่มราวขนแมวนั้นไปมา ตรัณเอียงศีรษะให้คนตัวเล็กกว่าลูบได้ถนัดมือขึ้น ซึมซับความอบอุ่นจากปลายนิ้วที่จางหายไปแปดปี “ตอนแรก หมายถึงตอนที่จะตาย” นิดหยุดเสียงลงเพราะถูกรวบเข้าไปกอดไว้แน่น

“ไม่พูดได้มั้ยครับ?

“นิดไม่รู้สึกอะไรแล้ว” เขาเอ่ยย้ำ “จริงๆ นะ ไม่รู้สึกอะไรแล้ว”

ยังรู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำที่เคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง

เพราะอย่างนั้น เขาถึงรู้จักคุณค่าของเวลาที่ยังหายใจอยู่

“ตอนนั้นก็คิดว่าตาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น คงมีอะไรกัน ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กคนนี้ถึงได้เรียกตาเอาไว้” แต่ร่างกายตอนนั้นไม่ฟื้นตัวดีนัก อีกทั้งฤทธิ์ยาที่ดึงรั้งเปลือกตาของเขาอยู่ตลอดเวลา “สุดท้ายเลยพูดได้แค่ชื่อของตาแล้วก็หลับไป”

“ตอนนั้นจะบอกเลิกกันหรือครับ?

นิดพยักหน้ารับ “ใช่...ตอนนั้นอยากเลิกจริงๆ ไม่ใช่แค่ตอนนั้น ต่อมาตอนที่ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วก็คิดว่าจะเริ่มชีวิตใหม่ เป็นนิษฐ์ พงศ์สุระ ใช้ร่างนี้ ใช้ชีวิตที่ได้มาใหม่นี้อย่างคุ้มค่าที่สุด ...นิด สุมาลย์ตายไปแล้ว ตายไปตั้งแต่แปดปีก่อน ตอนนั้นก็คิดไว้อย่างนั้น”

“ใจร้ายจังเลยนะครับ”

ทั้งๆ ที่กลับมาแล้วแต่ไม่คิดจะมาหาเขาเลยซักครั้ง

“อยากรักตัวเองให้มากน่ะ ขอคืนรักที่เคยให้คุณปู่กับตาแล้วมารักตัวเอง”

เขาตัดขาดไปแล้วด้วยความตาย แต่ตรัณกลับยังรั้งตัวเองเอาไว้ตรงนั้นทั้งที่ยังหายใจอยู่

ความคิดตอนนั้นนั่นเองที่พาให้นิดย้อนกลับมาหาความจริง เบื้องหลังทั้งหมดก่อนเขาตาย และหลังจากที่เขาตายไป

“แล้วตอนนี้ล่ะครับ?

ตรัณผละออกมองใบหน้าของคนที่อยู่ในอ้อมแขนนิ่งๆ

“ก็ขอคืนรักเหมือนกัน”

“...”

“คืนรักที่รอมาแปดปีให้ตา”

“...”

“นี่พูดดีๆ ด้วยนะ ตาจะร้องไห้ทำไม?

เขาไม่ได้ว่าไม่ได้ดุเสียหน่อย ทำไมตรัณถึงเอาแต่ร้องไห้ล่ะ?

ตรัณยิ้มกว้าง แล้วกอดร่างตรงหน้าแน่นขึ้น นึกขอบคุณอะไรก็ตามที่พาคนตรงหน้ากลับคืนมา

“คงไม่ใช่ว่าดีใจ ได้แฟนเด็กหรอกนะ? เด็กคนนี้หน้าตาดีเสียด้วยสิ”

“ไม่ครับ นิดดีที่สุด ต่อให้อยู่ร่างกายอื่นก็ดีที่สุด เคยบอกแล้วนี่ครับ จะเป็นวิญญาณก็ได้แค่กลับมาหากันก็พอ” นิดส่ายหน้าไปมา อ่อนใจกับคนตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก นิดถอนหายใจแล้วโอบกอดร่างสูงใหญ่นั้นตอบ เขาเองก็ดีใจที่ได้กลับมาอยู่ในอ้อมแขนนี้เหมือนกัน

“นิดครับ”

“ว่าไง?

“ตารักนิดมากนะครับ”

“เหมือนกัน”

 





--- จบ ---




ซะเมื่อไหร่ มีต่ออีกนิดค่ะ





รื้อคดีแปดปีก่อน!

จ้างวานฆ่าหลานชาย ทายาทสกุลดัง

 

ไม่ว่าหันไปทางไหนก็มีแต่ข่าวนี้ทั้งนั้น ตอนนี้นิดมีเฟสบุ๊คแล้ว แต่พอเปิดหน้าไทม์ไลน์ก็เจอแต่สื่อที่ออกข่าวนี้กันทั้งนั้น นอกจากนี้เพื่อนสองคนที่เขามีอยู่อย่างปราชญ์กับปีติก็ไม่ชอบโพสต์อะไร เปิดดูได้พักหนึ่งก็ต้องปิดหน้าจอแล้ววางลง

นิดกำลังจะเอื้อมหยิบคุกกี้ในจานแต่กลับถูกพิชิตกระแอมไอดุเข้าเสียก่อน

“เช็ดมือก่อนครับคุณนิษฐ์”

“ครับๆ เข้าใจแล้วครับ”

ตอนนี้พิชิตจะว่าอย่างไรนิดก็ว่าอย่างนั้น เขารู้สึกผิดที่ทำให้ชายหนุ่มต้องนอนโรงพยาบาลอยู่ตั้งหลายวัน พอพิชิตกลับมาทำงานได้ นิดจึงว่าง่ายเป็นพิเศษ

พิชิตยิ้มกว้าง พยักหน้ารับหงึกหงัก ตอนนี้เขาไม่ได้เป็นคนขับรถของตรัณแล้ว แต่กลายเป็นคนสนิทของเด็กของเจ้านาย ไม่ถูกสิ...ต้องบอกว่าเขามีต้นสังกัดใหม่ คุณสุชาติบอกว่าเขาได้เลื่อนขั้นต้องขยันขันแข็งขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า

พอคิดว่าต้องขยันก็นึกขึ้นมาได้ พิชิตเปิดกระเป๋าเป้ออกแล้วหยิบเอาเอกสารทั้งหมดที่คุณนิษฐ์ขอเอาไว้ออกมาวางเรียงไว้บนโต๊ะ ทั้งหมดเป็นแผ่นพับของสถาบันกวดวิชาชื่อดัง ตั้งแต่วิชาพื้นฐาน ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ตลอดจนวิชาสายวิทยาศาสตร์ สังคมศึกษา

นิดเหลือบตามองแล้วมุ่นคิ้วเล็กน้อย

เยอะเกินไปแล้ว...

หลักสูตรที่เขียนเอาไว้ก็ไม่คุ้นเอาเสียเลย นิดกำลังจะเอ่ยถามพอดีกับที่สุชาติเคาะประตูแล้วเปิดออก ปราชญ์ยืนยิ้มแฉ่งพร้อมกล่องคุกกี้ในมือ แต่พอเหลือบเห็นจานคุกกี้ของเขา ปราชญ์ก็กรอกสายตามองบนเพดานครั้งหนึ่ง

“ไอ้...อ้อ...หลานนิด”

ปีติมองใบหน้าคนเป็นอา เห็นท่าทางกระอักกระอวนแล้วก็ได้แต่กลั้นยิ้มขำ เขาทักทายกับพิชิตที่ขอตัวออกไปด้านนอกง่ายๆ แล้วปิดประตูลงถึงเดินกลับมานั่งข้างปราชญ์ เด็กหนุ่มมองเอกสารที่แผ่อยู่บนโต๊ะแล้วเลิกคิ้วขึ้น

“อานิดจะเรียนพิเศษหรือครับ?

“ใช่”

“จะสอบเข้ามหาลัยด้วยหรือครับ?

“ใช่”

ปราชญ์เลิกคิ้ว เขาเปิดกล่องคุกกี้แล้วหยิบส่งให้เพื่อนชิ้นหนึ่ง

“เรียนทำไมวะ? ไอ้รัณไม่เลี้ยงมึงเหรอ?

นิดหัวเราะ โบกมือไปมาปฏิเสธ “เปล่าหรอก กูอยากเรียนเอง” เห็นเพื่อนสนิทกับหลานชายยังงุนงงอยู่นิดเลยอธิบายต่อ “ช่วยไม่ได้นี่นะ เราอยู่ในประเทศที่วัดคนด้วยใบปริญญา เรียนไม่จบก็ถือว่าไม่มีความสามารถ เรียนจบมหาลัย ก็ยังแบ่งเกรดกันอีก นั่นมหาลัยรัฐ นี่มหาลัยเอกชน ทั้งๆ ที่กว่าจะได้ใบปริญญามา ไม่ว่าเรียนจบจากที่ไหนก็ต้องใช้ความพยายามด้วยกันทั้งนั้น”

“แล้วทำไมไม่ไปเรียนที่ลอนดอนวะ?

พูดไปแล้วปราชญ์ก็นึกถึงช่วงเวลาที่โน่น นัยน์ตาเลยเป็นประกายระยิบระยับ

“ถ้ามึงไปเรียนต่อกูจะได้ปะ...”

...

“ไม่ต้องเลยไอ้ปราชญ์”

“ไม่ต้องคิดเลยนะครับคุณอา”

...

ตรัณมองเพื่อนคาดโทษแล้วก้าวยาวๆ ลงนั่งตรงที่เท้าแขนใกล้กับคนรัก “จะเรียนก็เรียนที่ไทย ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องเรียน” เขาว่าแล้วหยิบเอาแผ่นพับของโรงเรียนสอนพิเศษขึ้นมาดูด้วย ภาพบรรยากาศในห้องเรียนอดทำให้คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันไม่ได้

“ที่นี่ไม่ให้เรียนครับ”

“ทำไมล่ะ?

“โต๊ะแลคเชอร์เล็กมาก”

ถ้านิดไปนั่งแขนไม่ต้องเกยกับเด็กคนอื่นที่อยู่ข้างๆ หรือ?

ตรัณไม่ได้พูดต่อแต่แยกแผ่นพับใบนั้นไว้อีกมุมหนึ่ง ท่าทางบ่งบอกชัดว่าที่นี่ไม่ได้!

ปราชญ์ผิวปากหวือ “ไอ้คนขี้หวงเอ้ย!” เขาแซวเข้าให้ก่อนที่จะเห็นตรัณเงยหน้าขึ้นมาขยับปากตอบไร้เสียงว่า เรื่องของกู!’ ปราชญ์หัวเราะร่วน แล้วก็ต้องชะงักไปเพราะไอ้เพื่อนสนิทตัวดี หันไปเลียคราบช็อคโกแลตที่มุมปากสีอ่อนของนิดให้เห็นต่อหน้าต่อหน้า

แม่งเอ้ย...คุกกี้แทบหลุดมือ!

ไม่ต้องให้ปราชญ์เอ่ยปาก นิดก็จัดการบิดเนื้อที่เอวหนาไปครั้งหนึ่ง ตรัณร้องโอดแต่นัยน์ตาเปี่ยมสุข

“เชื้อโรค!

ปราชญ์หัวเราะลั่นถูกใจก่อนจะหยุดไปเพราะถูกหลานชายกระซิบบอกเสียงเบา “ปากเลอะครับ” เขาผลักหน้าหลานออก คว้าทิชชู่มาเช็ดมุมปากแล้วเช็ดไปทั่วใบหน้า กลายเป็นนิดที่หัวเราะลั่นขึ้นมาแทน ใบหน้าได้รูปโคลงไปมาก่อนจะมองไปที่ปีติอย่างรู้ทัน

เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง ปล่อยให้คุณอาๆ ทั้งหลายพูดคุยกันพักหนึ่งถึงได้ขอตัวกลับออกมาพร้อมกับปราชญ์

นิดมองประตูที่ปิดสนิทลงแล้วอดจะยกยิ้มจนตาหยีไม่ได้

“ยิ้มอะไรครับ?

“ปะ...”

จังหวะที่เงยหน้าขึ้นตอบกลับถูกริมฝีปากได้รูปแตะจูบลงมาเสียได้ สัมผัสอุ่นนุ่มที่เรียวปากทำให้นิดตาโตขึ้นเล็กน้อย “ตรงนี้ไม่เลอะแน่ๆ” ตรัณยิ้มกว้างแล้วโน้มใบหน้าลงมาใกล้ “ไหนครับ?...เอ...ตาว่าเลอะนะครับนิด”

“จะจูบก็บอก”

“บอกแล้วจะให้จูบเหรอครับ?

“แล้วบอกรึยัง?

ตรัณยิ้มกว้างเสียจนปากแทบจะถึงใบหู เขากระซิบใกล้เสียงเบา

“ขอจูบนะครับ”

“อนุญาต”

 




//แถม//





ปราชญ์ชะงักฝีเท้าที่จะก้าวเข้าลิฟต์ เขาหันมองหลานชายแล้วบ่นอุบ

“ว่าแต่ ยังไม่รู้เลยว่าทำไมนิดถึงมั่นใจว่าเป็นตฤณ”

“วันอื่นค่อยถามครับ”

“แต่อยากรู้วันนี้นี่ เสียค่าแป๊ะเจี๊ยะไปกล่องนึงแล้วด้วย” เขาหมายถึงคุกกี้ที่อุตส่าห์ฝ่าการจราจรกลางเมืองเข้าไปซื้อมาให้นิด ปราชญ์เปลี่ยนทิศทางกลับไปที่หน้าห้องทำงานของตรัณโดยที่ปีติเดินตามหลังมาอย่างจำใจ เพิ่งเปิดประตูเข้าไปก็ต้องปิดฉับลง

ปีติเลิกคิ้วสูง “ทำไมครับ?

“วันอื่นเถอะนะ”

“ไหนๆ ก็เดินกลับมาแล้วนี่ครับ?

“ก็บอกว่าวันอื่นไงเล่า! ปีติกลับบ้าน!

เรียกซะเหมือนหมาเลย...

“ครับอา"





TBC.

เอ้ย

THE END.


จบจริงๆ แล้วค่ะ

ไม่มีอะไรจะพูดนอกจาก ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ (ทำได้แล้วโว้ย....!!!)

// ปัดโต๊ะเครื่องเซ่น //


สำหรับคนที่สนใจ คืนรัก ในรูปแบบรูปเล่ม เราน่าจะเปิดพรีช่วง ตค.-พย. ค่ะ

ส่วน e book น่าจะหลังจากจัดการในส่วนหนังสือรูปเล่มเรียบร้อยแล้วถึงลงขายผ่าน meb ค่ะ

ในเล่มจะมีตอนพิเศษที่ไม่ลงในเว็บอยู่จำนวนหนึ่ง เพื่อเป็นการตอบแทนทุกคนที่เอ็นดูคุณนิดค่ะ

เราจะเอาสปอยด์ตอนพิเศษในเล่มมาลงให้หลังจากลงตอนพิเศษของปีติเรียบร้อยแล้ว


สุดท้ายนี้ ขอบคุณมากๆ ค่ะ 

หากผิดพลาด มีสิ่งใดหรืออะไรไม่ถูกใจ เราต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ

332560

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.107K ครั้ง

18,046 ความคิดเห็น

  1. #18044 saisaisaisai14 (@saisaisaisai14) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 00:29
    หลานปีติกับอาปราชญ์นี่ยังไงเอ่ยย พี่ตากับอานิดก็หวานกันเหลือเกินอะแม่ ขอบคุณไรท์มากนะคะ เป็นกำลังใจให้นะค้าบบบบ
    #18044
    0
  2. #17977 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 11:34
    สนุกมากๆเลยค่ะ ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆอีกเรื่องนะคะ
    #17977
    0
  3. #17975 Bks Bongkiz (@bkyib) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 16:15
    ขอบคุณค่ะ
    #17975
    0
  4. #17917 ปีติมีความสุขแล้ว (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 01:51

    55555 โอ๊ยยยย คู่ปีติกับคุนอาจอมวุ่นวายนี่ก็คงคอนเส็บมาก55555 เปิดไปเจอเขาโบ๊ะบ๊ะกันอยุสินะ จะว่าไปแล้วคนที่เหมือนรูปปั้นเดินได้แบบตรัณยิ้มให้นิดกว้างขนาดนั้นก็เขินแทนนิดเลยแฮะ อยู่กับน้องนิดแล้วเหมือนเด็กตัวน้อยไปเลย โถ่ พ่อคุน55555 น้องนิดยินดีต้อนรับกลับสู่อ้อมอกอบอุ่นนะคะ ใช้ชีวิตใหม่ให้มีความสุขมากๆนะ

    #17917
    0
  5. #17914 R-Area (@R-Area) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 17:37
    หลังมานี้อ่านนิยายไม่ค่อยจบเลยค่ะ55555 แต่นี่ก็เป็าเรื่องนึงเลยที่อ่านมาจนจบ เป็นนิยายเรื่องแรกของปีที่อ่านจบด้วย อิอิ
    #17914
    0
  6. #17913 Midories (@Midories) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 15:53

    โอ้ยย เวลาหวานเค้าก็หวานกันจริงๆนะคะคุณผู้ชมมมมมม

    ขอบคุณสำหรับนิยายพลอตสนุกๆเรื่องนี้นะคะ ชอบคาร์หนูนิดมาก ฉลาด มีมาด พระเอกยังต้องยอมให้เลย
    #17913
    0
  7. #17872 Areeya Saibut (@sin94) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 17:17
    อ่านอีกรอบก็ชอบ คงจะต้องได้ซื้อ ebook แน่ๆ ชอบความฉลาดของนิดและการรู้ใจกันของตรัณนะ เป็นความน่ารักแบบผู้ใหญ่ อ่านไปก็แบบมีมั้ยผช.แบบตรัณเพราะตรัณเหมาะสมกับนิดมากจนเราไม่อยากได้เค้า แต่อยากได้คนที่เหมือนเค้า55555555
    #17872
    0
  8. #17841 imforfah (@ffaha) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 11:23
    แง่งง เราพึ่งได้มาอ่านเรื่องนี้ อ่านรวดเดียวเลย เลยขอเม้นรวบยอดด555 เราชอบนิยายเรื่องนี้มากเลย ภาษาบรรยายก็สวย ปมก็ดี เราขอบคุณไรท์มากๆที่เขียนให้เราอ่าน แล้วโคตรขอบคุณที่พระเอกนายเอกฉลาด ไม่หูเบาไม่น้ำเน่าเป็นหนังไทย555555 ขอบคุณมากๆนะคะ
    #17841
    0
  9. #17835 คนไม่กินถ่าน (@stsupunsa_ts10) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 02:34
    นานมากที่ไม่ได้เจอนิยายที่มีภาษาดีๆ บรรยายดีๆ ดำเนินเรื่องได้สมูทอย่างงี้ ขอบคุณไรต์มากนะคะที่สร้างผลงานดีๆนี้ขึ้นมา ❤️❤️❤️
    #17835
    0
  10. #17830 Sujinda14 (@Sujinda14) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 23:33
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่ะ
    #17830
    0
  11. #17811 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 15:05
    มีเรื่องปีติมั้ยอ่ะ หรือ ปราชญ์
    #17811
    0
  12. #17756 mmymm (@dodimi) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 23:09
    ขอบคุณมากๆนะคะ แต่งสนุกมากๆเลย ชอบมากๆ มีทุกอารมณ์เลยย
    #17756
    0
  13. #17754 super__p (@sunonwater) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 18:11
    ขอบคุณมาก สนุกสุดๆ
    #17754
    0
  14. #17748 GSstory (@megatef4) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 15:04
    ซื้อหนังสือไปตั้งแต่รอบแรก แต่เวียนกลับมาอ่านออนไลน์อีกเพราะกลัวยับ 555 ขอบคุณมากๆนะคะ สนุกมากเลย คิดถึงคุณนิดกับตามากๆ ฮืออ อยากอ่านอีกสักร้อยตอน ถถถ
    #17748
    0
  15. #17747 TEEN68 (@TEEN68) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 20:49
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านค่ะ สนุกมาก
    #17747
    0
  16. #17745 personalprim (@personalprim) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 19:42
    แงงขอบคุณมากนะคะที่แต่งเรื่องนี่ขึ้นมากก อินมากน้ำตาไหล ชอบในพลังแห่งฟามรัก รักทุกตัวละครๆๆๆๆ รักไรท์ๆๆๆ <3 <3
    #17745
    0
  17. #17729 .ara (@quintina) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 21:29
    น่ารักจริงๆๆ555555
    #17729
    0
  18. #17716 Pack Pk (@packpk1) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 10:07
    น่ารัก... สนุก.. มากกกกก... บอกเลย&#10084;&#65039;&#128513;&#128077;&#127801;
    #17716
    0
  19. #17713 readkung (@readkung) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 07:08

    ??‘?????❤❤❤❤❤❤❤ขอบคุณค๊าาา....สนุกมากกกกก

    #17713
    0
  20. #17705 Deepdee-nha Kadkongta (@deepdeenha) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 21:50

    สนุกมากกกกกกกกก รักเรื่องนี้

    #17705
    0
  21. #17688 NBTNTWD (@tungki) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 กันยายน 2562 / 10:51
    ส่งท้ายได้แก้มไหม้มากๆ เขินนนนน ดีต่อใจจจ ประทับใจมากๆเลย!
    #17688
    0
  22. #17684 EarnKanokphon (@EarnKanokphon) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 05:58
    สนุกมากเลยค่ะ ชอบมากกกกก
    #17684
    0
  23. #17647 ฺฺBunny KS (@minibombee) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2562 / 02:36
    แงงงอ่าารวดเดียวจบเลยขณะนี้ตี2ครึ่ง ขอบคุณที่แต่งเรื่องคุณภาพแบบนี้มาให้ได้อ่านนะคะ
    #17647
    0
  24. #17640 Annmine (@Annmine) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 13:49
    ประทับใจมากๆเลยค่าาาา
    #17640
    0
  25. #17635 fernlanddd (@fernlanddd) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 00:03
    สนุกมากๆๆๆเลยยยย รักcharacter คุณนิดมากๆๆๆ ขอบคุณนะคะ
    #17635
    0