ตอนที่ 8 : บทที่ 2: ผิงเพื่อนของกานต์รอพบเขาที่ล็อบบี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 270 ครั้ง
    10 เม.ย. 62

อรพนิตหมุนตัวหันหน้าออกจากมุมด้านในของร้านอย่างช้าๆ หญิงสาววัยยี่สิบที่แต่งตัวเหมือนเธอเป๊ะยืนยิ้มกว้างรออยู่ ข้าวฟ่างเป็นพนักงานหลักของร้านมอนิ่งเบเกอรี่ กระชับกระเชง เป็นมิตร เต็มใจบริการและซื่อสัตย์ เธอถอดที่คาดผมเก็บไว้ในลิ้นชัก สินค้าถูกเก็บออกจากกระบะทั้งหมด ตู้กระจกถูกล็อกและคลุมผ้าเรียบร้อย

“สามทุ่มครึ่งแล้วเหรอเนี่ย” อรพนิตพึมพำ เธอมองไปรอบๆ และพบว่าร้านอื่นในห้างสรรพสินค้าแห่งนั้นก็ทยอยปิดกันแล้ว

“วันนี้ขายดีมากเลยค่ะ”

ข้าวฟ่างถอดที่คาดผมออกจากศีรษะของอรพนิต เก็บเข้าลิ้นชักที่เดียวกัน

“ขอบคุณมากนะจ๊ะฟ่าง ส่วนหนึ่งที่ขายดีก็เพราะฟ่างนั้นแหละ”

อรพนิตเดินออกจากร้านเพื่อให้ข้าวฟ่างล็อกประตูไม้เตี้ยๆ ที่มีไว้ตกแต่งมากกว่าจะป้องกันอะไรได้ มอร์นิ่งเบเกอรี่พึ่งเปิดหน้าร้านเล็กๆ แห่งนี้ได้เพียงหกเดือน ซึ่งก่อนหน้าจะทำเพียงส่งสินค้าไปฝากขายตามร้านและซูเปอร์มาร์เก็ตต่างๆ เท่านั้น

พวกเธอเปลี่ยนชุด พากันเดินออกไปยังสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสสยามที่ถูกโอบล้อมด้วยห้างสรรพสินค้าที่กระจุกรวมกันอยู่ อรพนิตโบกมือลาลูกน้องที่แยกย้ายกลับบ้านกันคนละสาย เธอเกาะราวขึ้นบันไดแต่ก็ยังมิวายสะดุด ให้ตายสิ! เธอจะนอนหลับได้ยังไงในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่าทำให้อรกานต์ต้องเดือดร้อน

อรพนิตเริ่มต้นการทำงานด้วยการเป็นพนักงานธนาคาร เธอใช้เวลาเรียนที่เชียงใหม่ถึงสี่ปีและอยากกลับไปทำงานใกล้ๆ บ้านในจังหวัดลำพูน แต่ธนาคารสาขาแรกที่เธอต้องไปประจำอยู่ในอำเภอเมือง เชียงราย เธอทำงานที่นั่นสี่ปี พยายามขอย้ายหลายครั้ง เมื่อไม่ประสบความสำเร็จเธอจึงตัดสินใจลาออก

ตอนนั้นเธอลงเรียนคอร์สพัฒนาผู้ประกอบการที่เปิดโดยมหาวิทยาลัยในกรุงเทพระหว่างที่มองหาโอกาสสร้างธุรกิจของตัวเอง เพื่อนๆ ทั้งสามคนต่างดีใจที่เธอจะมาอยู่ใกล้ๆ แม้จะแค่ช่วงระยะเวลาหนึ่ง อรกานต์ซึ่งมีคอนโดมิเนียมอยู่ติดรถไฟฟ้าใต้ดินที่สามารถเดินทางไปมหาวิทยาลัยได้ง่ายในต่อเดียวเสนอให้เธอไปอยู่ด้วย

อรพนิตอยู่กับอรกานต์แบบฟรีๆ ตั้งสี่เดือนแหนะ หลังจากนั้นเธอถึงย้ายออกไปเช่าคอนโดมิเนียมราคากลางๆ ที่อยู่แทบจะสุดท้ายรถไฟฟ้าบีทีเอสเพราะเกรงใจเพื่อน อีกอย่างเธอก็เริ่มทำงานหนักเพื่อเปิดกิจการ มอร์นิ่งเบเกอรี่กับแฟนที่เจอกันในคอร์สเรียน...ซึ่งตอนนี้เป็น อดีตแฟนไปแล้ว

“ฉันต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อแก”

หญิงสาวก้าวเข้าสู่ขบวนรถไฟฟ้าอย่างใจลอย เธอยืนพิงผนังใสที่กั้นระหว่างเก้าอี้ตัวสุดท้ายกับประตู ปลายนิ้วชี้เรียวยาวเคาะกับริมฝีปากสีระเรื่อช้าๆ แน่นอนว่าพรุ่งนี้เธอจะไปไหว้พระเพื่ออธิษฐานขอพร แต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์คงช่วยคนที่นั่งอยู่เฉยๆ และเอาแต่ฝันหวานไปเรื่อยๆ ไม่ได้หรอก ก็จะให้ท่านช่วยอย่างไรกัน ดังนั้นเธอต้องลงมือ...

ลงมือ...

ลงมือทำอะไรดีล่ะ โธ่เอ๊ย!

เธอรู้แค่ว่าต้องลงมือทำก่อนแล้วสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะช่วยหลังจากนั้น เหมือนเรื่องตลกที่แม่เคยเล่าให้ฟังว่ามีคนไปอธิฐานขอให้ถูกหวยแต่ก็ไม่ถูกสักที วันหนึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทนไม่ไหวจึงกระซิบตอบกลับมาว่า

ก็ซื้อหวยสิ จะช่วยหลายงวดแล้วก็ไม่เห็นซื้อ แบบนี้จะดลบันดาลให้ถูกได้ยังไง

“ปัญหาควรแก้ที่ต้นเหตุ” อรพนิตพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของตัวเอง

ต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดคือนุชรดี เอาล่ะ...เอาล่ะ! อรพนิตกระแทกเสียงขัดตัวเองในใจ เธออยากจะฟาดมือกับอากาศอย่างขัดอกขัดใจด้วยถ้าไม่ติดว่ามีคนมากมายอยู่ในขบวน เธอต้องเลิกหมกหมุ่นเรื่องที่นุชรดีเป็นคนผิด อรกานต์พูดถูกว่าไม่มีประโยชน์ ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว มันย้ายมาอยู่ที่ความไม่พอใจของเจย์เดน

ใช่เลย! อรพนิตชูกำปั้นขึ้นอย่างคนที่ได้รับชัยชนะ เธอต้องทำให้เจย์เดนพอใจ แล้วอะไรล่ะที่จะทำให้เขาพอใจ

ง่ายจะตาย...ก็ไปถามเขาตรงๆ เลยสิ

ถ้าเขาไม่พอใจที่ลูกน้องในบริษัทเห็นเธอไปพบเขา ดังนั้นเธอก็ต้องเจอเขาข้างนอก เป็นการส่วนตัว เป็นความลับ ขอโทษเขาอย่างจริงใจอีกครั้ง บอกเขาว่าเต็มใจจะทำทุกอย่างให้เขาพอใจ รวมทั้งโน้มน้าวใจให้เขาไม่แตะต้องอรกานต์ หญิงสาวดูนาฬิกาข้อมือ เข็มสั้นและยาวแจ้งเวลาเกือบสี่ทุ่ม ถ้ายังไม่ถึงห้าทุ่มก็อาจถือได้ว่าไม่ดึกเกินไปหรอก

ที่จริงมันก็ดึกแหละ แต่เธอรอไม่ไหวแล้ว เธอต้องได้คุยกับเจย์เดน บรูคส์ ในคืนนี้!

เสียงประกาศสถานีต่อไปดังให้ได้ยิน อรพนิตดีดตัวเด้งผึงยืนตรง เห็นได้ชัดว่าแค่คิดจะลงมือทำโชคก็เข้าข้างเธอแล้ว เมื่อประตูเปิดเธอก็ถลาออกมา จากสถานีนี้เธอสามารถนั่งวินมอเตอร์ไซต์ไปโรงแรมที่เจย์เดนพักได้

เขาเข้าพักระยะยาวที่ห้องสวีทของโรงแรมระดับห้าดาว มันควรเป็นความลับ แต่ก็นั่นล่ะ พลังความสอดรู้สอดเห็นของผู้หญิงมักมีอำนาจมากกว่าเสมอ อรกานต์เล่าให้เพื่อนๆ ฟังที่ร้านส้มตำเมื่อสัปดาห์ก่อน อรพนิตแปลกใจเหมือนกันที่เธอจำได้

หญิงสาวกระโดดลงจากมอเตอร์ไซต์ที่หน้าโรงแรม ลูบผมที่มัดเป็นหางม้าให้เข้าที่ จัดเสื้อเชิ้ตแขนกุดให้เรียบตึง เธอหายใจเข้าลึกและพ่นออกทางปากช้าๆ บอกตัวเองว่าเธอทำได้ ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี

อรพนิตเดินผ่านสนามหญ้าและสวนเล็กๆ ที่ประดับไฟอย่างสวยงาม พนักงานชายช่วยเปิดประตูและกล่าวต้อนรับอย่างนุ่มนวล เธอส่งยิ้มให้เขาก่อนเดินตัดโถงล็อบบี้กว้างขวางไปยังเคาเตอร์ต้อนรับ

“สวัสดีค่ะ ฉันมาพบคุณเจย์เดน บรูคส์ ค่ะ เขาพักที่ห้องสวีท” เธอทำราวกับว่าคุ้นเคยกับคนที่กำลังกล่าวถึงดี “รบกวนโทรแจ้งเขาให้หน่อยสิคะว่าผิงเพื่อนของกานต์รอพบเขาที่ล็อบบี้”

“รบกวนรอสักครู่นะคะ” พนักงานสาวตอบรับอย่างสุภาพ

“อ้อ...ถ้าเขาจะให้ฉันไปพบที่ห้องสวีทก็ยินดีค่ะ บอกเขาด้วยนะคะว่าฉันมีเรื่องสำคัญจริงๆ”

อรพนิตกุมมือไว้กับอก รับรู้ถึงหัวใจที่เต้นโครมครามทั้งจากความตระหนกและตื่นเต้น คืนนี้เจย์เดนอาจจะยังโมโห ไม่แสดงทีท่าว่าจะหายโกรธหรือให้อภัย แต่ไม่เป็นไร ขอแค่ให้ได้พูดกับเขา พอวันพรุ่งนี้ที่เธอไปอธิษฐานขอพร สิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็จะช่วยดลใจให้เขาผ่อนคลาย...รู้สึกสบาย...หายเกรี้ยวกราด...และเลื่อนตำแหน่งให้อรกานต์ได้เป็นผู้จัดการอย่างที่ควร

หญิงสาวเกาะขอบเคาเตอร์ด้วยความหวังที่สว่างพร่างพราย เธอมองพนักงานถือหูโทรศัพท์ กดวางสายครั้งหนึ่งและถือหูโทรศัพท์ต่อโดยไม่พูดเสียที เจย์เดนไม่อยู่ที่ห้อง ยังไม่กลับ หรืออันที่จริงเขาไม่ได้อยู่ที่นี่รึเปล่า...อรพนิตกลับหลังหัน ไม่อยากให้พนักงานเห็นสีหน้าครุ่นคิดน่าสงสัยของเธอเอง

แล้วเธอก็หรี่ตา เขม้นมองชายหนุ่มผมสีช็อกโกแลตนมที่ยืนอยู่นอกประตู  เธอเห็นแผ่นหลังเขา หูข้างหนึ่งและเสี้ยวหน้าอีกนิดหน่อย...อรพนิตขยับไปทางซ้ายสามก้าวและเริ่มออกเดิน...เขาดูเหมือนเจย์เดน บรูคส์ เจ้านายสุดฮอตของเพื่อนสนิทเธอ

พนักงานเปิดประตูรถโรงแรมให้กับเขา ชายหนุ่มผินหน้ามาระหว่างที่ก้าวเข้าไปนั่งข้างใน เขาคือเจย์เดนจริงๆ ด้วย! อรพนิตรีบสาวเท้าเร็วๆ ไปหา ทว่ารถแล่นออกไปทันทีที่พนักงานปิดประตู

“คุณเจย์เดน!” เธอตะโกน

 

ทำไมการเจอเจย์เดนมันยากเย็นอย่างงี้เนอะ ไม่เห็นฟลุ๊คเหมือนตอนล้มไปนั่งทับเลย 555555 โอยยยย...เดี๋ยวเรื่องหน้า อุ่นรักหวานใจ ให้พระเอกนางเอกวอแวอยู่ใกล้ๆ กันดีกว่าเนอะ

แต่แหม...ฝน เขียนเรื่องนี้ให้จบก่อนมั๊ย!!! 55555 ทุกคนขา ยังไงก็ฝากเอาใจช่วยผิงกับเจย์ด้วยนะคะ ฝนจะพยายามบีบบังคับให้สองคนนี้ฟรุ้งฟริ้งกันให้ได้ค่ะ ไม่ยอมก็ต้องยอม!!!! ^___^

ขอบคุณสำหรับการติดตาม ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์ แฟน และทุกกำลังใจนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่า

 

    


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 270 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #47 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 21:14
    จะตามทันไหมนะ

    หนูผิงหนามยอกต้องเอาหนามบ่ง ขอให้ทันตามไปบ่งให้เจย์เดนเขาหายหงุดหงิดหงุนง่านหน่อย
    #47
    1
  2. #46 aranyaorchid (@aranyaorchid) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 17:54
    โธ่ๆๆๆๆๆๆอุตส่าห์เดินทางไปหาถึงที่แล้วยังไม่ได้เจอะเจอกันอีกคงต้องให้ไรท์ทั้งบีบทั้งบังคับให้สองคนนี้เดินทางมาจ๊ะเอ๋กันแล้วเนอะ
    #46
    1
  3. #45 Auammuang (@Auammuang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 17:18

    ถ้าจะแคล้วคลาดขนาดนี้ควรหามาไว้บูชาเอาไว้ห้อยคอน่าจะดีกว่า
    #45
    1
  4. #44 Mikorinchi (@Mikorinchi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 09:11

    หนูผิงไปหาเขาถึงห้อง จะโดนวีนใส่อีกป่ะ 5555555

    #44
    1