รอยซาตาน

ตอนที่ 3 : บทที่1 (2/3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 ส.ค. 52

/>

บทที่ 1 (2/3)

เด็กชายเดินไปส่งผู้เป็นแม่ที่ห้องครัวก่อนจะย้อนกลับมายังใต้ร่มไม้เพื่อเก็บหนังสือเรียน มองห่างๆ ก็เห็นใครคนหนึ่งทำตัวยุกๆ ยิกๆ อยู่ตรงนั้น ทีแรกทำเอาชัชชลถึงกลับสะดุ้งเพราะเกรงจะเป็นอนุวิท แต่เมื่อเข้าไปใกล้จึงพบว่าเป็นเด็กหญิงตัวเล็กในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน

ชัชชลคิดว่า...เธอดูน่ารักดีนะ เอ่อ โดยเฉพาะตอนที่นั่งพับเพียบบนเสื่อผืนเล็กแล้วมีกลีบสีเหลืองสดของดอกขี้เหล็กหมุนคว้างตามลมร่วงลงพื้น นี่ถ้าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือภาพวาด ก็เป็นภาพที่ละมุนตาและพิมพ์ใจเขาทีเดียว

ร่างผอมสูงของวัยกำลังโตหยุดยืนนิ่งครู่หนึ่ง ชั่งใจว่าจะก้าวเข้าไปหรือหลบก่อนแล้วรอจนค่ำๆ ค่อยกลับมาเก็บของ ก็คุณหนูตัวเล็กแม้จะไม่มีประวัติเคยหยาบหยามกันหากกิตติศัพท์คือเอาแต่ใจใช่เล่น โดนกับตัวมาก็หลายหน สุดท้ายจึงได้ข้อสรุปเลือกเอาอย่างหลังเพราะเขาไม่อยากมีปัญหา เดี๋ยวเกิดไปขัดใจหล่อนมีหวังเป็นได้ร้องวี๊ดๆ ทำเขาเดือดร้อนอีก

ดีไม่ดีแม่อาจโดนดุไปด้วย

ถอนใจเบาๆ ก่อนหมุนตัวกลับหลัง ทว่าเพียงก้าวเท้ายังไม่ทันเดินเสียงเล็กแหลมก็ตะโกนดังขึ้น

จะหนีเค้าเหรอ

หน้าตาของเด็กชายยับยู่ นึกโทษตัวเองในใจ...รู้งี้รีบชิ่งตั้งแต่เห็นวอมแวมอยู่ไกลๆ ก็ดี เอาเถอะ ตอนนี้ใช่ว่าจะหมดโอกาส เขารีบจ้ำอ้าวทำเป็นไม่สนใจ คิดว่าจะหลบพ้นเหมือนครั้งอื่นๆ หากต้องหยุดกึกเมื่อเด็กหญิงแผดเสียงแหลมๆ อีกคราว

ถ้าตัวไม่หยุดเค้าจะฟ้องพ่อ!’ ได้ยินเสียงเธอหัวเราะคิก สมใจ สะใจหรืออารมณ์ไหนก็สุดรู้ เค้ามีอะไรจะให้ตัวช่วยทำหน่อย

เวรแล้วไหมล่ะ...ชัชชลร้องเอ็ดอึงในใจ เขาค่อยๆ หันหลัง มองหน้ากลมแป้นกับรอยยิ้มฟันหลอโบ๋เบ๋

พี่...เอ่อ ผมต้องอ่านหนังสือเรียน

ไม่เห็นต้องอ่านเลย เค้ากะพี่วิทก็ไม่เห็นอ่าน...มานี่ม่ะ มานั่งข้างๆ เค้านี่ มือเล็กๆ ถูกตีลงบนผืนเสื่อข้างๆ ทุกถ้อยความคือคำสั่งการที่ห้ามฝ่าฝืน เค้าจะให้ตัวช่วยเค้าระบายสี

เด็กหญิงอรยาชูสีไม้กล่องเบ้อเริ่มขึ้นโบก เขาจำได้...มันมีสี่สิบแปดสีแบบครูศิลปะที่โรงเรียนใช้ ชัชชลตื่นเต้นทีเดียว อันที่จริงเขาเองก็มีเหมือนกันแต่เป็นสีเทียนสิบสองแท่งจากตลาดนัดที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญก่อนท่านจะเสีย

ชัชชลเดินไปยอบตัวนั่งบนเสื่อ มองข้าวของอันประกอบด้วยสมุดวาดภาพและเหล่าสีไม้อย่างสนใจ หากก็ไม่ได้แตะต้องชิ้นใดเลย

...แม่สอนว่าถ้าไม่จำเป็นอย่าไปยุ่งของเขา เดี๋ยวเกิดเสียหายเราจะใช้คืนไม่ได้

ทำไมตัวไม่ค่อยพูดกับเค้าเลย ชอบเดินหนีเค้าด้วย

คนถามมองด้วยดวงตากลมแป๋ว ใบหน้าผุดผ่องประดับพวงแก้มเนียนใสยื่นเข้ามาเรื่อยๆ เมื่อเขาไม่ตอบก็ถูกขู่อีกว่า จะฟ้องพี่วิท!’

ผม...เอ่อ...

ช่างเถอะ ขี้เกียจรอฟังเด็กหญิงดันสมุดวาดภาพให้เลื่อนมาตรงหน้า ระบายหน้าแรกให้หน่อย เอาสวยๆ นะ เค้าจะเอาไปส่งครูที่โรงเรียน

ผมระบายไม่สวยหรอก

เค้าเคยได้ยินป้ายุพาบอกว่าตัววาดรูประบายสีสวย...ทำไม ระบายให้เค้าแค่นี้ไม่ได้เหรอ

ชัชชลถอนใจเบาๆ เมื่อเปิดหน้าแรกขึ้นมามอง...น่าจะเป็นสวนดอกไม้ คิดว่าอย่างนั้นนะ จะถามคนวาดก็ไม่กล้า เดี๋ยวเกิดคุณหนูไม่พอใจจะยุ่งกันใหญ่

เขาเลือกสีจากกล่อง แต้มแต่งลงไปอย่างเงียบๆ สีที่ใช้คุณภาพดีเชียวล่ะเพราะระบายแล้วเนียนสวยมาก...ถ้าวันหน้ามีเงินเขาจะซื้อแบบนี้สักอัน

จะวาดรูปแม่ เติมสีสวยๆ ใส่กรอบไว้ติดข้างฝา แล้วก็...อาจจะวาดรูปเด็กผู้หญิงตัวเล็กท่ามกลางกลีบสีเหลืองปลิวลมในห้วงอากาศ

ตัวชอบระบายเหรอ งั้นคราวหน้าถ้าครูสั่งเขาจะเอามาให้ตัวระบายอีกนะรอยยิ้มฟันหลอโบ๋เบ๋ถูกส่งมาให้...เมื่อก่อนเคยขำชนิดท้องคัดท้องแข็ง แต่เดี๋ยวนี้ยิ่งมองยิ่งรู้สึกแปลกประหลาด

มันเป็นยังไงก็บอกไม่ถูก แค่ทุกครั้งที่เกิดสิ่งนี้ในใจมุมปากของเขาจะยกขึ้น...เป็นรอยยิ้ม

เด็กชายรีบก้มหน้าเร็ว ของคุณหนู คุณหนูก็ระบายเองสิ ระวังเถอะ เดี๋ยวครูจับได้จะถูกทำโทษ

เอาน่า เค้ารู้ว่าตัวชอบระบาย ก็เค้าเห็นตัวยิ้ม

ผมก็แค่ยิ้มเรื่อยเปื่อยชัชชลรีบปฏิเสธ เขาเพ่งความตั้งใจกับภาพตรงหน้า กระทั่งเสียงแหลมๆ ดังขึ้นอีก

นี่หนังสือเรียนของตัวเหรอ

ครับ

ที่โรงเรียนเค้าก็ได้เรียนแบบนี้ ตัวอยู่ชั้นเดียวกับเขาเหรอ

ชัชชลเพียงส่ายหน้า เขาแก่กว่าอรยาตั้งหลายปี จะเรียนชั้นเดียวกันได้ยังไง

อ่อ หรือจะอย่างที่พี่วิทว่า โรงเรียนแถวบ้านมีแต่พวกโง่ๆ กับพวกจนๆ หัวไม่ดี เวลาเรียนก็เลยต้องเรียนเรื่องง่ายๆ

เด็กชายหันขวับมองคนพูดทันที แต่แทนที่จะโกรธกลับทำได้เพียงผ่อนลมหายใจแล้วปล่อยเลย ดูเถอะ ดวงตาหล่อนกลมแป๋วใสซื่อ ไม่มีเค้าเหยียดแม้สักนิด...เด็กหญิงตัวเล็กนี่คงไม่พ้นจำคำพูดคนอื่นมา

เคยได้ยินคุณครูที่โรงเรียนพูดว่าเด็กเป็นผ้าขาว ไม่ว่าชาติตระกูลแบบไหนทุกคนล้วนแล้วแต่เกิดมามีจิตใจสะอาดสะอ้านเหมือนกันหมด ส่วนสีสันที่แตะแต้มให้เรามีนิสัยต่างกันมาจากการอบรมเลี้ยงดู รวมถึงสิ่งแวดล้อมที่หล่อหลอมให้เป็น...

หัวใจจะสดสวย มีเนื้อแท้งดงามน่านิยม หรือหัวใจจะเปื้อนดวงด่างพร้อย เนื้อแท้เหม็นเน่าน่ารังเกียจก็ขึ้นอยู่กับสิ่งเหล่านี้

แล้วเขากับคุณหนูอรยาเล่าภายภาคหน้าจิตใจจะเป็นอย่างไร? ในเมื่อจุดที่เรายืนร่วมกัน ณ ตอนนี้ ชัชชลสัมผัสได้ถึงรังสีทึบทะมึนลอยตลบอวล

ลอบระบายความคับข้องผ่านลมหายใจ ก่อนแก้ความเข้าใจของเด็กหญิงเสียงเนิบ

คงเพราะคุณหนูเรียนโรงเรียนฝรั่ง เขาก็เลยสอนภาษาไวกว่าโรงเรียนไทย

อรยาเพียงแต่พยักหน้าช้าๆ พลิกหนังสือเรียนของเขาไปเรื่อยๆ คงดูแค่ภาพประกอบในนั้น เพราะเสียงพรึบพรับดังถี่เร็ว

ระบายเสร็จแล้วเขาดันสมุดวาดภาพส่งคืนให้พร้อมกับที่รอยยิ้มปรากฏบนดวงหน้าของเด็กหญิง

โอ้โห สวยจังเลย

งั้นผมไปแล้วนะเขารีบเก็บหนังสือซ้อนกันลวกๆ พอขยับลุกแม่คนตัวเล็กด้านข้างก็แผดเสียงจนนึกปวดหู

เดี๋ยว!’ ไม่ว่าเปล่า มือข้างหนึ่งยังยื่นยึดแขนเขาแน่น อีกข้างชี้ไปยังพาหนะสองล้อที่จอดชิดริมรั้ว เค้าอยากซ้อนจักรยาน ตัวปั่นนะ เค้าจะซ้อน

แต่คุณหนูก็มีจักรยานของตัวเอง แล้วขี่เองที่ถนนหน้าบ้านก็น่าจะสนุกกว่าชัชชลอ้อมแอ้มเสียงอ่อย แค่มองตากลมแป๋วก็รู้ได้ถึงชะตากรรมของตัวเอง

ก็เค้าจะให้ตัวปั่น! ไม่รู้ล่ะ ยังไงเค้าก็จะซ้อนคันนั้น ไอ้คันเส็งเคร็งที่ตัวใช้ปั่นไปโรงเรียนเด็กหญิงลุกขึ้นยืนกอดอก หน้าเชิด เท้าเริ่มย่ำยิกๆ ส่งสัญญาณให้รู้ว่าหล่อนพร้อมจะลงชักดิ้นชักงอถ้าถูกขัดใจ ถ้าคิดว่าปั่นหน้าบ้านสนุก ตัวจะเอาไอ้เส็งเคร็งไปปั่นตรงนั้นก็ได้ แต่ยังไงก็ต้องให้เค้าซ้อน

เอะอะก็เส็งเคร็งเขางึมงำกับตัวเองเบาๆ ก่อนสบตาอีกฝ่าย ถ้าคุณหนูจะซ้อนท้าย...ก็ได้ครับ แต่ต้องสัญญานะว่าจะไม่เสียงดัง เดี๋ยวถ้าคุณวิทมาเห็นเข้าผมจะแย่

เค้าสัญญาอรยาออกวิ่งนำหน้า ปั่นไปที่หน้าบ้านใช่ไหม

เปล่า ปั่นในสวนนี่ล่ะ ผมไม่อยากมีปัญหาใช่ โดยเฉพาะกับคุณหนูผู้ชายที่อาจอยู่แถวนั้น

ร่างผอมสูงของวัยกำลังโตขึ้นคร่อมจักรยาน เขาเตะขาตั้งขึ้น รอให้คนตัวเล็กกว่านั่งจนเรียบร้อยจึงค่อยถีบตัวเหยียบให้รถเคลื่อนไปข้างหน้า

ตอนมือน้อยๆ แตะเข้าที่ข้างเอว...ความรู้สึกแปลกประหลาดในใจเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าทีเดียว ไออุ่นจากตัวที่ห่างกันเพียงคืบก็ดูเหมือนจะทำให้หัวใจของเด็กชายที่เริ่มเป็นหนุ่มเต้นผิดจังหวะ บางแวบเขาประหม่าเคอะเขิน หากบางแวบกลับกล้าพูดออกไปตามตรง

ผมจะดีใจถ้าคุณหนู รู้สึกสนุก

งั้นตัวก็ดีใจเถอะ เพราะเขาซ้อนท้ายตัวแบบนี้สนุกดี

รอยยิ้มกดลึกบนริมฝีปากของชัชชลหลังจบประโยคนั้น

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไรกับการปั่นจักรยานวนไปเวียนมาบนพื้นหญ้าเขียวสดประปรายด้านบนด้วยกลีบดอกขี้เหล็กสีเหลือง มารู้ตัวอีกทีเมื่อจู่ๆ คนที่นั่งข้างหลังขยับยุกยิกส่งให้รถเซไปเซมา

คุณหนูนั่งดีๆ หน่อยสิ ทำแบบนี้เดี๋ยวรถล้มก็ได้เจ็บทั้งคู่

เค้าไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย แต่... หล่อนเขยื้อนตัวแรงขึ้นพร้อมครางเสียงต่ำในคอ อะไรไม่รู้มันไต่เข้าในกระโปรงเค้า

ชัชชลรีบห้ามล้อและตั้งขาจักรยาน ฉับพลันที่อรยากระโดดลงจากรถ หล่อนย่ำเท้ายิกๆ น้ำตาซึม ปากก็เริ่มหวีดดังขึ้นเรื่อยๆ จนคนมองชักนึกหวั่น...

ทั้งห่วงเด็กหญิง ทั้งกลัวว่าถ้าคุณหนูของบ้านได้รับอันตรายเขาคงถูกลงโทษเป็นการใหญ่

คุณหนูปัดมันออกสิครับ

ไม่เอาหรอกเค้ากลัว กรี๊ดดด! มันไต่ตรงโคนขา ช่วยด้วย! ใครก็ได้เอาออกให้ที

เด็กชายเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงนั้น อีกฝ่ายเป็นเด็กผู้หญิงนะ มันไม่เหมาะสักนิดถ้าเขาจะเปิดกระโปรงหล่อนขึ้น ถึงจะเพื่อเอาแมลงออกก็เถอะ

ยืนทำบ้าอะไรอยู่! เอาไอ้ตัวนี้ออกให้เค้าดิอรยามองร่างผอมสูงทั้งน้ำตา หล่อนตะเบ็งสุดเสียง ถ้าตัวไม่เอาออกให้ เค้าจะฟ้องพี่วิท!’

ครับ ครับชัชชลยังกล้าๆ กลัวๆ ใจตุบต่อมไปหมด ต้องรอให้คุณหนูกรีดร้องดังลั่นเขาจึงดึงกระโปรงเปิด ก่อนจับเอาแมลงขายาวตัวกระจิ๋วที่เกาะอยู่ตรงโคนขาริมขอบกางเกงในออกไม่ต้องกลัวนะครับ ผมเอามันออกให้แล้ว

กำลังจะยิ้มปลอบอรยาก็เป็นอันต้องชะงักริมฝีปากเมื่อยินเสียงอนุวิทตะโกนกราดเกรี้ยว

ไอ้ลูกคนใช้ แกปล่อยน้องสาวฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!’

เด็กชายรีบถอยห่างจากอรยา เขาทำอะไรไม่ถูกเลยตอนคุณหนูวัยไล่เลี่ยกันวิ่งเข้ามาหา ฝ่ายนั้นเงื้อมมือจะชกหากสัญชาตญาณทำให้เขารีบปัดออก

แกกล้าสู้ฉันเหรอ ไอ้ลูกคนใช้!’

อนุวิทผลักร่างผอมสูงจนล้มกลิ้งลงกับพื้น มือกำแน่นเงื้อมขึ้นอีกครั้งก่อนส่งหมัดกระแทกเข้าหน้าฝ่ายตรงข้าม ชัชชลปล่อยให้เด็กชายอีกคนชกเขาจนรู้สึกเจ็บระบมไปหมด ใช่ว่าสู้ไม่ได้ แต่แม่สั่งไว้ว่าไม่ให้สู้

เขาไม่อยากให้แม่เดือดร้อน

หยุดนะพี่วิท อย่าต่อยเขา โธ่เอ๊ย! ยาย่าบอกให้ปล่อยเห็นอรยารั้งเอวพี่ชาย หล่อนทานแรงไม่อยู่สักนิดใครก็ได้ช่วยด้วย มาช่วยยาย่าหน่อย เร็วเร้ว!’

อีนังแม่แกมันเป็นคนชั้นต่ำ แกมันก็ชั้นต่ำ จำไว้นะว่าอย่ามาลามกกับน้องฉัน พวกผู้ดีเขาไม่เที่ยวให้คนอื่นดูใต้กระโปรงเหมือนคนชั้นต่ำอย่างแม่แกหรอก

อย่ามาว่าแม่นะ!’ ชัชชลผลักคุณหนูอนุวิทกระเด็น...จะต่อยเขา จะด่าเขายังไงก็ได้ แต่อย่าพาลถึงแม่!

กินเวลาเพียงวินาทีที่เขาใช้กระโดดขึ้นคร่อมร่างขนาดพอๆ กัน ความยับยั้งชั่งใจที่เต็มเปี่ยมเมื่อครู่ไม่เหลือแม้สักนิด เขาง้างมือขึ้นก่อนส่งกระแทกปากอีกฝ่าย คงแรงเอาเรื่องเพราะมีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาตามรอยปริแยกของผิวเนื้อ

คุณพ่อช่วยผมด้วย ไอ้ลูกอีนังคนใช้มันจะฆ่าผม!’

ประโยคนั้นช่วยเรียกสติของเด็กชายให้คืนสู่ตัว เขาถอยร่นห่างออกมา ทว่าคงไม่ทันการเสียแล้วในเมื่อแม่ เอกชัยและคนอื่นๆ ล้วนได้เห็นฉากสุดท้าย

ภาวการณ์ตอนนี้จึงไม่พ้นเขาเป็นคนทำร้ายคุณหนูของบ้าน!

อนุวิทลุกขึ้นเร็ว เจ้าตัววิ่งไปเกาะแขนผู้เป็นพ่อ ในขณะที่แม่วิ่งมาโอบเขาไว้กับอก มันเป็นขณะวินาทีที่เด็กชายกังวลจับใจ...แม่จะต้องรับโทษร่วมกันในสิ่งที่เขาทำรึเปล่านะ

ไอ้ลูกคนใช้มันจะฆ่าผม ดูสิครับคุณพ่อ มันทำผมเลือดออก

ผมเปล่า...ยังไม่ทันแก้ต่างให้ตัวเองเอกชัยก็แทรกขึ้นด้วยเสียงเหี้ยม

ยุพา ไปเอาไม้เรียวมาที ไอ้ตัวไหนมันทำลูกฉันเลือดออก ฉันจะตีมันให้เจ็บกว่าสิบเท่า!’

ชัชชลรู้สึกว่าร่างทั้งร่างกำลังสั่นและแน่นอนที่แม่จะกอดเขาแน่นขึ้น เขารู้...แม่เองก็กลัวโดยเฉพาะเมื่อตอนไม้เรียวมาถึงมือประมุขของบ้าน

เสียงไม้ขนาดยาวแหวกอากาศเมื่อคนถือหวดซ้อมมือทำเอาใจสองแม่ลูกร่วงไปกองที่ตาตุ่ม

คุณเอกจะไม่ถามหน่อยเหรอคะว่าเรื่องราวจริงๆ เป็นยังไงเสียงที่ใช้ปร่าแปร่ง ฟังรู้ว่ากลัวแต่จำต้องกล้าเพื่อเด็กชายที่เป็นเสียยิ่งกว่าดวงใจ

เหอะ ยังจะต้องถามอะไรกันอีก ก็เห็นๆ อยู่ว่าไอ้เด็กชั้นต่ำนี่มันต่อยลูกฉัน

แต่ชัชก็หน้าบวมแม่เถียงทั้งๆ ที่หน้าก้มงุด

เห็นคาตายังจะมีหวังว่าลูกเธอเป็นฝ่ายถูกอีกเหรอชมนาถ หึ ฉันจะให้ตาวิทเล่าเรื่องทั้งหมดแล้วกัน เธอจะได้หูตาสว่างซักที...ว่าไปเลยลูก

ครับพ่อคนพูดยิ้มเหยียดแสดงความเหนือกว่า ก็ไอ้ลูกคนใช้นี่สิครับพ่อ มันเปิดกระโปรงยัยยาย่า น้องร้องกรี๊ดๆๆ ใหญ่เลยตอนผมมาถึง ผมเลยต่อยมันเข้าให้...เรื่องนี้ไม่ผิดใช่ไหมครับเพราะถือว่าผมปกป้องน้อง แต่ไอ้ชั้นต่ำนี่มันสู้แล้วก็พยายามฆ่าผม

บอกชมนาถไปซิยาย่า ว่าที่พี่เขาพูดเป็นเรื่องจริงคราวนี้เอกชัยหันไปหาลูกสาว

อรยาอึกอัก น้ำตาเอ่อเต็มเบ้าและเกรอะทั่วผิวแก้ม เธอมองสบกับชัชชลให้ความหวังว่าจะบอกเรื่องจริง ทว่าเมื่อถูกพี่ชายเอื้อมมือมาบีบต้นแขนและกระชากเข้าหาตัว เด็กหญิงก็สะอึกสะอื้นคลับคล้ายจะมีอาการหวาดหวั่น

พูดดีๆ นะยาย่า พี่ไม่อยากให้น้องช่วยคนผิดอนุวิทกระซิบน้องสาวเสียงดุ

ลุ้นจนตัวโก่ง ลมหายใจสะดุดขาดห้วงหลายครั้ง ขณะนี้คุณหนูตัวเล็กคือปลายทางของความปรารถนาว่าจะพ้นผิด หากสุดท้ายหล่อนกลับล้มทุกอย่างให้พังครืนด้วยประโยคเดียว

พี่วิท...พูด...ความจริงค่ะ

ชัชชลก้มหน้าลงอย่างยอมรับชะตากรรม...ผิดหวัง เจ็บปวด เสียใจ ความรู้สึกหลากหลายเหลือเกินที่ต้องกล้ำกลืนในฐานะผู้ที่จำนนต่อข้อกล่าวหา ใช่สินะ คุณหนูอรยายังไงก็ต้องเข้าข้างพี่ชาย ส่วนคนชั้นต่ำอย่างเขา...ไม่มีค่ามากพอที่เธอจะยอมพูดความจริงเพื่อช่วยเหลือหรอก

เรื่องราวเดินมาถึงจุดที่เด็กชายทำได้เพียงกอดตอบแม่ สิ่งที่ทำให้เขาใจเสียซะยิ่งกว่าไม้เรียวที่พร้อมฟาดลงบนผิวเนื้อคือน้ำตาที่เอ่อคลอก่อนลากทิ้งรอยบนแก้มของผู้หญิงคนนี้ หัวแม่มือผอมยาวถูกยกขึ้นเพื่อเช็ดใบหน้าเกรอะหยดน้ำ

ไม่ต้องห่วงชัชนะ ชัชไม่เจ็บหรอกแม่

ยินเสียงเอกชัยหัวเราะต่ำในคอขณะเด็กชายผละจากอ้อมแขนแม่ ลุกขึ้นยืนกอดอกรอรับการลงโทษ

ไอ้เด็กชั้นต่ำ เดี๋ยวแกก็รู้ว่าเจ็บหรือไม่เจ็บ

หวดแรกโดนเข้าที่สะโพก ชัชชลต้องกัดริมฝีปากจนแน่นเพื่อไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา วินาทีนี้เจ็บแค่ไหนก็ต้องทน เพราะถ้าเขาร้องหรือครางเพียงนิดแม่จะต้องวิ่งเข้ามารับไม้เรียวแทนเป็นแน่

...แต่ไม่มีทางซะล่ะ ชัชชลไม่มีวันยอม!

หวดสองลงใกล้จุดเดิมทำเอาร่างผอมสูงกระตุก หวดต่อๆ มากระชั้นขึ้นอย่างที่คนตีไม่คิดยั้งแรง เด็กชายเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ดเมื่อบางทีไม้เรียวฟาดโดนหลังขา กระทั่งเขาทรุดลงกับพื้นนั่นล่ะเอกชัยจึงได้หยุดตี

 เจ็บมากไหมชัช...ลูกแม่

เจ้าของบ้านพาลูกทั้งสองคนจากไปแล้วเมื่อเขายินเสียงแม่คร่ำครวญเหมือนใจจะขาด ชัชชลหยันตัวลุกโดยมีแม่คอยประคอง...เขาเจ็บ เขาอยากร้องไห้ หากก็ทำได้เพียงกดทุกอย่างเก็บไว้แต่ในอก

ชัชขอโทษนะที่ทำให้แม่เสียใจ

 

ตอนนึกย้อนอดีตของพระเอกค่ะ เดี๋ยวลงพรุ่งนี้อีกตอนก็จบแล้วส่วนนี้แล้ว

รันทดขึ้นเรื่อยๆ หุหุ ทีแรกตั้งใจจะเขียนอดีตพระเอกไม่มาก แต่ไหงเกินจากความตั้งใจเดิมมาเท่านึงก็ไม่รู้ค่ะ

จะตัดก็ไม่รู้ตัดตรงไหนดี มันเป็นปมที่ทำให้พระเอกกลับมาอีกครั้ง จาก เด็กชั้นต่ำสู่การเป็น หนุ่มหล่อซาตาน(ฮา...)

แต่ใจเย็นๆ นะคะคุณผู้อ่าน อย่าเพิ่งหนีกันไปซะก่อน เอาไว้รู้ปมพระเอกแล้วฝนจะอัดฉากปล้ำ เอ๊ย! ฉากที่มีพระเอกหล่อๆ กล้ามแน่นๆ ให้ 55

จุ๊บๆ ค่ะ เจอกันพรุ่งนี้

ฝนฝน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

570 ความคิดเห็น

  1. #18 210531 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2552 / 09:36
    รอฉากปล้ำเช่นกันจ้า


    อิอิๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #18
    0
  2. #17 **~Mink~** (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2552 / 08:07
    มิ้งมารอฉากปล้ำ เอ๊ยยยย เข้ามารอฉากพระเอกกล้ามโตค่าาา
    #17
    0
  3. #14 **~Mink~** (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2552 / 16:35
    สงสารคุณชัชตอนเด็กๆ จัง มิน่าถึงโกรธน้องยาย่านัก
    แต่ตอนนั้นน้องเค้ายังเด็กอ่ะน่าาาาา เค้าก็ไม่กล้ามั้ง
    ยกโทษให้น้องเถอะน้าาาา
    #14
    0