รอยซาตาน

ตอนที่ 5 : การกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,478
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 ส.ค. 52

/>

บทที่ 2

 

แม่!”

ร่างสูงใหญ่บนเตียงกว้างสะดุ้งผวาลุกนั่ง เขาหอบหายใจแรง กายเปลือยเปล่าท่อนบนมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายทั่ว แม้กระทั่งไรผมยังเปียกชื้นราวผ่านการออกกำลังมาอย่างหนัก

ในขณะที่ความจริง...เพิ่งตื่นนอน!

ชัชชลยกมือขึ้นลูบหน้า หัวใจของเขาเต้นระส่ำส่งเสียงอื้ออึงโสตประสาท ต้องสูดอากาศเข้าลึกและยาวหลายๆ ครั้งทีเดียวจึงจะข่มอาการไว้ได้...ทั้งที่สิบสี่ปีแล้วที่เหตุการณ์ช่วงนั้นคอยตามหลอกหลอน มันอยู่กับเขาในทุกสำนึกรู้ยามตื่นและแน่นอนกับการแทรกซึมปะปนรอจังหวะฉายภาพซ้ำในห้วงฝัน

ทว่าอย่างไรชายหนุ่มก็ไม่อาจทำใจ บังคับตัวเองให้ใช้คำว่า ชินกับเรื่องนี้ได้สักที!

คิดเรื่องนั้นอีกแล้วเหรอชัช เจ้าของเสียงพ้นประตูเข้ามาพร้อมกลิ่นกาแฟหอมฉุย โดยไม่ต้องหันมองชัชชลก็รู้ว่าป้ายุพายกถาดบรรจุแก้วกาแฟ แก้วน้ำและดาร์คช็อกโกแลตชิ้นเล็กๆ มาด้วย เขาไม่ได้มีตาทิพย์หรอก แต่ที่รู้เพราะเวลาสามปีนับจากรับป้ามาอยู่ด้วยกัน ผู้อาวุโสกว่าดูแลเขาเฉกเช่นนี้ไม่ได้ขาด

ผมฝัน เขาตอบสั้นพรางยกแก้วขึ้นดื่มน้ำ นัยน์ตาสีดำสนิทในกรอบยาวรีมองจับร่างค่อนท้วมของคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง ใบหน้าที่ขึ้นริ้วแห่งวัยหากแต่อิ่มเอมเป็นสุขยังคงเค้าความสวยในวัยสาว ใช่...เขาจำได้ดีเชียวล่ะถึงใบหน้าสะอาดหมดจดกับโครงร่างที่พอมีน้ำมีนวล จำได้ถึงความใจดีและการช่วยเหลือทุกครั้ง จำได้กระทั่งแววตาห่วงใยที่ทอดมองเขาและแม่ในวันย้ายออกจากบ้านไอ้เอกชัย

ไม่ผิดหรอก เขาและแม่ย้ายออกจากขุมนรกนั่นจริงๆ

เรื่องราวในความฝันจบลงเพราะเขาผวาตื่น หากในความจริงคือวันนั้นป้ายุพาตามมาช่วยพาแม่ขึ้นรถรับจ้างไปส่งโรงพยาบาล น่าจะสักสามวันนี่ล่ะที่อาการของแม่ดีขึ้นจนหมออนุญาติให้กลับ เราย้อนไปที่บ้านไอ้เอกชัย เก็บของที่มีอยู่น้อยนิดแล้วออกจากที่นั่นทันที

ยังจำกระต๊อบหลังเล็กผุพังที่เราย้ายไปอยู่ด้วยกันได้ ช่วงนั้นเขาขอพักการเรียนแล้วช่วยกันสองคนกับแม่รับจ้างทำงานทุกอย่าง เก็บหอมรอมริบเป็นค่าใช้จ่ายสำหรับภาคเรียนหน้า...พื้นที่คับแคบ งานลำบากแต่สุขในหัวใจ

ทว่าโชคชะตาก็ไม่ใจดีนักหรอก เพราะเพียงห้าเดือน...สวรรค์ก็มารับแม่ไป

ศพอนาถาในโรงบริจาคตั้งอยู่กลางศาลา ข้างๆ มีเด็กชายนั่งร่ำไห้เป็นวรรคเป็นเวร แขกที่มาร่วมไว้อาลัยมีเพียงคนเดียวคือป้ายุพา

ป้าเป็นคนช่วยเหลือจัดการทุกอย่างจนเผาร่างของแม่ รวมถึงให้เงินเขามาก้อนหนึ่ง มากมายทีเดียวสำหรับตอนนั้นและอาจเป็นเงินเก็บเกือบทั้งหมดของคนรับใช้สักคน ส่วนสิ่งที่เปลี่ยนแปลงชีวิตชัชชลคือหนังสือเล่มหนาเกี่ยวกับทุนการศึกษาต่างประเทศที่ป้ายุพาเก็บไว้ให้หลังอนุวิทโยนทิ้งถังขยะ

...ชัชชลได้ทุนให้เปล่าไปอยู่ญี่ปุ่นหกปี ชิงทุนอีกครั้งเพื่อจบระดับปริญญาตรีสาขาวิศวะกรรมศาสตร์ที่อเมริกา

และสี่ปีก่อนเขาก็กลับมาเมืองไทยในฐานะผู้ก่อตั้งและผู้ถือหุ้นใหญ่บริษัท ชัชชล อินเตอร์เทรด แอนด์ คอนสตรัคชั่น จำกัด

มือแข็งแรงวางแก้วน้ำลงที่เดิม เขาหยิบช็อกโกแลตชิ้นเล็กๆ ขึ้นมอง ในขณะที่ป้ายุพายกถาดไปวางบนโต๊ะที่มุมห้อง ร่างค่อนท้วมก้าวอย่างกระฉับกระเฉงตรงสู่ตู้เสื้อผ้าแบบบิวท์อินสีโอ๊คเข้มซึ่งกลืนไปกับผนัง คว้าเอาผ้าเช็ดตัวผืนนิ่มเดินกลับมานั่งปลายเตียง

แสงแดดอ่อนๆ ทอลอดผนังกระจกและม่านพรางตาเข้ามาในห้องรำไร ถึงอย่างนั้นห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์เคร่งขรึมราคาสูงลิบก็กระจ่างพอจะเห็นสีหน้าและแววตาของอีกฝ่ายชัดเจน

ชัชชลแกะห่อช็อกโกแลตช้าๆ หักครึ่งส่งมันเข้าละเลียดในปาก ความหวานที่ไม่หวานมากเป็นรสชาติที่คุ้นชินมาแต่ไหนแต่ไร

ป้ามีอะไรรึเปล่าในเมื่ออีกฝ่ายไม่พูดเขาจึงชิงถามก่อน

เรื่องในบ้านหลังนั้นมันก็ผ่านมานานแล้วนะชัช ป้าอยากให้เราปล่อยวางซะบ้าง อย่าเอาใจไปยึดติดกับมันมากนัก

ป้ากำลังจะบอกให้ผมลืม?

เปล่ายุพาวางมือลงบนผ้าห่มส่วนที่คลุมขาของชายหนุ่ม ป้าบอกชัชว่าอย่าเอาใจไปยึดติดกับมัน จดจำได้แต่อย่าใส่อารมณ์ใส่ความรู้สึกเมื่อเรานึกถึง...เหตุการณ์มันผ่านไปแล้วนะชัช วันนี้ไม่มีใครทำร้ายชัชหรือแม่ชมนาถอีก ความเจ็บปวดใดๆ ก็ตามที่เคยมีก็สมควรจบลงไปด้วยจริงไหม...แต่วันนี้ที่เหมือนมันไม่จบ เหมือนมันยังอยู่กับเราตลอดเวลาก็เพราะเรานั่นล่ะที่เอาใจไปผูกติดกับมัน แล้วก็เป็นเรา...ที่กำลังทำร้ายตัวเอง ไม่ใช่คนพวกนั้นเลย

ถ้าเลิกเอาใจไปยึดติดแล้วเรื่องจบ ผมก็คงทำอย่างที่ป้าพูดไม่ได้หรอกครับ ชายหนุ่มถอนใจเบาๆ เสียงทุ้มกังวานของเขาราบเรียบหากแฝงความหนักแน่นจริงจัง ทุกอย่างไม่สมควรจบลงตรงนี้ และผมจะไม่มีวันยอมให้จบแน่ๆ...มันง่ายและสวยงามเกินไปสำหรับคนชั่วอย่างไอ้เอกชัย

ป้าไม่อยากให้ชัชทำเลย ยุพารำพึงเสียงแผ่วเมื่อคิดถึงแผนการที่อีกคนกำลังทำ ใช่ ชัชชลบอกทั้งหมดและไม่ว่าจะคัดค้านอย่างไรอีกฝ่ายก็ไม่เคยฟัง ...ถ้ารอยทางนั้นเป็นของคนชั่ว เราก็ไม่สมควรเดินตามไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร

แต่ผมอยากให้มันเจ็บเหมือนที่ผมเคยเจ็บ ให้มันได้รู้ว่าความรู้สึกของคนที่ถูกกระทำเป็นยังไงร่างสูงใหญ่ขยับลงจากเตียง แผงอกและหน้าท้องที่เต็มแน่นด้วยมัดกล้ามขึ้นลอนสวยถูกลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศโลมเลียจนเม็ดเหงื่อเหือดแห้ง ผมรอคอยวันนี้มาสิบสี่ปี รอ...เพื่อจะได้จัดการเอาคืนพวกมันอย่างสาสม!”

 เวรกรรมจะจัดการกับพวกเขาเอง

แต่นี่ก็สิบสี่ปีแล้วนะครับป้าที่เวรกรรมนิ่งดูดาย ชัชชลยักไหล่เยาะหยัน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยขื่น

กฏแห่งกรรมยุติธรรมที่สุด เขาต้องได้รับผลที่ทำไว้แน่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

ซึ่งทางนั้นอาจเป็นทางที่ผมกำลังทำ...งั้นป้าก็เลิกห้ามผมได้แล้ว

ริมฝีปากหยักอิ่มบนใบหน้าคมเข้มบิดเป็นรอยยิ้ม...ยิ้มเจ้าเล่ห์และมาดร้ายอย่างที่คนแก่วัยกว่าไม่พึงใจนัก นางส่ายหน้าช้าๆ เมื่อจนปัญญาจะห้ามปราม มือที่เริ่มมีริ้วเหี่ยวย่นตามวัยส่งผ้าเช็ดตัวผืนนุ่มให้อีกฝ่าย

ประสบการณ์ในอดีตหล่อหลอมเด็กชายที่เคยดูนิ่มนวลและอ่อนโยน...ให้เปลี่ยนไปมากทีเดียว

 ชายหนุ่มหมุนตัวเดินสู่ห้องน้ำ เกือบงับประตูแล้วทีเดียวที่ป้ายุพาเอ่ยขึ้น

อย่าทำอะไรคุณหนูยาย่านะชัช ถึงเธอจะเป็นลูกคุณเอก... ไม่จบประโยคชัชชลก็กระแทกเสียงแทรกขึ้น

ไอ้เอก! คนที่เคยทำเลวทั้งกับผม กับป้า ควรจะเรียกมันว่าไอ้เอก

ยุพาทำได้เพียงถอนใจเบาๆ คุณหนูอาจจะเอาแต่ใจไปบ้างแต่เธอก็เป็นคนน่ารัก เอาแค่แลกตัวเธอมาอยู่กับเราก็พอนะชัช ป้าขอร้อง...อย่าทำอะไรเธอ

ทำอะไรนี่มันอะไรล่ะครับป้า เขาแกล้งยอกย้อน นัยน์ตาสีดำสนิทส่องประกายคมกล้าเมื่อก้มลงมองช็อกโกแลตกับห่อสีสวยในมืออย่างคิดและชั่งใจ หากครู่เดียวก็ขยำโยนทิ้งถังขยะ

ป้ายุพาไม่ได้ต่อความ เช่นกันที่ชายหนุ่มไม่ตอบว่าอย่างไร...

ก็จะให้รับปากได้ยังไงเล่า ในเมื่อแผนการส่วนที่ไม่บอกป้ามีการ ทำอะไรคุณหนูอรยาอยู่ด้วย!

 

รถสีดำคันนั้นแล่นเข้าเขตสวนสาธารณะก่อนเทียบริมทาง ทว่าคนขับห้ามล้อจอดยังไม่ทันสนิทดีร่างประเปรียวในชุดกระโปรงสั้นก็เปิดประตูลงมา หล่อนปึงปังกระแทกส้นเท้าไปตามร่มเงาของไม้ใหญ่ และเมื่อชายหนุ่มรูปร่างสันทัดลงจากรถเข้าคว้าแขนกลมกลึงก็ถูกสะบัดออกอย่างแรง

ไม่เอาน่ายาย่า กลับไปขึ้นรถเถอะ คราวนี้ธัญกรจับเข้าที่หัวไหล่ของแฟนสาวทั้งสองข้าง บังคับหล่อนให้เผชิญหน้า

ถ้าจะกลับกรก็กลับไปเอง เดี๋ยวยาย่าจะโทรตามคนที่บ้านมารับ สีหน้าของอรยาบ่งชัดว่าเจ้าตัวมีอาการโกรธขึง มือเรียวล้วงหาโทรศัพท์มือถือเครื่องจิ๋วในกระเป๋า ทว่าเมื่อดึงขึ้นกลับถูกอีกคนฉวยไป เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะกร!”

เราต้องพูดกันให้รู้เรื่อง

แล้วเราต้องพูดอะไรกันอีกล่ะ!”

ใบหน้าที่ถูกตกแต่งไว้อย่างงดงามบัดนี้บูดบี้ ดวงตากลมมองประสานกับคนตรงหน้าแวบหนึ่งก่อนเสมองทางอื่น อรยาทำเสียงในคออย่างให้รู้ว่าหล่อนไม่สบอารมณ์เป็นที่สุด ทั้งผิดหวัง ทั้งเสียใจ ความกลัวและความหวาดหวั่นก็เข้ากลุ้มรุมหัวใจจนแทบไม่เหลือที่ว่างให้ความหวังเบียดแทรกตัวอยู่...แล้วยิ่งแฟนหนุ่มลูกชายเจ้าของสถานบันเทิงดูจะไม่เดือดเนื้อร้อนใจ เขาเฉยชาแบ่งรับแบ่งสู้ต่อคำร้องขอความช่วยเหลือ ความหวังของหล่อนยิ่งริบรี่แสงเสียกว่าหิ่งห้อยตัวเล็กในคืนเดือนมืด

หรือหล่อนจะต้องยอมเป็น เมียผู้ชายคนนั้นตามข้อตกลงของคุณพ่อจริงๆ!

สองปีที่เราคบกันกรไม่เคยรักยาย่าเลยใช่ไหม วันนี้กรถึงปฏิเสธที่จะช่วยยาย่า กรถึงจะปล่อยให้ยาย่าไปแต่งงานกับไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้!”

ผมแค่ขอเวลาคิด...

แล้วจะใช้เวลาคิดนานแค่ไหนกัน! ยาย่ามีเวลาให้คุณไม่มากนักหรอกนะ อรยาสะท้านในอกจนแทบพูดไม่ออกเมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะเล่า น้ำเสียงของหล่อนจึงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ผู้ชายคนนั้นจะซื้อหุ้นบริษัทคุณพ่อและเข้าเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่แต่มีข้อแม้อยู่ว่ายาย่าจะต้องยอมเป็นเมียเขา รู้อะไรไหมกร...ยาย่าจะไม่กลัวเลยแล้วคุณก็จะมีเวลาคิดอีกนาน ถ้าไม่เพียงแต่คุณพ่อเซ็นสัญญาขายหุ้นให้เขาไปแล้ว

พ่อคุณก็รีบร้อนเซ็นเกินไป เขาว่าอย่างหงุดหงิด หากที่จริงแล้วอารมณ์นั้นดูจะมีต้นเหตุจากพฤติกรรมกระฟัดกระเฟียดของแฟนสาวตอนนี้ซะมากกว่า

ก็ท่านต้องรีบใช้เงินพยุงบริษัทนี่ อีกอย่างคือเขาให้เราซื้อหุ้นคืนได้ และนั่นหมายความว่ายาย่าก็ไม่ต้องไปเป็นเมียเขา...คุณพ่อบอกว่าจะทำทุกทางเพื่อถ่วงเวลาก่อนเขาจะมาขอยาย่า แล้วช่วงนี้ล่ะที่เราทุกคนต้องช่วยกันหาวิธีซื้อหุ้นคืน กร...ยาย่าไม่อยากไปเป็นเมียเขา กรต้องช่วยยาย่านะคนพูดเขย่าแขนอีกฝ่ายน้ำตาซึม

เงินมากขนาดนั้นผมต้องถามเตี่ยก่อน

ธัญกรลอบระบายลมหายใจอย่างอึดอัด...จำนวนเงินที่จะแปรเปลี่ยนเป็นความช่วยเหลือตามหญิงสาวเรียกร้องมันน้อยๆ ซะที่ไหนกันนั่น ไม่ใช่หลักแสนหรือเกินล้านมาหมื่นสองหมื่นแบบที่เขาพอจะถูไถหาให้ยืมได้ ครั้นจะบอกเตี่ยตามที่พูดก็เห็นรำไรอยู่แล้วว่ามีแต่คำปฏิเสธ อิโธ่ ขี้หมูขี้หมาไม่ได้เรื่องอย่างเขายังรู้เลยว่าถ้าเข้าถือหุ้นในบริษัทพ่อของอรยาก็มีแต่สูญเงินเปล่า ในเมื่อปีหลังๆ มานี่เศรษฐกิจไม่ค่อยดีบริษัทรับเหมาก่อสร้างเลยขาดทุนไปเยอะ ต้นทุนก็สูงขึ้น ไหนจะไม่มีงานอีกล่ะ...เดาไม่ผิดก็คงไม่พ้นมีปัญหาอย่างหนัก ธนาคารอาจจะไม่อนุมัติวงเงินกู้ด้วยส่วนหนึ่ง หาเงินจากแหล่งอื่นไม่ได้อีกส่วนหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงไม่รีบขายหุ้นหาเงินถึงขั้นเดิมพันด้วยลูกสาวแบบนี้หรอก

หากก็น่าแปลกที่ว่า...ทำไมบริษัทใหญ่ซึ่งรับงานระดับร้อยล้านพันล้าน มีบริษัทลูกรับออกแบบตกแต่งภายในรวมถึงเป็นผู้นำเข้าวัสดุก่อสร้างอย่างชัชชล อินเตอร์เทรด แอนด์ คอนสตรัคชั่น จึงสนใจเข้าถือหุ้นในบริษัทเล็กๆ ที่ง่อนแง่นเจียนล้ม

ประเด็นอรยาเขาอยากจะตัดออก ใช่...หล่อนเป็นคนสวย แต่คน ระดับนั้น จะหาผู้หญิงหน้าตาดีกว่านี้สักกี่คนก็ได้ ช่างเถอะ ธัญกรขี้เกียจจะคิด รู้แค่ว่าบริษัทเป็นสายงานเดียวกัน การที่ ชัชชลซื้อหุ้นคงมีประโยชน์มากกว่าที่เตี่ยจะซื้อมากนัก

กรอรยาเขย่าแขนแฟนหนุ่มอีกครั้งเมื่อเห็นเขาเงียบไปนาน ดวงตากลมโตบัดนี้มีหยดน้ำเอ่อคลอ ครู่เดียวก็หยาดหยดเป็นทางปาดผิวแก้ม

 ธัญกรรามือข้างหนึ่งจากหัวไหล่เนียนเพื่อปาดน้ำตาให้หญิงสาว ยอมรับเหลือเกินว่าใบหน้าสะสวยของหล่อนเย้ายวนจนอดใจจะก้มลงจูบไม่ไหว ทว่าเมื่อทำอย่างนั้นร่างประเปรียวก็ดีดเด้งออกห่าง หล่อนชักสีหน้าโกรธเกรี้ยว...เหมือนทุกๆ ครั้งที่เขาพยายามเกินเลย...มากกว่ากอด!

กรทำเหมือนยาย่าเป็นผู้หญิงใจง่าย!”

โธ่เว้ย!” ชายหนุ่มสบถอย่างหัวเสีย ประเด็นนี้พูดกันมากี่ครั้งกี่หนก็ดูท่าหล่อนจะไม่เข้าใจสักที ถ้าเราคบกันมาวันเดียวแล้วผมทำกับคุณแบบนี้ โอเค...นั่นแสดงว่าผมคิดว่าคุณใจง่าย แต่นี่ไม่ใช่! มันสองปีแล้วนะยาย่าที่เราคบกัน ถ้าเราจะจูบหรือมีอะไรกันก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ...หึ คุณเอาแต่พร่ำว่าผมไม่รักคุณ ที่จริงคุณนั่นแหละที่ไม่รักผม

ผู้หญิงที่รักกรจริง ต้องยอมมีอะไรกับกรงั้นสิ อรยาทำเสียงขึ้นจมูก เยาะปนหยันอยู่ในที โดยไม่รู้ตัวสักนิดว่าท่าทางหยิ่งและและถือตัวแบบนี้นี่ล่ะที่ท้าทายให้ธัญกรอยากได้ตัวหล่อนยิ่งขึ้น

แล้วคอยดูเถอะ เวลาสองปีที่คบกันเขาไม่มีทางปล่อยให้สูญเปล่าแน่ ยังไงซะก็ต้องได้หาความสุขจากร่างนุ่มนิ่มของคุณหนูที่ทะนงตัวอย่างอรยาบ้างล่ะ!

ธัญกรยึดร่างแบบบางเอาไว้ ดวงตาฉ่ำเยิ้มกราดไล่ตั้งแต่อกอิ่มภายใต้อาภรณ์เข้ารูป ลามเลยไปยังเอวคอดและสะโพกผาย เขาอยากรู้นักว่าถ้าถอดเสื้อผ้าออกจนหมด รูปร่างที่ห่อคลุมด้วยผิวขาวเนียนจะกระตุ้นแรงปรารถนาเพียงใด!

มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นเคลียผิวแก้มนวล คุณน่าจะให้ความสุขแบบชายหญิงกับผมบ้างนะยาย่า

สมองกรคิดได้แต่เรื่องอย่างว่ารึไง!” อรยากระแทกเสียงฉุนเฉียว เวลาที่หล่อนทุกข์ใจอย่างนี้แทนที่จะปลอบโยนและหาวิธีช่วยเหลือเขากลับคิดแต่จะมีอะไรกับหล่อนอย่างนั้นนะหรือ! หญิงสาวพยายามขืนตัวออกห่างทว่ากลับถูกผู้ชายตรงหน้ากระหวัดแขนโอบเอวรั้งเข้าหา แววตาและท่าทางของเขาทำให้หล่อนใจคอไม่ดีนัก ถึงจะเป็นแฟน...ไม่รู้สิ อาจจะเพราะรู้ว่าตลอดเวลาที่เราคบกันเขายัง นอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าก็ได้...หลายๆ ทีหล่อนจึงรู้สึกรังเกียจและไม่วางใจจะให้ผู้ชายที่ขาดความซื่อสัตย์แบบนี้มาแตะต้องโดนตัว

ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”

ทำไม...ให้ผมปล่อยเพื่อที่คุณจะเก็บตัวไว้ปรนเปรอไอ้ผู้ชายที่ไม่เคยรู้จัก ไม่เคยเห็นหน้างั้นเหรอ เขาถอนใจแรงพร้อมโน้มหน้าเข้าหาแฟนสาว ประโยกถัดมากระซิบกระซาบเสียงเครืออย่างที่เรียกอาการสั่นสะท้านจากคนฟัง ...แทนที่เราจะหาความสุขกัน

ถ้าคิดได้แค่นี้กรไปหาผู้หญิงคนอื่นดีกว่า จำไว้นะว่ายาย่าไม่ได้เกิดมาเป็นเครื่องสนองตัณหาของใครรวมทั้งกรด้วย!” มือเรียวข้างหนึ่งที่ถอนออกจากการดันอกแฟนหนุ่มเงื้อมขึ้นเร็วก่อนสะบัดฟาดเพียะฝากรอยแดงเป็นริ้วๆ บนหน้าของเขา

ยาย่าขอเลิกกับกร!” หล่อนแผดเสียงดัง

มากไปแล้วนะยาย่า คราวนี้ธัญกรเหลืออดจริงๆ เขารัดร่างแบบบางแน่นขึ้น มือหนาจับเข้าที่ท้ายทอยของหล่อนบังคับให้รอรับริมฝีปากที่กำลังก้มลงประกบแนบ เกือบได้ลิ้มรสจูบของอรยาอยู่แล้วเชียวถ้าไม่ถูกกระชากจนแทบหงายหลังตามมาด้วยกำปั้นหนักๆ กระทบเข้าโหนกแก้ม จังหวะนั้นเองที่สายตาพร่ามัวจากอาการเจ็บหนึบตวัดเห็นชายร่างสูงใหญ่คว้าอรยาเข้าไปกอดชิดอก

นี่มันอะไรกัน!

ใช่เพียงธัญกรเท่านั้นหรอกที่ตกใจ หญิงสาวเองก็มองคนแปลกหน้าข้างตัวด้วยแววตระหนก ทีแรกคิดว่าเป็นพลเมืองดีที่เข้ามาช่วย ทว่าพอเรียกสติที่กระเจิงจากเหตุการณ์น่าประหวั่นซ้ำซ้อนกลับคืนมาบ้างก็นึกได้ว่าเคยเห็นผู้ชายคนนี้ แต่ที่ไหนกัน?

ยังไม่ทันได้คำตอบความคิดของอรยาก็ดับวูบลงเมื่อสัมผัสถึงความนุ่มหยุ่นอุ่นร้อนตรงขมับ ใบหน้าสะสวยเบ้บูดด้วยรู้ว่าชายร่างสูงด้านข้างกดริมฝีปากของตัวลงตรงนั้น หญิงสาวตั้งท่าจะแผดเสียงหากถูกฝ่ามือใหญ่แข็งแรงเลื่อนปิดเสียก่อน!

อยู่นิ่งๆ สิคุณหนู ชายหนุ่มกระซิบแผ่ว กึ่งปรามกึ่งเย้า มิหนำซ้ำยังจงใจรินลมร้อนผะผ่าวจากจมูกโด่งเป็นสันบนผิวเนื้อเนียนละเอียด และเมื่ออรยาชะงักค้างตัวเกร็งเขาก็หัวเราะต่ำพร่าอย่างสมใจ

ใครกัน...ผู้ชายที่ดูคล้ายหวังดีแต่ก็เหมือนประสงค์ร้ายคนนี้...เขาเป็นใคร!


 


ฮัลโลๆ เข้ามาอ่านอย่าลืมลงชื่อทักทาย ติชมกันหน่อยนะคะ คนเขียนรออยู่จ้า

เอ้ามาดูกันดีกว่าว่าตอนหน้ามีอะไร...

อรยาไม่สามารถรับรู้อะไรอีกแล้ว หูของหล่อนอื้ออึงกลืนกินทุกสรรพเสียงโดยรอบ เนื้อตัวที่ถูกกอดรัดให้เบียดชิดแผงอกและหน้าท้องเต็มหนั่นด้วยมัดกล้ามร้อนขึ้นราวดวงไฟเล็กๆ จุดปะทุ ยามนี้แข็งขาหล่อนอ่อนเปลี้ยหากแขนแข็งแรงของอีกฝ่ายยังรั้งเอาไว้จึงไม่ทรุดลงกองพื้น...มันเหมือนเป็นความช่วยเหลือจากซาตานที่ต้องแลกด้วยการยอมรับจังหวะรุกเร้าช่ำชองสลับหยอกเอินให้หวามหวาบในอก


ต๊ายๆๆ ตื่นเต้นไหมค่ะคุณผู้อ่าน ตอนหน้าเกิดอะขึ้นกับนางเอกของเรากันแน่ แล้วใครคนนั้นเป็นใครกัน?
โปรดติดตามค๊า...
ว่าแต่พระเอกของเรายังฝังใจดาร์กช้อกโกแลตอยู่เลยเน๊อะ...หุหุ หวานอมขมแบบนี้จะเป็นรสชาติของอย่างอื่นด้วยรึเปล่านะ

 

พล่าม...

พระเอกเปลือยท่อนบน!? เปลือยท่อนบนจริงๆ ค่ะ แฮ่...(กลัวคุณผู้อ่านรุมตื้บ)
ตอนนี้เปิดตัวนางเอก ออกแนวขี้โมโหหน่อยๆ วีนและเห
วี่ยงค่ะ ก็เอกชัยเป็นคนเลี้ยงซ้ำยังมีพี่ชายแบบตาขี้โอ่อนุวิทอีก นิสัยผิดแผกเป็นคุณหนูเรียบร้อยแสนดีก็คงเวอร์เกินไป

หุหุ อันที่จริงแล้วคนเขียนเก็บกดค๊า หลังจากที่เรื่องก่อนมีนางเอกเป็นสาวหวานๆ ขี้ใจน้อยแล้วถูกแซวว่าเป็นผู้หญิงในอุดมคติ(ซึ่งคนเขียนชีวิตนี้เป็นไม่ได้แน่ๆ) แหม...เจ็บปวด มาเรื่องนี้ก็เลยของนางเอกแรงๆ หน่อย

แต่ใครที่ชอบลลนาจากกลรักกับดักใจเหมือนกับคุณแตงโมสีชมพู อย่างเพิ่งหนีไปไหนนะคะ เรื่องนี้นางเอกไม่ได้วี๊ดๆ ตลอดเรื่องนะจ๊ะ เดี๋ยวไปอีกสักหน่อยเขาจะมีพัฒนาการไปในทางที่ดีค่ะ

อย่าลืมเอาใจช่วยคุณหนูยาย่ากันเยอะๆ นะค๊า

บทนี้มีชื่อตอนด้วย หุหุ อยู่ๆ ก็คิดอยากจะแต่งชื่อตอนขึ้นมาค่ะ...เอาไว้เป็นโฆษณาชวนเชื่อ 55

จุ๊บ จุ๊บ

ฝนฝน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

570 ความคิดเห็น

  1. #427 รักเดียวใจเดียว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2553 / 21:29
    หนุกมากค่า
    #427
    0
  2. #388 นุ่น (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2553 / 18:01
    สนุกดีค่ะ
    #388
    0
  3. #387 นุ่น (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2553 / 18:01
    สนุกดีค่ะ
    #387
    0
  4. #30 pinkpenther (@pinkpenther) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2552 / 18:29
    อัพต่อนะค่ะๆ
    น้าๆๆ
    TT
    #30
    0
  5. #27 **~Mink~** (@minkkiez) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2552 / 06:54
    อิอิ..ชอบมากค่าคุณฝนฝน
    รอตอนต่อไปแบบว่าตาลุกโพลง มิ้งเดาว่าต้องเป็นพี่ชัชอ่ะแหละที่ทำแบบนั้น
    เพราะว่าพี่ชัชเป็นพระเอกนี่ค้าาาาา

    รีบๆ มาต่อล่ะค้าา คนอ่านแทบจะรอไม่ไหวเลยค่ะ
    อยากรู้ว่าพี่ชัชจะทำอะไร...แหม แค่คิดก็จิ้นเตลิดแว้วอ่ะ คริคริ
    #27
    0