สามีปล้นใจ

ตอนที่ 7 : บทที่ 2: เขาจำเธอได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

เธอคือชนิตาไม่มีทางที่วินเซนต์จะแน่ใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว เธอคือ โบของเขาจริงๆ!

“มาสักทีสิ ส่งสัญญาณมาสักที”

ชายหนุ่มบ่นงึมงำ ดวงตาสีฟ้าอมเทาจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ไม่กี่อึดใจถัดมาเขาก็สบถก่อนทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างขัดใจ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่ร่างกายของเขาตื่นตัวและเต็มไปด้วยพลังงานอันล้นเหลือ เขาหลับๆ ตื่นๆ อยู่นิ่งนานๆ ไม่ได้ ซึ่งตอนนี้เขาก็จำต้องลุกออกจากห้องของเล่น

วินเซนต์สาวเท้าเร็วๆ ผ่านโถงทางเดิน เขาหยุดยืนข้างกำแพงกระจกในห้องนั่งเล่น ด้านนอกขมุกขมัวและมืดครึ้มด้วยหิมะที่กำลังโปรยปราย ฝ่ามือใหญ่ล้วงของสิ่งหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกง เขาชูมันขึ้น ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวสายสร้อยก่อนจะปล่อยให้นาฬิกาที่ห้อยอยู่ตกลงมาหยุดในระดับสายตา

มันคือนาฬิกาสร้อยคอของเขา ฝาด้านหน้าเป็นลายนูนรูปหอไอเฟล ด้านหลังมีรอยสลัก...ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ อย่าเรียกว่า สลักเลย ตอนนั้นเขาใช้ตะปูขูดสร้างรอยลึกให้เป็นชื่อตัวเองต่างหาก

สิบเจ็ดปีก่อนที่ปารีส...เขาให้มันกับชนิตา

สวรรค์! ถ้าก่อนหน้านี้มีใครบอกวินเซนต์ว่าเขาจะจำชนิตาได้ในนาทีแรกที่เจอเธออีกครั้ง เชื่อเถอะว่าเขาต้องหัวเราะใส่หน้าไอ้หมอนั่นแน่ๆ มันดูเป็นไปไม่ได้เลย! เขาเจอชนิตาครั้งสุดท้ายตอนเธอยังเป็นเด็กผู้หญิงอายุแค่สิบขวบ ใบหน้าและร่างกายของเธอเปลี่ยนแปลงจากการเติบโตแน่อยู่แล้ว ซึ่ง...

มันเป็นไปแล้ว! เขาจำเธอได้!

วินเซนต์ยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน มันเป็นหัวค่ำวันเสาร์สุดเซ็ง ลุคกับวราลีใช้เวลาสุดสัปดาห์นี้ด้วยกันที่แฮมป์ตัน ส่วนแอชเชอร์กับนลินออกไปกินมื้อค่ำแสนสวีท พวกเขาบอกให้วินเซนต์ตามไป แต่ให้ตายเถอะ! ใครจะอยากนั่งหัวโด่เป็นก้างขวางคอเพื่อนกัน

เวลายังเร็วเกินกว่าที่จะไปผับ วินเซนต์จึงคิดว่าจะไปกินอาหารข้างนอก เขาลงลิฟต์มาด้านล่าง เปลี่ยนใจไม่ไปลานจอดรถและออกทางล็อบบี้แทน จากนั้นก็เดินเล่นเรื่อยเปื่อยอย่างที่ไม่ได้ทำบ่อยนัก

ใกล้คริสต์มาสเต็มที ร้านรวงต่างๆ ล้วนประดับด้วยต้นคริสต์มาส ใบสน และไฟดวงเล็กๆ ที่ร้อยเป็นสาย วินเซนต์เดินจากถนนเวสต์ห้าสิบเจ็ด ผ่านผู้คนที่กำลังดำเนินชีวิตอย่างเร่งรีบ ผ่านกลุ่มนักท่องเที่ยวที่ดูตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาเห็นจนชินตา ผ่านคู่ชายหญิงมากมายที่เดินจูงมือ เบี่ยงตัวหลบคู่รักที่ยืนจูบกันขวางทางเท้า รู้ตัวอีกทีเขาก็ไปถึงร็อกกี้เฟลเลอร์เซนเตอร์

ที่นั่นเป็นจุดท่องเที่ยวที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คนโดยเฉพาะช่วงเทศกาลคริสต์มาส กลุ่มวัยรุ่นที่เดินอยู่ข้างๆ พูดถึงลานสเก็ตน้ำแข็งที่เปิดให้บริการเฉพาะฤดูหนาว ดูเหมือนหนึ่งในนั้นจะมีความทรงจำหวานแหววที่นั่น ส่วนคนที่ตามมาทางด้านหลังตั้งใจจะมุ่งหน้าไปชมต้นคริสต์มาสยักษ์ แต่เชื่อเถอะว่าผู้คนมากมายที่เดินเบียดเสียดท่ามกลางอากาศหนาวในขณะนั้น ไม่ได้มีแค่วินเซนต์คนเดียวหรอกที่ไร้จุดหมาย

แล้วชั่วแวบหนึ่งเขาก็รู้สึกว่าถูกสนใจเป็นพิเศษ อันที่จริงการเป็นคนมีชื่อเสียงมักจะถูกใครๆ จับจ้องเป็นเรื่องปกติ แต่ในตอนนั้นเขาเบนสายตามองกลับและได้พบผู้หญิงเอเชียที่มีดวงตากลมโต

เธอคือชนิตา!

ความคิดนั้นสว่างวาบในหัวของวินเซนต์ ภาพของเด็กหญิงวัยสิบขวบซ้อนทับเข้ามา หลอมรวมเป็นเธอและทำให้ใจของเขาเต้นรัว เขาหาเสียงตัวเองไม่เจอในตอนที่หยุดยืนเผชิญหน้ากัน เธอค่อยๆ ถอดนาฬิกาสร้อยคอออก ใครคนหนึ่งชนเธอและเธอก็เซมาชนเขา เขาควรจะถามชื่อเธอ ถามว่าเธอคือชนิตาใช่ไหม แต่ประโยคที่เขาพูดออกไปก็แค่

“คุณเป็นอะไรรึเปล่า”

หญิงสาวเงยขึ้นมองเขา เธอสวยน่ารักอย่างที่หัวใจเขาจำได้ ดวงตากลมโตคู่นั้นมีแววครุ่นคิด แล้วเธอก็เก็บนาฬิกาใส่กระเป๋าเสื้อโค้ท มอบยิ้มอันงดงามให้เขาก่อนเดินสวนทางจากไป

แต่จังหวะนั้นเองที่เขาแอบล้วงเอานาฬิกาสร้อยคอและหย่อนโทรศัพท์ของตัวเองใส่กระเป๋าเธอ เขาออกเดินพร้อมกับพลิกด้านหลังนาฬิกาดู มันคือนาฬิกาของเขา! ยืนยันว่าเธอคือชนิตาที่เขากำลังตามหา

เขารีบหันกลับ ออกวิ่งและมองหาชนิตา ผู้หญิงเอเชียผมสีดำและสวมเสื้อโค้ทสีดำมีอยู่มากมายในสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมอย่างร็อกกี้เฟลเลอร์เซ็นเตอร์ เขาหาเธอไม่เจอ ว่องไวเหลือเกินที่เธอหายตัวไป

วินเซนต์รีบกลับมาที่ห้องเพื่อใช้อุปกรณ์อื่นติดตามโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ดูเหมือนชนิตาจะมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ แต่แล้วสัญญาณก็หายไป!

เขารู้ทันทีว่าแบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือหมด มันร้องเตือนตอนออกจากเพนต์เฮ้าส์แต่เขาไม่สนใจ บ้าเอ๊ย! เขาก็อยากโทษตัวเองอยู่หรอก แต่ใครจะรู้กันล่ะว่าจะมีเหตุจำเป็นให้ต้องใช้มันกับเรื่องสำคัญ!

แล้วอย่างไรต่อน่ะหรือ...วินเซนต์ออกเดินอีกครั้ง เขาว้าวุ่นใจจนอยู่นิ่งไม่ได้ ตอนนี้ผ่านมาหนึ่งคืนจนถึงบ่ายวันอาทิตย์ทว่าเขาก็ยังหาพิกัดของโทรศัพท์ไม่เจอ ชายหนุ่มพ่นลมหายใจแรง หยิบโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องขึ้นมาดู...ไม่มีสัญญาณ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น

“ชาร์ตแบตฯ แล้วเปิดมือถือสักทีสิโบ ได้โปรดเถอะ...เราควรจะเจอกันได้แล้ว”

 

สรุปคือโบไม่ได้ทำนาฬิกาหายค่ะ แต่ถูกผู้ชายนิสัยไม่ดีล้วงไป 5555555 เมื่อวินเซนต์เคยเป็นนักล้วงกระเป๋ามาก่อน เขาก็จะไว้ใจไม่ได้แบบนี้แหละ หุหุ

แต่...โบจะเอามือถือไปฝากไว้ที่ตำรวจแล้วน่ะสิคะทุกคน งานนี้ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันไหม หรือเราจะตามหากันไป สวนกันมาทั้งเรื่อง เดี๋ยวววว แล้วใครจะอ๊าน 5555555

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ ^__^ ฝากกดติดตามเป็นแฟนเรื่องนี้ด้วยน๊า ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์พูดคุยกันด้วยนะคะ รักๆ จุ๊บๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

572 ความคิดเห็น

  1. #447 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 12:36

    เวลาเปลี่ยน แต่นิสัยไม่เปลี่ยน ยังชอบล้วงกระเป๋าอยู่อี๊ก

    #447
    0
  2. #93 Lek-s (@lkjj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 12:29

    ลุ้นจริงๆ
    #93
    0
  3. #34 Mikorinchi (@Mikorinchi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 23:34

    โถ่วินซ์ เมื่อไหร่จะได้เจอกัน

    #34
    0
  4. วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:54
    เจอกันได้แล้วน้าาา
    #33
    0
  5. #32 1986p (@1986p) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:11
    ลุ้นค่ะลุ้นนนน
    #32
    0
  6. #31 โพล่าแบร์ (@ma2m) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 20:17
    โบบบบบบ ยังไม่ได้เจอกันสักที
    #31
    0
  7. #30 Nala Imcharoen (@nala2524) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 20:01
    อยากอ่านแล้ว
    #30
    0
  8. #29 FogGy (@foggy-pepsi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 19:16
    ลงชื่อรอค่าาาา
    #29
    0
  9. #28 1986p (@1986p) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 18:53
    รอค่ารออ
    #28
    0
  10. วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 10:40
    รอน้าา
    #27
    0
  11. #25 kullaya532 (@kullaya532) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 10:07
    ร ร รอค่า
    #25
    0
  12. #24 yui-oi (@yui-oi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 09:49
    รอค่าาาา
    #24
    0