หวามรักซ่านใจ

ตอนที่ 6 : บทที่ 2: ฉันชอบแบบนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    30 ก.ย. 63

“ฉันร้องไห้ไปนานแค่ไหนคะ”

เขายกข้อมือที่โอบรอบด้วยนาฬิกาเรือนหรูขึ้นดู

“คุณหลับไปชั่วโมงนึง”

“หลับ?”

อมลสิริผงกศีรษะขึ้นจากบ่ากว้าง รอยลิปสติกสีแดงเห็นได้ไม่ชัดนักบนเสื้อเชิ้ตสีดำ ซึ่งนั่นหมายความว่าก็ยังเห็น เธอชั่งใจราวสองวินาทีและสรุปกับตัวเองว่าแกล้งทำเป็นไม่เห็นดีกว่า

“ฉันเงียบไปเพราะฉันอยากจะร้องไห้เงียบๆ”

“ถ้าคุณว่าไม่หลับก็ไม่หลับ”

เขาบอกด้วยเสียงทุ้มนุ่ม รอยยิ้มอ่อนจางนั่นทำให้เธอรู้สึกผิดที่ไม่ขอเสื้อเขาไปซัก บางทีเธอน่าจะเสนอให้เขาส่งซักกับโรงแรมโดยเธอเป็นคนออกค่าใช้จ่าย

“ไม่ค่ะ...ฉันแค่ไม่แน่ใจ”

เสื้อเขาน่าจะไม่ได้เปื้อนแค่ลิปสติก แต่อาจจะมีน้ำตากับน้ำลายที่มองไม่เห็นด้วย ความคิดของอมลสิริชะงักงันเมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มก็ใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาบนแก้มเธอ สัมผัสของเขาอ่อนโยนขัดกับร่างสูงใหญ่ที่ดูเป็นผู้ชายอย่างยิ่ง บ้าบอจริงๆ เลย เธอรู้สึกไม่ดีอีกแล้วที่เธอรู้สึกดี

พวกเขานั่งใกล้กันเกินไป หัวไหล่ของเธอแนบอยู่กับอกกว้าง ส่วนขาเธอก็ดูจะกระหวัดอยู่กับขาเขายังไงชอบกล อมลสิริยกมือขึ้นและสะบัดปลายนิ้วเบาๆ

“คุณช่วยเขยิบออกไปหน่อยได้ไหม”

ชายหนุ่มกะพริบตาช้าๆ เขาคลายมือออกจากตัวเธอ หลุบตาลงมองที่ตักของเธอเพื่อให้เธอมองตาม

“คุณต้องเป็นคนเขยิบ”

อมลสิริมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง เธอไม่ได้หมายถึงที่บาร์หรือที่โซฟา เธอหมายถึงบนขาข้างขวาของเขา เธอกำลังนั่งอยู่บนต้นขาแน่นๆ ของเขา ซึ่งถ้าเธอเผลอหลับไปเป็นชั่วโมงก็หมายความว่า...

ช่างเถอะ อมลสิริกระแอม ถือว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นก็แล้วกัน เธอจะไม่พูดอะไรและไม่ขอโทษที่อาจทำให้เขาเป็นเหน็บ

อมลสิริลุกขึ้น ร่างเพรียวระหงโคลงเคลงจนเกือบจะยืนไม่อยู่ เธอก้มมองรองเท้า บ่นอย่างหงุดหงิดใจ

“รองเท้าฉันมีปัญหา”

หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ร่างสูง เขาหันมาใช้ปลายนิ้วเกี่ยวสายเสื้อเธอขึ้น ดึงชายกระโปรงเธอลงและดันเข่าของเธอให้ชิดติดกัน

อมลสิริหัวเราะ เธอค่อนข้างประหลาดใจกับตัวเอง ถึงเธอจะหัวเราแผ่วๆ ในคอแค่สองทีก็เถอะ

“ถ้าแม่พี่อี้ไม่ชอบฉันเพราะฉันดูแรดฉันยังรับได้มากกว่า ประมาณว่าแม่ผัวไม่ชอบลูกสะใภ้สาวสวยหัวสมัยใหม่อะไรแบบนี้ อย่างน้อยมันก็เป็นปัญหาคลาสสิคของผู้หญิงทุกยุค ฉันไม่ชอบเรื่องดวงกาลกิณีบ้าบอนี่เลย”

“ก็เป็นตัวของคุณเอง เป็นคุณแบบที่คุณชอบ”

“ฉันก็อยากจะเป็น แต่ฉันเลือกดวงของฉันเองได้ที่ไหนกัน แล้วตอนนี้ฉันก็เป็นตัวกาลกิณี”

อมลสิริคอตก หน้าตาของเธอเริ่มบู้บี้ เธอครางฮือ กำลังจะร้องไห้อยู่แล้วเชียวแต่ชายหนุ่มเชยคางเธอขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่อ่อนโยนสักนิด เขาทำให้เธอตกใจจนน้ำตาไหลย้อนคืนหายแห้งเกลี้ยง

“ไม่เอาน่า อย่าให้คนอื่นมากำหนดชีวิตคุณสิ อย่าให้พวกเขากำหนดว่าคุณเป็นแบบไหน ชีวิตเป็นของคุณ ทางเลือกทั้งหมดเป็นของคุณ คุณมีสิทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่จะเลือก อนาคตคือผลของปัจจุบัน คุณอยากเปลี่ยนอนาคตคุณเปลี่ยนปัจจุบัน คุณอยากเปลี่ยนดวงชะตาก็ให้เปลี่ยนสิ่งที่คุณทำทุกวัน เลือกเป็นคุณแบบที่คุณชอบน่ะ”

อมลสิริชอบเขา เธอหมายถึง...เธอชอบสิ่งที่เขาบอก ใช่เลย...ชอบน้ำเสียงหนักแน่นที่เอ่ยอย่างค่อนข้างใจเย็น ชอบดวงตาที่มองตรงมายังเธออย่างให้ความสนใจ ชายหนุ่มเกี่ยวผมยาวประบ่าของเธอไปคล้องหู ใช้ปลายนิ้วโป้งลูบแก้มเนียนเบาๆ

“ฉันชอบแบบนี้”

อมลสิริกะพริบตาถี่ขึ้น เธอรีบผายมือลงไปตามร่างเพรียวระหง บอกเขาเป็นเชิงว่าเธอชอบในสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่

พ่อหนุ่มฮอตคลี่ยิ้มช้าๆ “ผมก็ชอบเหมือนกัน”

จู่ๆ หัวใจของอมลสิริก็เต้นรัว อันที่จริงเธอลืมหายใจไปหลายวินาทีด้วย แต่จะโทษเธอได้ยังไงกันล่ะ เสน่ห์ของเขาฟุ้งกระจายไปทั่วซะขนาดนั้น และอึดใจเมื่อกี้เธอก็เหมือนต้องมนต์สะกด

บริกรคนหนึ่งเดินผ่านมา อมลสิริรีบยกมือเรียกและสั่งดรายมาร์ตินี่ให้ตัวเอง

“คุณเมามากพอแล้วนะ” เขาดุ

บนโต๊ะด้านหน้ามีแก้ววิสกี้วางอยู่ อมลสิริเหลือบตาไปทางชายหนุ่ม เลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงถาม ซึ่งเขาก็ตอบกลับทันที

“ผมไม่เมา”

“ฉันก็ไม่เมา...” อมลสิริยักไหล่ “ไม่ได้เมาขนาดนั้น”

“คุณเมา” เขาย้ำ

“ก็ได้” อมลสิริพ่นลมหายใจแรง “แต่ฉันต้องการเมา ฉันตั้งใจที่จะเมา คุณบอกว่าเมื่อกี้ฉันหลับไปตั้งชั่วโมงนึงไม่ใช่เหรอ ถ้านอนไปแล้วรอบนึงคืนนี้ฉันอาจจะนอนไม่หลับก็ได้ ดังนั้นฉันต้องกินดรายมาร์ตินี่เข้าไปอีกนิดจะได้เมาจนง่วง ฉันนอนไม่หลับมาทั้งอาทิตย์ ต่อให้กินยานอนหลับก็ชอบตื่นกลางดึกอยู่ดี”

“ถ้านอนไม่หลับผมจะอยู่เป็นเพื่อน”

ดวงตาเขาเป็นประกายวาววับ เฮ้อ...อมลสิริเกลียดรอยยิ้มซุกซนชวนใจละลายนั่นซะจริง

“งานแต่งเพื่อนฉันจะจัดพรุ่งนี้ค่ะ เจ้าสาวเป็นเพื่อนสนิทที่ฉันรักมาก และฉันก็มาเป็นเพื่อนเจ้าสาว ดังนั้นฉันจะต้องนอนให้เต็มอิ่ม พรุ่งนี้หน้าตาฉันจะได้สดใส ฉันจะยิ้มกว้างที่สุดเพื่อแสดงความยินดีกับเพื่อนและฉันก็จะต้องดูสวยในทุกรูปของทุกคนต่อให้พวกเขาจะแค่ถ่ายติดฉันก็เถอะ คุณก็รู้ รูปถ่ายน่ะมันอยู่ไปตลอดกาล อ้อ! ตอนนี้มันอยู่แบบออนไลน์ด้วย ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครบางคนแท็กรูปแย่ๆ มาหาฉัน”

เธอรับแก้วจากบริกร จิบมันพร้อมกับส่ายนิ้วชี้ไปมาเมื่อเห็นชายหนุ่มขยับริมฝีปาก เธอชิงพูดก่อน

“ไม่ต้องห่วงเรื่องกลับบ้าน ฉันพักที่นี่ งานแต่งก็จะจัดที่นี่ เจ้าบ่าวเจ้าสาวจองห้องให้แขกพักสองคืนเพื่อความสะดวก เพื่อนของฉันเป็นคนดีแล้วก็ใจกว้าง”

ชายหนุ่มนิ่งไปอย่างครุ่นคิด เขาพยักหน้าช้าๆ ทีหนึ่ง แววตาเจ้าแผนการแบบที่ไม่น่าไว้ใจ เขาเหยียดแขนบนพนักโซฟาด้านหลังอมลสิริ ทำให้เธอนึกถึงอ้อมกอดของเขา

 

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ แล้วมาเอาใจช่วยอ้อนกันต่อในตอนหน้าน๊า ^__^

 ฝากแฟนเพจด้วยนะคะ คลิกตรงนี้ได้เลยจ้า รวีดารา - บุหลันราตรี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

199 ความคิดเห็น

  1. #16 aranyaorchid (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2563 / 18:47
    หนูอ้อนของเราเฮิร์ทมาก// รอต่อค่ะ
    #16
    0