[END] คืนรัก [Yaoi / Boy's love]

ตอนที่ 20 : คืนรัก : 19 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93,817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,624 ครั้ง
    22 ส.ค. 61


คืนรัก

-------------------------------------------------------------------------------------------

19


เมื่อสักครึ่งชั่วโมงก่อน นิดเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากสุชาติบอกเวลานัดสำหรับคืนนี้ ทั้งๆ ที่นัดไว้ตอนห้าทุ่มครึ่ง แต่ตอนที่เขาลงมาซื้อข้าวเย็นตอนทุ่มเศษก็เห็นพิชิตยืนนั่งแกร่วอยู่ข้างรถรออยู่แล้ว นิดมุ่นคิ้ว จากที่จะเดินตรงออกไปนอกคอนโดก็เลยต้องเลี้ยวมาทักทาย

“พี่ชิต”

พวกเขาสนิทกันแล้วตั้งแต่ที่เจอกันวันก่อน จาก พิชิตจึงกลายเป็น พี่ชิต

พิชิตเงยหน้าจากปลายเท้าเมื่อเห็นว่าคนที่เอ่ยทักเป็นใครก็ยิ้มกว้าง “น้องนิษฐ์” ชายหนุ่มเอ่ยทักแล้วไล่สายตามองชุดที่เด็กหนุ่มใส่อยู่ กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดแล้วก็รองเท้าแตะคู่เดิม ดูแล้วคงไม่ใช่ชุดที่จะไปหาเจ้านายของเขาแน่ๆ

“น้องนิษฐ์จะไปไหนเหรอ?

“กินข้าวอ่ะพี่ แล้วพี่มาทำอะไรครับ?

พิชิตยิ้มเจื่อน เขาโกหกไม่เก่งเท่าไหร่ หลังจากใช้เวลาชั่วอึดใจก็ไม่สามารถเลือกเหตุผลดีๆ มาได้ซักข้อ สุดท้ายแล้วก็เลยได้แต่ตอบตามความจริง “มารอน้องนิษฐ์นั่นแหละ”

“รอผม? นี่เพิ่งทุ่มครึ่งเองนะพี่ หรือผมดูเวลาผิด”

“ไม่หรอก พี่มาเร็วเอง” ใครจะกล้าบอกว่าคุณตรัณสั่งให้เขามารอตั้งแต่ห้าโมงเย็นโน่นแล้ว เรื่องอะไรควรพูดไม่ควรพูดพิชิตจำใส่ใจได้เสมอ งานง่ายแค่มานั่งแกร่วข้างรถแต่ได้เงินค่าโอทีเต็มจำนวน พิชิตไม่บ่นอยู่แล้ว แค่คิดว่าคราวหน้าจะพกเสื่อมาปูนอนรอให้รู้แล้วรู้รอดไป

“งั้นไปกินข้าวด้วยกันมั้ยพี่?

“ไม่ดีมั้งครับ”

“เอาน่า พี่เลี้ยงผมไงไปเหอะ”

...

คุณสุชาติรู้กูตายแน่

ภาพบะหมี่เกี๊ยวควันขาวหอมฉุยตรงหน้า ไม่อาจสลัดภาพด่ากราดของสุชาติไปจากหัวสมองของพิชิตได้ หิวมันก็หิวอยู่หรอก แต่คุณสุชาติบอกว่า ให้ทำตัวดีๆ ต่อเด็กหนุ่ม เขารู้ว่าหมายถึงอะไร คล้ายๆ กับเด็กคนนี้กำลังขึ้นหม้อหรืออะไรทำนองนั้น ถึงคุณตรัณจะไม่มีประวัติถูกใจใครเป็นพิเศษก็เถอะ แต่วันนี้อาจมีก็ได้ แล้วถ้าเด็กคนนั้นคือนิษฐ์ เขาก็คิดว่าไม่แปลกเท่าไหร่นัก

พิชิตเหลือบมองเด็กหนุ่มจับตะเกียบส่งเส้นบะหมี่เข้าปากแล้วรู้สึกว่าคล้ายกับกำลังมองโฆษณาร้านอาหารอย่างไรอย่างนั้น แค่ร้านอาหารที่ว่าอยู่ริมฟุตบาท มีน้ำขังจากฝนที่ตกเมื่อบ่ายเป็นวิวทิวทัศน์ และโต๊ะที่นั่งก็แคบเสียจนต้องนั่งสลับหว่างกัน

“น้องนิษฐ์กินอะไรแบบนี้ได้ด้วยเหรอครับ?

“อะไรแบบนี้?” นิดถามกลับทั้งที่เกี๊ยวยังเต็มปาก แก้มขาวตุ่ยขึ้นเล็กน้อย “บะหมี่ทำไมเหรอพี่?

บะหมี่ไม่ทำไมหรอก แต่ครั้งแรกที่เจอเขาจำได้ว่าเด็กหนุ่มรังเกียจร้านอาหารข้างทางขนาดไหน วันนั้นเขาซื้อข้าวผัดร้านริมถนนกะว่าจะเก็บไว้กินเป็นมื้อดึก นิษฐ์เห็นเข้าก็ร้องโอดขึ้น บอกว่า อาหารพวกนี้สกปรกแล้วถ้าเขาจะพาไปกินอาหารต้องเป็นห้องอาหารบนโรงแรมเท่านั้น

คนอื่นเห็นนิษฐ์กินแบบนี้เข้า นิษฐ์อายตายเลย

ตอนนี้คนมองทั้งร้านเลยน้องนิษฐ์ ไม่อายแล้วเหรอครับ?

คำถามของพิชิตไม่ได้เอ่ยออกเสียง เขาเพียงถามในใจแล้วก้มลงจัดการบะหมี่ตรงหน้าบ้าง พอกินไปได้ครึ่งหนึ่งเด็กหนุ่มก็รวบช้อนกับตะเกียบกินอิ่มเรียบร้อยก่อนเขาแล้ว

“ไม่ต้องรีบพี่ ผมไม่ได้จะไปไหน”

ได้ยินแบบนั้นจังหวะการจ้วงของพิชิตก็ลดความเร็วลงไปโดยไม่รู้ตัว

นิดกินอิ่มแล้วไม่รู้จะทำอะไรเลยได้โอกาสสังเกตพิชิตจริงๆ จังๆ เป็นครั้งแรก พิชิตเป็นผู้ชายหน้าตากลางๆ มีความสุภาพเป็นเอกลักษณ์ ไม่ได้ดูฉลาดแต่ก็ไม่ใช่คนโง่ ท่าทางการกินเรียบร้อย การพูดการจาดูคล้ายคนมีการศึกษา แบบที่ว่าไม่น่าจะมาทำอาชีพนี้

“พี่ชิต ทำไมมาเป็นคนขับรถล่ะพี่”

“อ้อ...” พิชิตเสมองด้านข้างเล็กน้อย นี่เป็นความลับของเขาเลยทีเดียว

“พี่มีคุณตรัณเป็นไอดอลครับ”

ตอบไปแล้วก็ได้เห็นสีหน้ามึนจัดของคนตรงหน้าดังคาด พิชิตหัวเราะแล้วอธิบายต่อ “อายุยี่สิบเจ็ดก็ขึ้นเป็นนักธุรกิจแนวหน้าของเมืองไทย คว่ำสกุลสุมาลย์ทันทีที่พลิกฝ่ามือ หูย...เก่งอย่างนี้เลยครับ” ไม่พูดเปล่า พิชิตยังละมือจากช้อนจากตะเกียบมาชูนิ้วโป้งขึ้นตรงหน้านิดด้วย นัยน์ตาของชายหนุ่มมีประกายวิ้งวับดูก็รู้ว่าชื่นชมในตัวตรัณมากจริงๆ

นิดยิ้มขำ ก่อนที่จะชะงักไป เมื่อครู่เขาได้ยินว่า

“คว่ำสกุลสุมาลย์?

“ใช่ครับ สกุลสุมาลย์ตระกูลเจ้าพ่อการเงินไงครับ ตอนนี้ไม่เหลือแล้ว”

“ไม่เหลือแล้ว?

พิชิตซดน้ำซุปไปอีกช้อนหนึ่ง เขาไม่เห็นว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าหลุดกิริยาแปลกๆ ออกมา “ไม่มีใครรู้ว่าทำได้อย่างไร ข่าวก็บอกว่าลงทุนผิดพลาด แต่คนสนิทของคุณตรัณต่างบอกว่าเป็นฝีมือของท่านเพื่อแก้แค้นให้คนรักทั้งนั้น ...รู้แล้วอย่าบอกว่าพี่พูดนะ” ไม่รอให้เด็กหนุ่มพยักหน้ารับ พิชิตก็ยื่นหน้ามากระซิบเสียงค่อย

“คนรักของคุณตรัณคือ คุณนิด สุมาลย์ครับ”

เรื่องนี้ไม่เป็นความลับอีกเช่นกัน วันที่ตั้งศพสวดพระอภิธรรมวันแรกหนังสือพิมพ์ก็พาดหัวข่าวกันเสียเต็มหน้าหนึ่งทุกสำนัก เมื่อแปดปีก่อน รักร่วมเพศยังไม่เปิดกว้างเช่นปัจจุบันนี้ ยิ่งทั้งสองคนเป็นบุคคลในตระกูลใหญ่ระดับแนวหน้าของประเทศด้วยแล้ว นักข่าวไม่พลาดที่จะหยิบมาเป็นประเด็น ถึงจะใช้ตัวย่อ ชาวบ้านทั่วไปไม่รู้ แต่คนวงในก็รู้กันอยู่ดี

“คุณนิดเสียไปตั้งแต่แปดปีก่อน พี่มาทำงานทีหลังไม่รู้รายละเอียดมากนัก รู้แต่ว่าที่ท่านจ้างน้องนิษฐ์หรือเด็กๆ ก่อนหน้านี้เป็นผลมาจากการเสียคุณนิดไปทั้งนั้น”

ยิ่งพูดยิ่งติดลมบน พิชิตลืมไปแล้วว่าต้องรูดซิปปากตัวเองให้สนิท

“ถ้าน้องนิษฐ์ได้ยินท่านเรียกว่า นิดอย่าได้คิดว่าท่านเรียกน้องนิษฐ์นะครับ ไม่ว่าใครท่านก็เรียกว่า นิดทั้งนั้นแหละ” พิชิตได้ยินเด็กหนุ่มก่อนหน้านี้บ่นเรื่องนี้มาสามสี่ครั้งเลยจำได้ขึ้นใจ

“ทำไมครับ?

เหตุผลหรือ? พิชิตไม่รู้ แต่ถ้าเป็นเขา

“อาจจะอยากได้ยินคุณนิดตอบรับกลับมามั้งครับ”

อารมณ์ก็น่าจะประมาณนี้ล่ะ “ถ้าพี่เสียคนรักไปแบบนั้นพี่ก็คงอยากได้ยินเสียงเขาอีกครั้ง”

 

------------ 60% ที่เหลือ ----------


ในห้องยังคงไม่ได้เปิดไฟแต่ก็พอมองเห็นมากกว่าครั้งก่อนเพราะคืนนี้พระจันทร์เต็มดวง อีกทั้งผ้าม่านที่เคยปลดมาครึ่งหนึ่ง วันนี้ถูกรวบเก็บเอาไว้ทั้งสองข้างเปิดโอกาสให้แสงนวลสาดส่องเข้ามาได้เต็มที่

ตรัณนั่งเงียบอยู่ตรงนั้นที่โซฟาตัวเดิม แต่โซฟาอีกตัวที่นิดอาศัยนอนหลับเมื่อวันนั้นไม่อยู่แล้ว พอเดินมาถึงนิดเลยได้แต่ยืนนิ่งไม่รู้จะนั่งลงที่ตรงไหน

“นิด”

นิดไม่ได้ตอบรับ แค่หันไปมองแล้วเห็นว่าร่างสูงใหญ่ขยับตัวไปชิดอีกด้านคล้ายว่าจะบอกใบ้ให้เขานั่งลงข้างกัน นิดชั่งใจ สุดท้ายก็ได้แต่นั่งลงอีกด้านหนึ่งอย่าวจำใจ เขาเว้นระยะห่างเอาไว้พอที่จะมีใครนั่งลงตรงกลางมาได้อีกคน

ตรัณไม่ได้พูดอะไรอีก ชายหนุ่มหันกลับไปเทเหล้าลงในแก้วแล้วดื่มมันลงไปราวกับไม่รู้สึกถึงปริมาณแอลกอฮอล์ในนั้น จากเต็มขวด ไม่นานก็พร่องไปกว่าครึ่ง นิดไม่ได้มองตรัณตรงๆ แต่นั่งห่างกันแค่หนึ่งช่วงแขน อีกคนขยับหยิบอะไรก็เห็นได้จากหางตา เขาถอนหายใจ นึกอยากนอนหลับจะได้พ้นคืนนี้ไปเสียโดยเร็ว แต่ปิดตานอนก็แล้ว นับแกะก็แล้ว ร้องเพลงกล่อมตัวเองในใจก็แล้ว ทว่าความง่วงงุนที่ควรมาเยี่ยมเยือนเป็นปกตินั้นไม่รู้หายไปไหน นิดยอมแพ้ คืนนี้คงได้นั่งถ่างตาเป็นเพื่อนตรัณไปจนสว่าง

ทั้งๆ ที่ควรจะเป็นแบบนั้น

แต่เมื่อเหลือบตาดูก็พบว่าชายหนุ่มปิดตาพิงพนักโซฟาหลับไปเสียแล้ว นิดหันกลับมามองเต็มตาก่อนที่จะต้องกรอกสายตาขึ้นมองเพดานครั้งหนึ่ง

นี่จะเอาคืนที่ครั้งก่อนเขานอนหลับหรือไง คราวนี้ถึงมานั่งหลับให้ดู?

นิดเบ้ปาก เผยลักยิ้มโดดเด่นให้เห็นในความมืด ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ร่างสูงใหญ่ก็ไถลพรืดหล่นจากพนักโซฟาลงมาบนตัก นิดตัวแข็งทื่อ สองมือเตรียมจะผลักออก แต่วงแขนแข็งแรงนั้นกลับตวัดโอบรอบเอวของเขาเอาไว้แน่นหนา

“คุณตรัณ?

ลองเขย่าดูก็ไม่ได้รับการตอบสนอง ตรัณหลับสนิททั้งๆ ที่ศีรษะเกยอยู่บนต้นขาของอีกคน มือโอบรอบเอว อีกทั้งปลายจมูกโด่งสันยังฝังลงตรงหน้าท้องแบนราบ

นิดถอนหายใจพรืดแล้วจำใจนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น

ตรัณในวัยสามสิบปีไม่ต่างไปจากที่นิดจำได้ โดยเฉพาะยามที่นอนหลับ มีเพียงโครงหน้าที่ดูเป็นสัดเป็นส่วนมากขึ้น ใต้แพขนตาหนาที่ปิดสนิทมีรอยคล้ำจางๆ เห็นได้ชัดแม้จะมีเพียงแสงจากดวงจันทร์เท่านั้น แปดปี...นิดไม่ได้มองหน้าผู้ชายคนนี้มาเกือบแปดปีเต็ม

ปลายนิ้วขาวเผลอปัดปอยผมที่ตกระตรงหน้าผากได้รูปออกให้

นิดชะงักไปแล้วได้แต่โคลงศีรษะไปมา

...ความเคยชินเป็นสิ่งน่ากลัวจริงๆ

มันจะครอบงำจิตใต้สำนึกแล้วบังคับให้ร่างกายทำไปอย่างที่เคย โชคดีที่ตรัณกำลังหลับ ไม่อย่างนั้นเขาคงถูกท่านซีอีโอที่สาวๆ อยากเดทด้วยทั่วประเทศดุเข้าให้ ตรัณไม่ชอบให้ใครจับผม ทั้งๆ ที่ผมสีดำนั่นหนานุ่มราวกับขนแมว และแมวขี้โมโหตัวนี้ก็ชอบมานอนให้เขาไล้กลุ่มผมเล่นเป็นประจำ สร้างความเคยชินที่สลักลึกไปถึงจิตวิญญาณ

นิดยิ้มจาง

ในความทรงจำของคนเรามีทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย เลือกจำอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้ เลือกที่จะลืมอย่างใดอย่างหนึ่งไปก็ไม่ได้เช่นกัน ทำได้ก็แต่เลือกที่จะนึกถึงเรื่องที่ทำให้ยิ้มได้หรือทำให้เสียใจ

นิดปล่อยความคิดของตนให้ล่องลอยไปเงียบๆ คลอไปกับเสียงเดินเป็นจังหวะของนาฬิกาแขวนผนัง ก่อนที่ความคิดของเขาจะสะดุดลงเพราะเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยเรียกแผ่วเบา

“นิด”

ที่มาของเสียงไม่ไกลนัก อยู่บนตักของเขานี่เอง

ตรัณยังคงหลับสนิท แต่ไม่รู้ว่าในห้วงนิทรานั้นฝันถึงอะไร คิ้วเข้มที่พาดเหนือเปลือกตาหนาถึงได้ขมวดมุ่นจนแทบจะเป็นปมแบบนั้น นิดรู้สึกถึงมือแกร่งที่วางอยู่ตรงช่วงเอวออกแรงรั้งเข้ามาแนบชิด เขาพยายามแกะออกแต่ไม่เป็นผลอีกทั้งตรัณยังฉวยมือไปกุมไว้แน่นอีก

“นิด”

 

“ถ้าน้องนิษฐ์ได้ยินท่านเรียกว่า นิดอย่าได้คิดว่าท่านเรียกน้องนิษฐ์นะครับ ไม่ว่าใครท่านก็เรียกว่า นิดทั้งนั้นแหละ”

...

“อาจจะอยากได้ยินคุณนิดตอบรับกลับมามั้งครับ”

 

อยากได้ยินจริงหรือ?

นิดก้มลงมองใบหน้าคมคายที่ยังซุกอยู่ตรงหน้าท้อง ไล้สายตาไปยังใบหน้าของคนที่หลับสนิท

“นิด”

ตรัณยังคงเอ่ยเรียกเสียงเบาราวกับว่าหากไม่มีเสียงตอบรับเขาก็จะเรียกอยู่แบบนั้น

แล้วแปดปีมานี้ได้มีใครตอบกลับตรัณบ้างหรือยัง?

นิดถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ใช่คนใจอ่อน ไม่ใช่คนใจดี แต่ใครบางคนชอบทำตัวให้เขาต้องอ่อนใจด้วยเสมอ

“นิดครับ”

...

“ว่าไง”





TBC.

ตอบคำถามจากทวิต :

ตรัณ อ่านว่า ตะ-รัน ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.624K ครั้ง

17,836 ความคิดเห็น

  1. #17822 WSwen (@SunnyWo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 08:28
    ฮือแอบหน่วงในใจแต่ว่าน่ารักมากเลย
    #17822
    0
  2. #17791 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 10:58
    อ่านตะ รัน เราอ่าน ตรัน
    #17791
    0
  3. #17739 kanyallapo (@kanyallapo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 00:43
    เค้าอ่านว่าตรัณมาตลอดเลยจ้า555
    #17739
    0
  4. #17609 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 21:35
    แอแงงงง ทำไมน่ารักกกกก ไม่ใช่ว่าตรัณแกล้งหลับนะ
    #17609
    0
  5. #17568 boonyapat641 (@boonyapat641) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 23:34

    น่ารักที่สุด
    #17568
    0
  6. #17555 WinD_MilL (@rinrin1390) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 01:35
    แง อ่านว่าตรันแบบ ตรันนน มาตลอดเลยยยยย ปล.ปย.สุดท้ายดึงอารมณ์อีกแล้ววว
    #17555
    0
  7. #17524 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 13:21

    ตกลงนี่ใครลองเชิงใครกันแน่เนี่ย

    #17524
    0
  8. #17446 Sunshine (@kaimuk-raweewan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 14:57
    อบอุ่นเวอร์~ ฮืออออออ
    #17446
    0
  9. #17436 Painin16 (@Painin16) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 23:20
    ว่าไง ฮื่อออออออ ตอบกลับมาแล้ววว
    #17436
    0
  10. #17390 umim1a (@umim1a) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 14:10

    ฮื่อออออออออ
    #17390
    0
  11. #17379 Kieeeee41 (@Kieeeee41) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 07:20

    ฮื่อออ
    #17379
    0
  12. #17374 _Arisa03 (@_Arisa03) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 17:47
    แง ตรัณไม่ได้หลับใช่มั้ย
    #17374
    0
  13. #17323 Nusry (@Nusry) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 08:56
    อ่านว่าตรัน มาตลอดเรื่องเลย อุแง
    #17323
    0
  14. #17291 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 15:18
    ฮรึกกกกก
    #17291
    0
  15. วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 14:38
    ชอบที่ถึงแม้คุณนิดจะบอกว่า พยายามตัดจากคุณตรัณ

    แต่คุณนิดก็ยังตอบรับเสียงเรียกคุณตรัณอยู่นะ
    #17256
    0
  16. #17230 Muttatae (@Muttatae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 20:11

    มันดีจังเลยค่ะ
    #17230
    0
  17. #17210 iszin89 (@1470cin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 20:54
    เรรอ่านตอนนี้ทีไร ร้องไห้ทุกทีเลย ดีใจด้วยนะตรัน ฮือออออ
    #17210
    0
  18. #17204 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 00:27
    ตรัณน่าสงสารนะเนี่ย;__;
    #17204
    0
  19. #17159 Innocence (@thongmee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 16:44
    น้ำตาจะไหลมันมีอะไรหลายอย่างแต่แบบ ตรัณคงปวดใจมาก แปลว่ารู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนฆ่านิด แต่กลัวเรื่องมันจะหักมุมจริงๆแบบสุดท้ายแล้วไม่ใช่ปู่ที่สั่งงี้... คิดมากไปสินะ5555
    #17159
    0
  20. #17121 Ms.Nathan (@zen_se) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 14:43
    งื้ออออออออ
    #17121
    0
  21. #17076 lionmeoww (@lionmeoww) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 01:47
    ฮืออออออออ ยิ้มทั้งน้ำตา มันดีมากเลยค่ะไรท์ ; - ;
    #17076
    0
  22. #17011 palinner (@palinner) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 09:25
    งืออออ โคตรน่ารักเลย
    #17011
    0
  23. #16984 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:30
    น้ำตาาาาา
    #16984
    0
  24. #16921 gnawkezi~* (@ikwang-dh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:36
    ฉากบนโซฟามันอบอุ่นหัวใจมากเลย
    #16921
    0
  25. #16895 A T O M Y (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:33
    อ่านฉากทีไรก็ยังประทับใจ ตลอดแปดปีในที่สุดคนที่เรียกหาก็ตอบรับ
    #16895
    0