ตอนที่ 5 : บทที่ 1: สำนึกผิดอย่างจริงใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 278 ครั้ง
    4 เม.ย. 62

ว่ากันว่าคนไทยเป็นพวกลืมง่าย ประเดี๋ยวประด๋าวก็เฮโลย้ายความสนใจไปหาเรื่องใหม่ๆ กันแล้ว ว่าแต่ช่วงนี้ไม่มีดาราเกาเหลากันเหรอ ชิงตัวเด็กในสังกัดล่ะ มีแฮชแท็กสุดแซ่บในทวิตเตอร์บ้างรึเปล่า ไม่มีใครแฉนางเอกดาวรุ่งที่แอบกินสามีไฮโซของนางเอกเพื่อนร่วมช่องบ้างเลยรึไง

อะไรก็ได้ที่ดึงความสนใจไปจากเจย์เดนกับอรพนิตน่ะ!

“มีใครถ่ายคลิปตอนนุชกระแทกฉันได้บ้างไหม” ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัวอรพนิต

“ไม่มีจริงๆ แก อย่างที่ฉันเคยบอกว่ามีคนพูดเรื่องนี้ มีคนเห็นว่านุชกระโดดชนแก แต่ไม่มีรูปหรือคลิป ตัวนุชเองเขาก็ไม่ได้พูดอะไร อีกอย่างต่อให้มีรูปหรือมีคลิปแล้วยังไงล่ะ เราไปชี้นิ้วโทษว่าเขาเป็นคนผิดได้ที่ไหน เรื่องมันแค่ผู้หญิงสองคนที่พยายามรับช่อดอกไม้ให้ได้จนไม่ทันระวังกัน แกก็รู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ”

“นุชเพื่อนแกน่ะจงใจชนฉัน ส่วนที่ฉันชนเจ้านายแกมันเป็นอุบัติเหตุ” อรพนิตแก้ “แต่แกพูดถูก ถ้าชั้นอายุแปดขวบฉันจะชี้นิ้วบอกทุกคนว่านุชต่างหากที่ผิด ตะคอกใส่หน้าเจ้านายแกด้วยว่าถ้าจะโกรธหรือลงโทษก็ทำให้ถูกคน แต่บังเอิญว่าฉันอายุยี่สิบแปดและฉันก็ไม่อยากให้แกมีปัญหาด้านหน้าที่การงานหรือปัญหากับเพื่อนร่วมงาน”

พวกเธอหยุดฝีเท้าพร้อมกันเมื่อเห็นป้าย ‘streak’ ขนาดใหญ่ที่ดูทันสมัยและมีไฟเรื่อเรือง ประตูทางเข้าเป็นกระจกใส สองสาวหันมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างหายใจเข้าลึกก่อนพยักหน้าเป็นสัญญาณว่าพร้อมทั้งคู่

อรกานต์แสกนลายนิ้วมือเพื่อเปิดประตู เพื่อนเดินเข้าไปก่อนโดยมีอรพนิตตามมาติดๆ ดูเหมือนจะมีความผิดปกติบางอย่าง แผ่นหลังของอรกานต์เกร็งขึ้น แขนเธอเหยียดตรงกว่าปกติ พวกเธอเป็นเพื่อนกันมากว่าสิบปีและไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะมองออก เพียงแต่เธอไม่รู้ว่าสาเหตุคืออะไร

จากทางเข้าต้องเดินผ่านโต๊ะของพนักงานบางส่วนจึงจะถึงห้องทำงานของเจย์เดน บรูคส์ ระหว่างทางอรพนิตเริ่มรู้สึกถึง....เธอหันขวับ พนักงานส่วนมากดูตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันจริงเชียว ที่เธอรู้สึกราวกับว่ามีมีสายตาสนใจใคร่รู้พุ่งมาที่ตัวเองคงจะเป็นการคิดมากไป

เธอมองไปยังประตูห้องทำงานที่อยู่อีกไม่ไกล อรพนิตรู้สึกเหมือนเดิมอีกครั้ง เธอหันขวับทันทีโดยไม่ปล่อยให้ตัวเองครุ่นคิด พวกพนักงานที่มองมารีบสะบัดหน้ากลับไปง่วนกับอะไรก็ตามที่อยู่บนโต๊ะ มีคนหนึ่งรีบออกเดินจนสะดุดขาตัวเองหกล้มเกือบหน้าทิ่มแหนะ

“ไม่ต้องสนใจหรอกแก” อรกานต์กระซิบอย่างหงุดหงิด จับมืออรพนิตอย่างให้กำลังใจ เธอคงมองออกตั้งแต่เข้ามาในออฟฟิศและนี่ก็คือเรื่องที่ทำให้เธอมีท่าทางแปลกๆ ในตอนแรก

ถึงตรงนี้อรพนิตสามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าเธอเข้าใจสถานการณ์ที่เจย์เดนต้องเผชิญแบบสุดๆ!

เลขานุการวัยสามสิบกลางๆ มองอรพนิตอย่างจำได้...แน่นอนว่าจากคลิปหรือไม่ก็รูปที่เธอนั่งทับเจย์เดน

“เข้าไปได้เลยจ้ะ ถึงเวลานัดพอดี” คนพูดยิ้มบางๆ ลุกขึ้นมาเคาะและเปิดประตูให้

แสงแดดยามสายทอผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เจย์เดน บรูคส์ นั่งที่โต๊ะทำงานกระจกใส แผ่นหลังของเขาตั้งตรง บ่าและอกกว้างเหยียดตึงภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดธรรมดาๆ ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะดูดีได้ขนาดนั้นบนร่างสูงใหญ่ของเขา ชายหนุ่มเหลือบตาขึ้นพร้อมกับรามือจากงานตรงหน้า

เขายังคงมีสีหน้านิ่งเฉย แต่คลื่นอารมณ์บางอย่างที่แผ่ออกจากตัวเขาคล้ายจะลดอุณหภูมิภายในห้องให้เย็นลงอีก อรกานต์ยืนตัวเกร็งและฝืนยิ้มให้ดูเป็นธรรมชาติในขณะที่คนเป็นเจ้านายแทบไม่ขยับ

เจย์เดน บรูคส์ จำอรพนิตได้

อ้อ...ไม่ใช่จากคลิปหรือรูปถ่ายแบบคนอื่นๆ ในสทรีคเสียด้วย

“ผิงอยากขอโทษคุณเจย์น่ะค่ะ” อรกานต์สื่อสารด้วยภาษาอังกฤษ เธอแตะหลังอรพนิตเบาๆ

“ผมนึกว่าคุณนัดเรื่องงาน” เจย์เดนมีเสียงที่ทุ้มและนุ่ม แต่วิธีการออกเสียงให้ความรู้สึกที่เด็ดขาด ดวงตาคู่สวยเซ็กซี่ฉายแววดุดันและไม่ผ่อนปรน “นี่เวลางาน”

อรพนิตจะไม่ปล่อยให้หน้าที่การงานของเพื่อนดิ่งลงเหว หญิงสาวรีบนั่งลงที่เก้าอี้พนักเตี้ย วางกระเช้าใส่กล่องคุกกี้ที่เธอตกแต่งด้วยตัวเองไว้บนโต๊ะ ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีชมพูอ่อนคลี่ออกเป็นรอยยิ้มหวานจ๋อย เจย์เดนยังคงเฉยเมย อันที่จริงตอนนี้ดูกระเดียดไปทางไม่สบอารมณ์แล้วด้วยซ้ำ

“ฉันขอโทษกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” อรพนิตทั้งสำนึกผิดและเห็นอกเห็นใจเขาอย่างแท้จริง แม้พวกเขาจะเป็นผู้เคราะห์ร้ายด้วยกันทั้งคู่ แต่อย่างน้องเธอก็ไม่มีลูกน้องคอยซุบซิบตามหลังตอนที่เดินผ่าน “ฉันเอาคุกกี้ลำไยจากมอร์นิ่งเบเกอรี่มาให้...”

“ผมไม่ชอบกินคุกกี้” เจย์เดน บรูคส์ ขัด

เขาโกรธอรพนิตมากหรือจริงๆ แล้วเขาไม่ค่อยมีมารยาทกันแน่ เธอมองใบหน้าหล่อๆ ของเขาแล้วสมองก็งงงวย เขามีรูปลักษณ์ที่น่าประทับใจ เธอคล้ายได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ มันเย้ายวนให้เธออยากจะปีนข้ามโต๊ะไปดมใกล้ๆ

ให้ตายสิ! เธอกำลังอยู่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนะ

“ผมรู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุ คุณขอโทษผมแล้วในงาน ผมได้ยิน” เขาผายมือไปทางอรกานต์ “คุณกานต์ขอโทษผมแทนคุณหลายครั้งแล้วเช่นกัน”

“ฉันดีใจที่คุณเข้าใจค่ะ” อรพนิตกระตุกมุมปาก ยังไม่ทันได้ยิ้มเลยตอนที่เขาสวนกลับมาว่า

“คุณนัดผมด้วยเรื่องแค่นี้เหรอ” เจย์เดนได้คำตอบจากสีหน้าของอรกานต์ เขาหายใจเข้าลึกอย่างข่มอารมณ์ระหว่างที่ผายมือไปยังประตู “ผมอยากทำงานต่อ ถ้าพวกคุณไม่มีอะไรแล้ว”

ก็ขอเชิญออกไปอรพนิตต่อประโยคในใจ มันดังขึ้นมาในหัวของเธออย่างอัตโนมัติเพราะท่าทางของชายหนุ่มตรงหน้า...ไหนเพื่อนๆ ลงความเห็นกันว่าการขอโทษอย่างจริงใจจะช่วยลดความโกรธเกรี้ยวของผู้คนได้อย่างไรล่ะ แล้วทำไมตอนนี้เจย์เดนถึงดูหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

หรือเธอยังแสดงออกว่า สำนึกผิดอย่างจริงใจ ไม่พอ

อรพนิตใช้มือเรียวเล็กทั้งสองข้างกุมฝ่ามือใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะ เจย์เดนตกใจอย่างเห็นได้ชัด เธอมองสบดวงตาคู่สวยของเขา รู้สึกว่าหัวใจที่เต้นแรงขึ้นกำลังค่อยๆ ละลาย

“ฉันรู้สึกผิดจริงๆ ค่ะ ฉันเสียใจที่สุด ฉันขอโทษคุณอีกครั้งจากใจ”

เจย์เดนดึงมือที่ใหญ่โตและอบอุ่นออกจากมือเธอ “ผมไม่ได้คิดอะไร เลิกขอโทษกันสักที”

“กานต์ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันอยากขอร้องให้คุณทบ...”

“ผมมีงานต้องทำ” เขาแทรกด้วยน้ำเสียงดุดัน

อรกานต์เข้ามาแตะไหล่อรพนิต ส่งสัญญาณให้รู้ว่าต้องออกไป ซึ่งปลายนิ้วที่กดแน่นขึ้นทุกทีราวกับจะกรีดเสียงใส่หูเธอว่า ลุกขึ้นเร็วเข้าแก๊!’

“ฉันสำนึกผิดจากใจจริงเลยนะคะ” อรพนิตค่อยๆ ลุกจากเก้าอี้ “ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”

เจย์เดนตอบด้วยเสียงในคอว่า “อือฮึ” ซึ่งฟังเหมือน พอกันทีชอบกล

อรกานต์เปิดประตูให้อรพนิตออกไปก่อน เธอกำลังจะเดินตามในตอนที่เจย์เดนเอ่ยเรียก

“คุณกานต์”

“คะ”

อรกานต์ตอบรับพร้อมกับปิดประตูทันทีเพื่อกันการสอดรู้สอดเห็น เธอละล้าละลังเล็กน้อยเมื่อนึกได้ว่าทิ้งอรพนิตไว้ข้างนอกคนเดียว ตายแล้ว...เพื่อนของเธอต้องตกเป็นเป้าสายตาอยู่แน่ๆ

“อย่าให้ผมเห็นหน้าเพื่อน...” เจย์เดนงับปาก กรามของเขาขึ้นสันจากการกัดฟัน เขาแก้คำพูดของตัวเองเป็น “อย่าพาเพื่อนคุณมาพบผมอีก และอย่าพูดถึงอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในงานแต่งคุณอีก”

“คะ?...ค่ะคุณเจย์”

“เวลางานทำงานให้เต็มที่คุณกานต์ อย่าใช้มันกับเรื่องไร้สาระ” แค่เธอเริ่มขยับริมฝีปากเขาก็พูดต่อไปว่า “ผมเองก็ไม่ได้ว่างพอสำหรับเรื่องไร้สาระ อย่ารบกวนผมแบบนี้อีก”

“รับทราบค่ะคุณเจย์”

อรกานต์ตอบรับอย่างหนักแน่น ริมฝีปากเธอแห้งผาก รู้สึกว่าอากาศมีน้อยเหลือเกินยามก้าวผ่านกรอบประตูออกจากห้องของเจย์เดน อรพนิตที่รออยู่เลิกคิ้วเป็นเชิงถาม เธอแตะหลังเพื่อนรักและพาไปส่งที่ลิฟต์

“มีอะไรเหรอ เขาเรียกแกทำไม”

“เรื่องงานน่ะแก ไม่มีอะไร ทุกอย่างโอเค๊...” เพราะอรกานต์เผลอทำเสียงสูงปรี๊ดเธอจึงรีบยิ้มกลบเกลื่อน “ขอบคุณมากนะแกที่มาช่วยฉัน ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น ฉันได้เลื่อนตำแหน่งแน่น๊อน!

 

ทุกอย่างโอเค๊!!! 55555 งานนี้กานต์จะซวยหรือไม่ มารอลุ้นกันต่อนะคะทุกคนขา ^__^

ว่าด้วยเรื่องงานหนังสือกันสักนิด ฝนไม่มีงานใหม่ๆ ออกเลยค่ะ 555555 ยังไงก็ฝากเรื่องเก่าๆ นามปากการวีดาราไว้ด้วยนะคะ มีไม่กี่เรื่อง เบื่อความเขียนช้าของตัวเองมาก 55555 ขายที่บูธไลต์ออฟเลิฟ บูธ O18 โซน C1 นะคะ มีส่วนลดมากมาย ใครยังไม่มีเรื่องไหน ฝนฝากแวะไปดูแล้วก็ซื้อกลับบ้านด้วยน๊า ^^

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ หวังว่าทุกคนจะสนุกกับหนมผิงและเจย์เดนนะคะ ใครชอบเผลอรักพลั้งใจอย่าลืมกด fav ไว้จ้า ฝนมาอัพทุกวันคู่ค่ะ แต่เผื่อวันไหนครึ้มใจมา....หรือครึ้มใจไม่มา 5555 เด็กดีจะได้แจ้งเตือนนะคะ

รัก จุ๊บ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 278 ครั้ง

758 ความคิดเห็น

  1. #381 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 12:08
    เขางอนอะไรอ่ะ
    #381
    0
  2. #32 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 11:22

    ตกลงพ่อเจย์เขาไม่ใส่ใจอะไรเลยรึ ไม่คิดอะไรจากอุบัติเหตุแถมออกจะโมโหใส่สองสาวอีกด้วย งานนี่หนูผิงปล่อยไปเถอะ ผู้ชายคนเดียว เดี๋ยวหาเอาใหม่คงมีใครหลงทางเข้ามาทักสักคนละน่ะ ^_^

    #32
    1
  3. #31 kanokradaparima (@kanokradaparima) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 22:42
    ทุกอย่างโอเค๊ เสียงสูงไปอี๊ก
    #31
    1
  4. #30 Auammuang (@Auammuang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 21:12

    ถ้าพระเอกจะเย่อหยิ่งถึงเพียงนี้รี้ดแนะนำให้หนมผิงกระโดดเตะปากแล้วเททิ้งไปเถอะ
    #30
    1
  5. #29 proud_wt (@proud_wt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 20:58
    บางทีคุณเจย์ก็เยอะไปนะ รู้ว่าโกรธว่าอาย แต่ตำแหน่งใหญ่โตก็ต้องรู้จักแยกแยะเรื่องส่วนตัวบ้าง ส่วนกานต์นี่เป็นเพื่อนสนิทหนมผิงจริงเหรอ รู้ทั้งรู้ว่ายัยนุชผิดไม่เห็นจะต่อว่าหรือไปขอร้องให้มาขอโทษคุณเจย์บ้างเลย
    #29
    1
  6. #28 Nala Imcharoen (@nala2524) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 19:26
    อยากรู้เหตุผล ที่โกรธอะเพราะชอบเค้าแล้วใช่ปะ
    #28
    3
  7. #27 mam (@mammam08) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 19:13

    รอจร้า

    #27
    1
  8. #25 Pp.piglet (@maneewan236) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 13:23

    รอค่าาาา สนุกมากเลย

    #25
    1