สามีปล้นใจ

ตอนที่ 11 : บทที่ 3: ฉันจะไม่ถอดเสื้อต่อหน้าคุณ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    10 ต.ค. 61


“และทุกคนก็จะอยากรู้ว่าคุณเป็นใคร ชีวิตส่วนตัวของคุณจะถูกขุดคุ้ย ผู้ชายที่คุณเคยเดทด้วยหรือไม่ก็แฟนปัจจุบันของพวกเขาจะออกมาแฉ...”

“เสียใจค่ะ ฉันไม่เคยมีแฟน ฉันไม่เคยเดทกับผู้ชายแบบจริงๆ จังๆ ด้วย!

“เพื่อนๆ จะขายรูปน่าเกลียดที่คุณเคยถ่ายให้กับสำนักข่าว มันจะถูกเผยแพร่ทางอินเตอร์เน็ตและไม่มีวันหายไปตลอดกาล”

“ฉันจะไม่ถอดเสื้อต่อหน้าคุณ!

“ผมไม่เคยขออนุญาตก่อนจะล้วงกระเป๋าของใคร”

สิ้นเสียงวินเซนต์ก็ใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอแล้วดึงขึ้นเหนือศีรษะ ไม่กี่วินาทีถัดมาเสื้อไหมพรมก็เลื่อนผ่านปลายนิ้วเรียว ชนิตารีบลดแขนทั้งสองข้างลงปิดบังทรวงอก ใบหน้าแดงก่ำก้มงุด

วินเซนต์สบถลอดไรฟัน เขาถอยออกห่างหนึ่งก้าวระหว่างที่โน้มศีรษะลงมองรอยช้ำบนแขนเธอ ชายหนุ่มแตะปลายนิ้วที่สีข้าง ชนิตาสะท้านกับสัมผัสอันแผ่วเบานั้น

“เจ็บมากใช่ไหม” เขาเลื่อนมือขึ้นมาทาบบนแก้มข้างที่ไม่บวมช้ำ

มีรอยหยิกที่สีข้างและรอยทุบตีตลอดแนวแขนของชนิตา แต่กิริยาน่าขายหน้าเมื่อกี้เกิดจากความรู้สึกวาบหวามอย่างกะทันหันต่างหาก

“ฉันต้องการเสื้อคืน”

วินเซนต์ช่วยสวมคอเสื้อผ่านหัวชนิตา จากนั้นเธอปัดมือเขาออก สั่งเสียงดุ

“ฉันใส่เองได้ คุณหันหลังเดี๋ยวนี้นะ! อย่ามอง!

วินเซนต์ทำตามแต่โดยดี เขาโคลงศีรษะ พูดโดยไม่มีความรู้สึกผิดสักนิด

“ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงถึงมั่นใจตอนใส่บิกินี่ แต่คิดว่าตัวเองโป๊ตอนที่ใส่แค่เสื้อชั้นใน”

ชนิตาถอนใจให้กับรูขนาดใหญ่บนเสื้อ วินเซนต์มองรอบห้องก่อนจะหันกลับมาโดยไม่รอการอนุญาต

“กระเป๋าเดินทางของคุณอยู่ไหน”

“ฉันมีกระเป๋ามาแค่ใบเดียวค่ะ”

เธอกอดอก สะบัดหน้าให้เขามองตามไปยังกระเป๋าถือที่วางบนโต๊ะ อุณหภูมิภายในร่างเพรียวบางสูงขึ้น โดยเฉพาะบริเวณใบหน้าสวยที่ร้อนผ่าวอย่างชัดเจน สมองของชนิตาทำงานอืดอาดกว่าปกติ เธอคิดว่าควรจะโกรธวินเซนต์ เขาหยาบคายและใช้กำลัง ต่อให้เธอชอบเขามากก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถบุ่มบ่ามเข้ามาถอดเสื้อเธอได้สักหน่อย

แต่ความคิดเหล่านั้นก็ดูเลือนรางและล่องลอยอยู่ไกลชอบกล สิ่งที่ชนิตารับรู้ได้มากกว่าในตอนนี้คือรอยสัมผัสที่วินเซนต์ทิ้งเอาไว้บนตัวเธอต่างหาก มันแผ่วเบาและอบอุ่น เด่นชัดเหมือนเขายังไม่ละมือออกไป

“งั้นก็ไปกันได้แล้ว”

วินเซนต์หยิบเสื้อโค้ทที่พาดอยู่กับพนักพิงของเก้าอี้ กางด้านหลังชนิตาและใช้แขนแข็งแรงกักเธอไว้ตรงกลาง หญิงสาวยืนนิ่งอย่างงุนงง

“ใส่เสื้อสิ” เขาสั่ง

“ไปไหนคะ”

ชนิตาสอดแขนเข้าไปในเสื้อโค้ท วินเซนต์ติดกระดุมให้ด้วยความฉับไว

“เราจะไปโรงพยาบาลกัน” เขาใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอ “ถ้าคุณไม่ยอมเดินไปดีๆ ผมจะอุ้มคุณไป”

“ฉัน...”

วินเซนต์ใช้มือหนึ่งคว้ากระเป๋าถือบนโต๊ะและใช้แขนอีกข้างโอบเอวคอด เขารั้งชนิตาให้ออกเดินพร้อมกับกระซิบเสียงต่ำใกล้ไรผมเหนือหน้าผากเนียน

“อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่”

เขานั่นล่ะที่กำลังจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่! ชนิตาขืนตัว

“ฉันไม่จำเป็นต้องไปหาหมอ แผลแค่นี้เดี๋ยวก็หาย”

“ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ และผมต้องการคำยืนยันจากหมอว่าคุณจะปลอดภัยแน่ๆ”

“ฉันไม่เป็นไรสักหน่อย” ชนิตากระซิบลอดไรฟันเมื่อทั้งคู่ออกมานอกห้อง เธอกลัวจะเป็นที่สนใจเพราะนั่นอาจทำให้วินเซนต์เสียชื่อเสียง เขาเป็นมหาเศรษฐีคนดังและมักถูกจับจ้องไม่ต่างจากดาราฮอลีวู้ด

ชายหนุ่มต้อนร่างเพรียวบางเข้าไปในลิฟต์ เมื่อประตูปิดลงใบหน้าหล่อเหลาก็หันมาและคลี่ยิ้มกว้างอย่างพอใจโดยไม่ปล่อยมือจากตัวเธอ ดวงตาสีฟ้าอ่อนอมเทาพราวระยับระหว่างที่มองสำรวจเธออย่างเปิดเผย

“คุณยังตัวเล็กเหมือนเดิม”

ไม่เหมือนสักหน่อย ชนิตาสูงขึ้นจากตอนที่สิบขวบตั้งเยอะ ทันทีที่ประตูลิฟต์ขยับแยกจากกันวินเซนต์ก็รั้งเธอให้เดินไปยังประตูโรงแรม

ชนิตามองไปที่เคาเตอร์เช็คอิน เธอหวังว่าพนักงานที่นั่งอยู่เพียงลำพังจะเอ่ยทัก ซึ่งเธอวางแผนจะต่อบทสนทนาเพื่อถ่วงเวลาตั้งสติ แล้วพนักงานก็หันมาในที่สุด แต่อีกฝ่ายแค่ยิ้มและโบกมือราวกับไม่อยากรั้งให้เธอเสียเวลา จังหวะนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันได้อะไรวินเซนต์ก็พาเธอก้าวออกจากประตูโรงแรมแล้ว

อากาศภายนอกหนาวยะเยือก และร่างกายสูงใหญ่อันอบอุ่นของวินเซนต์ก็ดูจะน่าปรารถนายิ่งขึ้น ชายหนุ่มถอดโอเวอร์โค้ทคลุมตัวชนิตาอีกชั้น ตามด้วยกระชับแขนแข็งแรงข้างหนึ่งรอบไหล่เธอ พาเดินตรงไปยังลานจอดรถที่สว่างด้วยแสงไฟ

วินเซนต์เปิดประตูแลมโบกินี่สีดำ ร่างสูงใหญ่ขยับมาชิดทางด้านหลัง ถ้าชนิตาไม่อยากยืนเบียดเขาตรงนี้เธอก็ต้องเข้าไปนั่งข้างใน เธอไม่แน่ใจว่ามีทางเลือก เขาวางกระเป๋าให้บนตัก จากนั้นเธอมองประตูที่ปิดลง มองตามชายหนุ่มที่สาวเท้าเร็วๆ อ้อมหน้ารถ เขามีรูปร่างที่กำยำเซ็กซี่มากๆ และคงมีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าทำไมเธอถึงสนใจเรื่องนี้มากกว่าจะหาทางหยุดสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น

ชนิตาหายใจเข้าลึก...เสื้อโค้ทของวินเซนต์ทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกเขาโอบประคองตลอดเวลา เธอกำจัดความว้าวุ่นใจด้วยการถอดเสื้อคืนเขาที่ตอนนี้เข้ามานั่งหลังพวงมาลัยแล้ว

“ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จู่ๆ คุณก็เข้าไปในห้องฉัน ตอนนี้ก็พาฉันออกมา ฉันคิดว่า...”

“ผมหาคุณเจอจากพิกัดของโทรศัพท์มือถือ” เขาพูดแทรกพร้อมกับบังคับรถให้แล่นออกสู่ถนน “เมื่อวานผมหย่อนโทรศัพท์ลงในกระเป๋าคุณ ถ้าแบตฯ ไม่หมดผมน่าจะหาคุณเจอตั้งแต่เมื่อคืน”

ชนิตาค้นกระเป๋าและหยิบโทรศัพท์ปริศนาออกมา “ของคุณเหรอคะ”

วินเซนต์หันมาหยักคิ้วให้ทีหนึ่ง ยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปากทำให้เขาดูมีชีวิตชีวา เขายังคงภูมิใจกับทักษะมือเบาเหมือนเมื่อครั้งเป็นเด็กไม่มีผิด

หญิงสาวหย่อนโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าเสื้อโค้ทของวินเซนต์ เขาแต่งตัวด้วยสเวตเตอร์สีเทาเข้ม กางเกงยีนส์และโอเวอร์โค้ท เป็นความเรียบง่ายที่เปี่ยมไปด้วยคุณภาพของเนื้อผ้ารวมถึงการตัดเย็บอันประณีต แน่นอนว่าพวกมันราคาแพงระยับอย่างที่ชนิตาต้องเก็บเงินเป็นปีๆ ถ้าคิดจะซื้อไว้สักตัว

ร่างเพรียวบางขยับแผ่วเบา มือเรียวกุมกันอยู่บนตัก เธอรู้จักข้าวของจากแบรนด์ระดับไฮเอนด์และการมีชีวิตอย่างฟุ้งเฟ้อดี เธออยู่กับครอบครัวเศรษฐีอย่างชัยขจรกิจมาตั้งแต่เด็ก แต่ความคุ้นเคยของเธอถูกตีกรอบให้เป็นเพียงคนที่แหงนคอมองอยู่ใกล้ๆ เธออยู่ท่ามกลางกระแสแห่งความร่ำรวยในฐานะผู้รับใช้ต่ำต้อย แต่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในความร่ำรวยเหล่านั้น ตอนนี้เมื่อเธออยู่ใกล้มหาเศรษฐีคนดังอย่างวินเซนต์ แลมเบิร์ต รายล้อมด้วยความร่ำรวยมหาศาลของเขา เธอรู้สึกผิดที่ผิดทาง ทำตัวไม่ถูกเอาเสียเลย

“อาการของฉันไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน เอาไว้พรุ่งนี้ฉันจะไปโรงพยาบาลเองค่ะ”

ชายหนุ่มหันมามองเธอแวบหนึ่ง...แวบเดียวที่ดูก็รู้แล้วว่าเขาไม่ฟังเธอหรอก วินเซนต์เป็นพวกมั่นใจในความคิดของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก ต่อให้ความคิดของเขาจะเป็นเรื่องผิดๆ ก็เถอะ

เรื่องที่ชนิตากังวลก็คือค่ารักษาพยาบาล การใช้บริการห้องฉุกเฉินในเวลากลางคืนมีค่าใช้จ่ายมากจนน่าขนลุก ประกันสุขภาพวงเงินต่ำของเธอไม่ได้ครอบคลุมค่ารักษาร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้นส่วนต่างที่เธอต้องจ่ายเองก็จะเพิ่มสูงขึ้นและทำให้เงินเก็บที่มีน้อยนิดร่อยหรอลง

ชนิตาอยากจะบอกสิ่งที่กังวลกับวินเซนต์ แต่ความอับอายอันโง่เง่าทำให้ริมฝีปากของเธอหนักอึ้งเกินกว่าจะขยับ รู้ตัวอีกทีก็มาถึงโรงพยาบาลซึ่งพวกเขาได้รับการต้อนรับอย่างดี ใช่แล้ว...ชนิตาหมายถึงพวกเขาทั้งคู่ ทั้งเธอและวินเซนต์ นางพยาบาลผู้กระตือรือร้นให้การดูแลเธอเกินจำเป็น แพทย์หญิงที่น่าจะอยู่ในช่วงวัยสามสิบยิ้มกว้างอย่างใจดี

“ขอโทษที่มารบกวนยามดึกค่ะ ฉันแน่ใจว่าอาการของฉันรอได้ ฉันจะกลับมาในเวลาเปิดทำการปกติของ...”

“คืนนี้เราไม่มีเคสฉุกเฉินหรือเร่งด่วนหรอกค่ะ โรงพยาบาลค่อนข้างจะเงียบด้วยซ้ำ” หมอบอกปัดโดยไม่รอให้ชนิตาพูดจบ

“ฉันคิดว่า...”

“เราจะดูแลคุณอย่างดีที่สุดค่ะ อย่างกังวลเลย” หมอนั่งลงที่เก้าอี้ กระซิบกระซาบทีเล่นทีจริงว่า “ไม่ใช่เพราะเงินที่คุณวินเซนต์บริจาคให้เราหรอกนะคะ”

“บริจาคเหรอคะ” ชนิตาทวน เธอเกาะติดข่าวของวินเซนต์ แต่ดูเหมือนพวกปาปารัซซี่และแทบลอยด์จะชอบเรื่องอื้อฉาวมากกว่า

“ใช่ค่ะ” หมอไม่ได้ดูแปลกใจที่เธอไม่รู้ “เขาบริจาคเงินให้โรงพยาบาลเราค่ะ ในแต่ละปีมีผู้ป่วยอนาถาได้รับความช่วยเหลือจากกองทุนของเขาเยอะมาก

หมอซักถามและตรวจอาการอย่างละเอียดรอบคอบ ชนิตาตอบตามจริง ยกเว้นสาเหตุที่เธอบอกแค่ว่ามีเรื่องเพราะถูกเข้าใจผิด วินเซนต์เข้ามานั่งกับเธอโดยไม่ขออนุญาตในขั้นตอนสุดท้ายเพื่อฟังหมอสรุปอาการและแนะนำวิธีดูแลแผลฟกช้ำ

พวกเขากลับออกมาด้วยกัน ชนิตานั่งติดพนักเท้าแขนของโซฟาตัวยาว วินเซนต์นั่งลงชิดเธอ ต้นขาเบียดกับต้นขาของเธอราวกับว่าข้างๆ ไม่มีที่ว่างเหลือ เขาเอนหลัง ใบหน้าหล่อเหลาหันมาและเขาก็ขโมยลมหายใจของเธอได้ในทันที

“คุณจำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ”

เสียงของเขาทุ้ม เรื่อยเอื่อย บอกไม่ได้ว่าเขากำลังคาดหวัง ผิดหวัง หรือมีคำตอบแบบไหนในใจ ชนิตาสบดวงตาสีฟ้าอ่อนอมเทาที่ชวนให้ลุ่มหลง แต่แล้วเธอก็สะดุ้งโหยงเพราะเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือ

“ฉันขอตัวสักครู่นะคะ ป้าโทรมา”

 

 

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าน๊า วันมะรืนนะคะสาวๆ ฝนลงวันเว้นวันค่ะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

572 ความคิดเห็น

  1. #451 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 13:01

    นางเอก ปากหนักเป็นบ้า

    #451
    0
  2. #56 Gigaset (@Gigaset) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 17:13

    อ๊ายๆรุกหนักเลยเหรอวินซ์หนูโบอย่าเล่นตัวน่ะเนี่ยรู้ไหมว่ารีดรอเสียบแทนน่ะ5555 อินเกินนึกว่าอยู่ในท้องเรื่องด้วย5555

    #56
    1
  3. #53 โพล่าแบร์ (@ma2m) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 10:13
    วินซ์ ถ้าจำไม่ได้คงไม่เก็บนาฬิกาไว้หรอก นายคงไม่เชื่อหาก โบ จะโกหกใช่ไหม
    #53
    2
  4. #52 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 19:27
    วินซ์จังหวะไม่ดีตลอดดด มีคนขัดอีกล้าววว ฮืออออ
    #52
    1
  5. #51 Nala Imcharoen (@nala2524) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 19:23
    โอ้ย มาลงให้อยากลุ้นต่อ
    #51
    1
  6. #50 TukTun Munchisa (@tuktun0710) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 07:47
    ร้องเพลงรอจนค่ำค่า ^^
    #50
    1
  7. #49 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 05:08
    รอค่าาา
    #49
    1