ตอนที่ 1 : บทนำ: ประเด็นคือช่อดอกไม้เจ้าสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 364 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

จากสถิติอันน่าตื่นตกใจ ถ้าอรพนิตรับช่อดอกไม้เจ้าสาวไม่ได้ในงานนี้ เธอต้องรออีกถึงเจ็ดปีกว่าจะมีงานแต่งเกิดขึ้นในกลุ่มก๊วนเพื่อนสนิทอีกครั้ง

มันเป็นสถิติอันน่าเชื่อถือ ผ่านการคิดทบทวนและประมวนผลอย่างเยี่ยมยอดโดย...ก็...อรพนิตเองนั่นล่ะ เพื่อนคนแรกในกลุ่มแต่งงานหลังจากเรียนจบปริญญาตรี คนที่รับดอกไม้ได้คืออรกานต์ หลังจากนั้นเจ็ดปีซึ่งก็คือวันนี้เธอถึงมีงานแต่ง

ประเด็นคือช่อดอกไม้เจ้าสาวในกลุ่มของพวกเธอมีความศักดิ์สิทธิ์ หรือไม่บางทีก็อาจจะเป็นอาถรรพ์ อรพนิตไม่แน่ใจในเรื่องนั้น เพราะเมื่ออรกานต์ที่ รับดอกไม้ได้ยังไม่แต่งงานก็ไม่มีใครคนอื่นได้แต่งสักคน เพื่อนตัว อ. คนหนึ่งที่ย้ายไปทำงานที่อเมริกาเปลี่ยนคู่หมั้นมาแล้วสามคนและกำลังจะหมั้นกับคนที่สี่ แต่! ในเมื่อเธอไม่ใช่คนที่รับช่อดอกไม้ได้ เธอก็ไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าสาว

ส่วนความจริงที่น่าเศร้าของคนอื่นๆ เอาล่ะ เริ่มจากตัวอรพนิตเองก็แล้วกัน เธอเคยมีแฟนคนหนึ่งและแน่นอน...เลิกกันไปแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย อัญชิตาที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายโสดสนิทมาตลอดทั้งๆ ที่ก็หน้าใส นมใหญ่คัพซี เอวไม่มีไขมัน แถมยังมีบั้นท้ายกลมเด้งที่พอตีแล้วจะดึ๋งดั๋งสุดๆ จนไม่อยากหยุดมือ อันที่จริงก็มีคนเข้าหาเธออยู่หรอก เอ่อ...แต่...มันยากจริงๆ ที่จะมองหาว่าที่สามีในบรรดาตัวเลือกอย่าง...ขอทานข้างถนนที่วิ่งตามบอกรัก วัยรุ่นดูเบลอๆ จากสารเสพติดอะไรสักอย่างที่ยื่นข้อเสนอว่าถ้ายอมให้จูบดีๆ จะไม่กรรโชกเงิน ชายชรายิ้มหวานที่แอบลูบก้นเธอระหว่างรอซื้อปลาหมึกย่างที่ตลาดนัด หรือล่าสุดอย่างเจ้านายหัวงูที่มุ่งมั่นจะทำตามความฝันในการซุกหน้าเข้ากับร่องอกของเธอให้สำเร็จ

เห็นไหม...โลกบีบบังคับให้การโสดเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในชีวิตของอัญชิตาชัดๆ

“ไอ้กานต์มันซ้อมโยนดอกไม้มาแล้ว มันบอกว่าตกเอียงมาทางขวา ห่างจากตัวมันประมาณสี่ห้าเมตร” อมลสิริที่นั่งอยู่ทางด้านขวาใช้มือป้องปาก เอี้ยวตัวมากระซิบบอก จากนั้นเธอก็กางมือบังหน้าพร้อมกับก้มงุดอย่างกับจะหลบตาคนทั้งโลก

“แกโอเคไหมอ้อน”

โถ...เพื่อนรักผู้น่าสงสาร อมลสิริคบกับแฟนหนุ่มซึ่งเป็นลูกชายเจ้าของโรงงานพลาสติกขนาดใหญ่มาได้ห้าเดือน เขารบเร้าขอแต่งงานตั้งแต่เดือนที่สี่ เธอพินรูปชุดแต่งงานในฝันไว้ในพินเทอเรสเป็นร้อยๆ ตามหาเวดดิ้งสตูดิโอที่จะสามารถเสกงานวิวาห์ให้ออกมาเหมือนฝันมากที่สุดและไม่เชิดเงินหนีไปเสียก่อนแบบที่เป็นข่าวบ่อยๆ แล้วอย่าให้พูดเลยว่าเดือนที่ผ่านมาอมลสิริเพ้อถึงงานแต่งธีมสวนดอกไม้ขนาดไหน...ไอ้งานแบบที่อรพนิตคิดว่าคนแพ้เกสรดอกไม้เข้าไปแล้วจะตายทันทีนั่นน่ะ

ก่อนหน้านี้...อย่างน้อยก็ก่อนสัปดาห์ที่ผ่านมาอรพนิตคิดว่าอมลสิริต้องทำลายความศักดิ์สิทธิ์ของช่อดอกไม้เจ้าสาวได้แน่ๆ หรือไม่เพื่อนสาวสุดสวยก็จะเป็นคนที่ได้ช่อดอกไม้ในครั้งนี้ แต่เรื่องมันก็เกิดขึ้น...

สัปดาห์ที่แล้วนี่เองที่แฟนของอมลสิริบอกเลิก เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นหลังจากที่เรียกอรพนิต อัญชิตาและอรกานต์มารวมตัวกัน แล้วจะไม่ให้อรพนิตคิดว่าเป็นเพราะช่อดอกไม้เจ้าสาวได้ยังไง ในเมื่อเหตุผลของการเลิกคือซินแสประจำตระกูลของผู้ชายบอกว่าดวงเพื่อนเธอเป็นกาลกิณี

ถ้าแม่พี่อี้ไม่ชอบฉันเพราะฉันดูแรดฉันยังรับได้มากกว่า เคสแม่ผัวไม่ชอบลูกสะใภ้สาวสวยหัวสมัยใหม่อะไรแบบนี้ อย่างน้อยมันก็คลาสสิค พวกแกเข้าใจใช่ไหม

อรพนิตเหมือนจะเข้าใจ หรือบางทีพูดว่าเข้าใจบางส่วนน่าจะถูกกว่า เธอเข้าใจเรื่องผิดหวังจากความรัก ปีนี้พวกเธออายุยี่สิบแปดกันแล้วและกำลังมุ่งหน้าเข้าสู่อายุยี่สิบเก้าอย่างไม่เต็มใจด้วยระดับความไวแสง ซึ่งนั่นหมายความว่าถ้าพลาดช่อดอกไม้เจ้าสาวในหนนี้...หญิงสาวก้มนับนิ้วที่วางอยู่บนโต๊ะ...สามสิบห้าแหนะ!

“ฉันโอเคแก” อมลสิริตอบกลับ เธอค้อมตัวลงเรื่อยๆ จนน่าจะมุดหายเข้าไปใต้ผ้าคลุมโต๊ะในเร็วๆ นี้

อรพนิตลูบแขนเพื่อนเบาๆ คงเป็นบรรยากาศในงานที่ทำให้อมลสิริเจ็บปวดใจ ตอนนี้พิธีกรมากอารมณ์ขันกำลังสัมภาษณ์คู่บ่าวสาว อรกานต์เสียงสั่นด้วยความซาบซึ้งใจ แสงสีเหลืองทองส่องกระทบฟองสบู่ที่ปลิวฟ่องในขณะที่ควันสีขาวลอยต่ำคลุมพื้นเวทีดูคล้ายกับกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งฝันหวาน

อรกานต์คบหากับดนุเดชมาเจ็ดปีแล้ว หัวใจของอรพนิตเปี่ยมไปด้วยความยินดี เธอยิ้มกว้างเมื่อพวกเขาจูบกันบนเวที ปรบมือให้เสียงดังปนไปกับเสียงโห่ร้องของแขกเรื่อมากมายที่มาร่วมงาน

“แล้วเวลาสำคัญที่สาวโสดรอคอยก็มาถึงนะครับ” พิธีกรวัยกลางคนประกาศ “ขอเชิญเพื่อนเจ้าสาวและสาวโสดในงานมาที่หน้าเวทีเลยครับ”

หัวใจของอรพนิตเต้นระรัว เธอรีบลุกขึ้นยืนบนรองเท้าส้นเข็มคู่ใหม่ที่ซื้อมาใส่สำหรับงานนี้โดยเฉพาะ มันเป็นรองเท้าที่ส้นสูงที่สุดที่เธอเคยมี มันสวย อยู่ในงบประมาณน้อยนิดที่วางไว้ และใส่ไม่สบายสุดๆ แบบที่นิ้วเท้าน่าสงสารของเธอต้องร้องขอชีวิตทุกๆ สามสิบวินาที

อมลสิริลุกตามก่อนจะเซไปข้างๆ อรพนิตคว้าแขนเพื่อนเพื่อช่วยพยุง

“มันไม่เหมือนเดิม” น้ำตาของมลสิริแวววาวสะท้อนแสงไฟที่สว่างขึ้นในห้องจัดเลี้ยง

“อะไรไม่เหมือนเดิม”

เพื่อนหันมามองเธอหน้าตาตื่น ส่ายหน้าแรงๆ จนผมสั้นประบ่าตรงสลวยปลิวตาม

“เมื่อคืนแกนอนหลับรึเปล่า” อรพนิตถามอีกครั้ง “บอกให้มานอนห้องเดียวกันสามคนก็ไม่เชื่อ”

งานแต่งจัดขึ้นที่เชียงใหม่ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเจ้าสาว ดนุเดชจองห้องพักในโรงแรมห้าดาวที่เดียวกับสถานที่จัดงานวิวาห์ให้แขกเข้าพัก อรพนิตนอนห้องเดียวกับอัญชิตา ส่วนอมลสิรินอนคนเดียว เผื่อว่าเธอนอนไม่หลับและอยากจะลุกมาทำอะไรเรื่อยเปื่อยจะได้ไม่รบกวนเพื่อนๆ คนอื่น

“เร็วๆ เข้าพวกแก อยากได้ดอกไม้กันมากไม่ใช่เหรอ” อัญชิตาพยักพเยิด

ใช่สิ อยากได้มาก! อรพนิตตอบในใจด้วยน้ำเสียงขึงขัง เธอมองไปรอบๆ เพื่อประเมินคู่แข่ง สาวโสดในงานที่เดินตรงไปหน้าเวทีมีมากกว่าที่คิด โธ่เอ๊ย! แค่เพื่อนเจ้าสาวตั้งสิงสองคนยังไม่มากพอรึไง!

อรพนิตหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ดึงกระโปรงทรงหางปลาขึ้นเล็กน้อยเพื่อจะเดินให้สะดวก หลายเดือนก่อนเธอแพ้โหวตชุดเพื่อนเจ้าสาว คนส่วนใหญ่อยากได้ชุดรัดรูปเกาะอกสีชมพูโรสโกลด์ มีกระโปรงยาวกรอมพื้นและผ่าข้างขึ้นมาเหนือเข่าเล็กน้อย ซึ่งตอนนี้มันกลายเป็นอุปสรรคในการกระโดดรับช่อดอกไม้ตามที่เธอคาด

พวกเธอก้าวออกสู่ทางเดินกลางห้องจัดเลี้ยง อัญชิตาผู้ค่อนข้างเฉยเมยกับช่อดอกไม้ของเจ้าสาวเลี้ยวขวาอย่างว่องไวเมื่อถึงลานกว้างหน้าเวที ส่วนอมลสิริที่ชอบใส่รองเท้าส้นสูงทุกเมื่อเชื่อวันกลับเดินกระด๊อกกระแด๊กแปลกๆ

“แกเป็นอะไรรึเปล่าไอ้อ้อน” อัญชิตากระซิบถามอมลสิริอย่างห่วงใย

อมลสิริหมุนตัวหันหลังให้เวทีเพื่อเผชิญหน้ากับเพื่อนทั้งสอง แล้วอึดใจนั้นเธอก็เบิกตากว้าง ยืนแข็งทื่อเหมือนกลายเป็นก้อนหินไปทั้งตัว โอ...เพื่อนรักผู้น่าสงสารซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอเห็นแขกมากมายที่มาร่วมงานแล้วคงสะเทือนใจล่ะสิ

 

สวัสดีค่ะทุกคนขา ^___^ ฝนกลับมาแล้วค่ากับเรื่องใหม่แนวฟรุ้งฟริ้ง เรื่อยปื่อย มีความสุข ไว้อ่านก่อนนอนเพลินๆ 55555

ซีรี่ส์ The Wedding มีทั้งหมด 3 เล่มนะคะ แยกอ่านได้ค่ะ

เรื่องแรกที่เขียนคือเผลอรักพลั้งใจ - นางเอกคือหนมผิง อรพนิตนะคะ

อุ่นรักหวานใจ - นางเอกคือหวาน อัญชิตา

หวามรักซ่านใจ – นางเอกคืออ้อน อมลสิริ / อะไรที่อ้อนบอกว่า “ไม่เหมือนเดิม” ติดตามได้ที่เรื่องนี้ค่ะ 

ที่ตั้งชื่อ The Wedding เพราะเหตุมันเกิดขึ้นจากงานแต่งงานของเพื่อนสนิทที่พวกนางไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวค่ะ พระเอกนางเอกไม่ได้แต่งงานกันตั้งแต่ต้นเรื่องนะคะ เผื่อใครคาดหวังว่าจะได้อ่านแนวนั้นเนอะ ^^

ฝนขอฝาก “เผลอรักพลั้งใจ” นามปากกา “รวีดารา” ไว้ด้วยนะคะ ฝนหวังว่าเรื่องนี้จะทำให้ทุกคนมีความสุขค่ะ จุ๊บๆ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 364 ครั้ง

770 ความคิดเห็น

  1. #625 Aqila-tae (@aqila) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:04

    จัดหนักๆๆเลยค่าาา อ้ายยเขิลแทน

    #625
    0
  2. #378 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 23:55
    สับสนชื่อมาก
    #378
    0
  3. #159 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 19:56
    คัดคน อ ถูกมะ ไม่ อ ออกจากแก๊งค์เราไป
    #159
    1
  4. #12 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 12:25

    นนางเอกสามคน

    #12
    1
  5. วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 00:15
    รอนะคะะะ
    #11
    1
  6. #10 proud_wt (@proud_wt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:27
    คอมเมนต์ขึ้นซ้ำ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 มีนาคม 2562 / 21:30
    #10
    0
  7. #9 proud_wt (@proud_wt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 21:27
    แก๊งค์สาวๆตัวอ.นี่เอง
    #9
    1
  8. #8 kanokradaparima (@kanokradaparima) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 20:30
    น่าสนุกค่ะ
    #8
    1
  9. #7 Mikorinchi (@Mikorinchi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 14:46

    มารอค่าาา

    #7
    1
  10. #5 Go_Aey (@Go_Aey) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 13:35
    รอค่ะ (เมเปิ้ล)
    #5
    1