[END] คืนรัก [Yaoi / Boy's love]

ตอนที่ 30 : คืนรัก : 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85,004
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,124 ครั้ง
    27 ส.ค. 61



คืนรัก

-------------------------------------------------------------------------------------------

24




นิดจำไม่ได้ว่าตัวเองร้องไห้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

ตอนที่หัดขี่จักรยานครั้งแรกแล้วล้ม? แต่เขาจำได้ว่าก็ไม่ได้ร้องไห้ ตอนก่อนตายก็ไม่ทันได้ร้องก็ตายเสียก่อน อาจจะเพราะอย่างนั้นเขาถึงเก็บกด พอได้ร้อง เลยร้องมาทีเดียวให้ครบทุกเรื่อง ร้องเสียจนตอนที่ผละออกจากช่วงไหล่หนา เสื้อเชิ้ตสีเข้มของตรัณถึงเปียกชุ่มไปแถบหนึ่ง

ไม่ได้มีแค่น้ำตา แต่มีน้ำมูกใสๆ อยู่บนนั้นด้วย

นิดยิ้มเจื่อน เขาไม่ใช่คนที่พกผ้าเช็ดหน้า หลังจากละล้าละลังอยู่อึดใจหนึ่งก็เอื้อมมือออกไปหมายจะปาดคราบใสๆ ที่นอนยืดอยู่บนเสื้อเชิ้ตเนื้อดีนั้นออก แต่กลับถูกตรัณคว้ามือเอาไว้เสียก่อน

“ไม่จับครับ เลอะมือ”

“แต่มัน...”

ตรัณมองตามสายตาแล้วยิ้มบาง “ซักออกครับ”

ซักน่ะมันซักออกอยู่แล้ว แต่พอน้ำมูกมันแห้งจะเป็นคราบชัดเลยนะ! แล้วอีกอย่างตรัณไม่รังเกียจน้ำมูกของเขาที่อยู่บนเสื้อก็จริง ก็ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะไม่รังเกียจ ใช่ว่าวันนี้ตรัณจะไม่ต้องพบเจอคนอื่นอีก

“ซักไม่ออกก็ซื้อใหม่ครับ”

รู้แล้วว่ารวย แต่ไม่ได้เกี่ยวกับสิ่งที่เขากังวลเลยเถอะ!

นิดหรี่ตามองเขม่น เขาเผลอหลับตาลงตอนที่ตรัณเอื้อมมือเข้ามาใกล้ ตรัณเพียงหยิบผ้าเช็ดหน้าแล้วซับลงใต้ตาบวมแดง นิดคงไม่รู้ว่าหน้าตาของตัวเองตอนนี้ทำให้ตรัณรู้สึกแบบใด เขาซับคราบน้ำตาให้อย่างเบามือ ก่อนจะพลิกอีกด้านหนึ่งของผ้าเช็ดหน้าแล้วเช็ดที่ปลายจมูกโด่งรั้นที่ขึ้นสี

“ยังอยากร้องไห้อยู่มั้ยครับ?

นิดโคลงศีรษะ ก่อนจะได้รับคำชมจากคนตรงหน้า

“นิดคนเก่ง”

คราวนี้เขาตวัดสายตามองดุ ถ้ายังมีชีวิตอยู่เขาก็อายุเท่าๆ กับตรัณนั่นแหละ ไม่ใช่เด็กเล็กๆ เสียหน่อย แค่ร้องไห้ให้เห็นหน่อยเดียวอย่าคิดว่าตัวเองโตนักจะได้มั้ย? ยิ่งนิดมองดุเท่าไหร่ตรัณก็ยิ้มกว้างขึ้นเท่านั้น มือใหญ่ไล้ลงบนกลุ่มผมนุ่มแล้วปัดปอยผมที่ตกระตรงหน้าผากออกให้

“ไปครับ”

“ไปไหน...ครับ?

ตรัณเปิดประตูรถแล้วยิ้มกว้างขึ้นไปอีก

“ไปที่ที่ทำให้นิดยิ้มได้ครับ”

 





ที่ที่ตรัณบอกเป็นโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ มากนัก พิชิตขับตรงจากเส้นสุขุมวิทประมาณหนึ่งชั่วโมงก็จอดสนิทลงที่หน้าอาคารแห่งหนึ่ง สุชาติยืนรอรับอยู่ก่อนแล้ว เขายิ้มรับตอนที่เห็นว่าตรัณลงมาพร้อมกับเด็กหนุ่ม

จมูกของนิดไวต่อกลิ่นของจำพวกเนยนมเป็นพิเศษ

หอมดี

“นี่คุณจิระเดชผู้จัดการโรงงานครับ”

“สวัสดีครับ”

ชายวัยกลางคนที่สุชาติแนะนำเป็นว่าเป็นผู้จัดการโรงงานนั้นยกมือไหว้ครั้งหนึ่งมาทางนิดจนเขารับไหว้แทบไม่ทัน นิดมุ่นคิ้วไม่เข้าใจว่าตรัณพามาที่นี่ทำไม และทำไมจิระเดชมาไหว้เขาได้? นิดไม่ทันได้ถามจิระเดชก็พุ่งเข้ามาประกบเขาเอาไว้แล้ว

“คุณนิดเชิญทางนี้ครับ” ว่าแล้วผายมือออกเชื้อเชิญให้เข้ามาด้านใน

จิระเดชไม่เปิดโอกาสให้นิดพูดอะไรมากนัก เขาเล่าประวัติการดำเนินงานของโรงงาน รวมถึงรายละเอียดผลิตภัณฑ์คร่าวๆ ให้นิดฟังระหว่างทางเดินจากส่วนออฟฟิศด้านหน้าไปยังส่วนผลิตด้านหลัง

ก่อนเข้าไลน์ผลิตต้องสวมเสื้อคล้ายชุดกันฝนกับหมวกคลุมผมและหน้ากากอนามัยก่อนจะเข้ามาได้ ตรัณไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่เดินตามมาห่างๆ สายตาของเขาจับจ้องเพียงเด็กหนุ่มที่ยืนฟังจิระเดชพูดน้ำไหลไฟดับด้วยสายตาที่สุชาติไม่สามารถให้คำนิยามอื่นได้นอกจากคำว่า หลง

ส่วนหลงใหล หรือว่า หลงรัก สุชาติไม่สามารถเจาะจงลงไปได้

“เบเกอรี่อื่นทางโรงงานก็รับทำครับ มีเนื้อเค้กสำเร็จรูปจนไปถึงแป้งผสมเสร็จที่รับผลิตและตีแบรนด์ตามลูกค้าต้องการก็มีครับ ออร์เดอร์เล็กอย่างงานจัดเลี้ยงไปจนถึงออร์เดอร์ใหญ่อย่างขนมบนสายการบินเราก็ทำได้ทั้งหมดครับ”

จิระเดชไม่ได้บอกต่อว่า ออร์เดอร์ใหญ่ที่ว่ายังไม่เคยตกลงมาถึงโรงงานซักครั้ง เขาลอบมองใบหน้าเด็กหนุ่ม เมื่อไม่เห็นทีท่ารำคาญใจก็พูดต่อ

“ผลิตภัณฑ์ที่ขายดีที่สุดของโรงงานของเราคือ คุกกี้ครับ ไม่ว่าจะเป็นคุกกี้อบสำเร็จหรือคุกกี้โดเป็นรายได้หลักของเรา” นิดพยักหน้ารับแล้วเอ่ยถามขึ้นเป็นครั้งแรก

“สัดส่วนล่ะ?

“สัดส่วน?” จิระเดชทวนคำถามอย่างไม่เข้าใจนัก

“สัดส่วนการผลิตระหว่างคุกกี้ คุกกี้โด กับเบเกอรี่อื่นๆ แล้วก็สัดส่วนระหว่างยอดขาย รวมถึงสัดส่วนกำไรครับ นอกจากนี้มีการจดสูตรขอเลขที่อย.หรือเปล่าครับ? มี R&D…ผมหมายถึง ส่วนวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ด้วยมั้ยครับ?” จิระเดชอ้าปากพะงาบๆ

โรงงานของจิระเดชไม่ใช่โรงงานใหญ่ เจ้าของหอบเงินหนี ลอยแพพนักงานร่วมร้อยชีวิต เขาที่เป็นผู้จัดการโรงงานจะทิ้งตามก็ทำใจไม่ได้ เลยพยายามเรื่อยมา กู้เงินมาหลายที่เสียจนหนี้สินล้นพ้นตัว วันนี้ได้รับการติดต่อจากฐนิตกรุ๊ปว่าจะซื้อโรงงานเขาก็รีบกระโดดคว้า

ข้อตกลงในการซื้อนั้นง่ายแสนง่าย เพียงทำให้เด็กหนุ่มคนหนึ่งพอใจได้เท่านั้น

จิระเดชเตรียมลิ้นมาเต็มที่ตั้งแต่ได้รับโทรศัพท์จากคุณสุชาติ ตั้งแต่แรกเห็นเขาก็ตกใจอยู่ไม่น้อย เด็กหนุ่มอายุไม่น่าจะถึงยี่สิบปีคนนี้น่ะหรือที่จะก้าวเข้ามาบริหารโรงงาน? เรียนจบหรือยัง? แน่นอนว่ายัง หน้าอ่อนใสถึงขนาดนี้ถ้าเขามองไม่พลาดก็เพิ่งจะเรียนจบมัธยม

ยังแอบปรามาสไปว่า เป็นเด็กเสี่ยของชายหนุ่มที่มาด้วยกันด้วยซ้ำ

ไม่คาดคิดเลยว่าจะได้ยินคำถามที่ทำให้เขาน้ำท่วมปากแบบนี้

“สวัสดิการพนักงานมีอะไรบ้างครับ? โรงงานมี GMP รับรองด้วยมั้ยครับ?

“มีการทิ้งน้ำเสียหรือการบำบัดมั้ยครับ?

“วัตถุดิบส่วนใหญ่นำเข้า หรือซื้อในประเทศครับ?

ชาติก่อนเขาอยากเปิดโรงงานคุกกี้มาก เรื่องพวกนี้เขาศึกษามาพอสมควร นิดก็แค่ถามไปตามเรื่องตามราวเท่านั้นไม่ได้สนใจฟังว่าจิระเดชจะตอบหรือไม่

เขาสนใจในระบบไลน์ผลิตตรงหน้ามากกว่า

ไลน์ผลิตไม่ใหญ่มากนัก จำนวนคนงานคะเนด้วยสายตามีอยู่ราวๆ หนึ่งร้อยคน ทุกคนมีความความชำนาญในส่วนงานของตน แผนกงานก็แบ่งเรียบร้อย ชัดเจน คนที่ผสมก็ผสม ส่วนคนที่ตัดแบ่ง อบ หรือขึ้นรูปผลิตภัณฑ์ทำได้ดีอย่างไม่มีข้อติดขัด

“พนักงานทำงานมากี่ปีแล้วครับ?

จิระเดชดึงสติตัวเองกลับมาได้ในที่สุด

“ประมาณสิบปีครับ คนเก่าแก่ที่สุดก็ราวๆ ยี่สิบปีได้”

นิดพยักหน้ารับ เขาเดินตามแล้วไม่ถามอะไรอีก ในส่วนบรรจุภัณฑ์จิระเดชได้โอกาสปรับปรุงการนำเสนอของตนเองเสียใหม่ เขาผิดเองที่ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก คราวนี้นอกจากรายละเอียดปลีกย่อยเล็กๆ น้อยๆ แล้ว จิระเดชก็อธิบายได้ดีไม่มีติดขัด

“จะลองชิมดูมั้ยครับ?

“จะดีเหรอครับ?

ตรัณยิ้มขำ ถามทั้งๆ ที่ทำหน้าตาแบบนั้น ไม่ว่าใครก็ต้องบอกว่าได้กันทั้งนั้น

“ดีครับ”

จิระเดชกุลีกุจอหยิบคุกกี้ทุกชนิดมาอย่างละสามถุง รวมกับเบเกอรี่อื่นๆ แล้วเดินนำมาส่วนออฟฟิศ ที่ห้องประชุมมีเก้าอี้ไม่มากนัก สภาพค่อนข้างเก่า นิดสังเกตได้จากเครื่องปรับอากาศที่ส่งเสียงประท้วงทันทีที่จิระเดชเปิดประตูนำเข้ามาด้านใน

นิดถอดหน้ากากอนามัยออก แล้วปลดหมวกคลุมผม เขากำลังจะหยิบถุงคุกกี้แต่กลับถูกตรัณฉวยมือเอาไว้ก่อน

“มือสกปรกครับ”

สุชาติรู้งาน รีบหยิบห่อทิชชู่เปียกขึ้นมาทันควัน

นิดเหลือบมองไปทางจิระเดช ชายวัยกลางคนกำลังยุ่งง่วนกับแผ่นพับเลยปล่อยให้ตรัณเช็ดมือให้อย่างว่าง่าย ที่จริงคือเขาพยายามดึงมือออกแล้วไม่เป็นผล หลังจากเช็ดเสร็จตรัณถึงได้แววตามองดุของเด็กหนุ่มมองเป็นรางวัล

“กินได้แล้วครับ”

เรื่องนี้ตรัณไม่ต้องบอกเขาก็ทำ

นิดไล่ชิมไปจนครบระหว่างที่อ่านโปรไฟล์โรงงานในมือไปด้วย

ตอนนี้เขาไม่ได้ถามอะไรเพียงแค่นิ่งฟังจิระเดชอธิบายเท่านั้น โรงงานนี้ไม่เลวนัก รสชาติของขนมอยู่ในระดับดี ขาดแต่ความใส่ใจด้านวัตถุดิบและขาดคนในส่วนการพัฒนาผลิตภัณฑ์ เป็นโรงงานยุคดั้งเดิมที่ผลิตอะไรก็ผลิตอยู่อย่างนั้น

“ว่ายังไงครับ?

นิดมุ่นคิ้ว ว่ายังไงเรื่องอะไร? เขาหันมองตรัณอย่างไม่เข้าใจนัก

“ชอบมั้ยครับ?

“อร่อยดีครับ”

“อย่างนั้นก็ดีแล้วครับ”

 





สุชาติเดินตามมาส่งเด็กหนุ่มกับเจ้านายถึงรถพร้อมกับจิระเดช รอจนเลกซัส ซีดานคันงามหายลับไปแล้วถึงได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ใกล้กัน จิระเดชเกร็งเสียจนแทบจะเป็นตะคริวไปทั้งตัว

“ไม่คิดเลยนะครับว่าเด็กเดี๋ยวนี้จะเก่งขนาดนี้”

คำถามของเด็กหนุ่มยังตราตรึงใจของเขาไม่หาย

“นี่ขนาดอายุแค่นี้ยังเป็นไปได้ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเรียนจบแล้วจะเก่งขนาดไหนนะครับ”

สุชาติเลิกคิ้ว “เก่งหรือครับ?” เขากับตรัณเดินอยู่ห่างพอสมควร เลยไม่ได้ยินที่นิดเอ่ยถาม

“โธ่...คุณสุชาติอย่ามาอำผมอีกเลยครับ นี่ผมเกือบจะถูกยิงจนพรุนเสียแล้ว อย. GMP สัดส่วนการผลิต สัดส่วนกำไร หน่วยวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ การบำบัดน้ำเสีย ยังจะมีคำถามเกี่ยวกับวัตถุดิบอีกนะครับ” พูดไปแล้วเขายังขนลุกไม่หาย

สุชาติเองก็มึนไปเหมือนกัน เด็กอย่างนิษฐ์น่ะหรือที่ถามคำถามพวกนั้น?

“เด็กคนนั้นถามจริงๆ หรือครับ?

“ครับ ผมนี่อ้าปากตาค้าง ตอบเธอไม่ถูกเลย”

จิระเดชถอนหายใจเฮือก ดีที่ว่าคุกกี้พอทำให้เด็กคนนั้นพอใจได้

“น้องชายคุณตรัณหรือครับ?

“ไม่ใช่ครับ น้องชายของคุณตรัณอยู่ที่อังกฤษครับ”

สุชาติเอ่ยตอบแล้วยกนาฬิกาขึ้นดูเวลา เมื่อครู่เขาก็ลืมรายงานเจ้านายไปเลย

“พอคุณจิระเดชถามถึงก็กลับมาไทยพอดีเลยครับ”





TBC.

ผลงานตั้งแต่ตีสี่ถึงตอนนี้คือ รีไรท์ตอนเดียวไปมากกว่าสิบห้ารอบ

ด่าเราได้ แต่อย่าแรงนะคะ ใจบาง // กอดโต๊ะเครื่องเซ่น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.124K ครั้ง

17,832 ความคิดเห็น

  1. #17827 WSwen (@SunnyWo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 19:30
    เหมาโรงงานคุ้กกี้ที่หมายถึงโรงงานจริงๆ5555555555
    #17827
    0
  2. #17800 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 13:55
    มีน้องด้วยหรอ
    เปย์หนักมาก ซื้อโรงงาน
    #17800
    0
  3. #17742 kanyallapo (@kanyallapo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 01:38
    อ่านรอบสองเหมือนกันจ้าาา
    #17742
    0
  4. #17619 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 22:18
    โหแบบนี้ ขอบคุ้กกี้แบบลึกซึ้งตั้งแต่ชาติที่แล้ววว
    #17619
    0
  5. #17570 Momo2018 (@Momo2018) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 06:34

    ถึงอ่านรอบสอง ก็ยังไม่เอาใจช่วยตรัยอยู่ดี ไม่ฟิน 5555  มันติดใจ ตรงที่ตอนที่นิดจะตายโทรหา คนๆนี้ตัดสายนิดทิ้งตอนตัวเองอยู่กับแฟนเก่าที่แก้ผ้าอยู่ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ถ้านิดไม่กลับมา 8ปีนั่น สมควร! 8ปีแล้วจะฆ่าตัวตายตามนิด สมควร! แต่พอนิดกลับมาแล้วก็ไม่อยากให้นิดอยู่ใกล้จนกว่าจะคลี่ปม ให้ทุกข์ให้พอให้นิดใจแข็ง ฮึ้ยยยยย อิน!!!!



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 กรกฎาคม 2562 / 06:36
    #17570
    1
    • #17570-1 Momo2018 (@Momo2018) (จากตอนที่ 30)
      5 กรกฎาคม 2562 / 06:35
      **ฟินสิ ฟิตอะไรล่ะ !!!
      #17570-1
  6. #17533 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 14:48

    นิดนี่เป็นแฟนพันธ์แท้คุกกี้ใช่ไหมบอกมาซะดี ๆ

    #17533
    0
  7. #17495 S.Map (@mapiiky) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 02:05
    อหหหหหหหหหหหหห ตั้งถึงขั้นนี่เลยนะคุณตรัณ!!
    #17495
    0
  8. #17464 noceur_ (@monotone_) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 08:32
    นึกว่าสปอยขำๆ ซื้อให้จริงซะงั้น 55555
    #17464
    0
  9. #17443 Painin16 (@Painin16) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 08:16
    ว้าวววววสายเปย์
    #17443
    0
  10. #17373 นักอ่าน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 04:32

    ตตรงนี้ติดไม่เมคเซ้นนิดหน่อย ถ้านิดไม่อยากให้ตรันรู้จริงๆน่าจะแกล้งโง่มากกว่า ยิ่งทำตัวฉลาดมันก็ยิ่งน่าสงสัย แต่จริงๆนิดก็น่าจะสงสัยตั้งแต่ตรันมาเจอที่หลุมศพแล้ว

    #17373
    0
  11. #17366 a.mm (@ssunisa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 01:51
    สายเปย์สุดดดด
    #17366
    0
  12. #17301 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 16:28
    เปย์มากกกก
    #17301
    0
  13. วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 18:29
    เปย์โรงงานคุ้กกี้จริงๆด้วย ตอนแรกนึกว่าจะซื้อคุ้กกี้ให้น้องเยอะๆเฉยๆ ชั้นคิดน้อยไปสินะ
    #17265
    0
  14. #17209 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 09:39
    เปย์สุดๆเลยจ้า
    #17209
    0
  15. #17177 Innocence (@thongmee) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 20:48
    พี่คะหนูอยากกินคุกกี้
    #17177
    0
  16. #17036 beeya1 (@beeya1) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 16:38
    Sugar daddy

    ที่แท้ทรู เปย์หนักมาก
    #17036
    0
  17. #17002 น้ำทะเลสีชมพูใส (@i-love-sj) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:14
    เปิดขวดน้ำแดง มาส่งเครื่องเซ่นตามหลังนิยายจบไปแล้วทันไหมคะ คุณนิดก็คือคุณนิด ไรท์ก็คือไรท์ ไรท์สุดยอดดดด
    #17002
    0
  18. #16990 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:06
    สายเปย์จ้า
    #16990
    0
  19. #16945 bwp_k (@bwp_k) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:19
    ตาสายเปย์มากกกกกก ถึงกับซื้อโรงงานให้กันเลย
    #16945
    0
  20. #16928 gnawkezi~* (@ikwang-dh) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:26
    คุณตรัณรวยเว่อร์ 5555555555
    #16928
    0
  21. #16839 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 21:51
    เอ้า คุณพี่ สายเปย์ที่แท้ทรูเด้อออออออออ
    #16839
    0
  22. #16766 iiวมlwรน้oe (@vampirebaby) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 20:24
    สปอยเมื่อตอนที่แล้วก็นึกว่าจะเวอร์ไว้เฉย ๆ เอาขำ ๆ แต่อห.! พี่แม่งซื้อจริงด้วยยยยยย 55555555
    #16766
    0
  23. #16753 «PhuengAugust» (@pvaugust) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 00:58
    ชอบมากก็คือซื้อโรงงานไปเลย เธอเคยอยากทำหรอ ตอนนี้เราซื้อให้แล้วนะ
    #16753
    0
  24. #16644 Jolly CCP (@c1chonlana) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 15:18
    ซื้อของซื้อดอกไม้ให้มันเชยไปแล้ว! นี่! เค้าซื้อโรงงานให้เลย
    #16644
    0
  25. #16595 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 15:02
    ชอบเรื่องนี้~
    #16595
    0