สามีเจ้าหัวใจ

ตอนที่ 25 : บทที่ 5: ไม่อยากกลับไป แต่ก็อยากกลับไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63


E-book: https://bit.ly/2XES1MC

 

ลุค แซนฟอร์ด นั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้บนระเบียงกว้างของห้องสวีท เท้าทั้งสองข้างไขว้กันบนโต๊ะเล็กข้างขวดเหล้าชั้นดีที่มีของเหลวเหลืออยู่เพียงครึ่ง แสงแดดทอลงมาอ่อนจางแม้ว่าจะล่วงเข้าสิบโมงแล้ว

แอชเชอร์ เวสต์ ผลุนผลันวิ่งเข้ามาแล้วชะงักกึก หนุ่มอเมริกันหุ่นล่ำสันที่สวมเพียงกางเกงนอนขายาวยกมือข้างหนึ่งขึ้นเท้าเอว อีกข้างยีผมสีน้ำตาลทองให้ยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาสีฟ้าเข้มล้อมกรอบด้วยวงแหวนสีน้ำเงินล้ำลึกจ้องมองหน้าเพื่อนลูกครึ่งที่นั่งหลับตา มือหนึ่งถือแก้วเหล้าทรงเตี้ยเอาไว้

อีกคนที่วิ่งตามหลังมาหยุดยืนอีกด้านคือวินเซนต์ แลมเบิร์ต เขาเลิกคิ้วอย่างุนงง หนุ่มฝรั่งเศสคนนี้มีนิสัยแก้ผ้านอนและตอนนี้ก็สวมเพียงเสื้อคลุมสีขาวของโรงแรม ผูกสายไว้ลวกๆ จนน่าหวาดเสียวว่าถ้าขยับตัวแรงอีกนิด ไอ้หนูของเขาอาจจะออกมายืดเส้นยืดสายรับแสงตะวัน เขายกขวดเหล้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนอมเทามองมันสลับกับหน้าเพื่อน

นายส่งเอสโอเอสแอชเชอร์หมายถึงแอพพริเคชั่นที่พวกเขาทำขึ้นทดลองใช้ส่วนตัว เมื่อกดส่งสัญญาณ โทรศัพท์ของเพื่อนอีกสองคนจะกรีดเสียงโหยหวนพร้อมแจ้งพิกัดจีพีเอสคนที่ขอความช่วยเหลือ ซึ่งคนที่ขอความช่วยเหลือก็จะรู้ด้วยว่าเพื่อนอยู่ไหน

วินเซนต์เป็นคนเลือกเสียงนี้ เขาเคยพูดว่าเฮ้พวก! มันฟังเหมือนเพื่อนกำลังถูกเชือดคอ พวกเราจะได้รีบกันหน่อยถ้าเกิดอะไรขึ้นแต่ตอนนี้เขาทำหน้าเหมือนคนที่อยากกลับไปแก้ไขอดีต

เหล้าที่เหลืออยู่ในท้องนายหนุ่มฝรั่งเศสวางขวดลงที่เดิม เขากับแอชเชอร์ต่างก็วิ่งมาจากห้องสวีทของตนและผ่านเข้ามาห้องนี้ได้ง่ายๆ เพราะลุคเปิดประตูค้างไว้

ลุคลืมตา เขาชูแก้วขึ้นอยู่นี่นิดหน่อย

ไอ้ระยำเอ๊ย!แอชเชอร์สบถนายส่งเอสโอเอสทั้งๆ ที่ไม่มีเรื่องสำคัญ!

ฉันอยากมีเพื่อน มันไม่สำคัญตรงไหน

แอชเชอร์และวินเซนต์หันมองกัน พวกเขาเพิ่งผ่านช่วงเวลาโศกเศร้าอันยากลำบาก แต่ถึงอย่างนั้นลุคก็คือคนที่สูญเสียมากที่สุด สองเพื่อนซี้ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ หนุ่มฝรั่งเศสคว้าแก้วเหล้าจากมือเพื่อนไปกระดกลงคอ

จะกลับนิวยอร์กพรุ่งนี้ตามกำหนดเดิมไหม หรือจะเลื่อนมาวันนี้แอชเชอร์พาดแขนกับเข่า โน้มตัวไปข้างหน้า

หรือจะไปดำน้ำที่สิปาดัน ปีนเขาที่เนปาลเป็นไง หรือแค่เล่นเซิร์ฟที่มาลิบูก็พอวินเซนต์เสนอทางเลือก บางทีการรีบกลับไปยังนิวยอร์กอาจจะทำให้คิดถึงคนที่จากไปยิ่งขึ้น

พวกเขาอายุเท่ากัน เป็นเพื่อนบ้านกัน ลุคกับแอชเชอร์เรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่อนุบาล ส่วนวินเซนต์มีพ่อบุญธรรมรับเลี้ยงและพามาอยู่ในละแวกใกล้กันเมื่ออายุสิบสาม พวกเขาได้เจอกันอีกครั้งและยังซี้ปึกเหมือนเดิมตอนอายุยี่สิบหลังจากอิงอรพาลุคหนีกลับนิวยอร์ก

ลุคหมุนฝา โยนมันทิ้งและดื่มเหล้าจากขวด ไม่มีพวกเขาคนไหนมาจากตระกูลผู้ดีที่เคร่งครัดเรื่องการวางตัว อันที่จริงประวัติแต่ละคนเลวร้ายกว่านั้นเยอะ หลักๆ ก็อย่างการที่ลุคเคยหนีคดี แอชเชอร์เคยเป็นอันธพาลข้างถนน ส่วนวินเซนต์ก็เชี่ยวชาญด้านการล้วงกระเป๋านักท่องเที่ยวตั้งแต่เด็ก

ซึ่งครั้งหนึ่งฟอร์บส์เคยเขียนถึงพวกเขาด้วยหัวข้อจากเด็กเหลือขอสู่มหาเศรษฐีหมื่นล้าน

ไม่อยากกลับไป แต่ก็อยากกลับไปลุคพูดโดยที่มีใบหน้าเปื้อนน้ำตาของวราลีอยู่ในความนึกคิด

ปาร์ตี้โฟมกับสาวๆ ใส่บิกีนี่สักสามสิบคนเป็นไงแอชเชอร์ออกไอเดีย

วินเซนต์ดีดนิ้วและชี้ไปที่หนุ่มอเมริกัน เจ๋ง!

แต่ลุคกลับยกขวดขึ้นอีกครั้ง ดื่มมันราวกับเป็นน้ำเปล่า เขาไม่เข้าใจ ทำไมยิ่งอยากลืมมากแค่ไหน ความทรงจำในตอนที่เขารักกับวราลีก็ยิ่งทยอยกันชัดเจนขึ้นในใจมากเท่านั้น

แอชเชอร์ดึงขวดออกจากมือลุค ในขณะที่วินเซนต์ถามอย่างจับได้ไล่ทัน

เกิดอะไรขึ้นที่บ้านหลังนั้น

เกิดอะไรขึ้นหรือ...ลุคพ่นลมหายใจออกยาว มันเหมือนกับโชคชะตาเล่นตลก ถึงไม่ไปที่บ้านเขาก็หลบวราลีไม่พ้น แค่ตั้งใจจะไปดูความเปลี่ยนแปลงแถวที่เคยอยู่ก็เจอเธอเป็นลมอยู่ริมถนน ให้พนักงานโกหกว่าไม่ได้พักที่โรงแรม เร่งรีบหารถออกไปข้างนอกเธอก็บังเอิญมาเห็น ก่อนหน้านี้เขาก็พยายามลืมวราลีมาตลอด และเมื่อวานนี้เองที่เขาบอกเธอว่าเลิกรักไปตั้งนานแล้ว บอกตัวเองว่าไม่ห่วงเธอเลยสักนิด เธอจะเป็นยังไงก็ช่าง!

แต่เมื่อวานนี้อีกเช่นกันที่เขาสั่งให้ปูพื้นของลานกว้างใหม่ทั้งหมด เพียงเพราะวราลีสะดุดล้มแค่ครั้งเดียว

  

พี่ลุคนี่ยังไงกันนะ ไหนว่าไม่รักกันแล้วไง หึหึ!

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะทุกคน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าน๊า ^__^ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,428 ความคิดเห็น