หวามรักซ่านใจ

ตอนที่ 3 : บทที่ 1: คุณไม่อยากรู้จักฉันหรอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,630
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    24 ก.ย. 63

หรืออมลสิริไม่รู้จักเขาโดยตรงแต่เคยเห็นเขาผ่านตาจากโฆษณา หรือจะเป็นโฆษณาน้ำหอมของโดเช่แอนด์กาบาน่า เธอจินตนาการถึงเขาที่เปลือยท่อนบนนอนอยู่บนชายหาด แล้วเธอก็เปลื้องกางเกงขายาวน่ารำคาญของเขาออกเพื่อให้เขากลายเป็นนายแบบโฆษณากางเกงชั้นในของเคลวินไคลน์

อืม...น่าสนใจ

เสียงหัวเราะของชายหนุ่มดึงอมลสิริกลับมาสู่ความจริง เขามีบุคลิกและรูปร่างหน้าตาแบบที่เธอมักจะเก็บไปฝันถึงตั้งแต่เข้าสู่วัยรุ่น ถ้าพวกเขาอยู่ในซีรี่ย์ที่มีฉากหลักเป็นโรงเรียนไฮสคูล เขาก็คือพระเอกสุดฮอตกัปตันทีมอเมริกันฟุตบอลประจำโรงเรียนที่บรรดาเด็กสาวอยากจะหาเรื่องสนุกๆ ทำกับร่างกายของเขา

ซึ่งอมลสิริเป็นหนึ่งในบรรดาเด็กสาวพวกนั่นแน่อยู่แล้ว

“ผมไม่เคยเป็นนายแบบ”

“หรือคุณเป็นนักแสดง ฉันชอบดูซีรี่ส์อเมริกัน คุณต้องเล่นเป็นตัวละครที่ฉันชอบแน่ๆ”

“ผม...”

อมลสิริใช้มือปิดปากชายหนุ่มเอาไว้ แต่ความนุ่มและอุ่นของริมฝีปากส่งกระแสบางอย่างที่ทำให้เธอต้องรีบถอนมือทันที สัมผัสของเขายังติดอยู่บนผิวเธอ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัตินั่น

“เดี๋ยวค่ะ ฉันรู้ ฉันมั่นใจ”

“ผมยินดีจะอยู่ให้คุณทายชื่อทั้งคืน” ชายหนุ่มยกมือเรียกบาร์เทนเดอร์และสั่งวิสกี้

อมลสิริขมวดคิ้ว “ฉันยังไม่ได้บอกคุณเหรอว่าฉันอยากนั่งคนเดียว ฉันไม่ต้องการเพื่อน”

ชายหนุ่มส่ายศีรษะ อมลสิริพลาดเรื่องนั้นไปได้ยังไงกัน

“ถ้าคุณทายชื่อผมถูกผมจะไป แต่ถ้าคุณทายไม่ถูก คุณต้องยอมให้ผมนั่งด้วย โอเคไหม”

“ทำไมฉันต้องยอม ฉันมาที่นี่คนเดียวเพราะฉันอยากจะดื่มเงียบๆ คนเดียว”

“คุณบอกว่ารู้จักผม” เขาเลิกคิ้วเชิงจะถามว่าหรือที่เธอพูดมาน่ะไม่จริง

เอาละพ่อหนุ่มฮอต อมลสิริไม่ได้บอกว่ารู้จักเขาเพื่อจะสานสัมพันธ์กับเขาหรอกนะ และนี่ก็ไม่ใช่มารยาหญิงใดๆ ทั้งสิ้น เธอไม่จำเป็นต้องมีเล่ห์กลอะไร ก็เห็นชัดกันอยู่ว่าเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายสนใจเธอ

“ไม่เกินสามครั้งฉันก็ทายชื่อคุณถูกแล้ว ไรอัน!” อมลสิริกระแทกเสียง

“ไรอัน เรย์โนลส์ หรือ ไรอัน กอสลิง ดีล่ะ” ชายหนุ่มยิ้มมุมปากพร้อมกับยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ

“แด...” เธอลากเสียง เค้นอีกคำที่ค้างอยู่ในลำคอออกมา “เนียล! คุณคือแดเนียล”

“แดเนียล เคร็ก หรือ แดเนียล แรดคลิฟฟ์ ล่ะที่คุณเลือก คำตอบคือไม่ใช่ ว่าแต่ผมดูเป็นคนอังกฤษมากขนาดนั้นเชียว ผมโตในแอลเอ พ่ออเมริกัน แม่คนไทย”

อ่อ...เขาเป็นลูกครึ่งนี่เอง อมลสิริเหลือโอกาสอีกแค่ครั้งเดียว เธอมีเรื่องไม่สบายใจอยู่แล้ว ตอนนี้เธอยังพาตัวเองเข้าตาจนอีก บ้าบอที่สุดเลย!

“เก็บชื่อที่สามเอาไว้ก็ได้ ผมยินดีจะอยู่รอจนกว่าคุณจะนึกออก”

พ่อคนยิ้มเก่งขยิบตาข้างซ้ายให้อมลสิริทีหนึ่ง เธอเกลียดท่าทางที่บอกออกมาโต้งๆ ว่ากำลังได้เปรียบของเขา มันกระตุ้นให้เธอนึกอยากจะงับแขนเขาจนจมเขี้ยว

“ถ้าฉันทายถูกคุณต้องเลิกยุ่งกับฉัน ต้องไปให้พ้นหน้าฉันด้วย” อมลสิริเชิดหน้าขึ้น

ชายหนุ่มชะงักไปครู่ก่อนที่เขาจะบิดริมฝีปากอย่างร้ายกาจ เธอแน่ใจว่าเขารักที่จะเสี่ยงพอตัวทีเดียว เขาดูตื่นเต้นและกระหายที่จะชนะเดิมพันอย่างไรชอบกล

“ได้เลย”

คำตอบด้วยเสียงทุ้มต่ำเนิบๆ ทำเอาอมลสิริถึงกับสะท้าน เธอรีบกระแอมอย่างวางท่า

“คุณแพ้แล้วค่ะ คริส ธีโอ ไอแซ็ค ไทเลอร์ เจมส์ วิลเลียมส์ แพทริค บ็อบบี้!

“คุณขี้โกงนี่”

“ฉันบอกว่าจะทายสามครั้ง ไม่ได้บอกว่าจะทายสามชื่อสักหน่อย บ๊ายบายนะคะ”

ในขณะที่ชายหนุ่มตีหน้าเข้ม อมลสิริก็กระหยิ่มยิ้มย่องให้กับชัยชนะของตัวเอง เธอเกือบจะลุกออกจากเก้าอี้แล้วเชียวตอนที่ได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วๆ ของเขา

“แต่คุณทายผิดหมด และผมหวังว่าคุณจะทำตามที่เราตกลงกัน”

อมลสิริส่งเสียงฮึ่มฮั่มในคอ เป็นไปได้ยังไง! เธอคิดด้วยสมองส่วนที่ฉลาดที่สุดแล้วนะ บ้าจริง...ใครกันที่พาเธอมาถึงจุดนี้ ทำไมอะไรๆ ในชีวิตไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ก็ถึงไม่ได้ดั่งใจไปซะหมด เธออยากร้องไห้จริงๆ แล้วก็ช่างหัวมาสคาร่าเถอะ ถ้ามันไม่กันน้ำตาก็ปล่อยให้มันเลอะไปถึงคางเลย!

อมลสิริดื่มดรายมาร์ตินี่จนหมดแก้วและเกือบจะสำลักรสชาติของมัน พ่อหนุ่มฮอตที่ยังสรุปไม่ได้ว่าเป็นคนแปลกหน้ารึเปล่าหมุนเก้าอี้หันมาหาเธอทั้งตัว เขาส่งสายตาราวกับจะปลอบใจเธอ...แต่ปลอบใจเธอจากการกระทำของเขาเองเนี่ยนะ เห๊อะ! แถมดูท่าเขาจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ ด้วย อมลสิริก็พอได้ยินมาบ้างว่าบางทีพวกคนเลวก็หน้าตาดีอย่างเหลือเชื่อ เธอแค่ไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับตัวในคืนนี้

“คุณไม่ต้องบอกชื่อฉันนะ” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน

“ทำไมล่ะ” เขาถามกลับด้วยเสียงอ่อนหวาน

“เพราะฉันไม่อยากรู้จักคุณแล้ว ต่อให้ฉันจะเคยรู้จักคุณมาก่อนแต่ต่อจากวินาทีนี้ไปฉันจะไม่รู้จักคุณ”

“ผมอยากรู้จักคุณ”

อมลสิริพ่นลมหายใจแรง ทำไมเขาถึงได้ตื๊อเก่งแบบนี้นะ 

“คุณไม่อยากรู้จักฉันหรอกค่ะ โดยเฉพาะถ้าคุณคิดจะจีบฉัน”

ชายหนุ่มเอนกายเข้ามาใกล้เธออีกนิด บอกเธอด้วยเสียงทุ้มหนักแน่น

“ผมอยากรู้จักคุณจริงๆ นะอ้อน”

อมลสิริแค่นเสียงในคอ เชื่อสิว่าถ้าเขารู้ความจริงเกี่ยวกับเธอ เขาจะต้องวิ่งหน้าตั้งหนีหายไปเลยละ เธอจ้องตาเขาเพื่อให้รู้ถึงความจริงจัง

“ถ้าอยากนั้นฉันจะบอกความจริงเรื่องสำคัญให้คุณรู้ไว้นะ” อมลสิริกำมือแน่น เธอหงุดหงิดใจขั้นสุดและเธอก็อยากจะร้องไห้ เธอต้องหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสองสามครั้งกว่าจะพูดออกมาได้ “ฉันมีดวงเป็นกาลกิณี ผู้ชายที่คบกับฉันจะฉิบหาย เดือดร้อน ซวย และร้ายแรงที่สุดคือเขาจะต้องตาย”

ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปทันที นั่นไงละ...นั่นไง! คิดไว้ไม่ผิดเลย ทว่าจะโทษเขาได้ยังไง ผู้ชายหรือผู้หญิงก็รักตัวกลัวตายกันทั้งนั้น อมลสิริหายใจสะท้าน ใบหน้าสวยบิดเบ้ ริมฝีปากของเธอเริ่มสั่นและเธอก็ต้องกัดมันไว้เพื่อจะไม่หลุดสะอื้นหรือคร่ำครวญต่อหน้าเขา

แต่แล้วไหล่กว้างของเขาก็สั่นไหว ไม่ถึงอึดใจเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นแบบที่ทำให้อมลสิริตกใจจนอ้าปากค้าง เขาหัวเราะไม่หยุด หัวเราะราวกับว่าไม่เคยได้ยินเรื่องไหนตลกเท่านี้มาก่อน!

“หยุดนะ!

อมลสิริกรีดเสียงใส่เขาอย่างเหลืออด คนสารเลว! แค่เธอมีดวงเป็นกาลกิณีก็แย่พอแล้ว เขากล้าดียังไงมาหัวเราะทับถมดวงชะตาสุดแสนจะอาภัพของเธอกัน!

 

อ้อนมีดวงเป็นกาลกิณีกับผู้ชายจ้า เชื่อไม่เชื่อจ๊ะ? คิดว่าอ้อนพูดจริงป่าว 555

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ใครชอบเรื่องนี้อย่าลืมกดเพิ่มเป็นแฟนน๊า แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

146 ความคิดเห็น

  1. #14 suansailom (@suansailom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 00:07
    5555 น้องอ้อน
    #14
    0
  2. #13 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 17:37
    อิพี่ก็นะ ขำออกมาได้ไงคนกำลังเศร้าอยู่นะ
    #13
    0