เมียเก็บอสูรร้าย

ตอนที่ 2 : บทนำ: ผู้ชายที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะละเลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    17 มี.ค. 61

ผู้ชายคนนั้นหล่อมาก ใบหน้างดงามของเขาสะกดสายตาเปี่ยมรักและแทบจะทำให้เธอลืมหายใจ

เขานั่งเพียงลำพังที่โซฟายาว ในมือถือแก้วทรงเตี้ยที่มีน้ำสีอำพันเหลืออยู่เพียงนิด ดวงตายาวรีคู่นั้นทอดมองไปด้านหน้า จมูกของเขาโด่งเป็นสันสวยรับกับริมฝีปากบาง โหนกแก้มและกรามแกร่งเสริมให้เขาดูคมเข้มแบบผู้ชาย ซึ่งเธออดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจจะมีบรรพบุรุษคนใดคนหนึ่งเป็นชาวตะวันตก

แต่ที่แน่ๆ คือเขาเป็นผู้ชายที่ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะละเลย

หัวใจของเปี่ยมรักเต้นแรง เธอมองเส้นผมสีดำสนิทที่ถูกจัดแต่งทรงอย่างดีโดยการหวีไปด้านหลังเพื่อเปิดหน้าผากกว้าง ชายหนุ่มคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัดเย็บอย่างประณีต พับแขนขึ้นเล็กน้อยและทำให้เห็นนาฬิกาเรือนหรูที่โอบรอบข้อมืออย่างถนัดถนี่ ทุกสิ่งที่ประกอบขึ้นเป็นเขาบ่งบอกถึงรสนิยมอันมีระดับอย่างชัดเจน

แล้วเขาก็หันมา ทำเอาเปี่ยมรักตกใจจนหัวใจเต้นระรัวกว่าเดิม สมองของเธอว่างเปล่าทันทีที่สบกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวย เธอรีบเหลือบตาไปทางอื่น ปัดผมไปคล้องหู ยืนเงอะงะเหมือนจำไม่ได้ว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม

นี่ไม่ใช่เวลามามองผู้ชายนะ! เปี่ยมรักเอ็ดตัวเองในใจ เธอมาที่นี่เพื่อตามหาน้องสาวต่างหาก

กว่าจะเข้ามาในโซนวีไอพีได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย รตาซึ่งเป็นเพื่อนของเธอช่วยดึงความสนใจของพนักงานรักษาความปลอดภัยด้านนอกเพื่อให้เธอได้โอกาสวิ่งผ่านเข้ามา จากนั้นเธอก็ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ด้านในจับได้ เธอต้องอ้อนวอนเขา และตอนนี้เขาก็ตามติดเธอมาทางด้านหลัง

เปี่ยมรักเห็นแล้วว่าน้องสาวของเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงหน้าเคาเตอร์บาร์ที่มีบาร์เทนเดอร์หนุ่มคอยผสมเครื่องดื่ม ศีรษะของอนุธิดาค้อมต่ำจนหน้าผากแทบจะแตะกับขอบแก้วอยู่แล้ว เธอหันมองรอบๆ และพบคู่ชายหญิงที่กำลังนัวเนียกันได้ที่ แก้มของเธอร้อนเห่อ พวกเขาไม่อายสายตาคนอื่นหรือยังไงกันนะ

เปี่ยมรักอายุยี่สิบห้าแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกของชีวิตจริงๆ ที่เธอเข้ามาในผับ เธอรู้ว่ามีโซนวีไอพีอยู่ด้านในจากคำบอกเล่าที่ผ่านมาของน้องสาวก็เท่านั้น แสงสลัวและผู้คนที่ดูมึนเมาอยู่รายรอบทำให้เธอตระหนก และการรู้ความลับดำมืดบางอย่างก็ทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย

บาร์เทนเดอร์วางแก้วเครื่องดื่มบนเคาเตอร์ เปี่ยมรักดันมันออกห่างก่อนที่อนุธิดาจะทันได้หยิบ น้องสาวของเธอเงยขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นเธอที่ยืนข้างๆ ดวงตาคู่นั้นก็ฉายแววเกรี้ยวกราดทันที

“กลับบ้านกับพี่นะแอน”

“กลับไปแล้วจะได้อะไร! ยังไงแอนก็ต้องไปนอนกับเสี่ยวิทูรอยู่ดี!

เปี่ยมรักรีบโอบหลังน้องสาว กระซิบเตือน “อย่าเสียงดังสิ”

“ถ้าอายก็ตัดญาติกันไปเลย!” อนุธิดาแค่นเสียง “พี่แป้งไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ของแอนอยู่แล้วนี่ พี่แป้งไม่รักแอน ไม่จำเป็นต้องช่วยแอน ต่อให้แอนตกนรกไปตลอดชีวิตพี่แป้งก็ไม่สนหรอก”

“ไม่จริงเลย พี่รักแอนมากนะ” เปี่ยมรักชายตามองรองเท้าหนังสีดำของพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยืนใกล้ๆ “แต่ที่นี่เป็นผับของเสี่ยวิทูรนะ กลับบ้านเราเถอะ ยังไงก็ต้องหาทางออกได้แน่”

“ไม่มีทางออกหรอก!” อนุธิดาสะบัดตัว “ถ้าพี่แป้งไม่หาเงินมาใช้หนี้ให้ได้ มันก็ไม่มีทางออกอื่น ชีวิตแอนมันจบแล้ว อีกเดี๋ยวคุณจิมก็จะรู้ความจริง แล้วเขาก็จะทิ้งแอนไป”

“เราจะช่วยกันคิด...” พูดได้แค่นั้นอนุธิดาก็ตวาดลั่น

“คิดทำไม! ไปหาเงินมาสิพี่แป้ง! ไปหาเงินมาใช้หนี้ก็จบแล้ว!

อนุธิดาทั้งทุบตีและผลักเปี่ยมรักออกห่าง แต่เธอไม่ยอมแพ้หรอก อย่างไรก็ต้องพาน้องออกจากที่นั่นให้ได้

“พี่จะพยายามหามาให้ได้ พี่จะถามดูว่าบริษัทให้กู้ได้อีกไหม มีที่ไหนให้กู้เงินได้พี่จะไปถามให้หมด” เปี่ยมรักโอบเอวอนุธิดา รั้งให้ลุกยืนก่อนจะดึงชายกระโปรงรัดรูปของน้องสาวลงปิดต้นขาเรียว “ตอนนี้กลับบ้านกับพี่ก่อนนะ”

“ทำให้ได้แบบที่พูดนะ” อนุธิดาเค้นเสียงรอดไรฟัน ถึงอย่างนั้นก็ยอมให้พี่สาวช่วยประคองแต่โดยดี “แอนไม่อยากกลับไปทำอีก แอนเลิกมาตั้งหลายเดือนแล้ว แอนอยากมีชีวิตใหม่ พี่แป้ง...แอนกลัวคุณจิมรู้”

“พี่จะไม่ปล่อยให้แอนต้องไปทำแบบนั้นอีก แอนจะมีชีวิตใหม่ พี่สัญญา”

พวกเธอมุ่งหน้าไปยังประตูทางออก ทว่าแล้วขณะที่เดินผ่านโต๊ะของ ผู้ชายคนนั้นคนที่หล่อเหลาเสียจนเปี่ยมรักอดจะลอบชำเลืองมองไม่ได้ อนุธิดาก็อ่อนยวบเหมือนจะทรุดลงกับพื้น

“ไหวไหมแอน” เธอถามน้องสาว

“พี่แป้งสัญญาแล้วนะ” อนุธิดารบเร้าด้วยการตะคอก “พูดสิว่าพี่แป้งจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยแอน”

“พี่จะทำทุกอย่าง พี่จะช่วยแอน”

เปี่ยมรักพาอนุธิดาเดินผ่านทางเดินปูพรม เสียงเพลงจากผับด้านนอกมีจังหวะที่เร็วและอึกทึกขึ้น รตายืนพิงผนังด้านนอก กำลังมองแสงไฟที่ส่ายไปมาอย่างตื่นตาตื่นใจขณะที่พวกเธอไปถึง

“เมาแอ๋เชียว” รตารีบคว้าแขนอนุธิดา ช่วยกันพยุงออกไปด้านนอกผับ พวกเธอโบกรถแท็กซี่และพากันเข้าไปนั่งข้างในโดยมีคนเมาหลับคอพับกั้นกลาง

“เจอ...” รตาเว้นจังหวะไปครู่ “เสี่ยคนนั้นไหม”

“ไม่” เปี่ยมรักตอบสั้นๆ แต่แล้วเธอก็พูดต่อว่า “ไม่รู้ว่าแอนเจอไหม แต่ตอนฉันเข้าไปฉันไม่เจอ”

“แล้วจะเอายังไงต่อ”

“ฉันต้องหากู้เงินสี่แสนจากที่อื่นมาใช้หนี้เสี่ยวิทูร”

“ห๊ะ!” รตาหันขวับมามอง “กู้อีกแล้วเหรอ ตอนนี้เธอก็เป็นหนี้หัวโตแล้วนะแป้ง เงินเดือนทั้งเดือนต้องเอาไปใช้หนี้เกือบหมด เงินกู้สำหรับพนักงานก็กู้จนเต็มวงเงิน พวกนอกระบบพ่อแม่เธอก็ติดเขาอยู่ไม่น้อยไม่ใช่เหรอ แล้วรอบนี้จะเอาเงินด่วนด้วย พวกเจ้าหนี้ที่ยอมปล่อยเงินกู้ให้ต้องโขกดอกไม่ต่ำกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์ต่อเดือนแน่ๆ”

“ฉันไม่เห็นทางอื่นจริงๆ รตา ไม่อย่างนั้นแอนก็ต้อง...” เปี่ยมรักละไว้เพียงเท่านั้น

คนฟังได้แต่ทอดถอนใจ “ถ้ายายแอนไม่ทำไซด์ไลน์ตั้งแต่ต้น...”

“รตา!” เปี่ยมรักเอ็ดเพื่อน เธอมองคนขับแท็กซี่และหวังว่าเมื่อกี้เขาจะไม่สนใจฟัง “ยังไงแอนก็ไม่ได้ทำแล้ว”

ถึงอย่างนั้นเปี่ยมรักก็ต้องยอมรับว่าคำพูดของรตามีส่วนถูก วิทูรเคยเป็นลูกค้าของอนุธิดา สายสัมพันธ์ที่ก่อให้เกิดปัญหามากมายเริ่มต้นตรงจุดนั้น

จู่ๆ ภาพของหนุ่มหล่อที่พบในโซนวีไอพีก็แวบเข้ามาในหัวเปี่ยมรัก เธอรู้ว่าเขามองอยู่ตอนที่เธอกับน้องเดินผ่าน เขารู้จักอนุธิดารึเปล่านะ หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหันไปมองคนที่เมาหลับอยู่ข้างๆ...

แล้วเขาเคยเป็นลูกค้าของอนุธิดารึเปล่า

เปี่ยมรักหันมองนอกหน้าต่าง...

เธอหวังว่าคงไม่

 

สวัสดีค่ะสาวๆ ^__^ ฝนมาแล้ววว งานนี้พระนางก็มองกันไปมองกันมา วันนี้ขอเปิดตัวนางเอกผู้แสนอาภัพ (รึเปล่านะ 555) จริงๆ ไม่ได้อาภัพเท่าไรหรอกค่ะ ถ้าไม่เชื่อโปรดติดตามตอนต่อไป หุหุ

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ อย่าลืมทิ้งคอมเม้นต์ไว้คุยกันน๊า เจอกันใหม่ตอนต่อไปค่า

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

185 ความคิดเห็น